Prolog

Nikt z mieszkańców Nowego Świata, nie spodziewał się, że coś jeszcze może zakłócić sposób w jaki żyło się w Krańcowie. Zarzecze, choć było miejscem które często wspominano i o którym tworzono liczne legendy, wszyscy traktowali tak samo jak Zatorze. W głowie większości rodziła się dokładnie ta sama myśl. Gdy już zostanie odnaleziony sposób na przedostanie się przez rzekę, to po drugiej stronie będzie dokładnie ten sam świat, z tymi samymi niewykształconymi i podobnymi pustymi ulicami.

By przekonać się, jak błędne było to myślenie, mieszkańcy ‘’Centralnego’’ Krańcowa nie musieli długo czekać. Pochwycony po zniszczeniu autobusu Zwiadowca, po wielu dniach przesłuchiwań wyjawił bowiem straszną prawdę. Zarzecze nadchodziło nie mając zamiaru negocjować. Większość ludzi po tej stronie miała zostać zabita, by miejsca i zasobów wystarczyło dla nowych mieszkańców.

Ta przerażająca wizja sprawiła, że nawet najbardziej zatwardziali samotnicy i wolne tria, zaczęli szukać miejsc w dużych skupiskach. Wspólnota, Sojusz bloków, Grobelni, a nawet Defekt i Armia Daniela, przeżywali istny najazd nowych rekrutów. Z tego samego powodu, pojawiły się nawet pogłoski o czymś co do tej pory wydawało się nie do pomyślenia – Sojuszu wszystkich frakcji.

To co zrodziło się jako plotka, z kolejnymi dniami zaczęło przybierać bardziej realną formę. Uwieńczeniem tego był Daniel stojący pod wieżą ciśnień, dawną siedzibą Defektu.

Lider Armii spoglądał z podziwem na strzelistą konstrukcję, uśmiechając się delikatnie. Jego prawa ręka Cichy, stojący tuż obok, nie wyglądał na tak pewnego.

- Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy po raz ostatni byłem w tej części miasta – stwierdził Daniel, wspierając się pod boki a jego wzrok, powędrował ku szpicy na szczycie wieży.

- Ja natomiast dalej nie uważam, żeby to był dobry pomysł…. – westchnął Cichy, rozglądając się nerwowo po okolicy. – Wchodzimy do jaskini lwa…

Daniel uśmiechnął się znacznie szerzej, spoglądając na swojego kompana. – Imię mnie zobowiązuje, zresztą jeżeli mają potraktować nasze propozycje poważnie. Muszę je przekazać osobiście – dodał, po czym spojrzał na zegarek. – Chyba już czas – powiedział i skinieniem głowy zachęcił Cichego by ruszyli.

Tuż za mężczyznami, kroczyła gromada Braci w biało czarnych mundurach, kierując się wprost na bramę Wspólnoty.

Ten widok, momentalnie zmroził strażników. Chodź wizyta delegacji ze Strefy Głodu, była zapowiedziana, nikt nie mógł spodziewać się samego Daniela i jego świty. Wartownicy zacisnęli nerwowo ręce na swojej broni. Stojący najniżej ze wszystkich, strażnik bramy zesztywniał spoglądając na zbliżającą się gromadę.

Daniel wysunął się jako pierwszy, podchodząc do mężczyzny. – Wydaję mi się, że miałem rezerwację – powiedział spoglądając wyzywająco.

- Oczywiście… tak – odpowiedział strażnik, nie będąc w stanie ukryć zdenerwowania. –… ale nie mogą wejść wszyscy…- dodał głosem, który brzmiał dużo bardziej jak pytanie niż stwierdzenie.

- Spokojnie, Bracia poczekają na mnie za murami, ze mną wchodzi tylko Cichy. Nie jestem już taki młody, potrzebuję kogoś by podtrzymał mnie w drodze do drzwi – zakpił dowódca.

Stojący z tyłu bracia, ryknęli śmiechem.

Strażnik otrząsnął się nieco i próbując zabrzmieć pewnie dodał po chwili. – Musicie też oddać broń!

Daniel popatrzył na niego z politowaniem, mówiąc. – Oczywiście. Wasze podwórko, wasze zasady...- stwierdził, odpinając pas z pistoletem. Gdy jednak podawał go strażnikowi chwycił go nagle za przedramię przysuwając do siebie. - …chociaż, gdybym miał być szczery. To jakby naszła mnie ochota was pozabijać, ta broń tylko by mnie ograniczała… - wyszeptał.

Przestraszony strażnik próbował wyrwać się ze wszystkich sił, gdy więc Daniel wypuścił nagle jego rękę, przewrócił się potykając o krzesło.

Dowódca Armii spojrzał na niego i z niewinną miną spytał – to którędy wchodzimy?

Autobus służący za bramę wycofał się po chwili, a delegacja ze Strefy Głodu weszła na teren Wspólnoty.

- Fajnie zobaczyć to miejsce, zanim zrównam je ostatecznie z ziemią – stwierdził Daniel, a Cichy pokręcił głową.

– Najpierw musimy rozwiązać inny problem, więc proszę pozostańmy skupieni…- Daniel słysząc słowa podkomendnego westchnął ciężko. – Szybko się zestarzejesz jak będziesz taki poważny - odparł.

Do mężczyzn doszedł w tym czasie jeden ze strażników. – Spotkanie odbędzie się w budynku baru, proszę za mną…- powiedział niepewnie i nieco zbyt szybkim krokiem ruszył w kierunku wejścia. Daniel i Cichy, bez słowa sprzeciwu poszli za nim.

We wnętrzu było praktycznie pusto. Jedynie przy oddalonym w rogu stoliku siedziała jakaś postać. Daniel natychmiast skupił na niej wzrok. Ubrany w szarą bluzę i kamizelkę kuloodporną mężczyzna wysunął się do przodu, tak by złapało go światło wpadające przez okno.- Kopę lat bracie Danielu – powiedział Krzak.

Lider Armii uśmiechnął się podchodząc. – Krzysiek… cóż za niespodziewane spotkanie! Słyszałem, że ze Wspólnotą ostatnio ci wcale nie po drodze. Choć gdy dotarła do mnie ta szczera deklaracja, że żałujesz odejścia... Chłopie! Prawie miałem ochotę, dać ci drugą szansę.

Krzak podniósł się z miejsca, stając naprzeciw swojego dawnego przywódcy. – Więc to też do ciebie dotarło, w każdym miejscu jest jakiś twój szpieg? – spytał z przekąsem.

Daniel popatrzył na niego badawczo. – Ja jestem dobrym płatnikiem, a ludzie we Wspólnocie są cholernie nielojalni.

- To fakt… - odparł Krzak z wyraźnym zawodem.

Cichy zbliżył się, podchodząc z prawej strony wodza. – Więc zacząłeś już piąć się w górę? Bycie gonicielem w Sojuszu bloków nie wystarczyło? – spytał z wyraźną kpiną.

Krzak poprawił swoją kamizelkę kuloodporną. – Mylisz się, jestem tu tylko w formie przewodnika. Nie interesuję mnie już żaden rodzaj przywództwa.

- Przewodnika dla kogo? – spytał Daniel.

- Dla mnie… - odpowiedział jakiś głos z głębi baru.

Od strony kuchni, wyszedł właśnie bardzo niski i szczupły mężczyzna w okularach. Swoją posturą i twarzą przypominał nastolatka. Choć pojawiające się zakola, broda i dość szorstki głos, zdradzały, że jest znacznie starszy niż można by przypuszczać.

- Boruta… - powiedział Daniel przyglądając się przybyszowi. – Podobno tak rzadko opuszczasz Sojusz Bloków, że niektórzy mieli już wątpliwości czy naprawdę istniejesz.

Niski mężczyzna zbliżył się pewnie do Lidera Armii, stając prawie naprzeciw niego. – Swoimi błędami, chronię cały Sojusz Bloków, nie mogę więc pozwolić sobie na zbyt częste dyspensy. Z drugiej strony, podejrzewałem że jednak się pojawisz. Uznałem więc, że lepiej jak będzie tutaj ktoś, kto będzie w stanie cię powstrzymać.Tak na wypadek, gdybyś chciał nam zgotować tu jakąś niespodziankę…

Daniel słysząc to cofnął się o krok i wyciągnął rękę jak do powitania. Boruta popatrzył na nią przez chwilę, po czym chwycił pewnie. Mężczyźni ściskali swoje dłonie, nie była to jednak zwykła wymiana grzeczności. Obaj przywódcy wpatrywali się pewnie w swoje oczy, a ich ubrania drgały podnoszone jakąś dziwną siłą.

- Niesamowite – powiedział Daniel. – Nie sądziłem, że Sojusz Bloków skrywa kogoś o tak potężnej Woli…

Boruta uśmiechnął się zadowolony, gdy nagle stało się coś dziwnego. Twarz Daniela zmarszczyła się, jego ubranie zadrgało jak smagane wiatrem. W tym samym momencie, szef Sojusz Bloków wyrwał swoją rękę, jakby dotykał czegoś gorącego. – KURWA MAĆ! – krzyknął, spoglądając na wewnętrzną stronę swojej dłoni. – Z czego do cholery czerpiesz tę Wolę…

Daniel zmrużył oczy przyglądając się mężczyźnie, gdy nagle do baru weszła kolejna postać.

Dix, wkroczyła do środka w towarzystwie jakiegoś Defektowca. Rana postrzałowa ciągle musiała dawać się jej we znaki, bo wspierała się w całości na swoim kompanie.

- Piąta! – zawołał natychmiast Daniel, zapominając o Borucie i zbliżył się do dziewczyny. – Tyle czasu, a ty ciągle wyglądasz jak nastolatka. Powiedz, to jakiś krem na zmarszczki? Czy po prostu defekt?

- Daniel – odparła Dziewczyna. – Dalej otaczasz się miernotami, by poczuć się jak król? Czy po prostu lubisz towarzystwo równych sobie?

Lider Armii uśmiechnął się złowieszczo. – Jedynymi miernotami z jakimi miałem styczność, była Pierwsza Grupa, ale o tym wiesz najlepiej w końcu sama w niej byłaś.

Dix szykowała się już, by coś odpowiedzieć, ale tuż za nią do baru weszła kolejna osoba.

Mężczyzna nie wiele niższy od Maciejewskiego, łysy i ogolony gładko jak papier. Do tego ubrany w policyjny strój do walki z tłumem.

- Marcin Grobelny! – zawołał Daniel. – Coraz bardziej cieszy mnie, że jednak zdecydowałem się przyjść osobiście. Gdyby pojawił się jeszcze Pierwszy, mielibyśmy tu już małe spotkanie legend Krańcowa.

Mężczyzna rozejrzał się surowo po wnętrzu baru, ignorując zupełnie dowódcę Armii. – Dlaczego nie ma jeszcze nikogo ze Wspólnoty? - spytał oschłym głosem.

- Może chcą podpalić budynek, żeby pozbyć się nas wszystkich za jednym razem – zakpił Daniel, siadając na krześle i wyciągając nogi na stół. – Zauważyliście, że tylko nimi nie przewodzi ktoś posługujący się błędami?- stwierdził po chwili.

- Delegat Wspólnoty, powinien zaraz być – stwierdził Krzak.

Zgromadzeni czekali jeszcze chwilę w milczeniu. Po jakiś dziesięciu minutach, pojawił się w końcu przedstawiciel Wspólnoty. Okazał się nim być, nie kto inny jak Sęp, właściciel faktorii handlowej. – Przepraszam, że musieliście czekać. Zrobiło się małe zamieszanie pod bramą, bo wasi ‘’ochroniarze’’ trochę się dołożyli do trzech.

- Dlatego mówiłem, żebyśmy spotkali się w Strefie Głodu…- wtrącił Daniel.

- Żebyś mógł nas wszystkich pozabijać? – odpowiedziała mu natychmiast Dix.

- No proszę, czyli jednak to prawda, że brunetki są domyślniejsze od blondynek - odparł lider Armii.

- DOŚĆ! – zawołał Krzak. – Chyba nie przyszliście tutaj, drzeć koty jak dzieci…

- Mnie tam się to podoba - powiedział Daniel.

Delegat Wspólnoty, odchrząknął. – Posłuchajcie, to dość nietypowa sytuacja. Prawda jest taka, że wszyscy mamy do siebie liczne bóle. Nie mniej, spotkaliśmy się tu z konkretnego powodu, zresztą na twoje życzenia Danielu. Więc może przejdźmy do konkretów?

- Dokładnie! Mów czego chcesz? – powiedziała Dix, celując palcem w stronę mężczyzny. – Myślisz, że po tym wszystkim przekonasz nas do wspólnej walki? Że zaufamy ci w jakikolwiek sposób? Jeszcze kilka dni temu, twój wysłannik próbował zniszczyć Delimerem mury Wspólnoty…

- Źle mnie chyba wszyscy zrozumieliście…- stwierdził Daniel, podnosząc się.

Przechodząc między zgromadzonymi, zbliżył się do okna odwracając do wszystkich plecami. – Nie będzie żadnego zapominania. Nie będzie sojuszu wrogich nacji i walki ze wspólnym przeciwnikiem. Nie jesteśmy polakami i ruskimi z Czterech Pancernych. Dla mnie w większości nawet nie jesteście ludźmi… ale to inna sprawa. Chcę po prostu zawieszenia broni. Każdy niech walczy na własną rękę i nie utrudniajmy sobie tego wzajemnie.

- Boisz się, że przegrasz w bitwie na dwa fronty? A może, że sprzymierzymy się z Zarzeczem? – spytał Boruta, świdrując Daniela wzrokiem.

Daniel prychnął. – Wygram, tę wojnę. Z wami, bez was, albo przeciw wam wszystkim. Nie chcę tylko tracić niepotrzebnie ludzi. Mój Nowy Świat musi być w końcu zamieszkany. A jeśli naprawdę, liczysz na sojusz z Zarzeczem, to powodzenia. Cały obszar po tamtej stronie jest większy niż centralne Krańcowo, Zatorze i Las razem wzięte. Dla swoich ludzi, będą potrzebowali każdego metra bezpiecznego terenu, każdego resetującego się budynku i sklepu… Myślisz, że znajdzie się miejsce dla ciebie i twoich ludzi Boruta?

Lider Sojusz Bloków, słysząc to wyglądał na nieprzekonanego. Daniel odwrócił się i popatrzył groźnie po zgromadzonych. – Dobrze, możemy kontynuować nasz wewnętrzny spór. Jeśli Zarzecze przyjdzie i zaatakuje najpierw H- Market... w co wątpię, bo mamy najsilniejszą armię i najlepszą obronę, to wasze szczęście. Może osłabimy się wzajemnie na tyle, że dacie radę wyeliminować dwa zagrożenia na raz. Jeśli jednak nasz konflikt będzie otwarty, a oni przyjdą i wybiorą na cel którąś z waszych grup, zaatakuję w tym samym czasie. Pełnią swoich sił. Możecie być tego pewni…

- TO JEST SZANTAŻ! – zawołał Sęp.

- I to jawny! - odparł Daniel.

- Nawet jeżeli zgodzimy się na zawieszenie broni, co z wolnymi weteranami? – spytał Grobelny. – Jako grupa, stanowią dużą i dobrze uzbrojoną siłę. Mogą dalej działać przeciw tobie.

- Jeżeli ogłosicie zawieszenie broni, z powodu Zarzecza, weterani zrobią to samo. Zresztą wolni weterani to już mrzonka. Ci którzy mają jeszcze jaja by walczyć już dawno dołączyli się do którejś z naszych grup - powiedział pewnie Daniel.

- Może jednak powinniście rozważyć wspólną walkę – wtrącił Krzak. – Nie wiemy jakimi siłami naprawdę dysponuje Zarzecze. Natomiast oni, wiedzą o nas wszystko. Ich Zwiadowcy przekradają się tu i żyją między nami już od dawna…

Wszyscy zamilkli spoglądając się w ziemię, tylko Daniel skupił wzrok na dawnym liderze Wspólnoty. – Spodziewałem się, że padnie od ciebie taka propozycja. Myślę jednak, że współpraca między ludźmi którzy tak się nienawidzą, to jawny żart... Zawieszenie broni! Nie musicie dawać odpowiedzi od razu, wystarczy, że dacie znak przez radio.

- Przemyślimy twoją propozycję – powiedział Sęp, wzdychając ciężko.

- Cudnie, to do usłyszenia! – powiedział Daniel i razem z Cichym opuścili bar.

Rozdział I – Po tamtej stronie

- Udało się! – odetchnęła Zjawa, upadając kolanami na spaloną czarną trawę.

- Kontroluj to jeszcze przez kilka minut, aż odparuje. Bo ci powypala dziury w spodniach… - powiedział Pierwszy, zrzucając Dzikiego z pleców.

- Kurwa mać! – krzyknęła dziewczyna, podrywając się na równe nogi i odruchowo oklepując nogawki.

- … i mniej klnij – wtrącił Pierwszy. – To strasznie irytujące…- dodał po chwili.

Dziki, który zbierał się z ziemi, poczuł jak nogi mu drżą. Kilkuminutowa podróż na plechach mało stabilnego kompana ze świadomością, że upadek równy będzie śmierci, mogła wyprowadzić z równowagi największego chojraka.

Słowa dziewczyny dopiero po chwili do niego dotarły. Rzeczywiście,byli po drugiej stronie. Rozglądając się po okolicznym brzegu, Dziki nie dostrzegł niczego niezwykłego. Niebo było dokładnie tego samego szarego koloru co w centrum. Drzewa,które nie zostały spalone przez rzekę, stały pozbawione liści. Tak jakby była głęboka jesień. Na pierwszy rzut oka, Zarzecze nie różniło się od tego co już znał.

Pierwszy podniósł w międzyczasie rękę, spoglądając na zegarek. Po chwili przetrzepując swoją kamizelkę, wyciągnął drugi i porównywał je przez chwilę. – Nie jest źle – stwierdził. – zgubiliśmy tylko pięć dni…

- Pięć dni? Jak to zgubiliśmy pięć dni?! – zawołała Zjawa doskakując do niego.

Dziewczyna spoglądając na tarczę jego zegarków, próbowała chyba odczytać jak ich przewodnik zdołał się tego doliczyć.

Do Dzikiego dotarło właśnie, że przecież gdy wszedł do Lasu Ludzi, miał już do czynienia z podobnym zjawiskiem. Za strefą przygraniczną był zaledwie kilka godzin, podczas gdy w centrum minął jakiś miesiąc. Czyżby ta sama zasada działała też tutaj? - To znaczy, że jak będziemy tu kilka dni, to po naszej stronie może minąć rok? – spytał natychmiast przestraszony.

- Nie…- odparł Pierwszy, chowając zegarek. – Dylatacja czasu, obejmuje tylko środek rzeki. To pozostałość po tym, gdy nasze strefy były jeszcze trwale oddzielone.

- Czekaj, to znaczy że Oli tak naprawdę, może jeszcze tu nawet nie dotarła? – wtrącił Dziki, czując pojawiającą się iskrę nadziei. Ta jednak, została natychmiast zgaszony przez jego kompana.

– Gdyby przechodził tędy amator pokroju Zjawy, istniałaby na to szansa. Zwiadowcy, potrafią jednak dużo skuteczniej przeprawiać się przez rzekę. Tracą co najwyżej kilka minut, ci najgorsi z nich godziny…

Dziki zaklął kopiąc zirytowany pobliską kępę trawy, która natychmiast rozpadła się na popiół. – Masz pomysł dokąd ją zabrali? – spytał natychmiast.

Pierwszy zastanowił się przez chwilę. – Podejrzewam, że do Magistratu. To największa osada po tej stronie, a przy okazji to tam zdają raport Zwiadowcy…

Zjawa która skończyła właśnie sprawdzać, czy jej spodnie są całe spytała – Daleko to?

Pierwszy zamyślił się nim odpowiedział – Jakieś dwa dni…

- CO!? – zawołała natychmiast dziewczyna. – W tyle to można by stolicę przejść dwa razy i to w wersji Nowego Świata. Żartujesz sobie?

- Nie - odparł mężczyzna.

Dziki czuł, że Zjawa ma sporo racji. Jeżeli Zarzecze nie wykraczało poza granice oryginalnego Krańcowa, to nawet zachowując maksimum ostrożności, nie powinno im to zająć dłużej niż kilka godzin. – Czemu tak długo? To jakieś błędy, prawda?

- Zaraz wam wyjaśnię…- powiedział Pierwszy.

Nim jednak dodał coś więcej, zdjął swój plecak i spojrzał do środka. Torba wydawała się być zupełnie pusta, ale Zjawa spojrzała na nią z zainteresowaniem - To fenomen? – spytała obserwując zwykłą czarną kostkę.

- Tak – odpowiedział mężczyzna. – Nie ma dna. Można tu wrzucić wszystko co zmieści się w otworze i zawsze jest pusty… Na początku myślałem, że przedmioty wepchnięte do niego przepadają. Potem jednak odkryłem, że da się je wyciągać z użyciem błędów. - Mówiąc to zawiesił przez chwilę rękę nad otworem.

Po krótkiej chwili w dłoni Pierwszego pojawiły się trzy bransoletki. Każda z nich była zwykłym paskiem od zegarka, do którego przyczepione były małe stalowe blaszki. – Posłuchajcie mnie, załóżcie to sobie na rękę i wyróbcie nawyk spoglądania… Najlepiej, tak często jak to tylko możliwe. Gdy zobaczycie, że nagle rdzewieją,alarmujcie!

- Co ta rdza będzie oznaczać? – spytał natychmiast Dziki, biorąc opaskę.

Pierwszy zamknął plecak i wrzucił go sobie na ramię, po czym spojrzał w stronę najbliższej ścieżki. – Rdza oznacza, że zbliża się ‘’ciemnia’’.

- Nie słyszałam o czymś takim – wtrąciła natychmiast Zjawa, która również wzięła opaskę i przyglądała się jej teraz z uwagą.

- Bo to coś co występuje tylko po tej stronie. U nas niewykształceni pojawiają się tylko w trakcie błysku, tak jak normalni ludzie. Tu jest inaczej. Błysk wyrzuca tylko żywych, a ciemnia tylko potwory. Dodatkowo, niewykształceni są w stanie pojawiać się w każdym miejscu, które nie jest oświetlone… Mówiłem, że oni nazywają naszą stronę rajem? To jeden z powodów…

Zjawa opuszczając rękę spytała – Co zrobimy jak to się zacznie?

- Poszukamy schronienia. A teraz chodźcie, szkoda czasu... - odpowiedział Pierwszy i ruszył przed nimi ścieżką.

Po kilku minutach marszu wypalonym brzegiem, dotarli do małego osiedla. Budynki zbudowane były na tyle blisko koryta, że płoty nosiły ślady przypalenia. – Jeszcze jedna ważna sprawa. – zaczął ich przewodnik, przechodząc przez najbliższe ogrodzenie. – Spotkamy po drodze sporo ludzi. To ja będę z nimi rozmawiał. Wy musicie wiedzieć, że jesteśmy Zwiadowcami i wracamy z raju. Gdyby ktoś się dopytywał, a bylibyście sami, możecie trochę poopowiadać o naszej stronie. Tylko przedstawiajcie ją tak, jakby była cudem nad cudami. Gdyby ktoś się pytał o Magistrat albo plany, zasłaniajcie się tajemnicą służbową.

Dziki i Zjawa skinęli głowami, idąc krok w krok za nim. Małe skupisko domków do którego weszli, nie wyglądało na wyszabrowane. Dużo bardziej przypominało miejsce, które nigdy się nie zresetowało. Korozyjny wpływ kwasu sprawił, że każdy metalowy element pokrył się w okolicy rdzą. Farba i tynki łuszczyły się i odpadały, a drewniane wykończenia i okna czerniały jak trawa przy korycie rzeki.

Dziki czując już coś dziwnego na płucach, westchnął w stronę Pierwszego. – Żałuję , że też nie mam maski.

- Zaraz stąd idziemy, po za tym ja jej nie używam do filtrowania. Chodźcie szybciej – odparł mu mężczyzna.

Zjawa która szła kawałek za Dzikim, wyszeptała – On w ten sposób ukrywa swoją Pierwotną Wolę.

- Co? – dopytał natychmiast.

- Jak twarz ma skrytą pod maską, nie widać jaka emocja go pobudza.

- Pośpieszcie się! – zawołał Pierwszy, który zdążył już wyjść na asfaltową drogę.

Część miasta, po tej stronie rzeki była dużo młodsza niż Centrum czy Zatorze. Wpływało to w znacznym stopniu na wygląd całej okolicy. Przede wszystkim praktycznie nie było tu bloków. Nowa zabudowa jednorodzinna i eleganckie domy na dużych kwadratowych działkach były stałym widokiem. Chodniki, wyłożone były głównie kostką, a lampy uliczne były zgrabnymi fikuśnymi latarenkami. Tym mocniejszy dla Dzikiego, był kontrast zniszczeń. Domy wydawały się być w dużo gorszym stanie, mimo że większość nie nosiła nawet śladów szabrowania. Rdza była po prostu wszędzie, każdy metalowy element zdawał się być pożerany przez korozję. - Dlaczego to tak wygląda? – spytał natychmiast.

Pierwszy zatrzymał się przez chwilę, rozglądając po okolicy. – Jest kilka powodów. Po tej stronie ‘’Dzielnicy Krzyków” nikt nie mieszka. Skoro nie ma osadników, nikt nie szabruje budynków więc te się nie resetują. Ciemnia z kolei, straszne pobudza korozję metalu. No i jest trzecia rzecz, Zarzecze istnieje dłużej niż Centrum…

Zjawa i Dziki popatrzyli na siebie, nim jednak którykolwiek z nich zdążyło spytać o szczegóły Pierwszy westchnął głośno i przyklęknął za skrzynką energetyczną. Ściągając ich gestem dłoni do siebie, wskazał na coś palcem – Spójrzcie tam.

W oddali coś się poruszało. Dziki natychmiast przyłożył lornetkę do oczu by się temu przyjrzeć. Po chwili dostrzegł niewykształconego. Istota ubrana była w strażacki mundur. Na głowie miała maskę tlenową z ogromną szybą, przez którą zobaczyć można było parę wielkich jak grejpfruty oczu.

- To ‘’ochotniczy’’- wyszeptał Pierwszy.

- Coś jak nasi Spalacze? – spytała Zjawa, podbierając lornetkę Dzikiemu.

Pierwszy pokręcił jednak głową. – Spalacze są po państwowych strażakach, ci tworzą się po martwych OSP.

- To taka duża różnica? – dopytał Dziki, podczas gdy istota zauważyła, że jest obserwowana.

Pierwszy przyglądając się jej stwierdził. – Spalacze, rzucają się na ciebie bezmyślnie, a w momencie śmierci zaczynają płonąć. Podpalając wszystko co mają w zasięgu. Ten tutaj jest bardziej subtelny. Doskonale widzi, zwłaszcza nocą. Wypatruje wtedy świateł i ludzi ukrytych w budynkach. Gdy już kogoś znajdzie, wytruwa go podczas snu. To coś, jest w stanie wytworzyć czad przez pory w swojej skórze.

Istota wyraźnie poruszona faktem, że jest obserwowana schowała się za najbliższym zakrętem. Wciąż jednak wyglądała w ich stronę. Pierwszy odetchnął ciężko przez filtry w masce. – Nie odpuści, będzie nas śledził… Jeśli ruszymy na niego razem zacznie uciekać, ale potem wróci. Stójcie tak przez chwilę, żeby was widział, a ja go okrążę - mówiąc to, ruszył w boczną uliczkę.

Niewykształcony spojrzał w jego stronę, gdy znikał w głębi osiedla. Po chwili konsternacji wrócił jednak do obserwowania Zjawy i Dzikiego.

Od momentu w którym zdecydował się ruszyć na Zarzecze, był to pierwszy moment gdy Dziki został sam na sam z dziewczyną. Wykorzystując okazję, spytał o to co nurtowało go od dłuższego czasu. – Więc, nie żebym miał z tym problem, bo ogólnie cieszę się że idziesz z nami… ale czemu właściwie to robisz?

Zjawa popatrzyła na niego. – Tak trudno zgadnąć? Przez niego… - powiedziała, wskazując głową na oddalającą się sylwetkę Pierwszego. - W cholernym Sojuszu Bloków, oby spłonął razem z jego gonicielami, sporo się o nim mówiło. Weteran nad weteranami, który przeżył w tym świecie najdłużej, nie potrzebując od nikogo pomocy. Każdy chciał być jak on… łącznie ze mną.

Dziki popatrzył na dziewczynę, mocno zdziwiony. – No i chyba ci się udało…

- Nie kpij- przerwała Zjawa.- Jedyne co umiem to się wkurwiać i strzelać w kółko jednym rodzajem błędu. Nie wiem tak naprawdę nic o przetrwaniu w tym świecie. Gdy byłam w Sojuszu Bloków, cały czas ktoś mną kierował. Dostawałam swoje zadanie, listę z rzeczami do przyniesienia, a potem miałam spokój. Gdy mnie porzucili, mimo że nauczyłam się posługiwać błędami, nie wiedziałam nawet co z nimi zrobić. Dlatego przyłączyłam się do Siwego, on miał jasne wymagania, a ja nie musiałam się o nic martwić.

Dziki pomachał ręką, bo niewykształconego wyraźnie zaniepokoił fakt, że się nie poruszali. Ten gdy tylko to zobaczył, skulił się ponownie, obserwując ich zza odległego płotu. – Rozumiem, liczyłaś że jak go znajdziesz, dowiesz się od niego jak przetrwać sama… - powiedział, nieprzerwanie zwracając na siebie uwagę potwora.

- Trochę tak…- odparła dziewczyna. – Myślałam, że przekonam go by stał się moim mentorem. Może nawet zabrał jako ogona. Gdy jednak w końcu go spotkałam, okazał się zupełnie inny niż wyobrażałam sobie przez cały czas…

Dziki słysząc to nie mógł powstrzymać uśmiechu. - Rozumiem o co ci chodzi. Gdy myśli się o kimś, kto przetrwał tyle lat w tym świecie, bez niczyjej pomocy. To raczej przychodzi do głowy, człowiek maszyna, jakiś niezłomny terminator… a nie osoba która co chwila zastanawia się ‘’czy było warto?’’.

Dopiero teraz dotarło do niego, że chyba jako jedyny miał okazję, poznać jak przygnębiające spojrzenie na świat miał Pierwszy.

W międzyczasie mężczyzna wyłonił się z uliczki w oddali, przekradając za niewykształconym. Potwór ciągle wpatrywał się w Zjawę i Dzikiego, nie zauważył więc nawet, że ktoś pojawił się tuż za nim. Pierwszy dobywając nóż, ugodził potwora w bark. Istota poderwała się i odwróciła gwałtownie, wpychając swoją rękę w jego twarz. Mężczyzna wyciągnął nóż z poprzedniej rany i ugodził potwora po raz kolejny. Tym razem w okolicy mostka. Istota runęła na ziemię, a Pierwszy ruszył ulicą w ich stronę.

- Teraz ja, spytam się o coś ciebie Dziki – powiedziała nagle Zjawa. – Ty i ta dziewczyna, byliście razem?

Dziki zrobił się czerwony, czując że zrobiło mu się znacznie cieplej.- Nie, to nie tak. Ja i Oli byliśmy bardzo zżyci, była dla mnie jak młodsza siostra… taka prawdziwa przyjaciółka. Nic więcej…

- Nic więcej…- powtórzyła Zjawa. – I dla takiego nic więcej, idziesz do nieznanego piekła – westchnęła, wyraźnie zirytowana. – Facet, który zostawił mnie na śmierć, powtarzał ciągle że mnie kocha. Mówił, że chcę być ze mną na zawsze, że będzie mnie chronił choćby za cenę życia… A złośliwy Nowy Świat, pokazał jakim gównem były jego słowa i obietnice. Gdy przyszło co do czego, uciekał nie myśląc nawet o tym by sprawdzić czy żyję… To chyba drugi powód, dla którego idę z wami. Podoba mi się to co robisz… No i jest jeszcze trzeci.

- Jaki? – spytał natychmiast Dziki.

- Ciekawość. Nie mów, że nigdy nie myślałeś o tym, co może być za Krańcowem…- wypaliła Zjawa pośpiesznie, bo Pierwszy zbliżył się już do nich.

- Przynajmniej z nim będziemy mieli spokój. Zerkacie na blaszki? – spytał nagle.

Dziki i Zjawa od razu spojrzeli przestraszeni na swoje nadgarstki. Na szczęście metalowe kółko było wypolerowane i jasne. – Wiedziałem, że będziecie zapominać dlatego ja też zerkam, ale wyróbcie sobie ten nawyk… Idziemy!

Przez następne kilka minut, zarówno Dziki jak i Zjawa spoglądali na pseudozegarki z wręcz maniakalną częstotliwością. Za każdym razem kółko było jednak idealnie czyste. Ponieważ Pierwszy po raz kolejny podkreślił im, jak ważne jest regularne sprawdzanie.Nie ośmielili się nie posłuchać.

Wychodząc z osiedla, natrafili na główną drogę. Ich przewodnik natychmiast ruszył chodnikiem. Minęli po drodze zniszczony budynek cukierni, oraz sklep spożywczy. Zjawa spojrzała natychmiast łakomie na nienaruszone drzwi. – Może zrobimy mały postój? Wygląda na to, że jest pełny…

Pierwszy jednak zaprotestował. – Jedzenia mamy dokładnie tyle ile potrzebujemy. Wodę zorganizuję nam po drodze. Nie wolno nam się przeciążać, jeszcze się dziś wszyscy nabiegamy…

Dziki i Zjawa spojrzeli na siebie, nim jednak któreś z nich zdążyło o coś spytać Pierwszy podszedł do ogromnego bilboardu. Na białej powierzchni pozostałej po zerwanym plakacie, nakreślona była łamiąca się w wielu miejscach czarna linia. U szczytu linii znajdował się rysunek wieży, opisany jako ‘’Magistrat”. Oprócz tego, w wielu jej odnogach nakreślone były małe domki z plusem, z których każdy miał swój krótki opis. – Piętrowy budynek z czerwonej cegły, brama w kolorze czarnym. – Przeczytał w myślach Dziki.

Biegnąc wzrokiem wzdłuż mapy, zauważył, że niektóre piktogramy miały przy sobie dopisek ‘’zniszczony’’.

- Mamy szczęście – powiedział spokojnie Pierwszy.- Większość bezpiecznych punktów, jest taka sama jak w czasie mojej ostatniej podróży tutaj.

- Na terenie czego, znajduje się ten Magistrat? – spytał Dziki, zerkając w stronę Pierwszego.

- Dawnego uniwersytetu ‘’Włókiennik”. Posłuchajcie mnie, gdyby coś mi się stało, wracajcie do centrum dokładnie tą drogą, którą macie tu pokazaną… To bezpieczny szlak, wytyczony przez Zwiadowców. Teraz pójdziemy trochę inaczej, bo chcemy zyskać na czasie…- odpowiedział mężczyzna i ruszył dalej.

Następne pół godziny szli w milczeniu. Prowadzący ich Pierwszy narzucił takie tempo, że zarówno Zjawa jak i Dziki, szybko dostali zadyszki. Mężczyzna jednak nie zwracał na to uwagi. Postój zrobili dopiero przy budynku apteki, skrytej w podwórzu eleganckiego domu. Nie była to jednak przerwa na odpoczynek, a na danie kolejnego ostrzeżenia. – Za chwilę wchodzimy w bardzo niebezpieczne miejsce – powiedział wskazując palcem na najbliższy znak STOP.

Ten zamalowany całkiem na biało, przerobiony został na tablicę ostrzegawczą. Dzielnica Krzyków – Uwaga na Wijce. – Głosił napis wymalowany czerwoną farbą.

– Mieszkańcy Zarzecza zwykle omijają tą drogę – stwierdził Pierwszy, przyglądając się ostrzeżeniu. – Szlak wytyczony przez Zwiadowców jest bezpieczniejszy, ale dłuższy. Bo lawiruje między każdym niebezpiecznym punktem. Gdybyśmy nim poszli, nie wiem czy wyrobilibyśmy się w trzy dni…

Zjawa słysząc to, znowu zaprotestowała. – Cholera, przecież Włókiennik nie jest tak daleko! Skąd ci się biorą te dni?

Pierwszy przyglądał jej się przez chwilę. – Niedługo zobaczysz, a na razie coś wam wytłumaczę. To miejsce używane jest przez doświadczonych Zwiadowców, jako skrót. To dlatego że Wijce, da radę ominąć. Jeżeli przez dłuższy czas nie zwróci się ich uwagi, zapadają w coś w rodzaju letargu. Dlatego będziemy przechodzić pojedynczo, w dużych odstępach, i co najważniejsze... Nigdy nie patrzcie Wijcą w twarz. To skłania je do natychmiastowego ataku. Jeśli jednak będziecie uważać, powinno nam się udać.

Zjawa,do której dotarł ponury ton mężczyzny, zmarszczyła czoło i stwierdziła - Wiesz, że lepiej by to brzmiało, jakbyś to ‘’Powinno” powiedział głosem pełnym przekonania?

- Wolę tego nie ubarwiać, żebyście podeszli do sprawy poważnie…- odparł mężczyzna.

Mijając znak, szli jeszcze przez chwilę. Nim jednak zdążyli zobaczyć Dzielnicę Krzyków, Dziki na własnej skórze przekonał się skąd ta nazwa. Z oddali, słychać było istną kakofonię, wydawałoby się ludzkich głosów.

Im bliżej byli źródła tego dziwnego hałasu, bezkształtny bełkot zaczynał zmieniać się w coś co przypominało mowę. Już po minucie Dziki był w stanie wyłapać pierwsze słowa. – RATUNKU POMOCY! POMOCY! NA POMOC!

- To Łapki? – spytał, by potwierdzić swoje domysły.

- Tak – odparł Pierwszy. – Zamieszkują praktycznie każdy budynek w tej okolicy, nie one będą jednak problemem – stwierdził pewnie, a już kilka kroków dalej zobaczyli pierwsze Wijce.

Człekokształtne istoty, postury szczupłych kobiet o przerośniętych włosach zakrywających nie tylko głowę, ale sporą część torsu. Stały w różnych częściach ulicy. Dziki od razu domyślił się, skąd wzięła się ich nazwa. Ich kołtuny Wiły się, jakby były żywymi wężami które ktoś przyczepił sobie do czaszki.

Przekrzykując natarczywe zawodzenie Łapek, ich przewodnik zawołał – Ja pójdę pierwszy! Starajcie się iść po moich śladach, nie zbliżajcie się do nich... I co najważniejsze oczy w ziemie! – Po tych słowach ruszył do przodu, okrążając łukiem najbliższego niewykształconego. Nie starał się jednak być szczególnie cicho. Gdyby to hałas był tym, co miało pobudzać te istoty, to raczej nie stałyby tak spokojnie, pośród tych wszystkich wrzasków.

Dziki chciał już dać krok do przodu, gdy nagle jeden z Wijców poruszył się. Pewnym krokiem, przemaszerował w kierunku Pierwszego, przez co Zjawa wydała zduszony okrzyk. Mężczyzna odskoczył delikatnie na bok, mijając niewykształconego który ustawił się w innym miejscu. Gdy tylko się zatrzymał, zaczął swoje dziwne ruchy włosami od nowa. Pierwszy skinął głową i ruszył dalej.

- Mógł wcześniej wspomnieć, że one nie będą tylko stały…- zamarudziła Zjawa, po czym zostawiając Dzikiego ruszyła do przodu. Ten czekał obserwując cierpliwie. Weteranka podobnie do Pierwszego, bez specjalnego uważania, mijała po prostu istoty z daleka. Co jakiś czas, któryś z Wijców przestawiał się w inne miejsce. Wtedy oboje zatrzymywali się, obserwując dokąd pójdzie potwór.

Gdy Pierwszy był kilkadziesiąt metrów dalej, a Zjawa w połowie drogi do niego, Dziki ruszył za nimi. Z duszą na ramieniu, przechodząc obok stojącego na samym początku drogi Wijca, usłyszał coś od czego skóra ścierpła mu jeszcze mocniej. Istota oddychała tak głośno, że przebijało się to nawet przez zawodzenie Łapek. Odgłos, który wydawał niewykształcony przypominał mopsa, puszczonego przez megafon. Ledwo powstrzymując się przed spojrzeniem na istotę, wbił wzrok w asfalt. Przez cały czas starał się albo patrzeć na Pierwszego, albo nie wyżej niż sięgały brudne nogi potworów.

Wchodząc w sam środek tej dziwnej gromady, ledwo był w stanie opanować drżenie serca. Spoglądając daleko do przodu zobaczył, że to nie będzie krótka podróż. Wijce stały gęsto rozstawione, a ich swoisty ‘’las” ciągnął się daleko w głąb ulicy. Czując jak pot spływa mu po czole Dziki, obtarł je rękawem. Wtedy też przypomniał sobie o bransoletce. Spoglądając na metalową blaszkę, dostrzegł kropkę rdzy na samym środku. Czując jak serce mu staje, pomachał w stronę kompanów. Ci jednak zajęci byli przyglądaniem się, gdzie zmierzają kolejne Wijce. Tak że żadne z nich, nawet przez chwilę nie spoglądało do tyłu. Dziki przyśpieszył kroku, ciągle machając. Liczył, że albo Zjawa albo Pierwszy obejrzą się w końcu za nim. Gdy jednak prawie nadział się na idącego Wijca, musiał się zatrzymać by dać istocie przejść w spokoju. W pewnym momencie dostrzegł, że Pierwszy również spogląda na blaszkę. Gdy tylko zerknął na nadgarstek odwrócił się. Gwałtownym machnięciem ręki, dał im znak że muszą przyśpieszyć, po czym sam rzucił się pędem do przodu.

Zjawa również zaczęła biec, lawirując zręcznie między postaciami. W pewnym momencie pędzili już tak szybko, że uważanie było praktycznie niemożliwe. Pierwszy o włos minął Wijca, który zatrzymał się niespodziewanie na jego drodze, a Zjawa musiała ‘’przebłysnąć się’’ przez następnego, który zaczął niespodziewanie marsz.

Jej użycie błędu, nie pozostało niezauważone. Najbliższe Wijce zbiegły się natychmiast, w miejsce z którego się przeniosła. Dziki mijając stłoczoną grupę łukiem, myślał że ma już czyste pole. Gdy nagle zza gromady, wyłonił się kolejny niewykształcony. Nie był już w stanie nic zrobić. Z impetem wpadł na potwora, po czym oboje wylądowali na asfalcie. Istota usiadła natychmiast, podnosząc jedną ręką swoje pozlepiane włosy. Wtedy Dzikiego zamurowało.

Zacisnął natychmiast oczy, starając się nie patrzeć. Po omacku spróbował się podnieść, ale poczuł że niewykształcony chwyta go za nogę. Sięgnął na ślepo po pistolet, gdy nagle błysnęło. Zjawa pojawiła się i chwytając go za plecy zawołała gniewnie. – Nigdy nie robiłam tego we dwoje! TRZYMAJ SIĘ!

Po chwili Dzikiego oślepił kolejny błysk, przebijający się nawet przez zamknięte powieki. Gdy tylko się skończył,poczuł przerażający ból w nodze. Jego spodnie były rozerwane w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą trzymała go ręka niewykształconego.

Pierwszy, przy którym się pojawili krzyknął – DLACZEGO UŻYŁAŚ BŁĘDÓW?!

- Wijec go dopadł! Chciałam… - zaczęła tłumaczyć się Zjawa, ale mężczyzna przerwał jej. – One nie reagują na dźwięk, lepiej było strzelać!

Kilka Wijców ruszyło za nimi, ale Pierwszy ściągnął karabin z ramienia i ostrzelał nadchodzące istoty. – Musimy biec dalej, mamy mało czasu. Dziki co z twoją nogą?!

Ten słysząc pytanie, poruszył nią kilka razy. – Chyba jest ok – odpowiedział.

- Więc dalej! – krzyknął Pierwszy.

Biegli, zostawiając za sobą Dzielnicę Krzyków. Z nogi Dzikiego ciekła krew, bolała też nieziemsko, ale zaciskając zęby, był w stanie to wytrzymać. Pierwszy spojrzał na swoją bransoletkę, która była już cała pokryta rdzą. – Zaczyna się… - powiedział.

Już po chwili niebo zaczęło ciemnieć. Wszyscy od razu chwycili za latarki, ale wtedy stało się coś dziwnego. Na początku pojawiła się jakby mgła, która momentalne zalała całą okolicę. Nie była to zwykła mgła. Gęstniała z każdą chwilą i już po kilku sekundach, biegli w czymś co przypominało gęsty czarny dym. W odróżnieniu jednak od dymu, to co ich otaczało nie miało zapachu. Latarki nie dawały rady przebijać się światłem, przez to w czym się znaleźli.

– JESZCZE KAWAŁEK! – krzyknął Pierwszy.

Dziki na początku nie mógł zrozumieć, skąd właściwie mężczyzna wiedział gdzie są. Gdy jednak spojrzał w bok, zobaczył jeszcze jeden ewenement, tego dziwnego mroku. W ogóle nie pokrywał on metalowych przedmiotów. Stalowe ogrodzenia, bramy, pręty wszystkie były widoczne tak dobrze, jakby były pomalowane luminoforem. Dziki poczuł nagle, że jest obserwowany. Miał wrażenie, że tuż za nim zaczęło podążać stado zwierząt.

Gdy minęli uchylone stalowe ogrodzenie, skręcił gwałtownie i wpadł na podwórze. Tam w oddali, połyskiwały czerwone stalowe drzwi z białym krzyżem. – TO SCHRONIENIE! - zawołał Pierwszy.

Gdy wbiegli do pomieszczenia, jego wnętrze było tak samo ciemne jak podwórze. Pierwszy natychmiast dobiegł do ściany i maszerując po omacku zbiegł w dół po schodach do piwnicy. Tuż po chwili głośny ryk wypełnił wnętrze. – Przy drzwiach jest dźwignia! - krzyknął, ciągle będąc na dole.

Zjawa chwyciła za coś i szarpnęła w dół. W tym samym momencie, potężne reflektory rozświetliły pomieszczenie. Wciąż jednak nie wyglądało to w normalny sposób. Gęsta czarna mgła zdawała się cofać powoli pod wpływem światła, zamiast po prostu zniknąć. Pierwszy doskoczył do drzwi i zatrzasnął je, osuwając się na nich powoli. W tym momencie ostatnie, oderwane plamy ciemności, zginęły w świetle.

Wszyscy odetchnęli, siadając na podłodze. Pierwszy ściągnął maskę, wypluwając coś co przypominało kawałek czarnego dymu, a Dziki wyciągnął bandaż ze swojego plecaka i zaczął obwiązywać nogę.

- To była ta ciemnia? – spytał natychmiast Zjawa.

- Tak – odparł Pierwszy. – Jej pojawianie się, dyktuje rytmem życia po tej stronie. Wymusza na mieszkańcach liczne kompromisy i przygotowania. Takie miejsca jak to, rozsiane są po całej strefie. Dlatego powiedziałem, że droga do Magistratu potrwa. W nocy nie ma szans na podróż, w czasie Ciemni będziemy zamknięci w miejscach jak to…

Zjawa przyglądała się w tym czasie drzwiom. Nie trudno było zauważyć, że przez szpary we framudze, ta dziwna mgła, ciągle próbowała dostać się do środka. – Na pewno jesteśmy tu bezpieczni? – spytała, patrząc na podłogę po której wiły się czarne języki.

- Tak – odparł Pierwszy. – Ciemnienie powstrzymuje tylko metal i światło. Drzwi wykonane są ze stali kwasoodpornej więc nie rdzewieją.A mocne reflektory uniemożliwiają dostanie się ciemności przez otwory – powiedział, dotykając palcem wijący się kawałek ciemności na podłodze.

Dziki rozejrzał się po pomieszczeniu. Teraz gdy miał chwilę zauważył, że budynek pod żadnym względem nie był pustostanem. Stały w nim małe kanadyjskie łóżka. W rogu pomieszczenia ułożone były śpiwory, a na ścianie wisiała apteczka. Agregat który warczał w piwnicy, na pewno nie był standardowym wyposażeniem każdego domu. – Że też nikt tego nie rozkradł… - pomyślał głośno, a Pierwszy odpowiedział mu natychmiast. – Kradzież ze schronień, karana jest śmiercią… ale raczej nikt tego nie robi.

- Czemu? – dopytał natychmiast Dziki.

- Bo żeby przetrwać w takim miejscu jak to, ludzie muszą ze sobą ściśle współpracować. Mają swoje zasady, których przestrzegają i jednocześnie pilnują innych by też ich przestrzegali. Bez tego już dawno by zginęli. Wyobraź sobie, że wbiegamy tu teraz, a w generatorze nie ma paliwa, albo ktoś go ukradł... Zginęlibyśmy natychmiast.

Zjawa, która ciągle z lękiem spoglądała na ciemność wplatającą się przez drzwi, spytała – Co się tam właściwie teraz dzieje?

Pierwszy podniósł się i dotknął ręką drzwi. – Ciemność ogarnia wszystko... - odpowiedział. - Po pewnym czasie nawet najmocniejsze lampy się przez nią nie przebijają. Wtedy zaczynają pojawiać się w niej niewykształceni. W odróżnieniu jednak od centrum, gdy rodzą się razem z Błyskiem, tu są z miejsca przytomni… Najgorsze jest to, że nie trzeba wcale być na zewnątrz by pojawili się przy tobie. Wystarczy jakiekolwiek zaciemnione miejsce, w którym zmieścił by się potwór. Dlatego w całym tym domu nie znajdziecie ani jednej dużej szafy, standardowego łóżka, czy jakiejkolwiek skrzyni, a lampy rozstawione są wszędzie.

Dziki spojrzał na Zjawę, która przygryzła nerwowo wargę. Najwidoczniej, do nich obojga docierało właśnie w jakim świecie się znaleźli. Jeżeli to co znali, wielu określało jako koszmar, to jak opisać to miejsce?

Pierwszy zaciągnął maskę z powrotem na twarz i spojrzał w kierunku schodów prowadzących na piętro. - Może chodźmy na górę, tam nie będzie tak słychać tego warkotu - powiedział.

Dziki przytaknął i po chwili weszli na piętro. To nie wiele różniło się od parteru. Wszędzie rozstawione był halogeny i reflektory, które swoją jasnością niesamowicie męczyły oczy. Gdy weszli na korytarz, zobaczyli trzy pokoje i łazienkę. Żadne z miejsc nie miało jednak drzwi. Wszędzie leżało pełno obozowych przedmiotów; palniki, butle turystyczne, lampy, baterie, śpiwory. W jednym z pokoi stał nawet stolik z butelkami wody i kilkoma konserwami. Tuż nad nim wymalowany był napis.

Weź jeśli potrzebujesz, zostaw jeśli możesz.

Zjawa która podeszła do stolika, natychmiast podniosła jedną z puszek. - Cholera, u nas takie coś nie przetrwałoby pół dnia - stwierdziła, chcąc schować łup do plecaka.

- Zostaw - powiedział, spokojnie Pierwszy przechodząc w głąb pokoju.

- Dlaczego? Jest świeża...- spytała zdziwiona.

- Bo nie potrzebujesz... - odparł mężczyzna, obserwując przeciwległą do nich ścianę.

Ta w całości pokryta była podpisami, pozdrowieniami oraz przygnębiającymi sentencjami. Zjawa widząc, że mężczyzna nie patrzy w jej stronę, pokazała mu język po czym wcisnęła konserwę do plecaka razem z butelką wody.

Dziki stając obok mężczyzny, zaczął odczytywać napisy razem z nim. Pierwsze co przykuło jego uwagę, to ogromny tekst ‘’Żyjemy w piekle”, wymalowany po środku ściany. - Też tutaj jesteś? - spytał Dziki.

Pierwszy bez słowa, wskazał na drobny podpis, Czarny. - Na Zarzeczu nie byłem pierwszy, więc i pseudonim był nieadekwatny... Tutaj wołają na mnie od koloru stroju.

- Na mnie nie wołają niebieska, więc to raczej nie przez to, tak na ciebie mówią - wtrąciła Zjawa, wpatrując się znacząco w Pierwszego.

Ten milczał przez chwilę, aż w końcu odszedł od ściany mówiąc - Jest w tym trochę prawdy.

Dziewczyna stanęła przy Dzikim, spoglądając na ogromny napis o piekle. - Głębokie...- stwierdziła ironicznie, przyglądając się ze znudzeniem podpisom i pseudonimom. Dziki miał już kończyć oglądanie, gdy nagle jego uwagę przykuło znane imię.

Michał Modrzew Zwiadowca numer 2 - Wszyscy albo Nikt!

Widząc to Dziki kopnął ze złością w ścianę. Poczuł, jak rozgoryczenie znowu zaczyna brać nad nim górę. Odchodząc od Zjawy usiadł przy Pierwszym, który podpalał właśnie palnik butli turystycznej.– Myślisz że Oli ma jakieś szanse... – spytał, a głos mu się załamał.

Pierwszy spoglądał na niego przez chwilę, tak że Dziki widział odbicie swojej twarzy w szkłach jego maski. – Zwiadowcy przechodzą to miejsce bez problemu, do tego na pewno idą bezpieczniejszą drogą. Myślę, że dotrze do Magistratu żywa…

- A co potem? – spytał natychmiast Dziki.

- Coś o czym nie powinieneś teraz myśleć. Skup się na tym, że idziemy po nią i mamy szansę ją uratować - odpowiedział, kładąc czajnik na ogniu.

- Naprawdę w to wierzysz? – spytała Zjawa, dosiadając się do nich.

- Gdybym w to nie wierzył, nie byłoby tu ani mnie, ani was. Pogodziłem się z myślą, że Dziki znienawidziłby mnie za to, ale nie wysłałbym go na pewną śmierć w straconej sprawie... - odparł.

Dziki nie wiedział czy powinien teraz czuć ulgę. Słowa Pierwszego zapewniały jedynie to, że Oli żyje. Miał jednak podejrzenia jaki los ją czeka. Tym bardziej czuł się zirytowany, że musieli się zatrzymać. Jak często ta ciemnia stanie im jeszcze na drodze? Czy Oli w tym momencie siedzi w podobnym miejscu? A jeżeli spróbuje uciec i nie daj Bóg jej się to uda? Jak przetrwa sama w takim miejscu jak to?

Pierwszy dostrzegając minę Dzikiego, postanowił chyba dać mu zajęcie. Sięgnął do swojej kamizelki i wyjął kawałek papieru ściernego. Rozdarł go na trzy części i podał mu jeden z fragmentów. – Wyczyść swoją bransoletkę, jeszcze nie raz ci się tu przyda – powiedział, podając drugi kawałek Zjawie.

Przez dłuższy czas w pomieszczeniu słychać było tylko, gotowanie się wody i pocieranie papieru o metal.

- PIERWSZA! – krzyknęła nagle Zjawa, rozglądając się po towarzyszach i demonstrując swoją opaskę. Widząc jednak, że żaden nie zareagował entuzjastycznie, wymamrotała coś co brzmiało jak – sztywniaki…

Dziki spojrzał ponownie na Pierwszego, który skupiony był na swojej pracy. Czuł, że jeśli nie chce oszaleć, musi zająć głowę czymś więcej niż tą bezmyślną czynnością. - Mówiłeś, że Zarzecze istnieje dłużej niż centrum... Co miałeś przez to na myśli? Jak dokładnie ‘’dłużej”?

Pierwszy patrzył przez chwilę na Dzikiego, dalej pocierał jednocześnie swoją opaskę. W końcu biorąc głęboki oddech powiedział – drugi, przegrałeś...- jednocześnie, zademonstrował błyszczącą blaszkę.

Dziki poczuł jak coś pęka mu w środku. Nie tylko dlatego, że Pierwszy podchwycił durną zabawę Zjawy, ale w dodatku pochwalił się głosem tak sztywnym i opanowanym, jakby był dorosłym którego zmuszono do zabawy z dziećmi. - Poważnie? – spytał, z niedowierzaniem.

- Sztywniak…- westchnął Pierwszy, a Zjawa prawie podskoczyła. – HA! Wiedziałam, że pod tą maską musi być, chociaż trochę człowieka – wykrzyczała, wskazując uradowana na twarz mężczyzny.

- Już od dawna nie…- odparł jej Pierwszy i spojrzał w stronę korytarza. - Jak myślicie ile mam lat? - spytał nagle.

Dziki popatrzył na niego zirytowany, mężczyzna nie tylko zignorował jego pytanie, ale najwidoczniej naszła go ochota na jakieś głupie zabawy. Gdy siedział tu ze świadomością, że Oli gdzieś tam jest w niebezpieczeństwie, gra w zgadywanki była ostatnią rzeczą na jaką miał ochotę. - Nie, wiem! - wypalił w końcu oschle. - Skoro pojawiłeś się pięć lat temu, to i tak nie możesz mieć więcej niż trzydzieści pięć...

- Jeżeli doliczyć pięć lat w Nowym Świecie, mam dokładnie trzydzieści siedem...- odparł mężczyzna, a Zjawa i Dziki osłupieli.

- Przecież to by znaczyło, że powinieneś być niewykształconym...- powiedziała dziewczyna, patrząc na zamaskowanego jakby to miał być żart.

Pierwszy ściągnął czajnik z ognia i zaczął przygotowywać sobie zupkę instant. - Myślę, że większość ludzi pomyślałaby w ten sam sposób. Przynajmniej dopóki nie dowiedzieliby się, że nasz świat istnieje dużo dłużej niż wszyscy uważają. No i na dodatek to wcale nie ja byłem ‘’tym Pierwszym”, a nawet wręcz przeciwnie, jestem ostatnim ze swojego pokolenia...

Teraz zarówno Zjawa jak i Dziki, wpatrywali się w mężczyznę zszokowani. Ten mieszał na spokojnie kluski w metalowym kubku. Gdy jednak poczuł na sobie ich ponaglające spojrzenia, kontynuował - zanim pojawił się Drugi, natrafiłem kilka razy na ślady istnienia ludzi przede mną. Nigdy się jednak tym nie chwaliłem. Krążąc po świecie znajdowałem takich wskazówek znacznie więcej, aż w końcu stworzyłem pewną teorię... Nie wiem czy chcecie jej słuchać? - spytał nagle.

- Umrzesz w męczarniach jak jej nie zdradzisz! - krzyknęła Zjawa,zabierając mężczyźnie kubek. - A to dostaniesz dopiero jak opowiesz wszystko!

Pierwszy westchnął, opierając głowę o ścianę. - Nie lubię jak makaron rozmięknie do końca...

- Więc się streszczaj! - odparła dziewczyna.

Mężczyzna popatrzył na nich, po czym kontynuował - z tego co przypuszczam, widełki wieku pojawiania się w Nowym Świecie nie są stałe. Na początku istnienia naszej części, wyrzucało ludzi bardzo starych, myślę że od osiemdziesięciu i więcej. Większość z nich była w tragicznym stanie, uzależniona od leków i stałej opieki. Umarli bardzo szybko i stali się pierwszymi niewykształconymi. Kolejne pokolenie, te w okolicach pięćdziesiątki nie przeżyło wiele dłużej. Bardzo duża część z nich, próbowała uciec z miasta. To czym się stali, morduje teraz ludzi na obwodnicy.

Dziki przypomniał sobie moment, gdy razem z Mike’m poszukiwali samochodu do przewiezienia zapasów. Na obwodnicy miasta, aut było pełno, a w nich niewykształceni wyglądający na ludzi w wieku, o którym wspominał mężczyzna. Teoria Pierwszego, musiała mieć więc w sobie sporo prawdy. Mężczyzna przerwał opowiadanie wpatrując się w Zjawę, która zasłuchana zaczęła popijać z kubka. – To było moje… - powiedział.

- Nie becz, zrobię ci drugą jak skończysz. DALSZA CZĘŚĆ! – zawołała dziewczyna.

Pierwszy westchnął i spoglądając na sufit, zaczął mówić dalej - wydaje mi się po prostu, że kolejna grupa z jakiegoś przedziału wiekowego, pojawia się gdy większość jej poprzedzających zostanie niewykształconymi… Gdy ja się pojawiłem, naprawdę długo myślałem, że byłem tu Pierwszy. Choć prawda jest taka, że jakieś niedobitki z mojego pokolenia mogły ukrywać się w innych częściach miasta. Ta pogłoska, że Krańcowo istnieje pięć lat to bujda na resorach, wynikająca z faktu, że wszyscy liczą czas od momentu pojawienia się Pierwszej Grupy.

- Nie mówiłeś o tym nikomu? Przecież Kuba i Dix, też liczą te mistyczny pięć lat – spytał natychmiast Dziki.

- Powiedziałem tylko Drugiemu – odparł Pierwszy. – On jednak nie przekazał tego dalej, a mnie nikt więcej nie pytał…

Zjawa opróżniła kubek do końca, spoglądając jednocześnie na mężczyznę. – Z ciebie, to chyba naprawdę trzeba wszystko siłą wyciągać… No, ale co z tym Zarzeczem?

Pierwszy nie odpowiedział, popukał jedynie palcem w pusty kubek. – Noż cholera! Przecież mówiłam że dostaniesz! DALEJ! CO Z ZARZECZEM! – zawołała Zjawa.

Mężczyzna popatrzył na dziewczynę przez szkła w masce i znowu westchnął. – Od momentu kiedy się pojawiłem, wydaje mi się, że nie postarzałem się nawet o rok. Schudłem, świat mnie wymęczył… ale mam trzydzieści siedem lat, a czuję się wciąż na trzydzieści. Jesteście tu jeszcze za krótko by to zauważyć, ale w Nowym Świecie nikt się nie starzeje. Stąd też wiem, że Zarzecze istniało przed nami. Rozmawiałem z ludźmi, którzy są tu od naprawdę dawna. Marco, którego przebiłeś na wylot pojawił się piętnaście lat temu. Denis, ten którego wepchnąłeś do rzeki - jedenaście, a nie byli oni najstarszymi mieszkańcami tego miejsca. Podobno, ruchy w centrum obserwowali już dziesięć lat temu, ale dopiero niedawno bariera dzieląca nas zniknęła.

Dziki po raz kolejny poczuł, że ilość wiedzy zaczęła go przytłaczać. Zdążył już przyzwyczaić się do Nowego Świata, jego zasad oraz tego, że pewnych rzeczy nie dało się wyjaśnić. A teraz wychodziło, że nawet to co uważał za pewnik, było jedną wielką fikcją.

- Skąd tak dobrze znałeś tych ludzi? – spytała Zjawa, która zaczęła już przygotowywać drugą zupę.

Pierwszy popatrzył przez chwilę na jej ręce. – Wolałbym, żebyś opłukała kubek…

- No nie wierzę! Tylko pięciolatki brzydzą się pić po ładnej dziewczynie! – zawołała oburzona.

- Jeśli to problem, mam drugi…- powiedział Pierwszy, wyciągając kolejne metalowe naczynie.

- Ja po prostu nie wierzę…- westchnęła dziewczyna, biorąc czysty kubek. – Skoro już uznałeś mnie za parchatą, to przynajmniej odpowiedz na pytanie…

Pierwszy pokręcił głową. – Nie powiedziałem, że jesteś parchata…ja po prostu nie mam w zwyczaju jeść po kimś. A co do twojego pytania, wracaliśmy wszyscy razem z Magistratu. Tu wychodzi się z założenia, że w grupie jest bezpieczniej. Po tej stronie jest tyle błędów, że Prawo Trzech prawie wcale nie działa…

- To dlatego cię znali, Zwiadowca przy rzece powiedział do ciebie Czarny! – przerwała Zjawa.

W tym momencie Dziki poczuł oburzenie. Pierwszy wracał razem z nimi, dlaczego ich nie zatrzymał? Dlaczego pozwolił im przejść, albo nie powiedział wcześniej mieszkańcom centrum o tym co ich czeka. – Dlaczego? Dlaczego ich nie zabiłeś? – spytał, wyraźnie sfrustrowany.

- I mówisz to właśnie ty… Powiedz jaki miałem ku temu powód? Nie należę do żadnej frakcji. Nie jestem częścią Wspólnoty, Armii Daniela ani Zarzecza. Dzięki latom przygotowań, umiejętnościom i wiedzy, mogę sobie pozwolić na bycie całkowicie neutralnym, a to dla mnie najważniejszy luksus. Wspieram tylko to co chcę wspierać, nic nie zmusi mnie, bym brał udział w czymś, w czym nie chcę. Konflikt Zarzecza z Centrum, mnie nie interesuje. Nie zależnie od tego kto wygra, nie będzie to miało na mnie wpływu…

- Chciałabym dojść do takiego poziomu… - westchnęła tęsknie Zjawa, zalewając kubek wrzątkiem. – Samowystarczalność, niezależność, na niczym tak mi nie zależy.

- To trudne, ale w tym świecie całkiem wykonalne – stwierdził Pierwszy, ale Dziki nie miał zamiaru odpuszczać. Nurtowało go jeszcze jedno ważne pytanie. – Modrzew, też wracał z wami?

- Nie.Minąłem się z nim. Gdy dowiedziałem się w jakim celu wraca, sam też wróciłem prawie natychmiast, żeby cię ostrzec. Powiedziałem też Zwiadowcom, że zabiję każdego kto myślałby o pomocy Modrzewowi w zemście – odparł.

- Trochę to nie poskutkowało, gdybyś ich zatrzymał to… - zaczął Dziki.

- To co? – wtrącił, wyraźnie wyprowadzony z równowagi mężczyzna. – Nawet gdybym ich pozabijał, uczynił z siebie mordercę po raz kolejny… Myślisz, że w czymś by to pomogło? Odszedłbyś z autobusu tak jak mówiłem? Pokonał Modrzewa gdyby był sam? Myślę, że nawet skończyłoby się to gorzej, bo Michał na pewno nie oszczędziłby dziewczyn! Nawet gdybym znalazł go wcześniej, ja nie pozbawiam ludzi życia tak lekkomyślnie i bez skrupułów… a pragnę ci przypomnieć, że kilka osób z twojego powodu, już zabiłem....

Dzikiego zatkało. Poczuł że tym razem naprawdę przesadził. To nie Pierwszy był winny, tylko on sam. Miał przecież tyle okazji, by odejść z autobusu. Tyle ostrzeżeń, tyle pomocy… No właśnie pomocy. Teraz zaczął rozumieć, to co powiedział jego wybawca gdy przyszedł wyswobodzić ich z niewoli Maciejewskiego. – Pomóż komuś sto razy i wszystko będzie dobrze, ale nie pomóż raz…. I wszystkie poprzednie razy w których pomogłeś, przestaną mieć znaczenie. Do Dzikiego dotarło, jak okropnie zabrzmiały w tym momencie jego słowa. – Przepraszam cię. Dławi mnie poczucie winy którego nie mogę znieść. Chciałby je w tym momencie na coś przelać, odciążyć trochę myśli które nie dają mi żyć… ale ty jesteś ostatnią osobą, do której powinienem mieć pretensje.

Pierwszy ściągnął maskę, przyglądając się przez chwilę Dzikiemu.Bardzo zmęczonym i pełnym smutku wzrokiem. – Robisz dokładnie to, czego po tobie oczekiwałem. Ni mniej, ni więcej… - westchnął i wziął do ręki kubek z zupą.

Po chwili wyraźnego zamyślenia, powiedział zrezygnowany. – Teraz, już jest za późno...

Dziki spojrzał przerażony. Czyżby jego wybawca zaczął żałować, że jednak nie zrezygnował z pomagania mu? – Co się stało? – spytał natychmiast.

Pierwszy spojrzał na swój kubek. – Kluski wypiły całą zupę…

Rozdział II – Radio na sznurze

Od momentu zniszczenia autobusu, w umyśle Dzikiego zaszła zmiana, której nawet on sam nigdy by się nie spodziewał. Zupełnie zniknęły koszmary, które nawiedzały go praktycznie każdej nocy od przybycia do Nowego Świata. Ich miejsce zajęły z pozoru spokojne sny, pełne wspomnień z czasów gdy był jeszcze strażnikiem.

Te nowe senne mary, działały jednak na niego znacznie gorzej, niż ich poprzedniczki. Gdy wybudzał się w trakcie ‘’ucieczki przed gospodarzem’’ albo otwierające się oczy ratowały go od ‘’pożarcia przez łapkę’’, po chwili kołatania serca wszystko wracało do normy. Dziki kład się dalej spać, powtarzając utartą przez wszystkich frazę – To był tylko sen…

Gdy jednak teraz w swoich marzeniach sennych, prowadził autobus w towarzystwie roześmianej Oli albo uczył Korka jak strzelać z pistoletu, to powrót do rzeczywistości stawał się jego najgorszym koszmarem. Gdy Ciemnienie się skończyło i mogli w końcu pogasić reflektory, było już za późno by kontynuować podróż. Dlatego wszyscy położyli się spać. Dziki wiedział jednak, że to nie będzie dla niego spokojna noc. Już chwilę po tym, gdy odpłynął przyśnił mu się autobus.

Razem z Oli i Weroniką, siedzieli na jego tyle. Dziewczyny próbowały przekonać go, że mógłby przecież ożenić się z Dix i adoptować Pierwszego. Ta nie mogłaby przecież, szukać zemsty na własnym synu. Dziki nie był pewny co do ich planu. Uważał, że skoro Pierwszy był od niego starszy, to żadna instytucja nie zgodzi się, by był jego ojcem. W pewnym momencie zaniepokoiła go inna rzecz. Jakim cudem autobus jechał, skoro razem z Kluczem zdemontowali mu koła…

Dotarło do niego, że coś jest nie w porządku. Klucz był przecież umierający, nie mógł więc zrobić niczego przy ich piętrusie. Gdy pomyślał o mechaniku, stało się to, czego bał się najbardziej. Zrozumiał, że śni. Oli i Weronika zamarły jak na zatrzymanym filmie, a autobus zaczął się rozmywać. Mimo to Dziki ze wszystkich sił zaciskał oczy. Nie chciał, żeby to się kończyło… Chciał, żeby ten sen trwał… Chciał zostać z nimi jeszcze przez chwilę.

Za każdym razem kończyło się to jednak tak samo. Im mocniej starał się utrzymać we śnie, tym szybciej dobiegał on końca. Już po chwili, całkiem przytomny leżał zwinięty w śpiworze. Czując pod głową mokrą plamę, doszło do niego, że chyba płakał nieświadomie.

- Zły sen? – spytał głos Pierwszego z ciemności. Dziki podniósł się powoli. Pomieszczenie w którym spali, oświetlone było mdłym błękitnym światłem, przypominającym te z lamp owadobójczych. - Trudno określić, na pewno przykry… - odpowiedział, rozglądając się za kompanem.

Pierwszy siedział oparty o ścianę w rogu pomieszczenia, maskę miał zdjętą, a w ręku trzymał radiostację. Gdy zobaczył, że nie jest już jedynym przytomnym, odłożył krótkofalówkę na podłogę. Dziki w tym czasie, usiadł obok niego.

– Tęsknie za koszmarami, teraz mam same przygnębiające sny…- stwierdził, patrząc się w ciemność.

Pierwszy spojrzał na niego badawczo, opierając jednocześnie głowę o ścianę. – I stało się to, czegom się obawiał. Bałem się… a jednak przyszło – wyrecytował nagle, przenosząc wzrok na sufit.

- Co to? – spytał Dziki, przekonany, że fraza nie była autorstwa jego kompana.

- Jeden z niewielu cytatów z biblii, który lubię – odparł mężczyzna, wciąż patrząc się w górę.- Mówi o tym, że nieważne jak bardzo się boimy, nie powstrzyma to zła przed przyjściem. Odnosząc to do twojego przypadku. Bałeś się, że tobie lub twoim bliskim stanie się coś złego, ale nie dopuszczałeś do siebie tej myśli za dnia. W nocy podświadomość odbijała to sobie, zadręczając cię koszmarami. Gdy zło nadeszło, przestałeś się go bać… bo już się stało. Teraz w nocy, po prostu tęsknisz za tym, co ci odebrało.

Dziki popatrzył na Pierwszego. Nie mógł nie przyznać mu racji, ciągle odpychał od siebie myśli. Najpierw o zagrożeniu, które na niego czekało. Potem o tym, że musi odejść z autobusu. Teraz natomiast ciągle odtrącał od siebie wspomnienia, o ludziach których stracił. Te, gdy tylko do niego dotarły, pozbawiały go wszystkich sił. - A ty? Czemu nie śpisz? – spytał chcąc zmienić temat.

- Nie lubię – odparł mężczyzna. – Zasypiam bardzo długo i w tym czasie muszę walczyć ze swoimi myślami. Cały czas boję się też, że umrę we śnie, zupełnie nieświadomy. Sny natomiast, podobnie do ciebie mam tylko przykre…

Dziki spojrzał na swojego rozmówcę. Pierwszy bardzo często wyglądał na bardzo zmęczonego albo niewyspanego. Za każdym razem, gdy widział go bez maski, miał wrażenie, że mężczyzna jest wykończony. Wcześniej myślał, że to wynik samotnych podróży i przymusu ciągłego uważania na siebie. Teraz jednak dotarło do niego, że przecież inni weterani, nawet samotnicy, nie wyglądali tak źle. – To znaczy, że w ogóle nie sypiasz? – spytał z niedowierzaniem.

- Ja tak mam całe życie Dziki – odparł, pocierając oczy. – Nie zaczęło się to w Nowym Świecie. Przyzwyczaiłem się po prostu do krótkiego snu… No i wydaje mi się, że trochę nieświadomie wspomagam się błędami. Za każdym razem, gdy jestem już wyczerpany, a muszę coś zrobić, dokończyć albo chociaż uciec, dostaję jakby zastrzyk energii. Zmęczenie mija, mogę działać dalej.

Dziki przypomniał sobie w tym momencie jak on i Pierwszy uciekali kiedyś przed Delimerem. Wtedy zastanawiał się, jakim cudem mężczyzna wytrzymuje tak krótki sen i tak dobrze znosi ciągłą podróż. Nie pomyślał nawet o tym, że błędami można by ograniczać ilość snu. – Zazdroszczę, też bym chciał nie musieć spać.

- To nie jest tak, że nie muszę. Czasem po prostu padam wykończony, dziś po prostu już trochę odpocząłem… - odparł Pierwszy, zamykając oczy.

Dziki popatrzył przez chwilę na podłogę, zatrzymując wzrok na radiostacji. - Co robiłeś? - spytał, zaciekawiony po co mężczyźnie była w nocy krótkofalówka. - Słuchałem nocnego radia… - odpowiedział kompan. - W nocy nie sypia znacznie więcej ludzi niż myślisz. Jak znajdziesz odpowiedni kanał, możesz sobie zawsze posłuchać trochę plotek albo historii krążących po Krańcowie. Taki mały odpowiednik telewizji. Nigdy co prawda nie włączam się w dyskusje, ale dzięki nocnemu radiu dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy – mówiąc to, mężczyzna podniósł radiostację. Patrząc na nią przez chwilę, przekręcił włącznik, a ta zatrzeszczała cicho. – Niestety bateria już się rozładowuje. Jak wywołałeś mnie pod cmentarzem, zapomniałem ją wyłączyć, a potem nie było okazji, żeby podładować…

Dziki zamyślił się przez chwilę. W autobusie mieli co prawda radio, ale to przestawione było zwykle na kanał ‘’ogólny’’ by móc w razie czego wyłapać wiadomość od Kuby. Zaciekawiony spojrzał jednak, na urządzenie w dłoni towarzysza. – Dowiedziałeś się czegoś ciekawego? – spytał zaintrygowany.

Pierwszy popatrzył przez chwilę na radio, po czym odpowiedział, drapiąc się anteną w czoło. - Po tamtej stronie, chodzą pogłoski o zawieszeniu broni. Wygląda na to, że propozycja wyszła od Daniela. Zdaje się, że szykują się już do obrony centrum...

Dziki spojrzał z niedowierzaniem. Czyżby Daniel uznał Zarzecze za zagrożenie tak duże, że postanowił nawiązać współpracę ze znienawidzonymi weteranami? – Z kiedy ta informacja? – dopytał.

- Przez tę dylatację czasu trudno powiedzieć…- odparł Pierwszy. – Mogła wisieć nad rzeką kilka sekund albo dni…

Dzikiego zastanowiła teraz jeszcze jedna kwestia. Coś, nad czym ze względu na swoją misję, nie miał czasu się zastanowić.- Wiem, że akurat ty się tym nie przejmujesz, ale jakbyś miał wybrać… Kto wygra? Zarzecze czy Centrum? – spytał, mając nadzieję, że dzięki temu, chociaż przez chwilę zapomni dręczących go wspomnieniach.

Pierwszy, znowu oparł się głową o ścianę, zamykając oczy. – Nie łatwo to ocenić. Zarzecze wygrywa zorganizowaniem. Wszelki ruch oporu albo myśl odmienna od głównego nurtu, to tutaj margines. Centrum jest podzielone, jeśli chodzi o ludzi. Za to dużo lepiej uzbrojone. Komisariat, salon myśliwski, muzeum drugiej wojny światowej, wszystko było po naszej stronie. Zarzecze ma natomiast więcej użytkowników błędów, ale ich wole są bardzo prymitywne… No i to Centrum ma po swojej stronie, najpotężniejszego użytkownika błędów, Daniela.

- Daniel jest najpotężniejszy w Krańcowie? – spytał Dziki, nieco zbyt głośno, bo Pierwszy zganił go spojrzeniem.

- Obudzisz Zjawę niech chociaż ona się wyśpi…- stwierdził mężczyzna, spoglądając na dziewczynę, która poruszyła się w swoim śpiworze.

Ta najwidoczniej była już jednak przytomna, bo podniosła się powoli. - Nie śpię od początku waszej rozmowy – stwierdziła. – Po prostu liczyłam, że zaczniecie opowiadać jakieś pikantne szczegóły, o których nie powinnam wiedzieć – powiedziała, siadając, na swojej karimacie. – To, co z tym Danielem? Rzeczywiście jest najpotężniejszy? – spytała, poprawiając roztrzepane włosy.

Pierwszy nie odpowiedział, przyglądając się jej przez chwilę. – Gdybyś miała kiedyś okazję się do niego zbliżyć, sama byś się o tym przekonała. Nie mam pojęcia, co jest jego Pierwotną Wolą. Tego nie wie nikt. Jest jednak naprawdę niezwykła i zdaje się stawać silniejsza każdego dnia. Na obecną chwilę, wygrać mógłby z nim tylko Smutny…

Dziewczyna stanęła przed nimi, naciągając kurtkę. - Przecież sam mówiłeś, że Smutny jest po stronie Zarzecza, szkoli Zwiadowców itd…- wtrąciła, całkiem już rozbudzona. Zarzucając sobie kaptur na głowę, towarzyszka dosiadła się do nich.

Dziki patrząc na dziewczynę, poczuł, jak sam zaczyna przemarzać. Pośpiesznie chwycił za bluzę, po czym wciągając ją na siebie, wrócił na wygrzane miejsce. Noce na Zarzeczu były chyba nawet zimniejsze niż w centrum.

W tym samym czasie Pierwszy rozpalił ogień na butli turystycznej. - Skoro żadne z was już nie śpi, to może chociaż zrobię kawę…

Zjawa popatrzyła jednak na niego wyraźnie przestraszona. - Ja zrobię! – wtrąciła głośno. – tego twojego błota nie da się pić! A teraz mów co z tym Smutnym. I tak... pamiętam, że chcesz czysty kubek…

Pierwszy skinął głową, z powrotem opierając się o ścianę. – Dziękuje. A wracając do Smutnego, jego nie interesuje, kto wygra. Szkoli ludzi na Zarzeczu, bo potrzebuje spokojnego miejsca, żeby prowadzić eksperymenty. Na pewno, nie stanie do walki w jego imieniu i nie będzie się dla niego narażał…

Zjawa słysząc to, wydawała się jeszcze bardziej zaciekawiona. - Sporo o sobie wiecie. Co was dwóch tak właściwie łączy? – spytała, stawiając na podłodze trzy kubki.

- Znaliśmy się w Starym Świecie – odparł jej Pierwszy.

Dziewczyna słysząc to, poderwała się z miejsca, przewracając przy okazji przygotowane naczynia. – NIE WIERZĘ! Pan z nikim nie rozmawiam, miał jakichś znajomych w Starym Świecie!?

Pierwszy pokręcił głową, ustawiając kubki z powrotem. – To nie tak. Nie byliśmy żadnymi kolegami, ani nic takiego... Zresztą, to już nieważne.

Zjawa podchwyciła jednak temat i nie miała zamiaru odpuścić. Dziki zdążył już zauważyć, że wbrew pozorom, które stwarzała we Wspólnocie, należała do ludzi naprawdę ciekawskich. - Jakie nieważne? Za późno! Już zacząłeś mówić. Teraz nie wolno przestać! Takie są zasady! – zawołała zaczepnie w stronę Pierwszego.

Ten westchnął zirytowany. – Zasady czego? – dopytał, spoglądając ironicznie w twarz rozmówczyni.

- Rozmów towarzyskich! – odparła, siadając po turecku przed Pierwszym, jakby oczekiwała, że jej słowa wszystko już przesądziły.

Dziki był przekonany, że Pierwszy w życiu nie da się na coś takiego złapać. Myślał, że najlepszym wypadku zmieni temat, a w najgorszym zaciągnie maskę na twarz i zejdzie na dół bez słowa. Niespodziewanie jednak mężczyzna odparł – skoro takie są zasady…

Podekscytowana Zjawa przelała wodę w pierwszym kubku, robiąc na podłodze plamę. Pośpiesznie wytarła ją rękawem, nie spuszczając Pierwszego z oka. Wyglądało to tak jakby bała się, że zmieni zdanie i jednak nie odpowie jej na zadane pytanie.

Mężczyzna zastanawiał się przez chwilę, po czym niespodziewanie spojrzał na Dzikiego. -Ty powiesz mi, czy dalej chciałbyś być z Dix – a następnie, zerkając na Zjawę, dodał – a ty opowiesz, co było między tobą i Lance’m. Wtedy powiem, jak poznałem Smutnego - stwierdził stanowczo.

Zjawa, słysząc go, poderwała się ponownie, rozlewając wrzątek dookoła. – Nigdy nie było nic, między mną a tym skurwysynem o wyglądzie Delimera zapłodnionego przez Dziada!

Dziki widząc jej wybuch, wiedział już, że jednak zdecydowanie było. Odchrząknął rzeczowo, mówiąc – to chyba nazywa się ‘’Uderzeniem w stół”

- O co ci chodzi? – wycedziła Zjawa, celując w niego czajnikiem.

- ...‘’a nożyce się odezwą’’ - dokończył Pierwszy. – Każde z nas zdradza po jednym sekrecie, albo każdy swój zatrzymuje dla siebie. Takie są zasady…

- Nie ma takiej zasady, wymyśliłeś ją! – krzyknęła dziewczyna.

- Tak samo, jak ty poprzednią - odparł Pierwszy, zamykając oczy.

Dziki zastanowił się przez chwilę, nad pytaniem towarzysza. Nie wydawało mu się ono, ani trochę dziwne. Nie wiedział tylko czy będzie w stanie dobrze na nie odpowiedzieć. Dix i Dziki byli w końcu razem, a tylko powiązania z Pierwszym, stanęły im na drodze do jakiegoś rodzaju ‘’wspólnego szczęścia’’. Nie widział nic dziwnego w tym, że jego towarzysza interesowała ta kwestia. Być może chciał sprawdzić, czy Dziki żałuję, że wstawił się zanim. – Trudno mi powiedzieć – stwierdził w końcu. - Czasem zastanawiam się, czy moje uczucie do Dix było szczere. Czy może było tylko ‘’WOW’’, bo pod każdym względem była pierwsza w moim życiu. Brakowało mi jej, gdy się nie widywaliśmy, tęskniłem za nią. Po tym, co stało się na placu w cegielni, nie miałem nawet czasu pomyśleć, czy dalej mi jej brakuje. Ciągle było coś, co odwracało uwagę. Wiem jedno, nie mógłbym być z nikim, kto jest pożerany przez taką obsesję jak ona… Czy mam nadzieję, że dotrze do niej jaki błąd popełnia? Tak. Czy moglibyśmy wrócić do siebie, gdyby jej przeszło to chore pragnienie zemsty? Nie wiem…

Pierwszy skinął głową, odwracając się teraz w kierunku Zjawy. – Szczerość, za szczerość…

Dziewczyna westchnęła, biorąc kubek z kawą do ręki. Dla niej odpowiedź była zdecydowanie dużo trudniejsza. W końcu spoglądając w stronę Dzikiego, stwierdziła – On też był dla mnie pierwszym. I tak jak Dix dla ciebie, pod każdym względem... W Starym Świecie nie byłam jakoś szczególnie lubiana. Dziewczyny nie chciały się ze mną kumplować, bo zamiast czytać szmatławce i rozwodzić się nad męskimi torsami sportowców, wolałam pograć na komputerze, albo pooglądać horrory. Z facetami, nie było lepiej. W naszym zaścianku, gdzie dziewczyny mają tylko wyglądać. To, że się czymś interesowałam, uchodziło za odstraszającą odmienność. Dlatego większość młodości, spędziłam w swoim pokoju, zamknięta w świecie gier i TV. Gdy błysnęło i cudem wróciłam z cmentarza na czerwonkę, przyjęli mnie tylko dlatego, że Boruta, ich lider był moim sąsiadem i do tego, bardzo lubił moją mamę. Wiedziałam jednak, że jeśli zrobi się ciężko, a ja nie będę użyteczna, stanę pierwsza w kolejce do wypieprzenia – powiedziała na jednym tchu, a jej oczy po raz pierwszy, od kiedy Dziki ją poznał, zrobiły się mętne. Zjawa, nie pozwoliła sobie jednak, na utonięcie w emocjach. Pokręciła głową i kontynuowała opowieść chłodnym, spokojnym głosem. – Jakiś czas po przybyciu dowiedziałam się, że jedna z grup Gonicieli ma akurat wakat. Ich członek zginął, uduszony przez Smolarzy. I tak trafiłam pod wątłe ‘’skrzydła’’ Lance’a – prychnęła, po czym biorą łyk kawy, opowiadała dalej, ledwo tłumiąc gniew. – Nie wiem czemu, ale gdy tylko zaczęliśmy podróżować razem, z miejsca zaczął się do mnie przystawiać. Opowiadał o tym, że w Starym Świecie często mnie obserwował, ale nigdy nie miał odwagi, do mnie zagadać. Bajkopisarz pieprzony, pewnie nie było już dziewczyn w Nowym Świecie, które by go chciały, dlatego podwalał się do mnie - Wtrąciła, gniewnie, po chwili jednak opanowała się i wróciła do rzeczowego tonu.

- W każdym razie, zaczęło nam iść całkiem nieźle. Okazało się, że mam spory talent do biegania więc razem z Krukiem, utworzyliśmy najlepsze Trio w Sojuszu. Lance, jednak ciągle chciał ode mnie czegoś więcej niż tylko współpracy. Tak długo mi słodził, że w końcu uwierzyłam w jego uczucia. W pewnym momencie zaczęłam nawet…- dziewczyna przerwała nagle, zaciskając nerwowo usta. – Przyjmijmy, że się nabrałam ok? Dzień, przed tym, jak mieliśmy ogłosić to, że jesteśmy razem, zaliczyliśmy wtopę – stwierdziła, uderzając pustym kubkiem o podłogę. – Było świeżo po błysku, ruszyliśmy akurat sprawdzić, czy któryś ze sklepów w centrum się nie odnowił. To było spore ryzyko, ale chcieliśmy wyprzedzić szabrowników i wolnych weteranów. Dlatego ruszyliśmy ledwie kilka godzin po oprzytomnieniu. Okazało się, że tego dnia wywaliło sporą gromadę Smolarzy. Natknęliśmy się na nich, jak maszerowali w stronę kotłowni. Zrobiło się gorąco, ale byliśmy zbyt pewni siebie. Liczyliśmy, że jak zawsze uda nam się ich minąć i dotrzeć do centrum. Finalnie, skończyłam odcięta przez niewykształconych w starym składzie na węgiel, a mój kochanek uciekł, nawet się za mną nie oglądając. Jedyny plus był taki, że oszczędziłam sobie kompromitacji bycia z nim oficjalnie…

Dziki popatrzył na dziewczynę. Żal który starała się ukryć, był dostatecznie wyraźny, by ocenić, że Lanc’e był jej dużo bliższy, niż starała się pokazać. Ciekawiło go jednak, co innego. – Czym właściwie są Smolarze? Wiele razy o nich słyszałem, ale nigdy nie poznałem szczegółów.

Zjawa, widząc chyba okazję do zmiany tematu, odpowiedziała szybko. – To była zmora Sojuszu Bloków, gromadziły się licznie w starej ciepłowni niedaleko naszego miejsca. Z kolei droga tamtędy była najszybszą, jaką mieliśmy do centrum. Smolarze pocą się oleistą czarną cieczą, dlatego ciągle wyglądają, jakby byli ubabrani smołą. Zostawiają też po sobie plamy tej substancji, gdy stoją gdzieś dłużej. Jeżeli wdepniesz w taką, nim wyschnie, przytwierdzi cię do drogi i żegnajcie buty… Jeżeli akurat, gonią cię niewykształceni, albo już biegniesz bez butów…żegnaj życie – wyjaśniła. – Dobra zepsułeś nam obydwojgu humor, teraz czas na ciebie – dodała, celując palcem w Pierwszego.

Mężczyzna podniósł swój kubek z kawą. Biorąc spory łyk, odpłynął na chwilę myślami, dając sobie czas na ułożenie wszystkiego w głowie. W końcu zaczął, głosem rzeczowym jakby był nauczycielem na jakiejś katedrze. – 27 sierpnia 2013 roku, podjąłem pierwszą próbę samobójczą. Zjechałem swoim samochodem, pod jadącą z naprzeciwka ciężarówkę…

Dziki i Zjawa słysząc to, otworzyli z niedowierzaniem usta. Pierwszy nie patrząc na nich, kontynuował. – Przeżyłem, a zdarzenie zostało uznane za zwykły incydent drogowy. Do kolejnej próby targnięcia się na swoje, życie przygotowywałem się dwa lata. 11 grudnia 2015 roku rzuciłem się pod pociąg. Spod kół, wyciągnął mnie sokista, Waldemar Kawicki, który pełnił wtedy dyżur na peronie. Tutaj nie udało mi się nikogo przekonać, że to był wypadek, bo mężczyzna widział, jak wskakuję wprost na tory. Po tym wydarzeniu rodzina skierowała mnie na leczenie psychiatryczne, do naszego Krańcowskiego ośrodka. Tam też spotkałem Smutnego…

Dziki popatrzył zszokowany. To nie było coś, czego, spodziewałby się usłyszeć. Do tego Pierwszy opowiadał o tym tak spokojnie, jakby streszczał teraz historię zupełnie innej osoby. Przysuwając się bliżej, zapomniał w ogóle o swojej kawie i Smutnym. Chciał już spytać swojego kompana o powody, ale ten przerwał mu. – Mówię o tym, o czym chcieliście usłyszeć na początku, wiec daj mi skończyć – stwierdził. Po czym niestrudzenie zaczął ciągnąć dalszą część historii, a głos nie zawisł mu nawet przez chwilę.

- Smutny, nosił kiedyś imię Paweł Więcek, a znajdował się w ośrodku z tego samego powodu co ja. Próbował odebrać sobie życie, po tym, jak stracił rodzinę. Nie potrafił znieść dalszego istnienia w poczuciu winy, bo do wypadku, w którym zginęli, doprowadził sam. Gdy próbowano przywrócić nam ''sens istnienia'', często spotykaliśmy się razem na terapiach grupowych. Czasem też z innymi mieszkańcami ośrodka graliśmy w karty na świetlicy. Gdy już ostatecznie naćpano mnie lekami i uznano, że nie stwarzam zagrożenia dla siebie i innych, zostałem wypisany. Ze Smutnym nie spotkaliśmy się więcej, aż do nastania Nowego Świata…

Dziki, który w tym momencie stracił już zainteresowanie Smutnym. Wyłapał w końcu moment, w którym mógł się wtrącić. – Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego chciałeś się zabić?

Pierwszy spojrzał na niego niepewnie.- Bo nie widziałem powodu, by dalej żyć…. Bo byłem samotny, bo moje życie było dnem, z którego nie umiałem się podźwignąć. Bo nic mi nie wychodziło, bo świat zdawał się wyzłośliwiać nad moją osobą. Bo ludzie, których kochałem i ceniłem, starzeli się i umierali. Bo nigdy nie miałem przyjaciela, który podtrzymałby mnie w trudnych chwilach. Bo żyłem tylko dla siebie i dłużej nie chciałem… Bo życie bolało mnie tak bardzo, że o śmierci nie myślałem jako o nicości, a jako o uldze w bólu. Powodów było wiele, a nam nie starczyłoby nocy, żeby je opisać… Ja zgodziłem się opowiedzieć, moje relacje ze Smutnym nic więcej. Dlatego zostańmy przy tym – powiedział stanowczo, a Dziki zrozumiał, że nie warto dopytywać.

Pierwszy zrobił przerwę, biorąc kolejny łyk kawy. – Skończyłem na tym, że nie spotkaliśmy się więcej w Starym Świecie. Natrafiliśmy jednak na siebie w Nowym. Gdy odszedłem z Armii Daniela, spotkałem go przy Lesie Ludzi, który jako miejsce dla mnie ważne, często odwiedzam. Nie mieliśmy szczególnego powodu, by trzymać się razem, ale jakoś tak się stało. Nigdy szczególnie nie przepadałem za Smutnym, ale jego towarzystwo miało swoje plusy. Był strasznie zaaferowany tym światem, naturą błędów i muszę przyznać, że przez jakiś czas mnie tym zaraził. Badaliśmy granicę, do jakich można się posunąć, a ta zdawała się praktycznie nie istnieć. Eksperymentowaliśmy z Pierwotną Wolą, jej wpływem na świat itd. Dzięki temu, dowiedziałem się na przykład, że można zmienić Pierwotną Wolę.

- JAK?! – spytała natychmiast Zjawa, która z tego, co dowiedział się Dziki, swoją uważała za wyjątkowo problematyczną.

- Trzeba doświadczyć emocji, która będzie jeszcze bardziej skrajna… – wyjaśnił Pierwszy, po czym kontynuował opowieść. – W końcu pod wpływem tych wszystkich eksperymentów, Smutny oderwał swoją jaźń od ciała. Mógł dzięki temu kierować błędami za pomocą emocji, niezależnie od tego, czy były zgodne z jego pierwotną wolą, czy nie. Ze mnie zaś chciał zrobić strażnika swojej skorupy, bo tylko ona trzymało jego jaźń w całości. Nie pozwoliłem mu jednak na to. Nie chciałem być uwiązany taką odpowiedzialnością... No i ogólnie, nie przepadałem za nim. Oczywiście on miał o mnie inne zdanie, dla niego byłem tym głupszym pomagierem. Dlatego ciągle chciał, żebyśmy eksperymentowali razem…

Zjawa popatrzyła na Dzikiego, czekając chyba czy ten będzie miał jakieś pytanie. Gdy jednak zobaczyła, że milczy sama spytała - czemu on to ciągle robi? Przecież, jest już chyba dostatecznie potężny…

Tym razem odpowiedział jednak Dziki, bo tego zdążył się już dowiedzieć. – On szuka sposobu, żeby przywrócić do życia swoją rodzinę. Wierzy, że istnieje błąd, który mu na to pozwoli…

- Nie inaczej - potwierdził Pierwszy. – Gdy byłem przez chwilę na Zarzeczu, zobaczyłem, że ciągle eksperymentuje z przywracaniem człowieczeństwa niewykształconym. Myśli chyba, że uda mu się odnaleźć żonę i córkę, przemienione w potwory, a potem przywrócić je do normalności.

Dziki słysząc to, pomyślał natychmiast o ludziach z autobusu. Przyjaciołach i bliskich, których stracił. Ile by oddał, żeby taki błąd istniał naprawdę. Nim jednak zdążył spytać Pierwszego o zdanie w tej kwestii, Zjawa ubiegła go. - Myślisz, że to ma szansę się udać? Że błąd, który na to pozwoli może istnieć?

Pierwszy westchnął, spoglądając mimowolnie na Dzikiego. Zapewne domyślił się, co może mu teraz chodzić po głowie. – Wątpię - stwierdził w końcu. - Uważam, że on po prostu daje sobie fałszywą nadzieję, by nie dać się ponieść rozpaczy… Kończąc opowieść, mężczyzna spojrzał na zegarek. – Zjedźcie coś. Jak tylko zacznie świtać, ruszamy. Chciałbym się przedostać, do pierwszego miasta jeszcze przed kolejnym ciemnieniem.

- Te ciemnienia… Często się zdarzają? – spytał Dziki, dobierając się do swojego plecaka, by wyciągnąć z niego prowiant. Pierwszy, który również sięgnął do kamizelki po batona zbożowego, stwierdził - nie ma reguły, ani jeśli chodzi o częstotliwość, ani o czas trwania. Najgorsze jest, jeżeli dopiero opuścisz schronienie, a zaraz musisz się do niego wracać. Bo znowu się zaczyna. Dlatego wszyscy tu żyją z opaskami na rękach… Zjawa, która zaczęła otwierać nożem konserwę, podchwyciła kolejny temat. - Co to za osada, o której wspomniałeś? Dużo tam ludzi? - spytała. - Nazywa się ''Przychodnia" i mieści się w dawnym szpitalu. Z tego co wiem, jest po magistracie drugim co do wielkości skupiskiem ludzi na Zarzeczu. To tak zwana enklawa nowych, bo tam zabierają wszystkich nowoprzybyłych... Słowa Pierwszego, przerwał niespodziewany dźwięk zbliżającego się samochodu. Zjawa poderwała się natychmiast, łapiąc za strzelbę. Dziki chwycił pistolet, spoglądając na Pierwszego, ten jednak spokojnie popijał kawę, pogryzając batonem. – To tylko Sznur…- stwierdził, bez przejęcia.

- Kto? – spytał natychmiast Dziki.

- Sznur, jest opiekunem schronień - odpowiedział Pierwszy, chowając papierek do kieszeni.- Jeździ i sprawdza, czy wszystko jest na miejscu. Nie brakuje paliwa w generatorze albo czy lampy się nie przepaliły.

Zjawa ciągle nie opuściła broni. - Jedzie tu człowiek z Zarzecza, a ty jesteś spokojny jakbyśmy byli u siebie - stwierdziła bez przekonania.- Skoro jednak ma samochód, może go sobie ukradniemy. Droga będzie szybsza - szepnęła złowieszczo.

Dziki popatrzył na nią, przytakując, ale Pierwszy spojrzał na nich krytycznie. – Sznur, przeszedł w swoim życiu dostatecznie dużo. Jeżeli któreś z was spróbuje zrobić mu krzywdę, stanę w jego obronie, a gwarantuje wam, że nie odda samochodu bez walki…

Zjawa opuściła broń zawstydzona, Dziki nie miał jednak zamiaru odpuszczać. – To tylko człowiek z Zarzecza! Tam gdzieś Zwiadowca ciągnie za sobą naszą Oli. Z samochodem moglibyśmy uratować ją szybciej, może nawet zanim…

Pierwszy stanął przed Dzikim tak gwałtownie, że ten aż cofnął się zlękniony. Wciągając maskę na twarz wyszeptał – tylko człowiek z Zarzecza? Dla mnie też byłeś TYLKO człowiekiem ze Wspólnoty. Nie oceniaj ludzi tak pochopnie Dziki, bo dla mnie, Oli może znaczyć równie mało, co dla ciebie Sznur...

Dziki był w takim szoku, że nie wiedział co odpowiedzieć. Motywację mężczyzny, zawsze były dla niego czarną magią. Nim jednak zdążył wymyślić cokolwiek, usłyszał dźwięk otwieranych drzwi i szorstki głos wołający z dołu. - Ktoś się jeszcze kryję?

- Na górze!- odparł Pierwszy, poprawiając maskę.

Po chwili przybysz wszedł na górę po schodach. Dziki od razu zauważył, że był dużo starszy niż wszyscy tu zgromadzeni. Jego twarz, zwłaszcza z lewej strony, usiana była licznymi bliznami. Był też ślepy na jedno oko. Jego wygląd w Centrum, z miejsca dałby mu łatkę weterana. Ubrany był bowiem, jak ktoś, kto ma za sobą sporo doświadczeń. Nosił długi strażacki płaszcz w brązowym kolorze, spod którego wystawał metalowy puklerz. Ten bez wątpienia robiony był chałupniczymi metodami. Na plecach mężczyzny, przewieszona była dziwna strzelba z dwoma zbiornikami na gaz.

- Niech drzwi do schronienia, zawsze będą otwarte, albowiem nikogo nie pozostawia się ciemnią za nimi – powiedział przybysz, witając się z nimi podniesioną ręką.

- Amen?- spytała Zjawa, patrząc zdziwiona na mężczyznę.

- Dobrze widzieć cię całego- powiedział Pierwszy, podchodząc do Sznura.

Ten ścisnął mu rękę, przyglądając się uważnie zdrowym okiem. – Nie powinno cię tu być Czarny! WSZYSCY ALBO NIKT!

- Dobrze wiesz, że nie jestem z Zarzecza - odparł mężczyzna.

Dziki i Zjawa popatrzyli na siebie. Oboje byli chyba zdziwieni, że ich przewodnik mówił o tym tak swobodnie. Przybysz nie wyglądał jednak na szczególnie poruszonego. Z jakiegoś powodu musiał znać historię Pierwszego już wcześniej, niemniej odparł mu natychmiast - tym bardziej nie powinno cię tu być, wracaj do raju i ciesz się jego błogosławieństwami – powiedział, po czym zupełnie ignorując pozostałą dwójkę, zaczął inwentaryzować pomieszczenie. Przyglądał się halogenom, przewodom, zerknął nawet na stół z podarkami, mamrocząc – oby ten, kto wziął, potrzebował.

Dziki spojrzał na Pierwszego pytająco, a ten wyszeptał – Sznur jest z Zarzecza, ale go nie popiera. Był nowoprzybyłym, któremu dawno wybór, opieka nad schronieniami albo śmierć – wyjaśnił.

Opiekun schronień, musiał jednak go usłyszeć bo wzdrygnął się lekko. - Pilnuję, by schronienia dla każdego były bezpieczne, a drzwi zawsze otwarte. Nie zostawia się nikogo za drzwiami… - wymamrotał jakby do siebie, wymieniając jednocześnie spaloną żarówkę w jednym z halogenów.

Zjawa, podsunęła się do Pierwszego mówiąc tak cicho, że Dziki ledwo to usłyszał. – Z nim coś jest nie tak?

Ten spoglądając na Sznura, odparł - to, co on robi, to nie jest prestiżowa praca, tylko kara za ‘’przyjście na gotowe’’. Najstarsi mieszkańcy Zarzecza, mają awers do tutejszych nowoprzybyłych, że przybyli do świata już zdatnego do przetrwania. Wszyscy, którzy pojawili się po piątym roku, traktowani są jako ludzie drugiej kategorii. Woły robocze, które można poświecić, albo zamęczyć pracą. Sznura, grupa zwiadowców zostawiła kiedyś dla żartu za drzwiami w trakcie ciemni. Gdy krzyczał, by go wpuszczono, tuż obok niego pojawił się Spalacz...

Zjawa skinęła głową, a Dziki przyjrzał się jeszcze raz mężczyźnie. Przebywanie w ciemni, musiało odcisnąć na nim piętno i to nie tylko w postaci blizn. Ten musiał chyba wyczuć ich spojrzenia, bo spytał nagle. - Dlaczego inni mieszkańcy raju są z tobą?

Pierwszy, bez wahania odpowiedział – Daro, gdy był po tamtej stronie, porwał dziewczynę, która była przyjaciółką tego chłopaka – wyjaśnił, wskazując na Dzikiego. – Chcemy ją odnaleźć i uratować.

Sznur spojrzał badawczo na Dzikiego, przerywając na chwilę swoją pracę. – Przeklęty los tych, którzy przybyli za późno i przeklęty tych, którzy przybyli z raju. Nie zaznają w tym miejscu spokoju – powiedział, zbliżając się. – Daro, wyruszył do raju z towarzyszami, ale wrócił tylko on. Dlaczego?

- Dziki zabił pozostałych – odparł chłodno Pierwszy. Ten, nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Dlaczego mężczyzna zdradzał wszystkie ich tajemnice, skoro sam po przejściu przez rzekę, kazał im kłamać i udawać. Zjawa patrzyła równie zdziwiona, ciągle zaciskając ręce na broni. Po słowach Pierwszego Sznur stanął tak blisko Dzikiego, że ten był w stanie wyczuć pot bijący spod jego płaszcza. – Zwiadowcy, mają się za nad ludzi. Wszyscy zobowiązani jesteśmy usługiwać im jak królom, tylko dlatego, że umieją przejść przez rzekę. Dobrze, że chociaż tam spotyka ich los, na który zasłużyli - stwierdził, a po chwili odsuwając się, dodał - widziałem Daro, w towarzystwie młodej dziewczyny o krótkich włosach. To było jakieś trzy dni temu, w Sadzie Wileńskim…

Dziki słysząc to, po prostu nie wytrzymał. Łapiąc mężczyznę za płaszcz, zawołał natychmiast.- Sadzie?! W jakim Sadzie?! Co z Oli czy była cała?! Sznur popatrzył na niego, kładąc mu rękę na głowie. – Obity towar, traci na wartości. Skoro Daro zadał sobie trud, przeniesienia jej przez rzekę. Do miejsca swej sprzedaży, trafi cała…- powiedział i wyrywając się z rąk Dzikiego, wrócił do swojej pracy.

- Daleko ten sad? – spytał Dziki, zerkając teraz na Pierwszego.

- Stąd już nie, ale to by znaczyło, że Daro też szedł skrótem. Dziwne, myślałem, że nie zaryzykuję tego z dziewczyną... - odpowiedział, zerkając jednocześnie w stronę opiekuna schronienia.- Sznur, plany się trochę zmieniły, dziewczyna trafi do Magistratu, szybciej niż myślałem. Mógłbyś podwieźć nas, chociaż do Przychodni?

Ten jednak pokręcił głową. – Nie po drodze mi, sprawdzam miejsca przy bezpiecznym szlaku. Dalej w głąb krótkiej drogi, już nie jadę...

Pierwszy zamyślił się przez chwilę. – Pohandlujmy, co byś chciał, żeby nas przewieźć? Sznur skończył przyglądać się ostatniej lampie w pomieszczeniu i zamyślił się, kładąc ostentacyjnie rękę na brodzie. – Jeśli któreś schronienie, będzie nie przygotowane, poniosę karę. Już raz byłem za drzwiami. Pierwszy popatrzył na niego spokojnie. – Twoim autem, obróciłbyś raz-dwa. A mogę dać ci coś naprawdę cennego…

Mężczyzna popatrzył zainteresowany, jak Pierwszy sięga po swój plecak. Po chwili w jego ręku pojawił się stary westernowy rewolwer. – To czarnoprochowy Piett le mat. Wiem, że na Zarzeczu macie problem z amunicją, a do niego proch, jak i kule, byłbyś w stanie robić samemu.

Sznur, błyskawicznie chwycił za broń, przykładając ją od razu do zdrowego oka. – Piękny... zawór w mojej ciśnieniowej strzelbie już dawno niedomaga. Bardzo często się zacina, teraz taki prezent byłby bardzo przydatny…

Pierwszy stając za mężczyzną wyszeptał - będzie twój, jeśli zabierzesz nas do Przychodni.

Opiekun schronień przyglądał się broni przez dłuższy czas, szepcząc ciągle coś pod nosem. W końcu chowając ją do płaszcza, stwierdził – zabiorę was. Tylko muszę skończyć z tym miejscem.

- Poczekamy – odparł Pierwszy.

Przez następne kilka minut, Sznur sprawdzał pomieszczenie. W tym czasie przybyli z Centrum zdążyli skończyć pośpieszne śniadanie, złożone głównie z wafli ryżowych i pasztetów w metalowych puszkach. Po tym niezbyt smacznym posiłku, wyszli w końcu na zewnątrz.

Dopiero teraz, Dziki był w stanie zauważyć gdzie dokładnie znajdowało się schronienie. Wciąż nie opuścili osiedla, sąsiadującego z Dzielnicą Krzyków, do tego byli przy głównej drodze.

Za płotem budynku którym się chowali, stało auto którym bez wątpienia, przyjechał Sznur.

Pojazd wyglądał już o wiele bardziej jak mały czołg, niż samochód. Z każdej strony obity był pomalowaną na czarno blachą, a na jego dachu przyczepione były rzędami potężne szperacze. Dodatkowo ciągnął on przyczepę z mauzerem, pełnym paliwa.

- Jakim cudem, to nie pordzewiało? - spytała Zjawa, przyglądając się pojazdowi.

- Farba kauczukowa, pięć warstw na każdy arkusz!- powiedział Sznur, który niespodziewanie wyłonił się ze schronienia. - Skończyłem, możemy ruszać.

Mężczyzna otworzył im drzwi, bo klamki ukryte były tak, że bez wcześniejszej wiedzy nie dałoby się do nich dobrać. Dziki rozglądając się po wnętrzu zauważył, że samochód musiał być wcześniej jakimś dużym SUVEM. Wewnątrz, nie zostało już jednak praktycznie nic z oryginalnego wyposażenia. Kanapa była wyciągnięta, a z przodu ostał się jedynie fotel kierowcy. Dodatkowo cały samochód pełen był pudełek po żarówkach, kabli, reflektorów i mierników napięcia. Przypominał przez to warsztat, jakiegoś domorosłego elektryka.

Dziki, Zjawa i Pierwszy, ledwo upchnęli się w tym bałaganie, rozsiadając się między pudłami na podłodze.

Sznur siadając za kierownicą, odpalił natychmiast auto i ruszył naprzód. Drogę obserwował jedynie przez mały lufcik, wycięty w okolicy przedniej szyby. Z tego powodu, ciągle uderzał w krawężnik, albo wjeżdżał w jakąś dziurę. Jadący z tyłu, rzucali się więc jak w gigantycznej pralce. W pewnym momencie musieli jednak wyjechać na jakąś szerszą drogę, bo mężczyzna przyśpieszył, a ciągłe podskakiwanie ustało.

- Te wasze schronienia się resetują? – spytał Dziki, przyglądając się sprzętowi we wnętrzu.

Wyglądało to tak, jakby mężczyzna musiał nie tylko pilnować ich stanu, ale w razie potrzeby budować nowe. Sznur milczał przez chwilę, zanim odwracając się w stronę Dzikiego odpowiedział – resetują, a ja ciągle tworzę je od nowa…

- Schronienia budują bardzo gęsto – wtrącił Pierwszy. – Dlatego, nawet jak jedno czy dwa się odnowią, jest jeszcze sporo w odwodzie. To dla nich sprawa życia i śmierci. Sznur i kilku innych opiekunów, budują nowe i zapewniają działanie już istniejącym.

Słysząc jego słowa Sznur wyrecytował jakąś dziwną mantrę. – Przybyłem jako pasożyt na gotowe, dlatego muszę spłacać mój dług, wobec tych którzy byli tu wcześniej. To oni dali mi szansę przeżycia…

Zjawa, słysząc jego deklarację, popatrzyła niepewnie na Pierwszego. – Jesteś pewien, że możemy mu ufać? Nie doniesie na nas – wyszeptała.

Pierwszy pokręcił jednak głową i klepiąc kierowcę w bark, spytał. – Co myślisz o Zwiadowcach?

Sznur szarpnął gwałtownie kierownicą. – ZAMKNĘLI DRZWI! NIKOGO NIE ZOSTAWIA SIĘ ZA DRZWIAMI!

Zjawa i Dziki wylądowali na ścianie auta, Pierwszy, który najwidoczniej spodziewał się tej reakcji, zdołał się utrzymać chwytając za fotel. Gdy Sznur już się opanował, podsunął się do swoich towarzyszy, mówiąc - gdy wracałem na naszą stronę, spotkałem się z nim w trakcie ciemnienia. Zwiadowcy, którzy byli ze mną, traktowali go jak śmiecia. Oni tak odnoszą się do każdego, nowoprzybyłego. Mówiłem wcześniej, że Zarzecze jest zjednoczone, ale nie jednomyślne. Po prostu tutaj nie ma się wyjścia. Bez wsparcia społeczności, przeżyjesz maksymalnie kilka dni...

W tym samym momencie Sznur zatrzymał gwałtownie auto.

- Co się dzieje? – spytał Pierwszy, nachylając się w stronę mężczyzny.

Ten wpatrywał się w lufcik, mamrocząc pod nosem. – Truciciel chodzi, zatruwa schronienia, niszczy moją pracę, odbiera bezpieczeństwo.

Słysząc to Pierwszy wychylił się mocniej, zerkając przez ten sam otwór. – Ochotniczy…

Sznur, w pewnym momencie chwycił za swoją strzelbę. – TACY JAK ON, NIE MOGĄ UJŚĆ Z ŻYCIEM – mówiąc to przekręcił zawór w jednej z butli pod lufą, przez co cała broń zatrzeszczała złowieszczo, jakby miała zamiar eksplodować. Jednocześnie szarpnął klamkę i otworzył drzwi.

- Uważaj! – krzyknął Pierwszy i wyskoczył za mężczyzną na zewnątrz.

Dziki, który był znacznie bliżej otwartych drzwi niż Zjawa, przeskoczył fotel kierowcy i wypadł z samochodu. Gdy tylko spojrzał na drogę, zobaczył Sznura biegnącego w stronę Ochotniczego. Niewykształcony stał przez chwilę, obserwując go przez maskę strażacką, po czym rzucił się do ucieczki.

Sznur zatrzymał się mierząc ze swojej dziwacznej strzelby i nacisnął spust. Rozległ się huk a z lufy wystrzeliło coś co wyglądało jak gwóźdź kolejowy. Metalowy bolec trafił w głowę niewykształconego, przebijając ją na wylot, tak że szkło w jego masce po prostu eksplodowało. Martwa istota osunęła się na ziemię.

Sznur podbiegł do niej natychmiast. – Rodzą się z dobrymi płaszczami, oby pasował… -wyszeptał, ściągając ubranie z niewykształconego.

Dziki, momentalnie domyślił się, jak mężczyzna skompletował swój poprzedni strój. Pierwszy pokręcił głową, spoglądając na swoją blaszkę. – CIEMNIENIE!

- CO?! PRZECIEŻ DOPIERO SKOŃCZYŁA SIĘ NOC! – zawołał Dziki.

- Trzeba wracać! Nie odjechaliśmy daleko, wracajmy! – powiedział Sznur biegnąc w stronę samochodu.

Dziki jednak zatrzymał go – nie możemy się cofać! Znowu stracimy czas! – zawołał.

Pierwszy dobiegł do nich. – Masz na samochodzie halogeny! Ile dasz radę jechać w ciemni?!

Sznur pokręcił głową, mrucząc coś pod nosem. – Dziewięć… Dziewięć minut, zanim światła na samochodzie pochłonie mrok. Potem się nie da jechać, a oni pukają w drzwi…

- Do następnego schronienia, damy radę!? – spytał ponownie Pierwszy.

- …tak – odparł Sznur. – Powinniśmy dać…

Rozdział III – Społeczeństwo pogardy

Sznur prowadzący swój pancerny samochód albo nie uważał, albo nie był już w stanie uważać na drogę. Dziki darował sobie jakiekolwiek próby siadania i zapierając się ze wszystkich sił, starał po prostu nie przesuwać, pośród fruwającego po całym wnętrzu pojazdu złomu.

Światło które jeszcze chwilę temu, przebijało się przez szpary w pancerzu, zupełnie zniknęło.

- Ile jeszcze?! – krzyknęła Zjawa, która upadła po raz kolejny, gniotąc plecami pudełka rozrzucone na podłodze.

- Parę metrów, jeszcze parę metrów… - powiedział kierowca, chociaż nie wiadomo było czy mówił to bardziej do siebie, czy może jednak odpowiadał na pytanie.

Pierwszy ściskał jedyny ocalały fotel, próbując utrzymać się w miejscu. W tym samym czasie we wnętrzu auta rozległ się huk. Bez wątpienia w coś uderzyli, ale Sznur nie zwrócił na to uwagi. Dociskając mocniej pedał gazu, rozpędzał auto coraz bardziej.

Dziki poczuł teraz prawdziwy lęk. Ślepy na jedno oko mężczyzna, obserwujący drogę przez maleńki lufcik, do tego w całkowitej ciemności, nie gwarantował, że dojadą w jednym kawałku. Kolejne uderzenie szarpnęło samochodem, auto nie zwolniło jednak nawet odrobinę. Ryk silnika wypełniał wnętrze, a pancerna karoseria drgała straszliwie. Bez wątpienia zbliżali się do maksymalnej prędkości jaką mógł rozwinąć pojazd.

Kolejne uderzenie praktycznie poderwało samochód w górę. Dziki nie zdołał utrzymać się w miejscu i pofrunął do tyłu, lądując w stercie kabli. Zjawa upadła tuż obok niego klnąc głośno. – Kurwa! Pozabijasz nas wszystkich!

W tym momencie Dziki dostrzegł, że przez otwory w samochodzie zaczyna dostawać się ten specyficzny dym Ciemnienia. Sznur musiał chyba zauważyć to samo, bo naciskając jeden z przycisków na pulpicie, zapalił wewnętrzne lampy. Te natychmiast wypełniły samochód jasnym ostrym światłem.

Nie minęła sekunda, gdy autem znowu szarpnęło. Tym razem nawet Pierwszy ściskający fotel, nie zdołał utrzymać się na miejscu.Poderwany do góry, rąbnął hełmem o sufit, lądując potem boleśnie na podłodze pojazdu.

Tego uderzenia auto nie przetrwało bez uszczerbku. Już po chwili silnik zaczął grzechotać, a całym pojazdem szarpało jakby ktoś wciskał co i rusz sprzęgło.

– Co się dzieje? – spytał Pierwszy, a paniki w jego głosie, nie były w stanie ukryć nawet pochłaniacze maski.

- Przewód paliwa…to przewód paliwa… Pewnie się znowu zsunął – odparł Sznur, pompując jednocześnie gazem. Samochód jednak w ogóle nie zareagował, a silnik po chwili zadusił się.

Toczyli się pędem, ale obciążony do granic możliwości pojazd, do tego ciągnący przyczepę błyskawicznie wytracał prędkość. - CO TERAZ!? DO CHOLERY CO ROBIMY!?- zawołała Zjawa, podrywając się do przodu i wbijając między Pierwszego a Sznura.

Opiekun schronień wyjrzał przez wizjer na dachu, rozglądając się po okolicy. – To już blisko, musimy biec.

- A nie możemy zostać w samochodzie? Przecież jest opancerzony? – spytał Dziki, którego przerażenie paraliżowało na samą myśl, o wyjściu teraz na zewnątrz.

Sznur wskazał jednak palcem na halogen pod sufitem, którego światło przygasło od momentu, gdy stanęli. – Bez pracy silnika, nie będziemy bezpieczni. Lampy pożrą prąd w kilka minut. Wtedy przyjdzie ciemność, wtedy przyjdą potwory…

- Nie ma czasu! Z każdą chwilą na zewnątrz jest tylko gorzej! – krzyknął Pierwszy i gwałtownym szarpnięciem otworzył drzwi. Dziki i pozostała dwójka wypadła za nim.

Tak jak poprzednim razem, ciemnia ogarnęła wszystko dookoła. Potężne halogeny umieszczone na pojeździe Sznura, z ledwością przebijały się przez otaczający mrok. Rzucając jedynie niewielką plamę światła na drodze dookoła nich.

Opiekun schronień, dopadł do skrzynki na boku pojazdu, a Pierwszy zaczął rozglądać się po okolicy. Dziki zastanawiał się co właściwie próbuję dostrzec, gdy nagle mężczyzna krzyknął. – TAM!

Dziki spojrzał we wskazanym kierunku i dostrzegł ogromną metalową blachę, na której narysowany był białą farbą dom z krzyżem w środku. Od razu domyślił się, że w ten sposób oznaczano schronienia. Metal, którego Ciemnia nie pochłaniała przez bardzo długi czas, do tego pomalowany w jaskrawe barwy, był w tej dziwnej mgle doskonale widoczny.

- Weźcie świece! – zawołał Sznur, wyciągając dziwne tekturowe laski ze schowka przy aucie. – Gdy będzie bardzo źle, zerwijcie osłonę! Zyskacie kilka sekund!

Wszyscy złapali po jednej świecy i ruszyli w kierunku schronienia. Gdy tylko odbiegli z zasięgu świateł samochodu, latarki, które mieli ze sobą, natychmiast pochłonął mrok. Światło nie przebijało się nawet na odległość centymetra. Biegli więc po omacku, w kierunku metalowego oznaczenia, które było teraz niczym ich latarnia przybrzeżna.

Dziki poczuł nagle, że coś biegnie za nimi. Kiedy obrócił się, dostrzegł jedynie ciemność. Dziwne odczucie nabierało jednak na sile z każdą sekundą. W końcu miał już wrażenie, że coś jest zaledwie o krok za nim. – ZAPALAM! – krzyknął, zrywając osłonę na górze tuby.

W tym momencie świeca zapłonęła. Chemiczne światło, które z niej błysnęło, było intensywne jak przy spawaniu diodą i wydawało z siebie podobny zapach. Błękitna poświata momentalnie przebiła się przez ciemność. Dziki dostrzegł za sobą jakąś niewyraźną sylwetkę, która prawie natychmiast zniknęła pochłonięta światłem. Spoglądając do przodu, zobaczył plecy Zjawy oraz resztę grupy biegnącą przed nim.

Niestety świeca zgasła tak szybko, jak się zapaliła. Już po chwili znowu biegł w ciemności, słysząc przed sobą jedynie kroki współtowarzyszy. – ZAPALAM! – zawołał w ciemności głos Pierwszego.

Dookoła znowu zajaśniało. Dziki dostrzegł, że biegli po chodniku wzdłuż ogrodzeń pobliskich budynków. Tym razem żadna sylwetka nie pojawiła się przy nich. Po kilku sekundach światło zgasło, pozostawiając ich ponownie na pastwę ciemności.

Zanim świeca się dopaliła, Dziki oparł rękę na ogrodzeniu, by kierować się niczym ślepi przez dotyk. Sunąc dłonią po siatce i panelach, starał się nie zgubić biegnących z przodu towarzyszy. Na szczęście wciąż słyszał ich oddechy i kroki.

– TERAZ JA! – krzyknął Sznur.

Jasność ponownie wypełniła okolicę. Dziki dostrzegł przed nimi, postać Gospodarza, który wyłonił się zza pobliskiego zakrętu. Mężczyzna o twarzy, która wciąż miała na sobie ślady życia, ruszył natychmiast w ich stronę. Sznur upuścił świece i zrzucił strzelbę z ramienia, gotów do ataku. Pierwszy ubiegł go i doskakując do niewykształconego, strzelił mu z pistoletu w podbródek. Gospodarz upadł, znikając w ciemności, gdy tylko świeca zgasła.

W tym samym momencie z oddali dobiegło do nich wołanie. – Tutaj!Jeszcze kawałek!

Dziki słysząc to, spojrzał do przodu, dostrzegając niewyraźną plamę światła. Gdzieś w jej środku, jakiś cień machał ręką, poganiając ich. Wyglądało na to, że ktoś zdążył schronić się w budynku przed nimi.

Zjawa, która biegła pośrodku, bez słowa odpaliła swoją świecę. Tym razem Dzikiego po prostu zamurowało. Miał wrażenie, że błękitny płomień, zmiótł po prostu, co najmniej kilkunastu niewykształconych, rodzących się w tej dziwacznej anomalii.

Po chwili całą gromadą wpadli do pomieszczenia. Stojący przy drzwiach, wysoki mężczyzna o łysej głowie, zawołał z rosyjskim akcentem. – Waszie Wszyscy?!

- Tak! – odpowiedział Pierwszy, a mężczyzna zatrzasnął w tym momencie drzwi.

Po tym szaleńczym biegu, gromada uciekająca z samochodu padła na ziemię dysząc ciężko.

Dziki, który czuł, że zaraz wypluje płuca, musiał położyć się na podłodze. Przed oczami widział mroczki, wymieszane z ostrym światłem halogenów. Dopiero gdy jego serce, przestało mieć ochotę na wyskoczenie z klatki piersiowej, zdołał usiąść i rozejrzeć się po pomieszczeniu.

Schronienie nie różniło się wiele od poprzedniego, w którym nocowali. Podobnie jak wcześniejsze znajdowało się w piętrowym budynku, a jego wnętrze wypełnione było halogenami, lampami i sprzętem obozowym. Plątanina kabli i przedłużaczy, rozchodziła się istną pajęczyną po podłodze. Jedyna różnica była taka, że we wnętrzu nie było słychać generatora. Budynek musiał być zasilany w jakiś inny sposób.

W środku, oprócz zamykającego drzwi, byli jeszcze dwaj inni mężczyźni. Jeden dość młody ze świeżo obtartą twarzą i zakrwawionymi ustami, siedział pośród podróżnych toreb. Najwyraźniej sprawdzając ich zawartość. Drugi znacznie starszy i przyprószony siwizną obserwował ich podejrzliwie z rogu pomieszczenia.

Łysy mężczyzna mówiący z rosyjskim akcentem, popatrzył się na nich gdy dochodzili do siebie. - Dobrze, że u was były swjece. Bez nich byśce już dawno nie dali rady – stwierdził, siadając w fotelu który najwidoczniej sam, ustawił przy drzwiach.

- Tak, bez nich byłoby źle… - wydyszał Pierwszy, powoli uspokajając oddech.

Stojący w rogu starszy mężczyzna przyjrzał mu się uważnie.Po czym zbliżył, spoglądając badawczo. - Skoro już jesteśmy bezpieczni, chciałbym się dowiedzieć, z jakiego pokroju ludźmi mamy do czynienia – rzucił dość opryskliwym tonem. – Jestem Szop handlarz z Przychodni, rok ósmy. A to Yuriii mój wspólnik, rok siódmy – przedstawił ich dumnie, zupełnie ignorując obecność chłopaka w rogu.

- Jestem Czarny, rok siódmy, Zwiadowca – odparł Pierwszy. – A to Dziki i Zjawa, oboje rok szósty. Wróciliśmy wczoraj z naszej pierwszej misji w Raju.

Handlarz zrobił wielkie oczy, poczym chwycił rękę Pierwszego. – To dla mnie zaszczyt – stwierdził, już zupełnie odmiennym przymilnym tonem. – Jestem w tym świecie od tak dawna, a wciąż trafiają się ważne figury, których nie znam. Cały czas mnie to zaskakuje... Mimo wszystko mogłem się domyślić, wasza broń nie pochodzi przecież z tej ‘’strony’’.

Pierwszy spojrzał mimochodem na swój karabin, potwierdzając skinieniem głowy. W tym czasie Szop uścisnął rękę Zjawy i Dzikiego, zatrzymując się na chwilę przy Sznurze. – A ty? Chyba cię już widziałem? – spytał, ponownie wracając do opryskliwego tonu.

- Jestem Sznur, opiekun schronień, rok trzeci… - wyjaśnił jednooki.

W tym momencie Szop zerknął tylko na niego, z wyraźną pogardą nie podając mu nawet ręki. Po czym ponownie zwrócił się do Pierwszego. – To skoro już formalne przedstawienie mamy za sobą, to pozwólcie, że zaproszę na nieformalne. – mówiąc to, zbliżył się do rozstawionych toreb i wyciągnął z jednej z nich butelkę czegoś, co wyglądało jak alkohol. – WSZYSCY ALBO NIKT! – zawołał, łapiąc spory łyk, po czym podał butelkę Pierwszemu.

- Wszyscy albo nikt! – odpowiedział na zawołanie mężczyzna, biorąc trunek do ręki. Nie złapał jednak z niej nawet łyka, zdjął jedynie maskę i powąchał zawartość. – Wydaje się mocne… To jabłko? – spytał, oddając butelkę właścicielowi.

Szop uśmiechnął się. – Poznałeś? To ‘’Cydrówka’’ z Sadu Wileńskiego. Nie smakuje co prawda jak alkohol poresetowy, ale w Przychodni zanim przepadają. Może jednak się skusisz?

Pierwszy odmówił gestem, wiec zrezygnowany handlarz stanął obok Zjawy. - Wszyscy albo nikt! Swoją drogą, to naprawdę grzech, że taka ładna dziewczyna idzie do zwiadu - stwierdził, częstując teraz weterankę.

- Wszyscy albo nikt! – odparła Zjawa, biorąc łyk i krztusząc się zawartością.

Szop widząc to, zaśmiał się klepiąc ją po plecach. - Wiem, nie jest to rarytas, ale przynajmniej procenty się zgadzają. Po tamtej stronie, pewnie mieliście okazję, popróbować lepszych rzeczy - powiedział, stając teraz naprzeciw Dzikiego. - No mój chłopcze, z twarzy jeszcze dzieciak, ale po oczach widać, że sporo w życiu przeszedłeś. Ile miałeś lat, jak błysnęło?

- Dwadzieścia jeden - odpowiedział Dziki, biorąc od mężczyzny butelkę i łapiąc z niej łyk.

- Pewnie korciło, żeby zostać po tamtej stronie co? Młody Zwiadowca, który nie poddaje się pokusie, to prawdziwa sól tej wypalonej kwasem ziemi – stwierdził Szop, kładąc Dzikiemu rękę na ramieniu.

- Wszyscy albo nikt! – odparł Dziki, który powoli zaczynał rozumieć, co oznaczało to ciągle powtarzane na Zarzeczu zawołanie.

- W rzeczy samej chłopcze – powiedział handlarz, zabierając butelkę.

Mężczyzna wydawał się dość rozmowny, a przy tym miał wyraźny szacunek dla Zwiadowców. Dziki który usłyszał, że handlarze byli w miejscu gdzie zabrano Oli, postanowił spróbować dowiedzieć się czegoś więcej. - Więc wracacie z Sadu? – zagadnął, licząc na to, że uda mu się wciągnąć mężczyzn w rozmowę.

Yurii siedzący w fotelu, spojrzał na niego zdziwiony. – O czym ty gadasz chłopaku? Przecież Sad jest z tamtej strony szpitala. Jak mamy stamtąd wracać?

Pierwszy spojrzał na Dzikiego surowo, po czym zwrócił się do rosjanina. – Pomyliło mu się. Większość czasu próbował przebudzić "Wolę" w Magistracie pod okiem Smutnego. Dlatego nie włóczył się po osadach.

- Smutny…- wyszeptał Szop. – Słyszałem pogłoski o nim. Podobno to już nawet nie jest człowiek… Jeżeli używanie błędów wiążę się z defektem, albo ogólną utratą ciała… Osobiście bym nie zaryzykował.

- Rozumiem – odparł Pierwszy. – A wy? Co tak w ogóle tu robicie? – spytał, chcąc wyraźnie zmienić temat.

Szop popatrzył przez chwilę na niego, mrużąc oczy.- Zwiadowcy mogę chyba powiedzieć. Raczej nie wygryziecie mnie z interesu. Szukamy nowych miejsc zaopatrzeniowych. Większość małych osiedli między siedliskami, jest trzepana tak regularnie, że nie znajdziesz tam nawet opakowania wykałaczek. Z kolei, w okolicę Dzielnicy Krzyków, prawie nikt nie zagląda, a z przychodni mamy do niej chyba najbliżej.

Pierwszy pokręcił jednak głową. – Budynki tam nie były szabrowane, więc nie resetowały się. Spożywka nie nadaję się już do niczego, a elektronika po tak długim czasie raczej też nie wróci do życia…

- Wiem, wiem- odparł Szop. – Dlatego razem z Yuriim, chodzimy od pewnego czasu robić tam rozgardiasz. Może w końcu, któryś ze zniszczonych przez nas budynków się odnowi. Magistrat szykuje się do inwazji, a co za tym idzie, towary poresetowe sięgają niebotycznych cen. Cała centrala handlowa skupuje wszystko, co będzie można dać naszym, jako racje na drogę. Nawet jeden dom z długoterminową żywnością, pozwala nieźle zarobić. A właśnie…- Szop spojrzał teraz na chłopaka siedzącego w rogu. – Długo jeszcze będziesz to liczył? Jak próbujesz ukryć, że coś zgubiłeś upadając, to zaraz pójdziesz na zewnątrz tego poszukać.

- Jakiś problem? – spytał Pierwszy, widząc jak chłopak, skulił się między torbami.

- Po prostu mój cholerny tragarz, nie potrafi biec nie przewracając się na swoją durną gębę. Jebane pasożyty z roku bieżącego, do niczego się nie nadają – stwierdził Szop, spoglądając znowu z pogardą na skrytego między torbami. – Pamiętaj, że mam listę. Jak czegoś będzie brakowało, sprzedam cię do najdalszej szklarni…

Tragarz, słysząc to, zupełnie pobladł. Do Dzikiego zaś dotarło, że słowa Pierwszego odnośnie nowoprzybyłych na Zarzeczu, były mocnym niedopowiedzeniem. Oni nie byli traktowani jak ludzie drugiej kategorii, tylko jak niewolnicy. Jeżeli w ten sposób odnosili się do własnych ludzi, to jaki los czekał tych pochodzących z drugiej strony? Poczuł gniecenie w mostku, myśląc teraz o Oli.

Szop zaczął przeglądać pobieżnie swoje torby. Musiał w końcu zauważyć coś, co mu się nie spodobało, bo zawołał wściekle. – No kurwa! Nie wierzę! - Nachylając się, włożył rękę do jednej z nich.- Yuriii spójrz, ten gnój potłukł fiolki z antybiotykami! – dodał, demonstrując pokruszoną buteleczkę.

Mężczyzna ze wschodu podniósł się i chwytając tragarza za szyję, bez trudu postawił go na nogi. – Te towary kosztowały więcej, niż będzie zapłacone za twoją skórę, Swołotch – warknął, pchając przestraszonego chłopaka w stronę drzwi.

- Może jak posiedzi trochę w ciemni, nauczy się szanować cudze – warknął Szop.

W tym momencie Sznur stanął naprzeciw wejścia, zagradzając je. – Nikogo nie zostawia się za drzwiami! Schronienie ma służyć każdemu niezależnie od roku przybycia.Takie jest prawo!

- Zamknij się suka, bo zara ty bedziesz tam razem z nim! – prychnął Yuriii, ciągnąc tragarza za kołnierz w stronę wyjścia.

- Dość! – powiedział Pierwszy, chłodnym donośnym głosem. – Nie będziemy otwierać drzwi, w samym środku ciemni, tylko po to, żebyście mogli dać upust swojej furii. A jak akurat pojawi się przed nimi Spalacz? Użyjcie trochę mózgu.

Yuriii i Szop popatrzyli na siebie. W końcu ten pierwszy pchnął chłopaka na ścianę, przez co kości w jego wątłym ciele aż zagrzechotały. – Zwiadowca ma rację. Zresztą, martwy nie będzie nic wart...

Sznur natychmiast podszedł do leżącego na ziemi, pomagając mu się podnieść. Ten złapał się za żebra, jakby któreś pękło przy uderzeniu.

- Cholera, cholera…- westchnął Szop. Przyglądając się zawartości torby. – Przepraszam was, że musieliście patrzeć na to żałosne przedstawienie. Tylko, że to był Metrodanizol na specjalne zamówienie szefa ochrony Przychodni. Jakiś czas temu, kupili dwie dziewczyny z ‘’Garażu’’, ale obie okazały się tak syfne, że połowa strażników leży teraz wijąc się ze spuchniętymi przyrodzeniami. Mam nadzieję, że jednak coś ocalało…może, jakby rozrobił resztki z solą fizjologiczną…- zaczął mamrotać mężczyzna, grzebiąc między szkłami w poszukiwaniu całej butelki.

Dziki poczuł, jak ręka mu drży. Każda chwila, w której Oli przebywała w tym miejscu, napełniał go poczuciem coraz większego przerażenia i bezsilnej złości. Pomyślał nawet o tym, by jednak ukraść samochód Sznura, nawet bez pozwolenia Pierwszego. Auto stało jednak uszkodzone i nie wiadomo, jak długo trzeba byłoby czekać na jego naprawę.

Szop w tym czasie, przeglądał swoje rzeczy. Jego mina zdradzała, że tragarza nie czeka nic dobrego. – Kurwa… NIE OCALAŁA NAWET JEDNA!

Handlarz doskoczył błyskawicznie do opartego o ścianę chłopaka i kopnął go w głowę tak mocno, że jego potylica aż odbiła się od muru. Po tym ciosie padł on natychmiast na ziemię, prawie całkiem oszołomiony. Szop nie poprzestał jednak tylko na tym.Zaczął ze wszystkich sił kopać chłopaka po żebrach. - Ty sukinsynu! WIESZ JAKIE KŁOPOTY BĘDĘ MIAŁ PRZEZ CIEBIE? WIESZ?! – spytał ironicznie, katując swojego podwładnego.

Dziki spojrzał że Pierwszy zacisnął pięści. Momentalnie chwycił go za rękę, kręcąc głową. Jeżeli chcieli pomóc Oli, nie mogli pozwolić sobie na zdemaskowanie, ani niepotrzebnie ryzykować . Niespodziewanie Zjawa zareagowała jako pierwsza, nie mogąc chyba znieść tego widoku. - DOŚĆ! - krzyknęła, wyskakując do przodu.

Yuriii i Szop spojrzeli na nią zdziwieni, a ta przebiegła panicznie wzrokiem po zgromadzonych. Najwidoczniej takie zachowanie nie było tu niczym dziwnym, więc mężczyźni mogli nabrać podejrzeń. Dziewczyna jednak dała pewny krok w stronę handlarza i głosem pełnym opanowania powiedziała. – Zaraz go zabijesz, a ja nie mam zamiaru siedzieć w jednym pomieszczeniu z trupem do końca ciemni. Otwarcie drzwi jak wspomniał Czarny to za duże ryzyko. Więc puki jesteśmy tu uwięzieni, hamujcie się!

Mężczyźni popatrzyli na siebie, nieco zmieszani. W końcu Szop spuścił głowę, mówiąc – Przepraszam, nigdy nie chciałem wprowadzać naszych wybawicieli w jakąś niezręczną sytuację…Po prostu, meh... tyle kasy się zmarnowało...

- To nie wprowadzaj…- skwitowała, Zjawa i odwracają się, mrugnęła do Pierwszego.

Dziki poczuł jakieś dziwne zażenowanie. Przypominał sobie czasy, gdy sam rzuciłby się temu chłopakowi na pomoc, bez chwili zawahania. Dlaczego więc teraz myślał, że to było głupie? Czemu w środku miał pretensję, do Zjawy i Pierwszego, że się wtrącili. Potrząsnął jednak głową. Chodziło przecież o Oli, to na niej powinni się skupić. Nie miał teraz czasu na pomaganie innym, zwłaszcza ludziom z Zarzecza.

W tym samym czasie Sznur podsunął się do ledwo przytomnego chłopaka. Podniósł go powoli, opierając o ścianę i sięgnął do swojego płaszcza.

Yurii widząc to natychmiast warknął – Nie pomagaj jemu!

- Znowu zaczynacie? – wtrąciła Zjawa, zirytowanym głosem. – Niech pasożyty bawią się ze sobą. Siedzenie tutaj jest dostatecznie nieprzyjemne, bez waszego ciągłego przypominania o ich istnieniu.

Słysząc te reprymendę ze strony ‘’zwiadowczyni’’, Rosjanin momentalnie spochmurniał, siadając z powrotem na swoim fotelu.

W tym samym czasie, Sznur zaczął wyciągać swoje rzeczy z płaszcza. W pewnym momencie udało mu się dokopać, do czegoś co wyglądało jak proszki przeciwbólowe. – Połknij, będzie lepiej – wyszeptał, do pół przytomnego tragarza, wciskając mu tabletkę do ust.

Półprzytomny chłopak momentalnie zaczął się dusić. Sznur widząc to, błyskawicznie wyszarpał manierkę ze swojego płaszcza, upuszczając jednocześnie rewolwer ofiarowany przez Pierwszego. – Popij… popij- powiedział, podtrzymując głowę tragarza.

W tym samym czasie, Yuriii zwrócił uwagę na broń z podłogi. – EJ! – zawołał. – To nie jest samoróbka…- stwierdził, podnosząc rewolwer.

- TO MOJE! – zawołał natychmiast Sznur.

- Morda czerwiu…- uciszył go Szop, podchodząc do kompana. – Pokaż – powiedział, wyciągając dłoń. – Faktycznie…- dodał po chwili, biorąc pistolet w rękę.

Dziki poczuł jak grunt zaczyna palić im się pod nogami. Sznur nie wydawał się na tyle zrównoważony, by podarować odebranie sobie czegoś, co uważał za swoje. Zastanawiał się tylko, czy Pierwszy i Zjawa wtrącą się w te sytuacje.

- Komu go ukradłeś? – spytał nagle Szop, patrząc z odrazą na opiekuna schronień.

-Nikomu! To była uczciwa wymiana! – zawołał mężczyzna, wyciągając rękę, po swoją własność. Handlarz prychnął. – A kto by chciał handlować z kimś takim jak ty? Chyba tylko inny pasożyt, ale to i tak znaczy, że komuś te broń ukradliście – odparł opryskliwie, kładąc sobie pistolet do torby.

- NIE! TO MOJE! – krzyknął Sznur, łapiąc mężczyznę za kurtkę, ale w tym momencie Yurii wstał z fotela i uderzył go w głowę.

Pierwszy widząc to, nie wytrzymał. Biorąc potężny zamach, rąbnął Rosjanina w szczękę tak mocno, że ten upadł na ziemię. Szop, widząc to, spojrzał zszokowany. – Co ty wyprawiasz? To tylko pasożyt… - zawołał.

- Tę broń dostał ode mnie, masz mu ją oddać... – odparł, Pierwszy celując palcem w stronę handlarza.

W tym samym momencie Yuriii podniósł się z podłogi. W jego oczach błyskała furia, a ręce zacisnęły się w pięści. Natychmiast ruszył w stronę Pierwszego, gotów do ataku.

- UWAŻAJ! – krzyknęła Zjawa, gdy mężczyzna zamachnął się na ich przewodnika.

Pierwszy uniknął ciosu i skontrował uderzając w podbródek. Yurii runął na podłogę, padając w plątaninę przedłużaczy i kabli. W tym samym momencie huk wypełnił pomieszczenie. Zwarcie spaliło większość wolnostojących reflektorów, oszczędzając jedynie światła przy suficie.

Szop spojrzał w stronę swojego kompana, który bał się poruszyć, chociaż o milimetr, by nie wywołać kolejnego zwarcia. – Jak mogłeś? Zaatakowałeś starego mieszkańca dla pasożyta? Co z ciebie za Zwiadowca? – spytał z niedowierzaniem.

- Co z ciebie za człowiek? – odparł Pierwszy, spoglądając lodowatym spojrzeniem w stronę handlarza.

W tym samym czasie, podnoszący się z ziemi Sznur wyszeptał – Mrok się wkrada…

Dziki spojrzał w stronę drzwi. Z pomiędzy futryny przebijały się stróżki mgły, przypominające ogromne czarne języki.

Wszyscy zamarli, obserwując jak plamy światła, rzucanego przez żyrandole, stają się coraz mniejsze. Dziki poczuł, że jest obserwowany. Zdążył już zauważyć, że to tajemnicze uczucie powracało za każdym razem, gdy ciemnienie było w pobliżu.

Yurii spróbował się podnieść, ale Szop wyciągnął w jego stronę rękę, krzycząc – NIE! Jak pójdzie kolejne spięcie, zginiemy. Leż i nawet nie drgnij!

Kolejne minuty mijały jak godziny, wszyscy zamarli czekając w napięciu, czy pozostałe lampy, będą w stanie utrzymać ciemnie na zewnątrz. Dziki miał wrażenie, że otaczający go ludzie przestali nawet oddychać. Mimowolnie powędrował wzrokiem wzdłuż schodów na górę. To tam ciemność wydawała się najgęstsza.

Sznur poruszył się nerwowo, odsuwając od półprzytomnego tragarza. Pierwszy oparł rękę na broni, spoglądając podobnie do Dzikiego na piętro. Stamtąd zaczęły dochodzić jakieś dziwne dźwięki. Przez moment wydawało się, że ktoś dość głośno odchrząkuje, po chwili zaś do uszu stojących na parterze dobiegło wołanie. – RATUNKU! POMOCY!

- To łapka – wyszeptał Dziki.

Pierwszy skinął głową, dając jednocześnie znak, by pozostali byli cicho. Powoli i ostrożnie zbliżył się do schodów, z bronią w pogotowiu. Nim jednak zdążył dać chociaż krok na stopień, ogromna ręka zsunęła się w stronę światła.

Wszyscy ponowne zamarli, gdy istota zbliżyła się do krawędzi schodów, podciągając przerośniętymi dłońmi.

Dziki widział już kiedyś Łapkę. Nigdy jednak nie miał okazji przyjrzeć się jej z bliska. Istota przypominała starą łysą kobietę, z ogromnym nosem i jeszcze większymi uszami. Jej skóra brązowego koloru, marszczyła się ogromnymi fałdami na plecach.

Niewykształcony przyjrzał im się, małymi prawie niewidocznymi oczami, po czym otwierając usta zawołał – RATUNKU! POMOCY! - Nie artykułował jednak dźwięków w ludzki sposób. Usta Łapki nie poruszały się, a głos zdawał dochodzić z jej krtani.

Po kolejnym zawołaniu, istota zaatakowała. Jej dolne pół pozostało na piętrze, podczas gdy górne wystrzeliło jak sprężyna. Yurii widząc to spróbował poderwać się do góry, ale wtedy na kablach znowu powstało zwarcie.

Kolejne światła zgasły. W tym momencie pomieszczenie oświetlała już tylko jedna lampka, podpięta zapewne do innej fazy. Dziki wypatrzył w półmroku, że Łapka dopadła do tragarza i próbowała wciągnąć go powoli na górę.

Widząc to Sznur chwycił za swoją strzelbę, gdy nagle kable zaiskrzyły po raz kolejny, ostatecznie odcinając ich źródło światła.

- Suka! Blyat! – zawołał Yurii, potykając się w ciemności o przedłużacze.

Mimo że wnętrze wypełniło się ciemnością, ta nie była jeszcze tą charakterystyczną gęstą mgłą ciemnienia. Dziki złapał od razu za latarkę, a jej światło bez problemu sięgnęło w głąb pokoju. Kierując wzrok na schody, dostrzegł, że łapka wciągnęła już chłopaka na górę. Kilka innych latarek zapaliło się w pomieszczeniu, gdy nagle Zjawa krzyknęła - TAM!

Dziki rozejrzał się i dostrzegł, że przez szparę w futrynie zaczyna wpływać falami mrok.

- Wszyscy na górę! Tam jest awaryjny pokój ze światłem! – krzyknął Sznur.

- I Łapka…- wtrącił Dziki.

- Nie ma czasu! – krzyknął Pierwszy, wbiegając na schody, a wszyscy ruszyli zanim.

Łapka zdążyła w tym czasie zagnieździć się w kącie korytarza, pałaszując wnętrzności tragarza. Gdy jednak zobaczyła wbiegające na górę osoby, natychmiast zawołała – RATUNKU! POMOCY! – Po czym wystrzeliła swój korpus do przodu.

Zjawa widząc nadlatujące cielsko, przebłysnęła się na bok.Potwór przelatując przez miejsce w którym stała przed chwilą, wbił się prosto w Szopa.

- Yurii, POMÓŻ MI! – Zawołał handlarz, gdy niewykształcony zaciskał mu olbrzymie ręce na szyi.

W tym czasie Sznur, dobiegł do jedynego pomieszczenia na piętrze które miało drzwi. – Szybko! Tutaj! – zawołał, ponaglając ich machnięciem ręki.

Pierwszy zawahał się, widząc jak Yurii próbuję wydrzeć Szopa ze szponów łapki. Gdy jednak spojrzał na tragarza rozprutego w rogu, zaciągnął maskę na twarz i wbiegł do pokoju.

W jego wnętrzu rozstawione były dziesiątki świeczek i opakowań zapałek.

- Zapalajcie! Zapalajcie ile możecie! – wykrzyczał Sznur, dopadając się do najbliżej stojących świec.

W tym czasie Pierwszy zatrzasnął drzwi. Już po chwili po drugiej stronie pojawiło się wołanie- Otwieraj! SWOŁOCZ! OTWIERAJ!

Nikt jednak nie zareagował. Dziki, Zjawa i Sznur rozpalali kolejne świece, a Pierwszy wpatrywał się w drzwi kręcąc głową. Gdy Rosjanin zrozumiał, że nie mają zamiaru go wpuścić, podjął desperacką próbę wyważenia drzwi. Te zadrgały z głośnym hukiem. – ZABIERA WAS WSZYSTKICH ZE SOBO! – zawołał uderzając po raz kolejny.

W tym momencie Pierwszy chwycił za broń i wystrzelił przez wejście robiąc ogromne dziury w drewnie.Uderzenia momentalnie ustały.

Dziki skończył właśnie zapalać ostatni pęk świec. – One wystarczą? – spytał.

- Puki się palą…- odparł Sznur, siadając na podłodze.

Większość odetchnęła, ale Dziki poczuł w tym momencie złość, której nie był w stanie opanować. - Po co się wtrąciłeś?! O mało nie zginęliśmy - stwierdził zirytowany.

Pierwszy ściągnął maskę patrząc na niego w dziwny sposób. - Ito ty się mnie o pytasz ? Człowiek, który ciągle się narażał, bo chciał pomagać innym? Ten świat już tak bardzo cię zmienił?

- Wiesz, że przyszliśmy tu po Oli? - odparł natychmiast Dziki.- Wiesz, że dla mnie najważniejsze jest jej ocalenie?! – zawołał głośniej.

Pierwszy westchnął ciężko. - Pamiętam. I pamiętam, że obiecałem ci w tym pomóc. Nigdy nie powiedziałem jednak, że wyrzeknę się przez to tego, kim jestem. A ty? Co ci przeniesie ocalenie Oli, jeśli stracisz przy tym samego siebie? - spytał nagle.

Dziki nie potrafił jednak go zrozumieć. - Uratowanie Oli, jest dla mnie najważniejsze. Nie pozwolę, żeby cokolwiek stanęło mi na drodze - warknął.

Pierwszy poprawił maskę na twarzy, mówiąc chłodnym głosem.- Jeżeli myślisz, że jak ją uratujesz, odkupisz, chociaż część swoich win, to się mylisz. Cel nie uświęca środków.Każda niewinna osoba, która zginie, gdy będziemy ją ratować, obciąży twoje sumienie dodatkowo...

- Nie obciąży! - przerwał Dziki.- Nie dbam o ludzi z Zarzecza! Sami na własne życzenie, zrobili sobie tutaj takie społeczeństwo pogardy. Dla mnie ważna jest tylko Oli! – zawołał wściekły.

Pierwszy zamyślił się przez chwilę, po czym zacytował coś od czego Dzikiemu prawie opadła szczęka. - Nie dbam o ludzi ze Strefy Głodu, sami na własne życzenie tu siedzą, dla mnie liczą się tylko Bracia... Brzmisz teraz dokładnie jak Daniel.

Dziki pokręcił głową. – To nie jest tak!Ja chcę tylko uratować moją przyjaciółkę. Niewinną dziewczynę, która nie zasłużyła by tu być… która cierpi, bo ja nie potrafiłem…

W tym momencie poczuł jak łzy nabiegają mu do oczu, osunął się plecami po ścianie pogrążając w rozpaczy. Pierwszy przyklęknął przy nim, opierając mu rękę na ramieniu. – Popełniłeś błąd, którego konsekwencje już ponieśli ci, którzy nie zasłużyli. Nie pozwól, by kolejni ludzie cierpieli przez niego bez potrzeby… Dziki, w tym świecie zginęła z mojego powodu masa ludzi. Niektórzy wciąż mnie prześladują, niektórzy wciąż wracają. Pamiętaj, nie jesteś jedynym Dzikim na świecie, który pragnie uratować swoją Oli… Zrób wszystko co w twojej mocy, by ratując jedną Oli, kto inny nie stracił szansy ocalenia drugiej…

Dziki skrył twarz w dłoniach. Nie potrafił tego zrozumieć, to wszystko go przerastało... to już za dużo.

***

Ciemnienie trwało jeszcze przez pół godziny. Po tym czasie, światła świec zaczęły wypełniać pomieszczenie miłym ciepłym blaskiem, dając znak ukrywającym się, że koszmar na zewnątrz się skończył.

- Na korytarzu wciąż czeka Łapka – westchnął Pierwszy, spoglądając w stronę drzwi. – Poczekajcie tu, a ja się jej pozbędę.

Mężczyzna otworzył drzwi z cichym skrzypnięciem, z głębi korytarza prawie natychmiast dobiegło wołanie - RATUNKU! POMOCY!

Pierwszy wyślizgnął się z pokoju, a zaraz potem padło kilka strzałów. Dźwięk opadającego ciężkiego cielska, był jasnym dowodem, że zagrożenie zostało zażegnane. Dziki wyszedł na korytarz, dostrzegając na podłodze kilka plam krwi.

Po ciele, Szopa i jego tragarza nie było śladu. Ponieważ łapki pożerały swoje ofiary w całości, nie było to niczym dziwnym.

- Myślisz, że ten Rusek mógł przeżyć?- spytała Zjawa, patrząc w stronę Pierwszego.

- Jakąś szansę zawsze miał, jeśli nie to pewne jest w jej brzuchu…- stwierdził wskazując na ciało Łapki.

Gdy wyszli na zewnątrz, samochód Sznura, stał zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej. Kiedy wczoraj po ciemku biegli do schronienia, droga wydawała się wręcz niewyobrażalnie długa.

Usterka, która unieruchomiła ich w czasie ściemnienia, musiała być powracającym problemem.Po dotarciu do samochodu, Sznur od razu otworzył maskę i bez chwili zastanowienia, zlokalizował luźny przewód.

- Nie możesz zrobić tego raz a dobrze? – spytał Pierwszy.

- Było zrobione raz a dobrze. Pancerniaki nie są przystosowane do tak dynamicznej jazdy…- odparł mężczyzna, zamykając maskę.

Dalsza część drogi upłynęła im spokojnie. Zamknięci za stalowymi blachami pojazdu, byli chronieni, zarówno przed ludźmi jak i niewykształconymi. Niestety, podróż skończyła się znacznie szybciej, niż by się spodziewali, bo tuż przed nimi zaczął powoli wyrastać budynek Szpitala Powiatowego.

- Nie wolno mi bez potrzeby przyjeżdżać do osad – stwierdził Sznur. – A dla was też nie byłoby dobrze, gdyby zobaczyli, że spoufalacie się ze mną…

Zatrzymał więc pojazd w bocznej alejce, dając pasażerom czas na wyjście. Gdy byli już gotowi do dalszej drogi na piechotę, Pierwszy zatrzymał się jeszcze na chwilę przy opiekunie schronień. – Twój rewolwer przepadł razem z tym cholernym handlarzem.Dam ci w zamian coś innego...

Sznur pokręcił jednak głową. – Wstawiłeś się za mną, to wystarczy… naraziłeś się dla mnie, to więcej niż trzeba – odparł. – Żałuję, że nie mogę was zawieść dalej… Mam nadzieję, że uda wam się odnaleźć, tą której szukacie.

Mężczyzna, miał już wsiadać do pojazdu, ale Pierwszy doskoczył do niego - Sznur, posłuchaj. Gdy będziemy wracali, mogę zabrać cię do raju. Nie musisz tu zostawać. Powiem ci gdzie się ukryć po tamtej stronie, tak żeby zwiadowcy cię nie znaleźli!

Dziki słysząc to, poczuł przez chwilę spore zdziwienie. Potem jednak dotarło do niego, że pomoc, którą zaoferował mu Pierwszy, gdy dotknął go Delimer, była równe spontaniczna i niespodziewana.

Sznur wysłuchał propozycji. Pod koniec zmarszczył jednak czoło. – Schronienia są potrzebne nie tylko Zwiadowcom i starym mieszkańcom. Gdy mrok nadchodzi, nowoprzybyli również muszą mieć gdzie się ukryć. Drzwi muszą być zawsze otwarte, a ja muszę tego pilnować. Poza tym Czarny, tu nie ma tylko złych ludzi. Dla pomagania tym dobrym, warto tu być…

Pierwszy popatrzył na mężczyznę przez szkła, wzdychając jednocześnie ciężko. – Czułem, że się nie zgodzisz. Nie dałoby mi jednak spokoju, gdybym nie zaproponował.

- Bo może jesteś dobrym człowiekiem – stwierdził Sznur.

- Zdecydowanie nie jestem – odparł Pierwszy.

Mężczyźni pożegnali się po raz ostatni, ściskając swoje dłonie.

Rozdział IV – Miasto Przychodnia

Szpital powiatowy w Krańcowie był największym budynkiem na Zarzeczu. Przynajmniej tak zapamiętał go Dziki, jeszcze ze Starego Świata. Ta placówka służby zdrowia mogła uchodzić za swoisty ewenement, bo mimo, że znajdowała się w rękach państwa, była ośrodkiem naprawdę nowoczesnym i dobrze wyposażonym. Swoją powierzchnią, dorównywał co najmniej średniej klasy hotelom. Szpital miał również liczną flotę karetek oraz nowoczesne lądowisko dla helikoptera.

Dziki wiedział jednak, że to jak zapamiętał to miejsce, nijak będzie się miało, do tego co zobaczy w nim obecnie. Z oddali, budynek wydawał się niezmieniony. Białe fasady przeszyte licznymi oknami, widoczne były już z daleka. Gdy jednak opuścili osiedle i znaleźli się praktycznie na wprost ośrodka, Dzikiego zatkało.

Cały teren otoczony był dziesiątkami szklarni, w których niczym małe mrówki pracowały gromady osób. Każda ze szklanych tub, połączona była siecią rur. Ciągnęły się one aż do szpitalnej kotłowni, z komina której, buchał dym.

- Co to do cholery jest? – spytała Zjawa, patrząc na ten ewenement przed nimi. - Drugie co do wielkości miasto na Zarzeczu – odparł Pierwszy, prowadząc ich dalej. – To tutaj zabierają większość nowoprzybyłych. Szpital znajduję się niedaleko cmentarza komunalnego, przy ulicy Batalionu. Tam pojawiają się nowi po błysku.

Zbliżając się do tego molocha, Dziki poczuł się naprawdę przytłoczony. Nie sądził, że kiedykolwiek zobaczy jeszcze większe zgromadzenie ludzi, niż widział w Strefie Głodu. To miejsce przerastało jednak królestwo Daniela pod każdym względem. – Nigdy nie wyobrażałem sobie, że na Zarzeczu mieszka tyle ludzi.

- To nie tylko ludzie z Zarzecza – odparł natychmiast Pierwszy. – W tym miejscu strefa zamarcia wykracza daleko po za granicę miasta. Wydaję mi się, że musi tu wyrzucać ludzi z całego powiatu.

Dziki zgadzał się z tym w pełni. Było to jedyne sensowne wyjaśnienie, jakim cudem w pierwszej napotkanej osadzie Zarzecza, było pewnie więcej ludzi niż przypuszczalnie w całym centralnym Krańcowie.

Gdy tylko zbliżyli się do granic szklarni, Dziki zobaczył gromady wychudzonych postaci, przywodzących mu na myśl cherlaków. Wszyscy zajęci byli pracą, przy uprawie dość mizernych roślin. Smród, który buchał z każdej otwartej szklarni, był po prostu nie do wytrzymania.

- Że im się chcę… - stwierdziła Zjawa, zakładając na twarz swoją półmaskę. - To nie kwestia chęci, mają zbyt dużo ludzi by jedzenie z resetowanych budynków, wystarczyło - wyjaśnił Pierwszy, prowadząc ich w kierunku szpitala. W pewnym momencie dziewczyna zatrzymała się obok skrzyń, pełnych nie najlepiej wyglądających pomidorów. - Do tej pory myślałam, że w Nowym Świecie nic takiego nie rośnie... - powiedziała, zaskoczona. Pierwszy zatrzymał się przez chwilę obok niej, przyglądając jednocześnie mizernym plonom. – Nasza codzienna ’’szarość’’ ma w sobie dość dużo światła, by rośliny wzrastały. Problemem jest temperatura, dni są chłodne, a noce po prostu zimne. Szklarnie, które dodatkowo dogrzewają, rozwiązują ten problem. Dziki spojrzał na to, nie kryjąc nawet zdziwienia. Cała ta infrastruktura, musiała powstawać miesiącami, jeżeli nie latami. Reset szpitala mógł przecież, zniweczyć to wszystko w kilka chwil. Nie miał pojęcia, jakim cudem udało im się utrzymać to miejsce w takim stanie. – Ten szpital się nie odnawia? – spytał.

Pierwszy pokręcił głową. – Oprócz prawa trzech, istnieje jeszcze jedna zasada dotycząca grupowania się ludzi. Im więcej osób znajduje się w danym miejscu, w momencie błysku, tym mniejsza szansa, że obiekt ulegnie resetowi. Przychodnia ma tylu mieszkańców, że jej odnowienie się jest praktycznie niemożliwe. - H- market i Gorgor się resetują! – zaprotestował Dziki, przypominając sobie problemy, jakie Armia Daniela miała, z zabezpieczaniem swoich własności.

- Obrońcy w nim nie mieszkają, tylko patrolują jego obrzeża. A w momencie błysku, nikt nie zostaje w środku. Podobnie jest z Gorgorem, Daniel mógłby powstrzymać resetowanie gdyby zgromadził tam więcej osób, tylko po co? – wyjaśnił Pierwszy.

Ich dywagację na temat resetowania się miejsc, przerwał strażnik w grubej skórzanej kurtce, który pojawił się przy skrzyniach. Jego wymowne spojrzenie dało im do zrozumienia, że takie stanie przy zbiorach, robi się podejrzane. Pierwszy ruszył bez słowa, więc Zjawa i Dziki poszli zanim.

- Po co właściwie tutaj przyszliśmy? – spytał Dziki.- Sznur powiedział, że widział Oli w Sadzie Wileńskim, a Szop, że Sad jest za Szpitalem - dodał, gdy byli już na tyle daleko by strażnik ich nie usłyszał. - Spróbuje zorganizować nam transport do Sadu, a może nawet do Magistratu…- stwierdził Pierwszy. - A teraz chodźcie dalej. Idąc wzdłuż szklarni, doszli do dawnego oddziału ratunkowego. Na parkingu przy wejściu stały karetki, opancerzone jak samochód Sznura. Wszystkie miały też halogeny, przyczepione do dachu. Najwidoczniej poruszanie się pojazdami było na Zarzeczu, znacznie bardziej popularne niż w Centrum. Tak naprawdę nie licząc Autobusu do Wolności, dostawczaka ze Wspólnoty i auta, którym przyjechał Pierwszy, gdy ścigali Zwiadowców. Dziki nie przypominał sobie, by widział w Centrum jakikolwiek inny działający pojazd.

Przechodząc przez metalowe drzwi do dawnego budynku rejestracji, natrafili na coś, co wyglądało jak punkt kontroli. Przy drewnianym biurku, stojącym tu jeszcze w czasach Starego Świata, siedział jakiś mężczyzna w towarzystwie dwóch strażników. Dzikiego po raz kolejny zaskoczyło mizerne uzbrojenie tutejszych obrońców. Przebywając w Centrum, przywykł już do widoku ludzi z karabinami i pistoletami. Na Zarzeczu naprawdę nie wiele osób zdawało się mieć fabryczną broń. Wartownicy mieli jedynie maczety, a siedzący przy stoliku urzędnik, trzymał na blacie samoróbkę pistoletu. Ta zbudowana była na podobnej zasadzie co strzelba Sznura, z tą różnicą, że miała tylko pojedynczy zbiornik, w miejscu rękojeści.

Mężczyzna przy biurku, słysząc ich kroki, nie podniósł nawet wzroku znad kartki. - Przynależność, rok i cel wizyty? – zapytał, monotonnym znużonym głosem. - Czarny rok siódmy. Zjawa i Dziki rok szósty, Zwiadowcy z Magistratu. Szukamy transportu, by szybciej wrócić do siebie i zdać raport – skłamał Pierwszy. Urzędnik, słysząc za kogo podają się przybysze, podniósł głowę, przyglądając się im uważnie. – Dawno wróciliście? – spytał, przerywając na chwilę wypełnianie jakiegoś formularza. - Wczoraj, ale zanim doszliśmy tutaj, ciemnia przyblokowała nas dwa razy. Chowaliśmy się w schronieniach na krótszym szlaku – odparł Pierwszy. Siedzący przed nimi mężczyzna, przyglądał im się przez chwilę. Najdłużej zatrzymując wzrok na Zjawie. - Ostatnio przymusowych postoi wszyscy mamy znacznie więcej – stwierdził, wracając do wypełniania papierów. - Jakby ten świat domyślał się, że chcemy z niego wszyscy spieprzyć i postanowił jeszcze nam na koniec dopiec – westchnął, podając im trzy wypełnione blankiety. – Zajrzyjcie do stołówki, dzisiaj są placki ziemniaczane. Pierwszy podziękował skinieniem głowy i rozdał dokumenty Dzikiemu i Zjawie. Gdy odeszli już na tyle, by stojący w wejściu ich nie słyszeli, zaczął im tłumaczyć, o co chodzi z tutejszymi przepustkami. – Trzymajcie je przy sobie i okazujcie za każdym razem, gdy jakiś strażnik poprosi. Jesteśmy wpisani jako Zwiadowcy, więc nikt nie powinien was męczyć.

Dziki przyjrzał się dokumentowi, na którym wypisana była jego ksywa oraz przybita pieczątka SOR jeszcze ze Starego Świata. – Mówisz wszystkim, że jesteś Zwiadowcą i każdy po prostu przyjmuje to za pewnik. Jakim cudem? – wyszeptał, w stronę Pierwszego. Mężczyzna zatrzymał się na chwilę. – Nosimy broń, mundury, mnóstwo rzeczy, które można znaleźć tylko po tamtej stronie. Tu nikt nie bierze pod uwagę, że ktoś od nas będzie w stanie przedostać się tutaj i przeżyć. Poza tym jest z nami kobieta, która nosi broń. Takie znajdziesz już tylko w Magistracie.

- Co oni mają do nas? – spytała Zjawa z wyrzutem. - Nic…- odparł Pierwszy. – Po prostu kobiet przeżyło tu tak mało, że albo są kimś ważnym, albo służą do zabawy. Zabawce, nikt nie dałby broni… Dzikiego zamurowało. Rzeczywiście, gdy przechodzili przez szklarnie, nie przypominał sobie, by widział przy pracy jakąkolwiek kobietę. Po chwili jednak coś innego przyszło mu na myśl. - Zaraz – wtrącił nagle. – Przecież, ty i Smutny przedostaliście się. Dlaczego uważają, że nikt od nas nie przejdzie? - Bo o tym, że jesteśmy z Centrum, wiedza tylko Zwiadowcy i członkowie Magistratu. To spotkania z nimi musimy się obawiać. - A co będzie, jak ich spotkamy? – dopytała weteranka, patrząc niepewnie.

- Kto wie…- westchnął Pierwszy.- Ale chyba braliście pod uwagę, że będziemy musieli wywalczyć sobie drogę ucieczki?

Przechodząc przez dawną izbę przyjęć, natrafili od razu na koczowisko namiotów i szałasów. Te rozłożone bezpośrednio na podłodze, stanowiły najwidoczniej coś w rodzaju tutejszych kwater. Z niektórych dochodziły przyciszone rozmowy. Naprzeciwko dużego pomarańczowego namiotu, jakiś mężczyzna gotował ziemniaki na butli turystycznej.

Podobny widok towarzyszył im praktycznie przez całą drogę do głównej poczekalni. Mijane przez nich po drodze sale i gabinety lekarskie, zajęte były w większości przez różnego rodzaju handlarzy i usługodawców. W jednym z pomieszczeń Dziki zauważył nawet fryzjera, przycinającego nożyczkami włosy jakiegoś młodego chłopaka. - Bliżej temu do cywilizacji, niż Wspólnocie…- stwierdziła Zjawa. - Istnieją dużo dłużej, mieli więc czas na rozbudowę. Poza tym, warunki na Zarzeczu wręcz wymuszały współpracę. W centrum prawo trzech przekreślało większość prób tworzenia jakiejkolwiek społeczności – odparł Pierwszy. Po kilku minutach dotarli w końcu do głównej poczekalni. Tutaj swoje stoiska mieli mniejsi handlarze, których zapewne nie było stać na posiadanie własnego pokoju. Pojawiła się też pierwsza jadłodajnia, nosząca dość przyjemną nazwę – Mamunia. Pierwszy poprowadził ich do stolika, wyciągniętego zapewne z dawnej szpitalnej świetlicy. Gdy rozsiedli się na niewygodnych ‘’poczekalniowych” krzesłach, czekała ich niespodzianka, bo obsłużyć przyszła ich kobieta.

Dość przysadzista starsza kelnerka powitała ich uśmiechem. – Czołem kochaniutcy, co dla was?

- Dwa razy placek ziemniaczany – odparł Pierwszy. – Tylko, że nie mam waluty. Może być wymiana towarowa?

- Zależy, co tam masz skarbie…- westchnęła kobieta, nachylając się bez przekonania nad stolikiem. Pierwszy wypiął swój magazynek i wyciągnął z niego kilka naboi. Oczy kobiety zabłysnęły, bez słowa złapała amunicję i ruszyła w stronę kuchni. - Sądząc po jej minie, sporo przepłaciłeś…- wtrąciła Zjawa. - Bez znaczenia - odparł Pierwszy. - Naprawdę, wstąpiłeś sobie tutaj na jedzenie? – warknął Dziki. – Pamiętasz, że Oli... Mężczyzna przerwał mu jednak, uderzając pięścią w stół. – Muszę iść porozmawiać z Szefem Ochrony, bo tylko on może wydać pozwolenie na ewentualne przewiezienie nas. Z tego, co wiem, to dawny oficer śledczy. Więc nie zabiorę was ze sobą, bo ty z twoim temperamentem i ty z twoim chwilowym odłączeniem logicznego myślenia, zdemaskowalibyście nas w pięć minut. Dlatego poczekacie tutaj, a jak będziecie grzecznie jeść, mniejsza szansa, że ktoś was przypadkowo zaczepi i wda w dyskusję, która znowu może nas zdradzić. To już nie jest dwóch handlarzy w schronieniu, których w ostateczności moglibyśmy uwięzić albo zabić. Jesteśmy w mieście, które ma swoją policję i zasady. Mieście, które w pięć minut obróci się przeciwko nam, jeśli ktoś będzie miał chociaż podejrzenia, że nie jesteśmy tymi, za kogo się podajemy - wypalił, wyraźnie zirytowany.

Dziki popatrzył na Zjawę, po czym spuścił głowę zawstydzony. – Przepraszam… Po prostu ciągle sprawiasz takie wrażenie, jakby nie obchodziło cię to, co stanie się z Oli. Dlatego irytuje mnie, kiedy nie wiem co mamy robić dalej. Pierwszy popatrzył na Dzikiego, z jakąś dziwną surowością. – Nie muszę robić z siebie męczennika albo co chwila się samobiczować i popadać w rozpacz, by wiedzieć co mam robić albo jakie jest moje zadanie. Powiedziałem, że pomogę ci uratować Oli i to robię przez cały czas. Więc w końcu przestań poddawać pod wątpliwość, to jak to zaplanowałem. Czekajcie na jedzenie i nie ruszajcie się stąd tak długo, aż nie wrócę.

Mówiąc to, Pierwszy podniósł się i zostawił ich przy stoliku. Zjawa natychmiast spojrzała na Dzikiego. – Przestań tak na niego naciskać. Zobacz, pod jaką presją on się znajduje. Nie dość, że musi utrzymać przy życiu nas, to jeszcze sam musi rozplanować całą te podróż i w ogóle. Wiesz coś o tym świecie? Poradziłbyś sobie bez niego? Dlaczego więc zamiast być mu wdzięcznym za to, że tu jest, ciągle na niego naskakujesz!

Dziki westchnął. Słowa dziewczyny uderzyły w niego jak kubeł zimnej wody. Być może, to rzeczywiście ON najbardziej martwił się o Oli. Nie mniej, zarówno Pierwszy, jak i Zjawa przyszli tu by mu pomóc. Mimo, że nie mieli ku temu żadnego powodu, a przy okazji znosili jego rozchwianie przez cały czas. – Przepraszam…- powiedział zawstydzony.

- Nie przepraszaj mnie, tylko jego - stwierdziła surowo weteranka. - A najlepiej utrzymuj trochę nerwy na wodzy. Wszyscy już wiemy, że żałujesz tego, co się stało i zrobisz wszystko by pomóc tej dziewczynie…Tylko do cholery, zacznij to trochę ogarniać, bo zachowujesz się naprawdę jak dzieciak.

Dziki skinął jedynie głową. Po chwili przyszła kelnerka, kładąc na stoliku ich zamówienie. – Wasze placki i mały prezent od firmy, za hojność waszego przyjaciela - dodała, kładąc obok nich dwie duże szklanki soku. Zjawa podniosła swoją i złapała łyk. Już po chwili praktycznie przyssała się do napoju. – Boże… to nie jest z kartonu. Wyciskany! – zawołała, praktycznie wylizując szklankę. - Nie ma tego u nas dużo…- westchnęła kelnerka. – Wszystko dlatego, że większość handlarzy woli przywozić z Sadu alkohol, niż same jabłka. Nie mniej mam trochę układów, więc dla takich miłych klientów jak wy, zawsze się coś znajdzie.

Dziki nabrał już powietrza, chcąc zapytać, jak daleko jest ten Sad. Ugryzł się jednak w ostatniej chwili w język. Przecież Zwiadowcy, powinni doskonale wiedzieć takie rzeczy. W ten sposób prawie zdemaskował się przed Szopem. By odwrócić uwagę, od jego dziwnego zachowania Zjawa, stwierdziła – nie byliśmy wcześniej w Przychodni, to nasza pierwsza droga do Magistratu skrótem. Powiedz, długo prowadzisz już to miejsce?

Kobieta zamyśliła się przez chwilę. – W Przychodni trzeci rok, wcześniej miałam jadłodajnie w Meblowcu. Oczywiście zanim został zniszczony. Tam było jednak zdecydowanie lepiej. Wtedy jeszcze biegł przez niego bezpieczny szlak. Mnóstwo handlarzy wpadało przeczekać Ciemnie, a ja miałam dostęp do naprawdę ogromnej puli towarów. Nawet do mięsa...- westchnęła.- Tutaj są tylko ziemniaki i pomidory, jak już uda się dostać smalec zamiast oleju, to prawie płaczę ze szczęścia… - stwierdziła, wyraźnie rozżalona. - Prowadzisz to wszystko sama? – spytał Dziki. - A skąd! Z mężami. Tomek jest kucharzem, a Grześ ma kontakty handlowe na rynku, więc zaopatruje naszą spiżarnię - wyjaśniła, zadowolona. - Dwóch powiadasz? – spytała z dawkowanie Zjawa, zapewne nie do końca przekonana czy bigamia, była na Zarzeczu czymś normalnym, czy kobieta po prostu sobie żartowała.

- Byłby jeszcze trzeci, ale biednego Igora pożarły Wijce. Szkoda, przystojny był z niego facet – westchnęła rozmarzona kobieta. – A ty? Ilu masz zaręczonych? Taka młoda dama jak ty, pewnie ciągnie za sobą niezły harem… - W tym momencie jeszcze nikogo – odparła niepewnie Zjawa. - Jak to? W tym Magistracie są ślepi? Dziwię się w ogóle, że ktoś pozwolił dziewczynie marnować się jako Zwiadowcy. - Mam niej czasu na amory niż myślisz. Wszyscy, którzy potrafią przejść przez rzekę, są eksploatowani do granic możliwości – odparła wymijająco weteranka, czując, że chyba zabrnęła w tej rozmowie za daleko.

Na szczęście dla niej z głośników w holu rozległ się alarm, który odwrócił momentalnie uwagę kelnerki. – UWAGA! UWAGA! ZBLIŻA SIĘ CIEMNIA! WSZYSCY ROBOTNICY Z POWROTEM DO SCHRONIEŃ! UWAGA! UWAGA! ZBLIŻA SIĘ CIEMNIA! WSZYSCY ROBOTNICY Z POWROTEM DO SCHRONIEŃ! DRZWI ZOSTANĄ ZAMKNIĘTE ZA 10 MINUT. Obsługująca ich kobieta, westchnęła. – Boże, znowu… nie odpuszcza nam w tym tygodniu.

- Nie było nas jakiś czas, ostatnio jest gorzej? – spytał Dziki, ciekawy jak często jeszcze ich podróż zostanie przymusowo przerwana.

- Nie przypominam sobie ostatnio dnia bez ciemnienia, a przecież były już takie momenty gdy wydawało się, że nie wróci. Od kiedy zaczęliście przechodzić regularnie na tamtą stronę, jakby się pogorszyło… - stwierdziła, zabierając puste szklanki. – Gdybyście czegoś potrzebowali, wołajcie.

Dziki i Zjawa zaczęli posiłek, kątem oka obserwując rozgardiasz jaki zapanował. Gromady ludzi wchodziły do pomieszczenia, a ubrani w zbroje motocyklowe strażnicy, zasłaniali żaluzję w oknach. Już po chwili cała poczekalnia rozjaśniała w świetle halogenów.

W ciągu kilku chwil zrobiło się naprawdę tłoczno. Niektórzy ludzie zatrzymywali się, by kupić coś do jedzenia. Inni rozchodzili się w różne części szpitala. - Mają z tym naprawdę przesrane – powiedziała Zjawa. - Przynajmniej, zamiast walczyć ze sobą, skupili się na przetrwaniu – odparł Dziki, grzebiąc widelcem w kawałku placka. - Jest naprawdę dobry, co tak nad nim smęcisz? – spytała dziewczyna, która zdążyła opróżnić swój talerz. - Nie mam apetytu… - odparł Dziki, odsuwając od siebie półmisek. W tym momencie z głośników w holu rozległa się skoczna wojskowa melodia, a zaraz po niej jakiś mężczyzna o wyjątkowo głębokim głosie odczytał komunikat. – Obywatele kategorii drugiej. Magistrat wciąż poszukuje ochotników, do walki o Centrum. Pamiętajcie, wszyscy którzy wezmą udział w boju o Rajską ziemię, uzyskają podniesienie statusu oraz miejsce w nowotworzącym się porządku. Pamiętajcie, Centrum to koniec Ciemnienia! Sklepy, które wykarmią nas wszystkich! Oraz lżejsze życie dla nowoprzybyłych! Zgłoś się już dziś, przedstawiciele Magistratu czekają we wszystkich osadach Zarzecza. Wszyscy albo nikt! Kilka osób zatrzymało się, wsłuchując w komunikat z uwagą. Niektórzy wydawali się wyraźnie podekscytowani. Inni pokręcili głowami, szepcząc miedzy sobą. – Gdyby coś miało się zmienić, zmieniłoby się już dawno. Obok ich stolika jakaś gromada zaczęła żwawo rozprawiać o możliwościach. – Nie ma ciemni… Ponoć H-market odnawia się regularnie… Moglibyśmy w końcu skończyć, z tymi pieprzonymi szklarniami. Mówię wam, mam już dość tyrania jak szczur, zaciągam się dzisiaj...

- Wygląda na to, że szykują się na całego… - wyszeptał Dziki.

- Ciekawe co powstrzymywało ich do tej pory…- odparła Zjawa.

- Dylatacja czasu – odpowiedział ktoś siedzący stolik za nimi.

Dziki i Zjawa spojrzeli na siebie. Nie było możliwości, żeby w całym rozgardiaszu, ktoś usłyszał jak szepczą między sobą. Równie nieprawdopodobne wydawało się, by ktoś tak po prostu powiedział te dwa słowa, akurat w tym momencie.

Obcy mężczyzna, przysiadł się niespodziewanie do ich stolika. Dziki od razu zauważył, że coś było z nim mocno nie tak. Jego skóra była ziemiście blada, spojrzenie puste i martwe, a twarz zasłaniał w większości czerwoną chustom. – Kawał czasu Dziki – stwierdził przybysz spoglądając mu w twarz.

- Przepraszam, nie przypominam sobie, żebyśmy się spotkali. Kim jesteś? – spytał natychmiast, czując prawdziwe przerażenie. Czyżby miał nieszczęście napatoczyć się na kogoś, kogo znał w Starym Świecie? Jeśli był to ktoś z jego dawnej pracy, mógł przecież wiedzieć, że Dziki nie pochodzi z Zarzecza. W tym wypadku ciężko byłoby wytłumaczyć, co tu właściwie robi.

Przybysz przekręcił głowę, która zawisła bezwładnie jakby był jakimś zombie. - Wiem, że to nie jest dla ciebie coś normalnego, ale rusz trochę makówką. Jak myślisz ile osób na Zarzeczu, może sobie zdawać sprawę, kim jesteś? – spytał obcy, kpiącym głosem. W tym momencie Dziki zauważył coś jeszcze. Chusta, która zasłaniała twarz mężczyzny, wybrzuszała się za każdym razem, gdy otwierał usta. Te ruchy w ogóle nie zgrywały się jednak z tym, jak mężczyzna mówił. Wtedy dostał olśnienia. – Smutny?! Jak?! Przecież, to nie jesteś ty… To nawet nie wygląda jak twoje ciało.

- Pożyczyłem sobie tego trupa, żeby zajrzeć tu na chwilę – powiedział, odsłaniając kurtkę i demonstrując potężną ranę na wysokości mostka. – W mojej niefizycznej formie, są w stanie usłyszeć mnie tylko ludzie, którzy mają już przebudzoną Pierwotną Wolę, a nie każdy urzędas osiągnął ten stan. - Co tu właściwie robisz? – spytał natychmiast Dziki, nie wiedząc, czy powinien bać się w tej sytuacji. Pierwszy ciągle powtarzał, że Smutny był neutralny. Nie mniej pomagał obecnie ludziom z Zarzecza… Czy w tej sytuacji zdradziłby ich?

- Ogólnie, to załatwiam sprawy dla pani Prezydent. To część naszej umowy o wzajemnym wsparciu. Zobaczyłem jednak, że Pierwszy znowu kręci się po tej stronie, więc wpadłem się przywitać… - Jakiej Pani Prezydent? – spytała zaskoczona Zjawa. - Pierwszej z ocalonych, o woli która daje nadzieje skrytym w ciemności. Tej, która przyniosła światło i nadzieję, mieszkańcom Zarzecza i stała się ich przewodnikiem w drodze do przetrwania. Jedynej niepowtarzalnej Nadii Kuszewskiej – odpowiedział Smutny a w jego głosie, tańczyła wyraźna kpina.

- Dałeś się wrobić w rolę pomagiera? – zakpił Dziki. - W odróżnieniu od ciebie, dość dużo myślę i już dawno zrozumiałem, że nie będę w stanie zrobić wszystkiego samemu. Gdyby jeszcze Pierwszy nie był tak uparty i przyjął moją propozycję współpracy… Skoro jednak on jest oporny, ludzie z Zarzecza muszą mi wystarczyć. Niestety mają znacznie większe wymagania odnośnie do mojej osoby niż tylko kompanie się w moim blasku… Smutny przerwał nagle, bo Pierwszy pojawił się, przebijając przez tłum ludzi. Wyraźnie wściekły usiadł do stolika zerkając w stronę ''żywego trupa”. Smutny, obserwując mężczyznę stwierdził - Mówiłem, że się nie zgodzi. Linart, jest jednym z tych idealistów. Nie skusisz go żadną sumą ani prezentem.

Pierwszy ściągnął maskę, kręcąc głową zirytowany. - Mówiłeś już Dzikiemu? – spytał, zupełnie ignorując poprzednie zdanie rozmówcy. - Wolałem poczekać na ciebie, skoro już jednak jesteś, nie omieszkam zepsuć komuś trochę humoru - stwierdził Smutny, zwracając się natychmiast do Dzikiego. - Twoja przyjaciółka, nie dotarła z Daro do Magistratu. Zostawił ją gdzieś po drodze...

Dzikiego wmurowało. Poczuł, jak serce znowu zaczyna łomotać mu z przerażenia. Czyli dziewczyna już została gdzieś oddana. Czy była jeszcze szansa, że do tej pory nie spotkało jej coś złego? Ledwo powstrzymując drżenie głosu, spytał - mógłbyś z nim porozmawiać, dowiedzieć się gdzie jest? - Nie - odpowiedział Smutny. - Czemu? – warknął zirytowany Dziki, czując niespodziewanie, że jego Wola zadrgała. To kpiące ‘’Nie” wzbudziło w nim taką złość, że przez chwilę pomyślał o zabiciu mężczyzny.

Pierwszy musiał najwidoczniej odczuć to, bo spojrzał na Dzikiego z wyraźnym lękiem. Nim jednak zdążył zrobić coś więcej, Smutny odpowiedział - bo przerzucanie jaźni do nie swojego ciała nie jest przyjemne, a ja cię nie lubię, bo jesteś głupi i nie mam ochoty się dla ciebie męczyć. Może gdyby Pierwszy nie był tak upartym kretynem i chciał mi pomóc w moim eksperymencie, to dałoby się coś zrobić. Ponieważ jednak, muszę marnować swój czas na pomaganie ludziom z Zarzecza, wy zmarnujecie swój na spacer...

Pierwszy słysząc Smutnego, spojrzał na niego wściekle. - Nie będę się bawił w rozrywanie świata na strzępy, tylko po to, żebyś mógł sobie roić w głowie fałszywą nadzieję. Jeżeli przez twoje eksperymenty istnienie Krańcowa zostanie zagrożone, zniszczę cię, tak jak obiecałem… W tym momencie wszystkie lampy przygasły, a ludzie dookoła spojrzeli z przerażeniem. - Co się dzieje? Ciemnia się przebija? Przecież reflektory, one się palą? Nie powinno tak być. Dziki poczuł, że to nie była ciemnia. Przerażający gniew bijący od Smutnego, zdawał się wypełniać całe pomieszczenie. Zjawa, która musiała odczuć to samo, praktycznie odsunęła się od stolika, jakby ten za chwilę miał eksplodować.

– Będę rozrywał ten świat, kawałek po kawałku, aż w końcu zmuszę go, by mi je oddał. Nic mnie nie powstrzyma ani Nowy Świat, ani TY! - warknął Smutny, a z oczu ciała, które zajmował, popłynęła czarna krew. Pierwszy wyglądał jednak na niewzruszonego. - Więc spróbuj mnie zniszczyć, mogę stanąć z tobą do walki choćby zaraz, nie boję się…- odparł pewnie. - Boisz się – warknął Smutny. – I to właśnie jest problem. Poznałem już dobrze zależność kierującą twoją wolą. Im bardziej zagroziłbym twojemu życiu, tym niebezpieczniejszy stałbyś się dla mnie… Dlatego nigdy nie zaatakuje cię pierwszy. Z drugiej strony wiem, że ty też tego nie zrobisz, bo nie pozwoli ci na to wola. To taka niezbywalna umowa między nami.

Pierwszy odetchnął, spoglądając zirytowany w ziemię, a Smutny wysunął się w jego stronę. – Nie mniej, wiesz dobrze, że zawsze cię szanowałem. Połączył nas ból egzystencji, to coś, co jest silniejsze od jakiegokolwiek innego zbratania. Obaj patrzyliśmy w otchłań, obaj chcieliśmy to wszystko skończyć… Dlatego, podpowiem ci coś. Linart nie odda karetek, bo to jego oczka w głowie, ale jest tutaj paru handlarzy z własnymi pancerniakami. Ja spróbowałbym u nich...

- Dzięki...- odparł Pierwszy. - Tyle mogę jeszcze zrobić, nie męcząc się przesadnie - powiedział Smutny, przerzucając teraz głowę tak, że ciało spoglądało na Dzikiego. - Gratuluję przebudzenia Pierwotnej Woli, mimo wszystko spodziewałem się, że prędzej zginiesz, niż to się stanie... zaskoczyłeś mnie. Dobra na mnie czas, inwazja sama się nie przygotuje - powiedział, podnosząc ciało w nienaturalny sztywny sposób. - Angażujesz się w to? - spytał, nagle Pierwszy.

- Najmniej jak to tylko możliwe. Nie mniej, nie mogę tak po prostu pokazać, że całkiem w dupie mam ich wspólną sprawę. Dlatego czasem muszę się poświęcić i zrobić coś na boku, jak teraz - odparł Smutny, odchodząc. Pozostali siedzieli jeszcze przez chwilę w milczeniu, aż w końcu Zjawa nie wytrzymała. - To był on? Ten Smutny, który szkoli Zwiadowców? Ten, który mógłby równać się z Danielem? - Chyba czułaś - odparł Pierwszy. - Najgorsze w nim jest to, że od kiedy pozbył się ciała, jest w stanie wzbudzać wolę, każdą silną emocją. Nic go nie ogranicza...- przerwał jednak widząc, że kelnerka zbliża się po raz kolejny.

- Masz ochotę na coś jeszcze skarbie? Dokładkę placka? Może sok? Twoi towarzysze już spróbowali i wydaje mi się, że im smakował... - spytała kobieta, zerkając łapczywie w stronę broni Pierwszego. Ten ponownie wypiął magazynek, na co oczy kelnerki zabłyszczały jak monety. - Który handlarz ma swojego pancerniaka i mógłby nas przewieźć do Sadu Wileńskiego?- spytał, wyciągając jedną z kul. - Wszyscy z pasa RTG. To najbogatsi handlarze, mający swoje sklepy w dawnych pomieszczeniach rentgena. Nie układają się z byle kim, ale dla Zwiadowców pewnie zrobiliby wyjątek... - odparła, biorąc od Pierwszego nabój.

Mężczyzna wyciągnął drugi, ciągnąc temat dalej. - Wydajesz się rozmowna, pewnie wiesz, który z nich byłby najbardziej skłonny do współpracy, żebym nie musiał tracić czasu, biegając od faktorii do faktorii. Kelnerka podsunęła sobie krzesło, dosiadając się do ich stolika. - Od razu zignorowałabym Marka z Uzdrowiska. Facet trzyma rękę na zaopatrzeniu medycznym, więc ma tyle kasy, że żadna suma go nie skusi. Skup to rusznikarz i fanatyk broni, gdybyś zaoferował mu coś z uzbrojenia, pewnie by się zgodził. Tylko, że on jest tak cenny dla Przychodni, że nie może jej opuszczać bez zgody Linarta. Mógłby być problem z przekonaniem go... Bracia Łęczykowie, mają sklep z wysokiej klasy żywnością po resetową i dwa własne auta... ale nie znam ich osobiście, bo oczywiście wolą ‘’swoje’’ jedzenie, niż moje placki. Szop i Yuri, prowadzą z kolei takie wszystko i nic, ale ich auto chyba stoi zepsute... No i jest jeszcze Elemis, facet handluje elektroniką więc i tak sporo podróżuje w poszukiwaniu części... Pierwszy wysłuchał uważnie, wręczając kobiecie kolejny nabój, przez co wyglądała na naprawdę wniebowziętą. - Dziękuje uprzejmie, to my już zwalniamy stolik.

W Dzikim przebudziła się iskra nadziei. Pierwszy bez wątpienia krył w swoim plecaku, jeszcze nie jeden wartościowy przedmiot. Nie miał wątpliwości, że znajdą kogoś, kto skusi się na jego zawartość. Od razu udali się więc do dawnej poczekalni pracowni RTG. Była to o tyle dziwna sytuacja, że każde z nich doskonale znało drogę, wszyscy najwidoczniej byli chociaż raz prześwietlani w Starym Świecie. Gdy długim łącznikiem wyszli z poczekalni, na sąsiadujący oddział, zastał ich zupełnie inny widok niż w poprzednim miejscu. W tej części musieli mieszkać znacznie bogatsi, mieszkańcy Przychodni. Nie było już żadnych namiotów, podłoga była zamieciona i czysta, a zza uchylonych drzwi gabinetów dochodziły przyjemne zapachy, gotowanym zup i roześmiane rozmowy.

Minęli dawną świetlicę oddziału dziecięcego, która zamieniona została na klubokawiarnie. Za przeszklonymi drzwiami, grupa ludzi grała w karty, a młoda dziewczyna w bardzo skąpym stroju roznosiła drinki między stolikami. Kawałek dalej, znajdowało się miejsce, którego szukali. Podwójne zamknięte drzwi pilnowane były, przez rosłego chłopaka o dość nieprzyjemnym i tępym spojrzeniu. Mężczyzna, ku przerażeniu Dzikiego, miał prawdziwą czarną strzelbę przewieszoną przez szyję. Nad jego głową widniał kolorowy napis ‘’Centrum Handlowe Promień”. Pierwszy zbliżył się do mężczyzny, który zmierzył go krytycznym spojrzeniem. - Słucham? - spytał, dość nieprzyjemnym głosem. - Handel... - odparł Pierwszy, pokazując przepustkę wypisaną, gdy wchodzili. Strażnik odczytał ją, a jego oczy rozszerzyły się, zapewne, gdy dotarł do napisu "Zwiadowca". - Oczywiście, zapraszam - powiedział, otwierając im drzwi. Wewnętrzny korytarz, praktycznie nie przypominał już pomieszczenia szpitalnego, a prawdziwą placówkę handlową. Każdy sklep znajdujący się w dawnej poczekalni miał swój szyld i wystawkę. Ściany przemalowane były ze szpitalnych barw, na przyjemny zielony kolor, a niewygodne plastikowe krzesła, zamienione zostały na domowe fotele. We wnętrzu kręciła się zaledwie garstka, dobrze ubranych ludzi.

Zgodnie z poradą kelnerki, zignorowali punkt medyczny, który znajdował się przy samym wejściu i ruszyli do sklepu z bronią. Na jego witrynie znajdowały się domowej roboty, kusze, łuki oraz pistolety ciśnieniowe, które zapewne były tu najpopularniejszą bronią. Uwieńczeniem dekoracji sklepu, był stary niemiecki schmeiser, wiszący u szczytu witryny. Podobne Dziki znał z praktycznie każdego filmu o drugiej wojnie światowej. Właściciel placówki, okazał się dość nadpobudliwym starszym mężczyzną, który widząc broń Zjawy i Pierwszego, prawie przeszedł przez ladę. Niestety zgodnie z tym, co przewidziała kelnerka, mężczyzna, choć bardzo chętny do pomocy, stwierdził, że szef ochrony nie wypuści go z Przychodni na dniach przed planowaną inwazją. Podobnie nie po farciło im się w ‘’Rarytasie” sklepie z żywnością braci Łęczyków. Starszy z braci Kuba powiedział im, że oba pojazdy są w tym momencie na po błyskowym szabrze i nie wiadomo kiedy wrócą. Placówka Rusek i Polak była zamknięta a jej witryna zasłonięta grubą żaluzją. Dziki zaś doskonale wiedział, do kogo musiała należeć i był pewny, że nie otworzy się już na pewno przez dłuższy czas. Dochodząc do pomieszczenia, w którym swoją pracownię miał Elemis, Dziki czuł już prawdziwy nie pokój. Jeśli teraz im się nie uda, znowu czeka ich wyprawa na piechotę. A przy tych ciągłych ciemnieniach, droga mogła zająć dni. Właściciel sklepu, rudowłosy mężczyzna w średnim wieku, siedział, rozkręcając starego laptopa. Na widok wchodzących gości, przerwał jednak pracę i powitał ich wyjątkowo białym uśmiechem. - Czołem, waszmością. Co sprowadza do jedynego ośrodka starej technologi? - spytał, rozciągając się na krześle.

- Chcielibyśmy pohandlować - powiedział Pierwszy, stając przy ladzie. - Za całuska, od tej piękności dostaniecie spory rabat - powiedział pewnie, wpatrując się z uśmiechem w stronę Zjawy. Dziewczyna pokazała mu środkowy palec, ale mężczyzna odparł niewzruszony. - Nie wiń gracza za to, że próbował szczęścia. Gdybyś jednak zmieniła zdanie, mogę ci się nawet oświadczyć. Zniecierpliwiony Pierwszy wtrącił się, nim Zjawa zdążyła odpysknąć mężczyźnie. - A ile dostanie, za pistolet maszynowy Heckler&Koch i jedną czwartą magazynka amunicji?

Elemis poderwał się z krzesła. - Żartujesz prawda? Pierwszy położył jednak pewnie broń na ladzie. Właściciel sklepu widząc to, doskoczył do drzwi i pośpiesznie zamknął je, zasuwając żaluzje. - Cholera, cholera, cholera - wyszeptał szybko. - To jest warte majątek, ale po pierwsze nie wiem co, mógłbyś za to chcieć. A po drugie ludzie z Magistratu rekwirują teraz, każdą co lepszą broń na poczet inwazji... - Więc ją sobie dobrze schowasz, aż przestaną - odparł Pierwszy. - I nie chcę za to nic ze sklepu, mam interes trochę innej wagi. - Mam się rozebrać? - spytał nagle Elemis. - Błagam, powiedz, że mam się rozebrać i że chodzi o nią, a nie o ciebie... Dziki jęknął zirytowany, nie mogąc znieść tych tandetnych tekstów kiepskiego podrywacza. - Podejdź do tego poważnie albo zaraz będziesz mógł zapomnieć o tej broni – warknął.

Elemis momentalnie spochmurniał. - No dobra, to o co chodzi? - Potrzebujemy podwózki, podobno masz własnego pancerniaka - odparł Pierwszy. Mężczyzna zmarszczył czoło. - No mam, ale zależy dokąd chcecie jechać. Do Magistratu nie pojadę, mam tam paru wrogów... - Próbowałeś uraczyć panią Prezydent swoimi tekstami? - zakpiła Zjawa. - Ha ha, ha ha - zaintonował Elemis. - Jeżeli już musisz wiedzieć, starałem się tam o posadę głównego technika, ale ktoś miał większe plecy. Dlatego nie jestem tam mile widziany, bo mogłoby się okazać, że umiem więcej, niż obecny zajmujący te funkcję - zaperzył się. Pierwszy popatrzył na mężczyznę surowo. - Chcemy dojechać do Sadu Wileńskiego, z możliwością przedłużenia trasy do Garaży, jeżeli nie znajdziemy tego, czego chcemy. - Do Garaży mówisz...- powiedział mężczyzna, drapiąc się po brodzie. - W sumie mógłbym przy okazji zrobić przegląd pancerniaka... Zgoda, ale ‘’kotek’’ siedzi koło mnie. Zjawa nabrała już wściekła powietrza, ale Pierwszy ubiegł ją. - Kotek, rozrywa ludzi błędami na strzępy, jak się wkurzy. Dlatego ja usiądę obok ciebie, bo potrzebuje żywego kierowcy.

Elemis popatrzył zawiedziony na dziewczynę. - Ech... takie już moje szczęście, jak już się trafi jakaś ładna, to ma już trzech mężów, albo jest psychopatką. Dobra zamknę zakład, ciemnia powinna się nie długo skończyć. Poczekamy w garażu, a ja przy okazji przejrzę autko - mówiąc to, mężczyzna zaczął zbierać swoje rzeczy. Kilka minut później, gdy ich nowy kierowca, odnalazł w końcu kluczyki do swojego pojazdu, wyszli na korytarz. Tam zaś czekała na nich, przerażająca niespodzianka. Yuri stał przy drzwiach sklepu, podnosząc roletę. - Siema Yuri! - krzyknął Elemis, przez co mężczyzna momentalnie spojrzał w ich stronę. - Myślałem, że znowu zblokuje was na dłużej... W tym momencie Dziki pobladł. Wzrok Ruska spoczął na ich czwórce, po czym ruszył on biegiem w stronę drzwi. Następne wydarzenia stały się w przeciągu sekund. W dłoni Pierwszego pojawił się nóż przywołany błędem, który momentalnie rzucił Zjawie. Dziewczyna po chwili konsternacji wystrzeliła do przodu i w krótkim błysku, znalazła się przy uciekinierze. Chwytając mężczyznę za twarz, pociągnęła mu ostrzem po szyi. Elemis nabrał powietrza, chcąc krzyknąć, Dziki rzucił się jednak na niego zasłaniając mu usta. Razem z Pierwszym, wepchnęli go z powrotem do sklepu, Zjawa błysnęła po raz kolejny, pojawiając się z ciałem Yuriego tuż obok nich. W tym samym momencie, do pomieszczenia wbiegł jakiś mężczyzna, który musiał zauważyć całą sytuację. Pierwszy wyciągnął dłoń w jego stronę, a mężczyzna chwycił się za uszy. Wykorzystując chwilę oszołomienia, doskoczył do niego i wciągnął go do sklepu. W tym samym momencie Zjawa wymierzyła mu w czoło, przykładając palec do ust.

Z korytarza dobiegły podniesione głosy. - Co to był za błysk? Byłem pewien, że ktoś biegnie? Może pojawiał się tu niewykształcony? Pewnie światło przygasło i coś się zaczęło pojawiać! Trzeba powiadomić straż. W tym momencie kolejna osoba zbliżyła się do sklepu z elektroniką. Pierwszy wyciągnął dłonie, a Dziki poczuł, jak przelewa go zimna fala. Podobne uczucie miał w momencie, gdy Szara ukrywała go przed Syrenami.

Mężczyzna, który wszedł do pomieszczenia, rozejrzał się dookoła. Nie dostrzegł jednak ani ciała Yuriego, ani Zjawy, ani Dzikiego, ani nawet ich drugiego zakładnika. Skupił swój wzrok na Elemisie, pytając - wszystko w porządku? Wydawało mi się, że coś tu wbiegało.

Elemis rozejrzał się przestraszony. Dziki poruszył się powoli, przykładając mu pistolet do pleców. Wtedy właściciel sklepu nieco oprzytomniał. - Tak, tak... wyjrzałem na chwilę przez te błyski, a potem zapomniałem, że mam włączoną lutownicę. - Cholera, znasz się na tym, to mógłbyś sam czasem spojrzeć na nasze lampy. Wiesz dobrze, że konserwatorzy się opierdalają! Ostatnie czego nam trzeba to niewykształcony, pojawiający się w środku Promienia...- stwierdził przybysz i wyszedł na korytarz. Elemis odwrócił się powoli, a Pierwszy opuścił dłonie.

- Wszystko ok? - spytała Zjawa. - Nie przeciążyłeś się? Pierwszy pokręcił jednak głową. - Moje życie, było przez chwilę zagrożone tak bardzo, że mogłem nawet użyć skrzydeł. - Co z nimi zrobimy? - spytał Dziki, prostując się za Elemisem. - Przypadkowego świadka zwiążemy i zostawimy w sklepie, ale kierowca i tak jest nam potrzebny, żeby stąd wyjechać - odparł Pierwszy. Dziki, nie był jednak przekonany czy warto ryzykować. Musieli przejść pośród tłumu ludzi, do tego minąć strażnika Promienia. Elemis mógł w każdej chwili wszcząć alarm, ściągając na nich zgubę. Pierwszy musiał pomyśleć o tym samym, bo nachylił się nad właścicielem sklepu. - Posłuchaj, nie skończyło się to, tak jak powinno. Nie mniej nie mam zamiaru cię porywać ani zabijać. Jak dla mnie, nasza umowa dalej obowiązuje. Zostawię broń w twoim sklepie, tak jak obiecałem. Teraz masz dwa wyjścia, przyjmujesz nasze stare warunki, nie robisz nam problemów i uznajesz, że mieliśmy ważny powód, by pozbyć się tego gościa. Po tym, jak dowieziesz nas do celu, odjeżdżasz i zapominasz o naszym istnieniu. Druga opcja, spróbujesz zrobić nam problemy. Jak zapewne widzisz, dobrze posługujemy się błędami, więc zdołam nie tylko cię powstrzymać, ale uznam, że stałeś się moim wrogiem... Chcesz być moim wrogiem? Elemis pokręcił przestraszony głową. - Dobry wybór - powiedział, Pierwszy kładąc swój pistolet na ladzie. - Będzie tutaj czekał, razem ze związanym świadkiem, więc radzę ci nie zwlekać z drogą powrotną, bo jeszcze nam ten człowiek umrze tu z głodu. - Ok...- powiedział niepewnie Elemis. - To wróćmy do tego, jak zamykałeś sklep i wszyscy razem wesoło maszerowaliśmy w stronę garażu.

Rozdział V – Los dla ścierwa

Dziki zastanawiał się, kiedy po raz ostatni w swoim życiu, czuł się podobnie osaczony. Od momentu, gdy razem z zakładnikiem opuścili teren centrum handlowego Promień, każdy nadgorliwy strażnik, każda kontrola, każdy Zwiadowca, mogli sprawić, że Przychodnia stanie się dla nich miejscem pochówku.

W tamtej chwili przypomniał sobie, jak razem z Dix, przekradali się przez Strefę Głodu. Tylko, że w odróżnieniu od obecnej sytuacji, jego dawna ukochana nie miała, żadnego interesu, by zdradzić ich przed Armią Daniela. Tego samego nie można było powiedzieć o Elemisie. Mężczyzna nie wołał co prawda ‘’pomocy” na każdym kroku. Mimo to jego sztywny chód, przerażone spojrzenie, oraz dziwne nerwowe tiki, były wystarczające, by nawet najbardziej tępy strażnik stwierdził, że dzieje się z nim coś złego.

Na szczęście dla Dzikiego i jego towarzyszy, Ciemnia wciąż nie odpuszczała. W poczekalni roiło się więc od ludzi, którzy korzystając z tej przymusowej przerwy, zebrali się na posiłek w tutejszych jadłodajniach. Podobny tłum zgromadzony był przy dawnym pokoju ochrony, gdzie jakiś członek Magistratu zapisywał chętnych do ataku na Centrum. Ich czwórka ginęła więc w tej niekończącej się masie, a strażnicy mieliby bardzo ciężko wychwycić pośród tylu osób, te jedną przerażoną twarz Elemisa.

Nie było to jednak zagrożenie, które mogli po prostu zbagatelizować. Gdy przechodzili przez nieco luźniejszy łącznik, scalający ze sobą główną część szpitala i oddział ratownictwa, ich zakładnik powiódł natarczywie wzrokiem, za parą strażników patrolujących korytarz. Nie trzeba było geniusza, by zauważyć, że próbuje milcząco zwrócić ich uwagę. Pierwszy, który dostrzegł jego nieudolną próbę, udał, że zakłada mu po przyjacielsku rękę na kark. Jednocześnie przycisnął go do siebie i szepnął złowieszczo. – Już raz pytałem, czy chcesz, abyśmy stali się wrogami… Zmieniłeś może zdanie?

Elemis pokręcił przerażony głową i nie próbował więcej podobnych sztuczek. Dzięki temu dalszą drogę pokonali, już bez większych przeszkód, aż do garażu. Parking, w którym handlarze chowali swoje pancerniaki, znajdował się dokładnie tam, gdzie Dziki podejrzewał. W dawnej dobudówce dla karetek tuż przy oddziale ratowniczym. Praktycznie ściana w ścianę, do miejsca, gdzie wypisywano ich przepustki.

Gdy doszli do ogromnych szklanych drzwi z napisem ‘’Tylko dla upoważnionych”, w głowie Dzikiego nadzieja zaczęła mieszać się, z co raz większym lękiem. Z Przychodni, na pewno nie można było ’’od tak' wyjechać. Był niemal pewien, że będą musieli dokonać najpierw jakichś formalności. W tym momencie Elemis będzie miał największą szansę, zwrócić uwagę na kiepską sytuację, w jakiej się znalazł. Nawet gdyby tego nie zrobił, wystarczyło wprawne spojrzenie jakiegoś strażnika, w jego przerażone oczy, by domyślił się, że nie wybiera się on nigdzie z własnej woli.

Na szczęście (przynajmniej dla nich) w garażu był tylko jeden człowiek. Bardzo szczupły mężczyzna ubrany w kombinezon mechanika, z rzadkimi kępkami brody rozrzuconymi losowo po twarzy. W czasie gdy wchodzili, przyglądał się jednej z karetek, notując coś na podkładce.

Słysząc nadchodzących gości, przerwał jednak swoją pracę i zbliżył się do grupy. – Czym mogę służyć? – zapytał, spoglądając najpierw w stronę Pierwszego. Po chwili jego wzrok przebiegł po pozostałych postaciach, zatrzymując się na Elemisie. Mężczyźni musieli się dobrze znać, bo pracownik garażu uśmiechnął się i powitał ich zakładnika po ksywie. – O cześć El. Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakby cię za drzwiami zamknęli – stwierdził, wyraźnie zatroskany.

- T... tak – odparł niepewnie, zapytany Elemis, a rozmówca przyjrzał mu się przenikliwie.

W tym momencie Zjawa podeszła do ich zakładnika i przełożyła mu rękę przez kark. – Stresuje się chłopak, bo wezwali go do Magistratu. Nieoficjalnie mówi się, że tamtejszy technik nie daje sobie już rady. Nie muszę chyba wspominać, że to zaszczyt, gdy do eskorty wysyłają tak liczną grupę Zwiadowców, jak nasza – stwierdziła, licząc zapewne, że samo wspomnienie o ich rzekomej przynależności do zwiadu, uspokoi nieco mechanika.

Słysząc jej słowa, pracownik garażu wyraźnie rozpromieniał. – Cholera El, w końcu złapałeś swoją szansę… Dobrze dla ciebie, wszyscy tu wiedzieli, że zasługujesz na to miejsce. I jeszcze do tego taka eskorta, chyba naprawdę im zależy, żebyś dotarł w jednym kawałku – stwierdził, przechodząc w stronę biurka ustawionego przy ścianie. - Jak rozumiem, jedziecie twoim wózkiem? – spytał, grzebiąc w jakiś papierach, które miał ułożone na blacie. - T…t…tak – wyjąkał Elemis, a pracownik warsztatu znowu przyjrzał mu się badawczo.

– Podpisz tylko listę - powiedział, sięgając do szuflady. - Nie miałem części, żeby poprawić pompę wody, więc nadal cieknie, ale do Magistratu dojedziesz bez problemu, na płynie który masz – dodał, kładąc na biurku kluczyki. Elemis drżącą ręką nakreślił coś na kartce, a mechanik nie spuszczał z niego wzroku nawet na chwilę. – Na pewno wszystko ok? – spytał.

- Tak, tak…- odparł jeszcze raz mężczyzna. Tym razem zrobił to nieco zbyt entuzjastycznie, przez co zwrócił natychmiast uwagę Dzikiego. Nabrawszy jakiś dziwnych podejrzeń, zerknął kątem oka przez ramię Elemisa, na notatnik leżący na biurku. Zamiast imienia, ich zakładnik nakreślił na nim niewyraźne słowo - ‘’Porwany’’.

Na szczęście pracownik garażu, spoglądał ciągle w twarz swojego kolegi i nie skupił się na tym, co pojawiło się na kartce. - Pan dba o te wszystkie karetki?- zapytał Dziki, chcąc odwrócić jego uwagę. - Nie sam – odparł, rozglądając się odruchowo po wnętrzu. – Poza tym, dba to za duże słowo. Mechanicy z ‘’Garażu” trzymają łapę na częściach i bardzo niechętnie nimi handlują. Nasz szef ochrony, czasem wymusi na nich jakąś dostawę, żeby utrzymać karetki w jako takim stanie, ale wszelkie poważne naprawy robią sami. Ogarnęli tu monopol, jeśli chodzi o pojazdy, ale Magistratowi najwidoczniej to nie przeszkadza - dodał na koniec z wyraźnym żalem.

Gdy pracownik garażu odpowiadał na pytanie, Dziki trącił znacząco rękę Pierwszego. Ten spojrzał przez maskę na zeszyt i natychmiast pociągnął rozmowę dalej. – W Raju praktycznie nie używają pojazdów. Zastanawiam się, czy można by było naprędce naprawić jakiś, gdy będziemy już na miejscu…

Mężczyzna zamyślił się przez chwilę, prostując na krześle. - Z tym mogą być pewne kłopoty. Akumulatory po tak długim czasie szlag trafia, a olej zwłaszcza kiepskiej jakości, robi się tak gęsty, że samochody mają naprawdę ciężko się rozruszać… - mówiąc to, spojrzał na szafę z narzędziami, a jego mina zdradzała, że coś przyszło mu do głowy. - Ale... mam tutaj taką rzecz, która mogłaby się okazać przydatna – stwierdził, podnosząc się z miejsca.

Gdy Mechanik razem z Pierwszym, odeszli w głąb pomieszczenia, Dziki chwycił za długopis przeprawiając ‘’podpis” tak, by chociaż odrobinę przypominał ‘’Elemis”. Po chwili, pracownik garażu wyciągnął ze swojej szafki, coś co wyglądało jak defibrylator. – To urządzenie do awaryjnego rozruchu… - wyjaśnił. – Jest lżejsze i poręczniejsze, niż standardowy akumulator. Powinno poradzić sobie z dostarczeniem prądu do auta…

Zjawa dostrzegając co robi Dziki, spojrzała wściekle na Elemisa i skrycie rąbnęła go łokciem w brzuch. Po chwili pociągnęła zakładnika w głąb garażu. Jego pracownik nie zauważył tego, bo przeszukiwał jakąś ogromną skrzynię.

Dziki, spoglądając na zeszyt, był średnio zadowolony z efektu. Podpis był wyraźnie przeprawiany. Nie mniej, nie dało się już odczytać słowa ‘’porwany”. Zostawiając to tak jak jest, chwycił kluczyki i ruszył za Zjawą. Gdy byli już poza zasięgiem wzroku mechanika i Pierwszego, Weteranka przycisnęła Elemisa do samochodu. – Chcesz zginąć? Miałeś zamiar nas wydać i liczyłeś, że ujdziesz z życiem? – wyszeptała.

Mężczyzna pokręcił przerażony głową, a Dziki doskoczył do niego. – Który jest twój? – spytał gniewnie, a Elemis pokazał palcem na pancerniaka w rogu.

Wskazane auto różniło się od pojazdu Sznura, bo było budowane na bazie starego kombi a nie suva. Dodatkowo zamiast arkuszami blachy, zabezpieczone było na szybach grubą siatką. Przypominało to nieco policyjne radiowozy na demonstracjach.

W tym momencie coś gruchnęło w głębi pomieszczenia. Dziki i Zjawa spojrzeli na siebie i chcieli już ruszyć w stronę hałasu. Na drodze stanął im jednak mechanik, który wyłonił się zza karetki ze strzelbą ciśnieniową. Broń syczała niebezpiecznie, a przez nieszczelności w rurach wydobywał się biały gaz. – Myśleliście, że jestem głupi albo ślepy?! – zawołał.

- Spokojnie, to nie tak jak myślisz…- powiedział Dziki.

Nie mógł uwierzyć w to co się działo. Wpadli? I to na sam koniec? Co się stało z Pierwszym, przecież to niemożliwe, żeby ktoś taki obezwładnił legendę Krańcowa.

Mężczyzna wymierzył w Dzikiego, a ten poczuł, jak serce mu się zatrzymało.

– Wyjaśnicie to sobie strażnikom! – zawołał, ściskając mocniej za zrobioną ze złomu kolbę. - El chodź do mnie! A wy nawet nie drgnijcie!

- USPOKÓJ SIĘ I DAJ NAM COŚ POWIEDZIEĆ! – krzyknęła gniewnie Zjawa, a mężczyzna natychmiast wymierzył w jej stronę.

- CICHO BĄDŹ! – warknął, stając pewniej z bronią.

Dziki wiedział jednak, że weteranka tylko na to czeka. Gdy mężczyzna mierzył prosto w jej głowę, błysnęło. W tym momencie ogromna kula ołowiu, wyleciała z lufy przebijając bok jednej z karetek.

Zjawa pojawiła się tuż przy mężczyźnie i rąbnęła go w głowę hakiem. Uderzenie nienaturalnej siły, odrzuciło go w bok. Weteranka chwyciła za nóż który miała przy pasie, gotowa ugodzić nim leżącego, ale z głębi garażu Pierwszy zawołał – STÓJ! Nie zabijaj!

- Strzelił do mnie! – krzyknęła oburzona dziewczyna, wciąż trzymając wzniesione ostrze.

- Chciał tylko ratować kolegę, zasłużył w twoich oczach na śmierć? – spytał Pierwszy. – Nie trzeba zabijać każdej napotkanej osoby...

Dziewczyna westchnęła opuszczając nóż, a Pierwszy złapał za taśmę klejącą która leżała na jednej z półek. W kilka sekund spętał nią mężczyznę i z pomocą Dzikiego wcisnął go do jednej z karetek.

- Dobrze, że te ich strzelby nie są tak głośne jak prawdziwa broń – stwierdziła Zjawa.- Jesteśmy przez ścianę od tego gościa co wypełnia przepustki.

Dziki popatrzył na Pierwszego, którego maska nosiła ślad wyraźnego zadrapania. – Co się właściwie stało? – spytał, gdy zamykali drzwi karetki.

- Zaskoczył mnie…- westchnął Pierwszy.

- To w ogóle możliwe? – dopytał zdziwiony.

- Dziki…- mruknął Pierwszy, poprawiając swoją osłonę twarzy.- Może ci się wydawać, że moment pozyskania Pierwotnej Woli, uczynił cię jakimś herosem. Prawda jest jednak taka, że dalej jesteś człowiekiem. Wola musi być wzbudzona, by zadziałać. Gdyby ktoś niespodziewanie pchnął cię nożem od tyłu, żaden błąd ci nie pomoże, bo umrzesz zanim zdążysz poczuć cokolwiek. Moja wola jest pod tym względem jeszcze gorsza, bo żeby zaczęła działać, muszę czuć, że moje życie jest zagrożone. Dlatego tak łatwo mu ze mną poszło. W ogóle się go nie bałem, a on rąbnął mnie w łeb kluczem zupełnie niespodziewanie.

- Rozumiem… - odparł Dziki, który dopiero od niedawna zaczął dostrzegać, zasady kierujące błędami i Pierwotną Wolą.

Gdy garaż był już ‘’bezpieczny’’, na spokojnie zapakowali się do pancernika. Zjawa która usiadła na siedzeniu za kierowcą, spojrzała na przestraszonego Elemisa. – Po co go w ogóle zabieramy? Myślałam, że jest nam potrzebny, tylko żeby wyprowadzić samochód z tego miejsca. Strażnik jest nieprzytomny więc jak ciemnia się skończy, możemy ruszać sami.

- Znam tylko podstawowe szlaki – odparł Pierwszy. – Nie wiem jak poruszać się samochodem po Zarzeczu. Myślę, że on sprawniej nas przeprowadzi… No i przy okazji, zapłaciłem już za jego usługi.

- Jesteś głupi, nie powinieneś był zostawiać broni...- westchnęła dziewczyna.

- Jestem uczciwy i dotrzymuję danego słowa. Chociaż rzeczywiście, te cechy nawet w Starym Świecie uchodziły za głupie – odparł mężczyzna.

W tym momencie Elemis spojrzał w jego zamaskowaną twarz. – Posłuchaj, naprawdę nie będę już sprawiał problemów. Dowiozę was gdzie tylko chcecie…

- Oby – wtrącił Dziki. – Pamiętaj, że ktoś już mógł przez ciebie dzisiaj zginąć.

Po tych słowach, Elemis odpalił samochód i ruszyli w stronę wrót garażowych. Musieli odczekać jeszcze kilka nerwowych minut, zanim ciemnia się skończyła. Na szczęście w tym czasie nikt inny nie zajrzał do pomieszczenia.

Dopiero gdy z pod rolet zaczęło przebijać się światło, a reflektory oświetlające pomieszczenie zgasły, wyjechali na zewnątrz.

Droga zapowiadała się na dużo szybszą i pewniejszą niż w aucie Sznura. Chociaż pojazd Elemisa był zdecydowanie mniej ‘’pancerny”, to komfort podróżowania w nim, był nie porównywalnie większy. Przede wszystkim przez okratowane szyby bez problemu byli w stanie, widzieć wszystko co ich otaczało.

Opuścili podjazd szpitala i jadąc drogą między zamkniętymi szklarniami, ruszyli na trasę. Dziki myślał, że będą kierować się w stronę głównej drogi, ale Elemis skręcił w boczną uliczkę prowadzącą do sąsiedniej wsi.

- Dlaczego jedziesz tędy? – spytał podejrzliwie.

- Idąc na piechotę, musisz być cały czas w pobliżu schronień, ale jak jedziesz pancerniakiem lepiej omijać główny szlak. Droga między polami, jest praktycznie pusta jeśli chodzi o niewykształconych…- odparł Elemis, nie spuszczając wzroku z nad kierownicy.

Dziki odetchnął opierając się o szybę. Jechali naprawdę szybko, ale zdecydowanie okrężną drogą. W pewnym momencie zauważył, że zbliżają się do granic miasta. Przestraszony spojrzał na trasę, myśląc, że kierowca skręci gdzieś w bok. Ten jechał jednak pewnie w kierunku przekreślonego znaku Krańcowo.

Dziki chwycił jego fotel, chcąc go powstrzymać, ale Pierwszy spojrzał w jego stronę. – Spokojnie, mówiłem ci, że po tej stronie Strefa Zamarcia nie kończy się za granicą miasta...

Dziki przytaknął, mimo to wciąż spoglądał niepewnie w stronę drogi. Gdy mijali znak wyznaczający granicę Krańcowa, poczuł jak włosy stają mu dęba. Uczucie strachu minęło tak szybko, jak się pojawiło. Już po chwili pędzili przez sąsiadującą z miastem wieś Rybnica.

Było to dla Dzikiego coś naprawdę niezwykłego. Po raz kolejny przekroczył granicę, które wydawały mu się nieprzekraczalne. Najpierw dotarł na Zarzecze, a teraz opuścił miasto które było dla nich jak więzienie. Przez chwilę podekscytowany tą sytuacją, zapomniał nawet o ciągłym poczuciu winy i strachu o Oli. – Jak daleko można dojechać? – spytał.

- Do Łomnicy, ale same miasto jest już za strefą zamarcia – odparł Elemis.

W tym momencie do głowy, wróciły Dzikiemu te same myśli, które dręczyły go od początku przybycia. Czym jest Krańcowo? Co tak naprawdę ich tutaj więzi? Czemu granicę po których mogli się poruszać, z czasem się rozszerzały? Spoglądając na kierowcę, spytał – Tak było od zawsze?

- Skąd to pytanie? Chyba jesteś tu nie krócej niż ja…- powiedział Elemis, zerkając niepewnie na Dzikiego.

- Pochodzimy z Centrum, na Zarzecze dotarliśmy zaledwie kilka dni temu – stwierdził Pierwszy, na co ich kierowca zrobił ogromne oczy.

- CO? I po kiego huja się tu ładowaliście? Chyba nie chcecie nagle zamieszkać w piekle na ziemi?! – zawołał zdziwiony.

- Zwiadowca porwał naszą przyjaciółkę i sprzedał ją gdzieś po drodze. Próbujemy ją uratować – warknął Dziki.

Elemis słysząc to, opuścił delikatnie głowę. – Współczuję, ale tak to już tutaj jest… kobiety nie mają lekkiego życia na Zarzeczu… – westchnął.

- Nie chcę o tym słuchać- wtrącił natychmiast Dziki.- Pytałem cię o coś wcześniej.

Elemis odpowiedział, nie odrywając już wzroku od drogi. - Jak zaczęli się pojawiać pierwsi ludzie, zamierało się równiutko przy wyjeździe z Krańcowa. Do Centrum też nie mieliśmy dostępu przez długi czas… Potem nasz świat zaczął się nieco ‘’poszerzać” - odparł mężczyzna.

- Jak się o tym dowiedzieliście? – spytała Zjawa, która przysłuchiwała się rozmowie nie mniejszą uwagą.

- Nasi skazańcy zniknęli – odpowiedział mężczyzna. - Wypchnięcie za granicę, było kiedyś u nas karą za ciężkie przestępstwa. Gdy strażnicy przyszli pewnego dnia, żeby przepchnąć jakiegoś zbrodniarza, to nie dość, że jego poprzedników już nie było, to jeszcze on sam prawie im uciekł, biegnąc po strefie którą uważali za nieprzekraczalną…

Dziki spojrzał przez szybę. Więc ich rzeczywistość nie była stała. Nowy Świat się zmieniał, ale co te zmiany mogły przynieść? Czy któregoś dnia zyskają dostęp do reszty kraju? A może błysk zniknie i większość ludzi umrze z głodu, bo sklepy przestaną się odnawiać? Mnóstwo pytań bombardowało mu głowę. Czy skoro Zarzecze i Centrum zaczęły się scalać, to Ciemnia pojawi się również po ich stronie?

Gdy wyrwał się z zamyślenia, jechali drogą wzdłuż leżących ugorem pól uprawnych. Wyschnięte kępy zboża, z ledwością przykrywały brązową ziemię. Z oddali widać było pierwsze zabudowania wsi Rybnica.

- Będziemy mieli pewien kłopot – westchnął nagle Pierwszy.

- Co się stało? – spytał Dziki, odruchowo rozglądając się przez szybę za jakimś zagrożeniem.

- W końcu znajdą tego człowieka w karetce - odparł ich przewodnik. - Na pewno za jakiś czas rozejdzie się po Zarzeczu, że grupa awanturników, porwała handlarza z Przychodni. Dlatego do następnego miasta wejdę sam. Spodziewają się trójki z dziewczyną, więc bez was, będę wzbudzał mniejsze podejrzenia.

Dziki pokręcił głową zrezygnowany. Nie do końca podobał mu się ten pomysł. – Mógłbym pójść razem z tobą, Zjawa przypilnowała by w tym czasie, żeby Elemis dotrzymał umowy – stwierdził, zerkając znacząco na ich kierowcę.

- Zobaczymy…- odparł Pierwszy i skupił się na drodze.

Kilka minut później minęli kościół, który znajdował się na wjeździe do Rybnicy i skręcili na skrzyżowaniu z powrotem w kierunku Krańcowa. W tym momencie, Elemis uderzył w hamulce.

Dziki trzymając się fotela, ledwo uniknął uderzenia głową w szybę. Zjawa nie miała tyle szczęścia i rąbnęła czołem w zagłówek. – POJEBAŁO CIĘ! - krzyknęła natychmiast.

Pierwszy wychylił się do przodu by spojrzeć przez kraty, więc Dziki zrobił to samo. Kilka metrów przed nimi, dostrzegł zniszczony pancerniak. Auto, które niegdyś było dużym Vanem, stało po środku drogi. Jego okute blachą drzwi, leżały wyrwane na asfalcie, a boczne ściany pełne były wgnieceń i dziur.

- Wiesz czyj to pojazd? – spytał Pierwszy, zerkając w stronę przestraszonego Elemisa, który z niedowierzaniem kręcił głową obserwując wrak.

– Braci Łęczyków – odpowiedział, przełykając nerwowo ślinę. – Jeden z nich, wyjechał zaraz po błysku, szukać budynków po resetowych…

- Co mogło to zrobić? – spytała Zjawa, rozmasowując czerwone czoło.

Elemis zamyślił się przez chwilę, zanim wydukał z wyraźnym obrzydzeniem. - Ścierwojady...

Dziki spojrzał przerażony na auto. Nie wyobrażał sobie jak silny musiał być niewykształocny, który dokonał takich spustoszeń. – Mówiłeś, że nie ma tu potworów! – warknął.

Elemis słysząc to, spojrzał na niego wyraźnie przestraszony. – Ścierwojady to nie niewykształceni, tylko ludzie.

- Jacy znowu ludzie? – spytała Zjawa, która sama wychyliła się teraz do przodu, by przyjrzeć się wrakowi.

- Dezerterzy, banici którzy nie godzili się na panujące tu zasady i uciekli. Cholera nigdy nie było ich w tej okolicy… – odparł kierowca.

Ruszając powoli do przodu, Elemis okrążył pancerniaka łukiem. W jego wnętrzu ciągle widoczne były plamy krwi. Dziki dostrzegł też policyjną kolczatkę rozrzuconą na drodze, która zamieniła opony auta w ser szwajcarski. Ich kierowca też musiał to zauważyć, bo nie ośmielił się rozpędzić auta ponad prędkość toczenia. Przez cały czas bacznie obserwował drogę, jakby spodziewał się, że coś zaraz na nich wyskoczy.

- Nie sądziłem, że na Zarzeczu jest jakakolwiek grupa przeciwna Magistratowi. Kim oni są? - spytał Pierwszy, gdy oddalili się od wraku i zaczęli w końcu nabierać prędkości.

Elemis zmarszczył czoło, wyraźnie skupiony. - Cztery lata temu, grupa z obozu pracy Meblowiec zbuntowała się. Zabili większość strażników i uciekli. Ich akcja odbiła się po Zarzeczu głośnym echem, zyskując spore poparcie wśród innych mieszkańców drugiej kategorii. Całe tabuny robotników uciekały do nich nocami, bo obiecywali, że obalą stary porządek i wprowadzą równe prawa dla wszystkich. Szybko jednak zaczęli mieć problemy. Na Zarzeczu jest ogólnie mało jedzenia, a duże osady trzymają łapy na jego źródłach. Zdesperowani napadali więc na konwoje i osady, a sprowokowany Magistrat, rozpoczął z nimi regularną wojnę. W pół roku większość została wytrzebiona, a ci którzy przeżyli zachorowali na Defekt i postradali zmysły…- mówiąc ostatnie zdanie, otrzepał się z obrzydzeniem.

- Od czego zachorowali? –spytała Zjawa.

Elemis popatrzył na odbicie dziewczyny w tylnym lusterku. - Ci którzy przetrwali walkę z Magistratem, zaczęli głodować. By jakoś przetrwać żarli niewykształconych.

- Chyba sobie jaja robisz - wtrącił Dziki. Elemis pokręcił jednak głową i z poważną miną, dodał. - To szczera prawda. Od tego całkiem im się poprzewracało w głowach. Prawie nie zachowują się już jak ludzie. W ogóle nie idzie się z nimi dogadać… Strażnicy którzy odpierali ich późniejsze ataki, brali czasem jednego czy dwóch jako jeńców. Myśleli, że uda im się dowiedzieć gdzie mają bazę i ostatecznie się z nimi rozprawić, ale oni już nawet nie mówią jak…

Słowa Elemisa utonęły nagle w tajemniczym ryku, który wypełnił okolicę. Wszyscy rozejrzeli się panicznie, szukając źródła tego przerażającego dźwięku.

Dziki dostrzegł momentalnie jakiś ruch, między ścianami budynków. – Tam! – krzyknął wskazując palcem na drogę, biegnącą po drugiej stronie domostw.

Pierwszy doskoczył do bocznej szyby i przerażony krzyknął po chwili. - Hamuj!

Elemis słysząc to uderzył w pedały, a pancerniak stanął dęba.

W tym samym momencie na skrzyżowanie przed nimi wypadła ogromna wywrotka. Stary Jelcz, cały pokryty rdzą, minął ich na grubość lakieru. Bez wątpienia jego kierowca planował ich staranować.

Dziki dostrzegł, że na jego pace stoi gromada ludzi. Wywrotka zaczęła zawracać, a sparaliżowany Elemis, wpatrywał się w nią jak zahipnotyzowany.

- MIEJSCE! – krzyknął Pierwszy, wyciągając mężczyznę z fotela.

Weteran siadając za kierownicą, wbił wsteczny i szarpiąc gwałtownie autem, obrócił ich do tyłu. W tym czasie Jelcz łamał się już w ich stronę. Na szczęście Pancerniak nabierał prędkości dużo szybciej, więc już po chwili zaczęli oddalać się od ścigającego ich pojazdu.

W przeciągu kilku sekund wrócili z powrotem do Rybnicy. Płoty budynków mijały za szybą jak oszalałe. Z oddali dostrzegli już dzwonnice kościoła.

- Tym starym pudłem nie wyciągną zbyt dużo, musimy objechać wioskę i przebić się boczną drogą - stwierdził Pierwszy, gwałtownym łukiem mijając zniszczony Pancerniak.

W tym samym momencie z jednego z podwórek wypadła jakaś postać. Mężczyzna w żółtym kombinezonie jak do pracy przy chemii, rzucił przed ich maskę siatkę najeżoną kolcami.

Pierwszy zdążył jeszcze skręcić kierownicą tak, że na pułapkę najechali tylko połową auta. Opony po prawej stronie eksplodowały, a pancerniakiem szarpnęło na bok. Mężczyzna kręcił kierownicą jak szalony starając się opanować auto i nie wbić ich w żadne ogrodzenie. Po kilku sekundach niewyobrażalnie szybkich zwrotów i jazdy od boku do boku drogi, wyhamowali kilka metrów przed wyjazdem z Rybnicy.

Dziki spojrzał przerażony do tyłu. Natychmiast dostrzegł, że ścigający ich Jelcz pojawił się w oddali. – Musimy uciekać! – krzyknął do Pierwszego, który zamarł w szoku po tym slalomie, jaki wykonał.

- Tak… TAK! DO BUDYNKU! – odpowiedział weteran, wracając do siebie.

Całą gromadą wyskoczyli z auta i wbiegli na typowo wiejskie podwórze.

Większość placu zajmował ogromny garaż i stodoła. Tuż przy ogrodzeniu stał, klockowaty budynek z czerwonej cegły. Pierwszy, szarpnięciem otworzył jego drzwi i wyciągając z kabury pistolet wbiegł na wyłożony boazerią korytarz. Mijając biegiem kolejne pomieszczenia pełne ikon, dewocjonaliów i PRL-owskich meblościanek, wpadli do salonu którego okna wychodziły prosto na drogę.

Przez firanki dostrzegli Jelcza, który wbił się z impetem w ich pancerniaka, zgniatając całkiem jego tył i przesuwając wrak o kilkanaście metrów. Z wnętrza przybyłego pojazdu, błyskawicznie wypadły postacie, ubrane w niebieskie kombinezony robotników drogowych. Wszyscy napastnicy mieli twarze skryte pod chustami i arafatkami.

- Ścierwojady! – zawołał przerażony Elemis.- Zabiją nas i zjedzą… Kurwa mać, dlaczego, dlaczego... – Pierwszy odciągnął mężczyznę od okna, a sam przyklęknął pod parapetem, wychylając się delikatnie.

Dziki i Zjawa zrobili to samo. Przez jakąś minutę obserwowali jak przybyła gromada rozpierzchała się po okolicy, poszukując pasażerów pancerniaka. Przybysze biegali bez żadnej organizacji, wpadając na sąsiadujące podwórza. Zdecydowana większość Ścierwojadów uzbrojona była w siekiery i kusze robione z samochodowych resorów, ale kilku trzymało ogromne wyrzutnie ciśnienioniowe. Większe nawet, niż strzelba którą miał Sznur.

- Boże, Jezu, Chryste nie… kurwa tylko niech nas nie gotują żywcem! - zawył przerażony Elemis, padając na kolana.

Pierwszy doskoczył do niego i łapiąc za kark pociągnął w stronę ogromnej drewnianej szafy. – Właź tu i nawet nie drgnij! – rozkazał.

Dziki w tym czasie zobaczył przez okno, jak trójka Ścierwojadów wbiega na podwórze. – IDĄ TU! – krzyknął, w stronę Pierwszego.

Słysząc to mężczyzna, dobiegł do wejścia, przyklejając się do jego bocznej ściany. Zjawa ustawiła się zaraz zanim, a Dziki przyklęknął naprzeciw nich.

– Postarajmy się bez strzałów, niech pozostali nie wiedzą gdzie jesteśmy – wyszeptał Pierwszy, opuszczając pistolet i wyciągając nóż.

Dziki widząc to, wyszarpał z kabury swój, a ręka zadrżała mu niemal natychmiast. Gdzie była teraz jego wola? Czemu zamiast chęci zabicia czuł strach? Przecież sposób w jaki otworzył się na błędy, zdawał się być wręcz idealny do takich sytuacji. Czemu więc nie czuł teraz niczego co mogło by go rozbudzić? Usłyszał jak Zjawa szepcze. Wiedział, że się nakręca. Stara wzbudzić w sobie gniew. Dlaczego uważała swoją Pierwotną Wolę za słabą, skoro tak łatwo ją przywoływała? Dlaczego on, nie mógł poczuć tej chęci zabijania, której tak bardzo teraz potrzebował. Starał się powtarzać w głowie, że musi zabić napastników, zniszczyć, zamordować. Czuł jednak kompletną pustkę.

Zacisnął przez chwilę oczy, starając skupić się na przebudzeniu woli, gdy nagle usłyszał kroki w korytarzu. Jego serce zadrgało przestraszone. Dlaczego? Dlaczego, nawet teraz gdy mógł posługiwać się błędami, ciągle się bał?

W tym momencie przez framugę drzwi wbiegł Ścierwojad. Wysoki mężczyzna ubrany w brudny niebiesko-zielony kombinezon, trzymał w rękach domowej roboty włócznie. Pierwszy natychmiast doskoczył do niego, wbijając mu nóż w mostek. Zjawa nie czekając, błysnęła i zniknęła gdzieś na korytarzu.

Ugodzony Ścierwojad, nie miał jednak zamiaru się poddać. Pchnął Pierwszego w głąb pokoju, uderzając jego plecami o stary kineskopowy telewizor. Weteran kontrując złapał za wbity w tors napastnika nóż. Wykręcając ostrze w bok sprawił, że mężczyzna wydał z siebie wręcz niewyobrażalny wrzask. Upuszczając włócznie, odepchnął od siebie Pierwszego i złapał za wystającą mu z piersi rękojeść, chcąc wyciągnąć ją z siebie.

Zaraz zanim, do pomieszczenia wbiegł jego towarzysz, trzymając w rękach broń ciśnieniową. Dziki poderwał się, celując nożem w jego szyję. Mężczyzna zdołał się jednak uchylić i odpowiedział uderzając go kolbo-butlą swojej broni.

Zęby Dzikiego, aż zadźwięczały po tym ciosie. Mimo, że nie był dość mocny by go powalić, w głowie usłyszał szum, a w ustach poczuł smak krwi. Oszołomiony spróbował zaatakować po raz kolejny, wykonując zamach nożem. Ścierwojad bez problemu uniknął tego zbyt powolnego ataku i uderzył po raz wtóry. Dziki wiedział już, że kolejnego ciosu nie przetrzyma, gwizd w głowie narastał, a oczy zaszły mu łzami i mgłą. Wypuszczając nóż, z przygarbionej pozy, ruszył prosto w nogi Ścierwojada. Łapiąc napastnika za kolana, bez problemu poderwał go do góry. Mężczyzna okazał się być, wręcz niewyobrażalnie lekki. Dziki pod grubym ubraniem poczuł, że jego przeciwnik był wręcz anorektycznie chudy.

Gdy tylko nogi Ścierwojada przestały dotykać ziemi, cisnął nim o podłogę. Nim napastnik zdążył się podnieść, Dziki wskoczył na niego okładając gromadą ciosów. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego jego wola nie działała? Czemu nawet w tej sytuacji, nie mógł wzbudzić w sobie chęci zabicia swojego wroga? Na samą myśl, że mógłby przebić jego czaszkę poczuł tylko obrzydzenie.

Tuż za jego plecami, Pierwszy ruszył ponownie do ataku. W jego dłoni pojawił się kolejny nóż. Zjawa wbiegła w tym czasie z korytarza, jej dłoń ociekała od krwi, a kurtka pełna była czerwonych plam. Dostrzegając sytuację, ruszyła natychmiast w stronę rannego Ścierwojada którego atakował Pierwszy. Ten zamiast się bronić rzucił się w stronę okna. Zrywając zasłony, uderzył ręką w szybę, roztrzaskując ją na kawałki. – BUADADRADADGA! – wykrzyczał, ranny mężczyzna. Z podwórka natychmiast dobiegły do nich oddalone krzyki.

Pierwszy stwierdzając chyba, że i tak zostali odkryci, chwycił natychmiast za swój pistolet i wystrzelił kilka razy w korpus Ścierwojada. – Już nas usłyszeli! Teraz wszyscy się tu zlecą! Łapcie za broń! - krzyknął.

Dziki odskoczył od leżącego na ziemi napastnika i dobiegł do okna. Dostrzegł kolejne postacie wbiegające na podwórze. Nim jednak zdążył w nich wycelować, zobaczył jak stojący przy Jelczu Ścierwojad, mierzy do niego z ogromnej strzelby. Runął na ziemię a chwilę potem, do pomieszczenia wpadła z ogromną szybkością, śruba kolejowa. Ciężki kawał metalu wbił się z impetem w ścianę, robiąc w niej ogromne wgniecenie.

- Głowy nisko! – zawołał Pierwszy.

Zjawa wyciągnęła swoją dwururkę i mierząc w korytarz wyczekała moment gdy pojawią się w nim pierwsze postacie. Gdy tylko sylwetki Ścierwojadów śmignęły w drzwiach, nacisnęła spust pokrywając całą sień chmarą śrutu.

Dziki usłyszał jęki i krzyki, a dziewczyna cofnęła się by przeładować broń. Wtedy Pierwszy, przygarbiony tak by nie wejść w zasięg strzelców z dworu, doskoczył do wejścia. Dostrzegając kolejne postacie, ostrzelał korytarz, opróżniając magazynek.

Przez chwilę zrobiło się cicho. Z korytarza dobiegał jedynie pojedyncze jęki rannych Ścierwojadów.

- Co się dzieje? Dlaczego nie idą? – spytała niepewnie Zjawa, drżącymi rękoma trzymając swoją strzelbę.

- Wiedzą już, że mamy broń. Spróbują nas przeczekać….- odparł Pierwszy, osuwają się po ścianie.

Podsuwając na klęczkach, do najbliższego Ścierwojada, ściągnął z niego arafatkę. Martwy mężczyzna bez wątpienia chorował na jakąś formę defektu, ale nie taką jaką zazwyczaj występowała z ich strony rzeki. Jego twarz pełna była gładkich plam, co od razu przypomniało Dzikiemu, Dix i dziwną formę tej choroby, na którą cierpiała.

- Więc tak kończą ci, którzy zapominają, że niewykształceni w większości, byli kiedyś ludźmi - westchnął Pierwszy, zakrywając z powrotem twarz trupa.

- Czy już jest bezpiecznie? – zawołał zamknięty w szafie Elemis.

- Nie, ale wyjdź. Nie możemy tu zostać! Trzymaj głowę nisko! – odparł Pierwszy.

Elemis, otworzył niepewnie drzwi i padając na podłogę, przeczołgał się w ich stronę. – Co się dzieje? – spytał, wyraźnie zlękniony.

Pierwszy oparł się o ścianę, spoglądając w stronę wybitego okna. – Wystraszyliśmy ich na tyle, że raczej nie spróbują wejść tu po raz kolejny, ale stracili już kilku swoich, więc nie wydaję mi się, żeby nam po prostu odpuścili…

- To co teraz zrobimy? – spytał Dziki, czując, że i tak nie unikną dalszej walki.

Pierwszy ściągnął maskę, biorąc kilka głębokich wdechów. – Pancerniak Elemisa już na pewno nie ruszy. Ten wrak który, spotkaliśmy na początku, jest już raczej ograbiony ze wszystkiego, łącznie z paliwem. Musimy zdobyć tego Jelcza…

- Po co? – wtrąciła Zjawa. – Nie lepiej poczekać, aż zrezygnują? Ewentualnie odeprzeć kolejny atak tutaj?

Pierwszy westchnął. – Po naszej stronie, tak byłoby najrozsądniej. Tylko, że jesteśmy daleko od głównych schronień. Jak teraz się ściemni, bez samochodu zginiemy…

- Zgasło praktycznie dwa razy pod rząd, może kolejnego ciemnienia już nie będzie przez kilka dni – stwierdził z nadzieją Elemis.

- Może…- odparł Pierwszy. – A może, kolejne będzie za dziesięć minut. Sam wiesz, że nie ma na to reguły.

- Więc będziemy atakować? – spytał Dziki.

- Ja pójdę, Wy poczekajcie tutaj – stwierdził mężczyzna, wciągając maskę.

- Chyba oszalałeś, idę z tobą! – wtrąciła Zjawa.

Pierwszy spojrzał jednak na nią w jakiś nieprzenikniony sposób. – Dobrze walczysz. Z tego powodu przy tobie czuję się bezpieczniejszy, więc moja wola szwankuję. Dlatego zostaniesz tu razem z Dzikim. Zresztą gdyby coś mi się stało, będziesz musiała mu pomóc odnaleźć te małą…

Zjawa chciała zaprotestować, ale Pierwszy nie czekając ruszył korytarzem. Dziewczyna chciała już iść zanim, ale Dziki złapał ją za kurtkę. – On wie co robi, nie zapominaj jaka jest jego Pierwotna Wola.

Kilka sekund później odgłosy wystrzałów, wpadły przez rozbite okno. Dziki przesunął się w stronę parapetu, wyglądając na zewnątrz.

Pierwszy wyłonił się zza winkla budynku, przebiegając w stronę furtki. Ścierwojady stojące przy wywrotce, niemal natychmiast go dostrzegły. Napastnicy zaatakowali całą chmarą, a Dziki ponownie zobaczył swojego kompana w pełni ‘’mocy”. Pierwszy ruszył do przodu, nie trzymając nawet pistoletu. W jego dłoni błyskawicznie pojawiły się noże, którymi cisnął w dwóch nadbiegających napastników. Mężczyźni zostali po prostu zwaleni z nóg, siłą jaka włożona była w lecące ostrza.

Kolejny Ścierwojad zamachnął się toporkiem, a Pierwszy z nadludzką szybkością omijał każdy nadlatujący cios. Na sam koniec, złapał atakującego za rękę i wykręcając ją, wytrącił mu broń. Następnie podnosząc otwartą dłoń nad ziemie, przyciągnął małą siekierę jakby był jakimś magnesem.

Uderzając obuchem w głowę, poprzedniego właściciela topora, pozbawił go natychmiast świadomości.

Tuż przed nim, kolejny Ścierwojad odkręcał panicznie zawory w butli pod swoją bronią. Gdy nagle stało się coś dziwnego, bo broń po prostu eksplodowała, odrywając właścicielowi palce. Ścierwojad upadł na kolana z opętańczym wrzaskiem, a Pierwszy przechodząc obok niego wbił mu topór w głowę.

Dziki poczuł przypływ radości. – Udało się! Załatwił wszystkich! – krzyknął i pobiegł korytarzem na zewnątrz.

Zjawa i Elemis, natychmiast ruszyli zanim. Wybiegając na podwórze, wypadli za budynek dostrzegając Pierwszego, który stał już pod Jelczem.

- To było niesamowite, zwłaszcza jak wysadziłeś mu broń! – zawołał dziewczyna.

- To nie byłem ja… ona po prostu wybuchła – stwierdził, zdziwiony Pierwszy.

Elemis który dobiegł do nich, wydyszał. – To się akurat często zdarza, zwłaszcza jak nie są dobrze konserwowane, ciśnienie w zbiornikach jest ogromne. Czasem cała obudowa nie wytrzymuje…

- Dobra, nie ma na co czekać - stwierdził Pierwszy. – Zobaczmy czy da radę jechać tym kawałkiem rdzy.

Dziki spojrzał na Jelcza, auto bez wątpienia było w tragicznym stanie. Rdza pożerała praktycznie każdy jego element. Pajęczyn na przedniej szybie nie sposób było zliczyć, a z pod silnika na drogę wyciekał olej. Nie mniej ścigający ich ludzie, jakoś tutaj dotarli, dlatego pojazd musiał być ‘’przynajmniej’’ na chodzie.

Elemis otworzył drzwi, a ze środka buchnął niewyobrażalny odór stolca przez którego oczy Dzikiego, aż załzawiły.

- Jadę na krypie – stwierdził Pierwszy, wspinając się na bok auta.

- Ja też! – zawołała Zjawa.

- To pożycz chociaż maskę! – krzyknął Dziki, gdy mężczyzna wspinał się po kole na górę.

Następne wydarzenia stały się w przeciągu sekund. Ogromny huk wypełnił okolicę, a trzy śruby do skręcania torów uderzyły w Pierwszego. Dwie trafiły w kamizelkę kuloodporną i plecak, praktycznie zrywając je z mężczyzny. Trzecia trafiła w hełm na jego głowie, wgniatając go.

Pierwszy odpadł od wywrotki, lądując bez świadomości na ziemi.

Dziki odwrócił się, dostrzegając Ścierwojada z ogromnym miotaczem. Mężczyzna miał na plecach dwie duże butle, jak nurkowie przy swoich strojach, a ich rury łączyły się z lufą szerokości domowego komina.

Zjawa krzyknęła przestraszona, a Ścierwojad nacisnął spust po raz kolejny. Dwie kolejne śruby poleciały w stronę dziewczyny, która ledwo zdążyła odbłysnąć się na bok. Zamiast jednak zaatakować, padła na kolana łapiąc się za głowę.

Dziki wiedział co to oznacza. Dziewczyna musiała być przestraszona a nie wściekła, naciągnęła więc swoją wolę. Zostając jako ostatnia linia obrony w tej sytuacji, złapał natychmiast za broń. Ręka mu zadrżała, a serce łopotało jak szalone. Znowu nie było to, tym czego oczekiwał. Gdzie była jego Pierwotna Wola? Dlaczego nie budziła się kiedy tak jej potrzebował… Chciał zabić tego ścierwojada, wiedział to. W tym momencie poczuł to charakterystyczne drgnięcie we wnętrzu, ale nie umywało się ono w najmniejszym stopniu, do tego co czuł pod autobusem.

I wtedy dotarło do niego, że za długo wszystko rozważał. Nim zdążył nacisnąć spust, Ścierwojad wystrzelił pierwszy. Śruba kolejowa leciała w kierunku jego głowy. Cała jego wola jaką zdążył zgromadzić, robiła wszystko by zmienić tor jej lotu. Metalowy walec odchylił się, trafiając Dzikiego w ucho. Ignorując eksplodujący z boku głowy ból, nacisnął spust.

Jego pocisk trafił w głowę Ścierwojada, a ten runął na ziemię, przeważony ciężarem zbiorników na gaz.

Dziki doskoczył natychmiast do wijącej się po ziemi weteranki. – Zjawa! Zjawa! Wytrzymaj skup się, dasz radę!

Dziewczyna jednak nie słuchała, miotała się jak w jakiejś padaczce tracąc po chwili przytomność. Wtedy dopiero Dziki zdołał spojrzeć w jej twarz, na szczęście była ona wyraźna i nierozmyta. Zostawiając ją ruszył w stronę Pierwszego.

Mężczyzna leżał jak bez życia na ziemi, tuż pod kołem wywrotki. Najdelikatniej jak potrafił rozpiął jego hełm i zsunął kamizelkę. Pierwszy ledwo dyszał, a z jego ust wylewała się strużką krew.

Wtedy Dziki usłyszał odgłos kroków i krzyk Elemisa. – UWAŻAJ!

W tym momencie dwa Ścierwojady dopadły do niego. Jeden chwycił go natychmiast za rękę, a drugi przycisnął go do baku samochodu. Walczył ze wszystkich sił by utrzymać pistolet w zaciśniętej dłoni, ale napastnik przyciskający mu korpus, zaczął uderzać go kolanem w brzuch. Czuł jak po każdym kolejnym ciosie przytyka go co raz mocniej.

Nagle usłyszał strzał, a bok pierwszego ze ścierwojadów po prostu rozerwało. Drugi widząc to puścił rękę Dzikiego i rzucił się do ucieczki. Elemis wyskoczył do przodu, celując z należącej do Zjawy strzelby i nacisnął spust po raz kolejny. Biegnącego Ścierwojada prawie okręciło w powietrzu, gdy chmara śrutu wleciała w jego plecy. Dotychczasowy zakładnik odetchnął opuszczając broń. – Chłopie, musisz się bardziej rozglądać…

Dziki skinął głową, spoglądając niepewnie na broń w rękach ich zakładnika. Strzelba miała tylko dwie komory, więc po tych dwóch strzałach nie było w niej amunicji. Mogła co najwyżej służyć, jako niezbyt poręczna pałka. Nieco spokojniejszy, podsunął się do nieprzytomnego kompana, kątem oka wciąż obserwując Elemisa.

Ten stanął natychmiast obok, nachylając się nad Pierwszym. – Bardzo z nim źle?

- Mocno oberwał, nie wiem nawet jak mu pomóc… Cholera, jasna! – krzyknął Dziki, pełen przelewającej się frustracji.

Zjawa w tym czasie jęknęła. Elemis doskoczył do niej podpierając jej głowę. – No już, już ślicznotko. Nikt cię nie skrzywdzi puki tu jestem - stwierdził, po czym zwrócił się do Dzikiego. – Co właściwie jej się stało?

- Nadużyła błędów, ale na szczęście nie złapała defektu- odparł. – Nie możemy tu zostać, musimy ich stąd zabrać…

Elemis skinął głową i podnosząc dziewczynę przyciągnął ją do szoferki. Dziki ruszył od drugiej strony i przechodząc przez cuchnącą kabinę, pomógł wciągnąć Zjawę do środka. Potem we dwóch unieśli delikatnie Pierwszego i wsunęli go na krypę z tyłu.

– Zostań z nim, zawiozę nas do lekarza – stwierdził Elemis, siadając obok nieprzytomnego.

Dzikiemu ta propozycja wydała się niemal natychmiast podejrzana.- Dlaczego miałbyś to zrobić? Dlaczego w ogóle mi pomagasz? Przecież mogłeś dać im mnie zabić i uciec? Przecież cię porwaliśmy – pytał zszokowany.

- Bo twój kumpel to w porządku gość. Nie pozwolił zabić Huberta, zostawił mi broń. Jak dla mnie nasza umowa dalej obowiązuje - stwierdził Elemis.

- Jakiego Huberta? O kim ty mówisz? – spytał Dziki.

- O gościu z garażu. To jedyny prawdziwy kumpel jakiego mam w tym świecie. A teraz siadaj, nie chcemy tu dłużej czekać - odparł mężczyzna.

- Dokąd w ogóle chcesz jechać? – spytał Dziki.

- Najbliżej mamy do sadu, ale tam nie ma dobrego lekarza. Okręcimy trochę drogę i pojedziemy do ‘’Garażu”. Mają tam najlepszego doktora na Zarzeczu – odparł Elemis.

Dziki skinął głowa, wskakując na krypę, a mężczyzna odpalił silnik. Całą okolicę wypełnił ryk starego diesla. Najprawdopodobniej kierowca nigdy nie prowadził tak dużego pojazdu, bo najpierw bardzo długo nie mógł ruszyć, a gdy już mu się to udało, miał spore problemy z utrzymaniem pojazdu na równej drodze.

Dziki ściskał nerwowo pistolet obserwując okolicę. Czy wszystkie Ścierwojady były już martwe? Czy był to jedyny sprawny samochód jaki mieli? Czy dałby radę obronić rannego Pierwszego i nieprzytomną Zjawę gdyby znowu ich zaatakowali?

W tym momencie do głowy wpadły mu słowa Modrzewa - ‘’Nikogo nie zdołasz ocalić”

Zsuwając się po krypie, poczuł jak łzy ciekną mu po policzkach. Dlaczego tak późno zdał sobie sprawę ze swojej beznadziejności? Dlaczego przez tak długi czas udawał, że może być strażnikiem autobusu. Miał teraz na sumieniu tyle osób, a za chwilę mogły dojść kolejne. Kolejne ofiary jego durnych decyzji. Przez głowę przebiegła mu dziewczyna, którą Znicz zabił na cmentarzu. – Powinienem był wtedy zginąć… - wyszeptał. Jego wzrok skupił się na nieprzytomnym Pierwszym. – PO CO? PO CO MNIE WTEDY RATOWAŁEŚ?! POWINIENEM BYŁ UMRZEĆ! – wykrzyczał.

- Ja też…- wyszeptał pół przytomny Pierwszy, na co Dzikiemu odebrało mowę.

Rozdział VI - Doktor

Dziki siedział oparty o burtę Jelcza. Ryk silnika i huk, które świdrowały mu uszy, nie były w stanie zagłuszyć tragicznych myśli, przedzierających się przez jego głowę. Zdawał sobie sprawę, że to mógł być już koniec, całej ich ratunkowej wyprawy. Pierwszy, ich przewodnik i jedyna osoba, która wiedziała cokolwiek o tej stronie miasta, leżał ciężko ranny. Za kierownicą samochodu, siedział człowiek, którego praktycznie porwali, wioząc ich do osady, w której będą całkowicie zdani na jego łaskę.

Ściskając powieki, starał się wymyślić cokolwiek. Do głowy nie przychodziła mu jednak żadna myśl niosąca choćby najmniejszą nadzieję. Zaciskając wściekle pięść, uderzył nią z całej siły o bok samochodu. Ból rozlewający się po kościach, przyniósł mu chwilowe, zapomnienie. Gdy miał już zamiar uderzyć po raz kolejny, na krypie błysnęło.

Zjawa pojawiła się niespodziewanie i poleciała od razu do tyłu, uderzając głową o tył wywrotki.

- Obudziłaś się! – zawołał uradowany Dziki, podbiegając do dziewczyny, by pomóc jej się podnieść. Ta łapiąc go za rękę, poprawiła się, siadając na skraju pojazdu. - Cholera, teraz chyba się nie dziwisz, że staram się ciągle chodzić wkurwiona. To jedyny sposób na uniknięcie takich niespodzianek. – wyjaśniła i natychmiast skupiła swój wzrok na Pierwszym – Co się z nim dzieje?

Dziki również spojrzał na nieprzytomnego mężczyznę. - Naprawdę nie wiem. Jak te śruby w niego walnęły, myślałem, że na miejscu go zabiły. Na pewno nie jest z nim dobrze... - odpowiedział, tracąc resztki nadziei. Zjawa przyglądała się przez chwilę, jak pozbawiony przytomności Pierwszy walczy o każdy oddech.– Dokąd właściwie jedziemy? – spytała. - I czemu to nasz zakładnik prowadzi? - Do jakiegoś lekarza, przynajmniej tak twierdzi Elemis… - odpowiedział niepewnie. Dziewczyna, słysząc to, zrobiła wyraźnie skonsternowaną minę. – Po tym wszystkim postanowił po prostu nam pomóc? Wierzysz w to? - zakpiła. Oczywistą odpowiedzią było dla Dzikiego, że nie. Mimo to miał jakieś dobre przeczucie w stosunku do chłopaka. – Kiedy byłaś nieprzytomna, miał okazję mnie zabić i uciec, ale tego nie zrobił... A tak poza tym, czy mamy jakieś wyjście? – spytał zrezygnowany.

Weteranka podniosła się na chwilę, obserwując kominy zakładów chemicznych, które przebijały się w oddali między budynkami. - Moglibyśmy wrócić do nas - stwierdziła. - Mam trochę odłożonych biletów na czarną godzinę. Opłacilibyśmy Pierwszemu pobyt we Wspólnocie i lekarza z prawdziwego zdarzenia! - Zjawa…- wtrącił Dziki. – Ja nie wiem, czy on przeżyje podróż – odparł zrezygnowanym głosem.

Patrząc na ledwo unoszący się tors Pierwszego, domyślił się, że ma on spore problemy z oddychaniem. Ranny mężczyzna stracił też prawie cały kolor na twarzy. A były to tylko objawy, które byli w stanie zobaczyć. Śruba wgniotła przecież jego hełm jak jakąś plastelinę, więc z jego głową na pewno nie było dobrze.

Do dziewczyny dopiero teraz musiało dotrzeć, jak realne jest to, że mogą stracić towarzysza. Jej oczy zrobiły się puste, oparła się o burtę i patrzyła bezmyślnie w przestrzeń. Dziki odwrócił się od niej i wyjrzał na drogę. Wracali w stronę Centrum.

Pola powoli się kończyły, ustępując miejsca coraz gęstszej miejskiej zabudowie. Popękane chodniki, pordzewiałe płoty i odpadające tynki, dominowały w widoku okolicy. Świadczyło to głównie o tym, że podobnie jak przy rzece, to miejsce też nie podległo jeszcze resetowi. Gdy tylko przejechali za tablicę powitalną - Witaj w Krańcowie, chemicznym centrum polski, ich samochód zatrzymał się. Elemis wyszedł z szoferki, przywołując ich do siebie gestem.

Zjawa i Dziki, zeszli na dół stając przy mężczyźnie. Oboje musieli mieć dość nietęgie miny, bo ten spytał natychmiast. – Musi być z nim kiepsko, co? - Na pewno…- odparł Dziki, spoglądając w stronę rozmówcy. - To, co teraz robimy? Czemu w ogóle stanęliśmy? - spytał natychmiast. Elemis kopnął w ziemię, podnosząc dookoła tuman kurzu. – Musimy obgadać jedną rzec. To znaczy, Przychodnia na pewno dała już przez radio sygnał, że zostałem porwany. Więc trzeba będzie dobrej wymówki, żeby waszemu kumplowi w Garażu pomogli, a was nie zamknęli...

- Nie potrafię zrozumieć, czemu w ogóle nam pomagasz – wtrąciła podejrzliwie Zjawa. - Bo liczę, że na koniec się we mnie zakochasz i zabierzesz do Centrum – odparł mężczyzna. Gdy jednak jego domniemany żart, nie wzbudził entuzjazmu słuchaczy, kontynuował już poważnie. – Słuchajcie, mógłbym teraz zacząć opowiadać wam historie, że w sumie to mnie nie porwaliście, tylko przymusiliście do współpracy. Wciskać kit, że polubiłem waszego kolegę, chociaż tu akurat jest ciut prawdy, bo wydaje się spoko gościem. Mógłbym opowiedzieć, że nie lubiłem Yuriego, bo był starzo-nazistą i zasłużył na śmierć… Prawda jest taka, że gdy tylko usłyszałem skąd jesteście, myślę tylko o tym, jak przekonać was byście mnie zabrali ze sobą… - powiedział, patrząc w ziemię.

Dziki słysząc to, poczuł ulgę. Ukryty interes był czymś, w co był w stanie uwierzyć. Mimo to patrząc podejrzliwie, spytał – nie wierzysz w zwycięstwo Zarzecza? Co z waszą zasadą wszyscy albo nikt? Elemis wsadził ręce do kieszeni i kopnął w ziemię jeszcze mocniej. – Cholera, tak szczerze to nawet bym go nie chciał. Mam swoje powody, dla których to miejsce nie jest dla mnie specjalnie miłe...

- Jesteś handlarzem w elitarnym butiku! Jak to miejsce może nie być dla ciebie miłe? - wtrąciła Zjawa, wyraźnie nie dowierzając w słowa rozmówcy. - Jestem przede wszystkim oszustem...- westchnął Elemis, uciekając wzrokiem w stronę Jelcza. - Do tego kiepskim, bo już zostałem zdemaskowany. Linart szef ochrony, dowiedział się, że tak naprawdę jestem tu dopiero cztery lata. Od tej pory jestem właściwie jego niewolnikiem - wyjaśnił, wyraźnie sfrustrowany. Dziki słysząc to, odetchnął. Jeżeli mężczyzna mówił prawdę i rzeczywiście miał powód, by stąd uciec, była szansa, że ich nie wyda.

- Dobrze, pomóż nam, a my zabierzemy cię do Centrum – stwierdziła Zjawa. – Masz jakiś plan, jak przekonać gości z tego ‘’Garażu” by pomogli Pierwszemu? Mężczyzna zrobił niepewną minę, patrząc na Dzikiego. – Ciebie i Pierwszego przedstawimy jako zbieraczy braci Łęczyków. Zapewne prawdziwi są już zjedzeni, więc nikt nas nie zdemaskuje. Powiem, że natknęliście się na mnie i moich porywaczy, a potem uratowaliście… Niestety w trakcie tego wszystkiego, jeden z was został ranny… - Uwierzą w to? – spytał nieprzekonany Dziki. – Przecież ludzie w Garażu mogli znać zbieraczy.

- Nawet jeśli, to Łęczykowie ciągle zatrudniają nowych. To niebezpieczne zajęcie, po dwóch, trzech razach, nikt nie chcę więcej tego robić. No i oczywiście ja rzekomo ‘’wyzwolony’’, potwierdzę te wersje. - No dobra, ale co ze mną? – spytała Zjawa. Elemis popatrzył na dziewczynę, mocno niepewny. - Ty będziesz musiała się ukryć. Nikt nie uwierzy, że Łęczyk, zamiast zatrzymać cię jako maskotkę, wysłałby cię do pracy…

- Gdzie mam się niby ukryć? Nie znam tego miejsca… - odparła weteranka. Elemis podrapał się po głowie, rozglądając po okolicy. – Najlepiej byłoby w jakimś schronieniu, w pobliżu Garażu… Tylko że jak przyjdzie ciemnia, możesz mieć gości… Niekoniecznie miłych gości... - Z tym akurat sobie poradzę – stwierdziła dziewczyna. - Dobra, to wsiadajcie. Tym padłem, czeka nas jeszcze trochę drogi - odparł ich nowy przewodnik. Dziki i Zjawa wrócili na krypę, a po chwili Jelcz ruszył dalej. Po rozmowie z Elemisem żadne z nich nie poczuło się lepiej. W tym momencie do Dzikiego dotarło, że dalej nie miał pojęcia co zrobić. Nawet jeżeli plan wypali i w Garażu pomogą Pierwszemu, jak długo będzie on dochodził do siebie? Czy zamiast czekać, na jego powrót do zdrowia, nie powinni raczej ruszyć dalej ze Zjawą, by odnaleźć Oli? Jakie mieliby jednak szansę, bez przewodnika po tym świecie…

Te ciężkie myśli musiały odbić mu się na twarzy, bo Zjawa poklepała go po ramieniu. – Głupku, damy radę…- powiedziała, próbując go pocieszyć. – Niech tylko przyjmą Pierwszego, może moglibyśmy dać jakoś znać temu Smutnemu, że on tu jest. Wydawało mi się, że nasz śpiący był dla niego ważny…

- Zobaczymy…- odparł Dziki, ucinając temat.

Naprawdę nie miał w tym momencie ochoty na rozmowę. Przez kilka kolejnych minut, skupił się na mijającej drodze. Jedyna neutralna myśl, jakiej był w stanie się złapać w tym momencie, była rozważaniem gdzie właściwie znajduje się ‘’Garaż”. Nie przypominał sobie, by w okolicy były jakieś duże budynki, albo warsztaty samochodowe. Nazwa osady wyraźnie sugerowała, że musiało być to przecież jakieś miejsce związane z mechaniką pojazdową. Gdy wyjechali na główną drogę, którą w prostej linii można było dostać się do zawalonego mostu i Centrum, Elemis zrobił kolejny postój. Tym razem zatrzymali się w pobliżu Schronienia, w którym zapewne mężczyzna chciał zostawić Zjawę. Budynek z szarego pustaka, oznaczony był białym piktogramem domka z krzyżem w środku.

- Nie podoba mi się to – stwierdziła dziewczyna, gdy tylko się zatrzymali. – A jeżeli on jednak planuje nas wydać? Chce nas rozdzielić, żeby jego ziomkowie mieli z nami większe szansę? Myślałeś o tym?

Dziki opuścił głowę. - Tak, przez cały czas… - powiedział zrezygnowany. - Tylko że to jest jedyna szansa dla Pierwszego. Posłuchaj. Gdy już odjedziemy, nie będę miał nawet radia, żeby cię ostrzec.Gdyby coś poszło nie tak, może zamiast czekać, spróbuj wrócić do Centrum?

Zjawa zamyśliła się przez chwilę, spoglądając w niebo. – Mogłabym, ale nie chcę. Zostawiając was tutaj, czułabym się jak zdrajca… Zrobiłabym dokładnie to samo, co zrobiono mi… Poczekam na ciebie. Jak nie będziesz przez długi czas dawał znaku życia, poszukam tej twojej Oli na własną rękę. Przynajmniej tyle mogę zrobić.

- Dziękuje...- powiedział Dziki, zerkając z nadzieją w stronę dziewczyny.

*** Garaż, siedlisko mechaników, miał swoją siedzibę w dawnej remizie OSP. Cały jej plac oraz kilka sąsiednich domostw i punktów usługowych, zostało oddzielonych od reszty miasta, wysokim murem.Ten zbudowany był z europalet i falowanej blachy. Stojący na straży tego miejsca mężczyźni w strażackich kombinezonach, spoglądali podejrzliwie na zbliżającą się wywrotkę. Dziki ciągle stojący na krypie przełknął nerwowo ślinę, widząc jak mężczyźni, wymierzyli w ich stronę kuszami, oraz ciśnieniowymi strzelbami.

Elemis opuścił szoferkę i wyszedł z podniesionymi rękami do wartowników, stojących przy bramie. Ci musieli go rozpoznać już z daleka, bo natychmiast opuścili broń. Mimo to, wciąż zerkali w stronę ich auta z dość nietęgimi minami. To był dla Dzikiego najbardziej stresujący moment. Czy ich niedoszły zakładnik naprawdę chciał im pomóc? A może właśnie zdradzał, kto tak naprawdę znajduje się na krypie samochodu. Zaciskając palce na broni, spoglądał jak jeden ze strażników, wsłuchuje się w słowa Elemisa.

Po krótkiej chwili spojrzenie wartownika padło na krypę.Prawie natychmiast podniósł radio, dając jakiś komunikat. Co się teraz stanie? Czy za chwilę wyskoczy na nich banda uzbrojona po zęby?

Dziki zerknął niepewnie na nieprzytomnego kompana. Nie ważne co by się teraz nie stało, nie miał zamiaru go porzucić. Miał tylko nadzieje, że jeżeli dojdzie do walki, jego Pierwotna Wola tym razem nie zawiedzie. Zza bramy wybiegło właśnie dwóch mężczyzn, trzymających nosze. Widząc to, Dziki odetchnął z ulgą. Przynajmniej nie mieli zamiaru zabić ich tak od razu. Jeden ze strażników, podszedł od tyłu wywrotki i wskoczył na pakę. – Bardzo z nim źle? – spytał, spoglądając na Pierwszego. - Nie mam pojęcia, dostał śrubami kolejowymi od Ścierwojadów – odparł Dziki, obserwując jak kolejny mężczyzna, wskakuje do nich. Po chwili gromadą ułożyli Pierwszego na noszach i najdelikatniej jak mogli, ściągnęli z auta.

- Zabierzemy go do kliniki, a ty idź pogadać z Adim- powiedział jeden z mężczyzn przy noszach. Po tych słowach natychmiast ruszyli w stronę bramy, znikając za jej winklem. Dziki zeskoczył w tym czasie z krypy, stając na placu przed murem. W jego stronę natychmiast spojrzał strażnik, który rozmawiał z Elemisem. - To Timon – stwierdził dawny zakładnik, wskazując na Dzikiego. – Rok ósmy, dopiero co zatrudnił się u Łęczyków…

Strażnik podszedł do Dzikiego, wyciągając rękę. – Jestem Adi – przedstawił się mężczyzna. – Odpowiadam za ochronę Garażu i jego mieszkańców. Chyba nie mieliśmy wcześniej okazji się poznać? – spytał podejrzliwie.

Dziki skupił całą swoją wewnętrzną siłę, by zachować w tym momencie spokój. Nie było wątpliwości, że historia, którą wymyślił Elemis, była szyta grubymi nićmi. Zapewne szefowi straży coś musiało się w niej nie spodobać. Miał pewnie zamiar ocenić sytuację, rozmawiając z Dzikim. Ten nie miał innego wyjścia, jak tylko grać w te grę. – Nie sądzę - stwierdził pewnym głosem. - Chyba że bywałeś często w Przychodni. Przez większość czasu pilnowałem szklarni, dopiero nie dawno Linart zgodził się, żebym zajął się czymś innym - skłamał.

Szef straży uniósł jedną z brwi. - O, więc byłeś wcześniej strażnikiem? Ciekawe… A powiedz, co się stało z waszym Pancerniakiem? Łęczykowie raczej nie przerzucili się nagle na to coś… - Ścierowojady go roztrzaskały. Z naszego transportera nic nie zostało… Tak samo zresztą, jak z jego ładunkiem. Tyle wysokiej klasy poresetowego żarcia szlag trafił! I to tuż przed inwazją...- westchnął, udając zmartwionego.

Mężczyzna popatrzył na Dzikiego bez przekonania. – Elemis wspominał, że z porywaczami była kobieta. Szkoda jej trochę… Jak zginęła? – spytał.

Dziki kątem oka spojrzał na swojego nowego kompana. To był bez wątpienia test. Strażnik sprawdzał zapewne, czy ich wersje będą się ze sobą zgadzały. Co teraz? Jakie kłamstwo mógł podsunąć mężczyźnie Elemis? Jakie były szansę, że wpadną akurat na to samo? Z ledwością utrzymując kamienną minę, odpowiedział wymijająco. – Jasne, że szkoda. Przydałaby wam się jakaś świeżynka. Po tych dwóch syfiarach, które wcisnęliście nam ostatnio, sam przez tydzień leczyłem kutasa.

Strażnik, słysząc to, otworzył szeroko usta. Jego oczy z niezrozumiałego dla Dzikiego powodu, zdradzały teraz najprawdziwszy strach. – To nie była nasza sprawka! Zresztą jak dobijaliśmy targu, mówiłem, że one są do ‘’obserwacji’’, a nie do natychmiastowego ruchania… Jest jak jest! Wszyscy mają potrzeby, a zaraza łatwo się przenosi – odparł oburzony, ucinając temat.

Najwidoczniej wiedza Dzikiego odnośnie miejscowego ‘’handlu’’ musiała przekonać Adiego, bo warknął jedynie w stronę Elemisa. – Możecie wejść, tylko o tych dziewczynach więcej ani słowa! Elemis podszedł natychmiast do Dzikiego, szepcząc – skąd o tym wiedziałeś?

- Nie ważne... Powiedz lepiej, co go tak wkurzyło i dlaczego odpuścił? – spytał Dziki. Elemis spojrzał czy nikt nie stoi na tyle blisko, żeby ich podsłuchać.

Gdy upewnił się, że są bezpieczni, odpowiedział. – Garaż utrzymuje się z dwóch rzeczy, naprawy samochodów i sporego burdelu. Gdyby się okazało, że ich dziewczyny sprzedają ‘’swędzące gratisy”, to pieniążki z tego źródełka mogłyby się uciąć. Temat tych dziewczyn, które sprzedali do Przychodni, Linart zamiótł pod dywan w zamian za sporą dostawę części. O całej sprawie wiedziały tylko ofiary. Więc swoją historią o chorym prąciu, potwierdziłeś, że pracowałeś dla Linarta.

Dziki odetchnął z ulgą.Nigdy nie przypuszczał, że historia zasłyszana pokątnie od handlarza Szopa, ocali mu kiedyś skórę. Gdy zagrożenie zdemaskowaniem zostało odsunięte, Dziki natychmiast pomyślał o Pierwszym. – Gdzie tutaj jest lecznica? – spytał, rozglądając się po budynkach. - Zaprowadzę cię. – odparł Elemis i ruszył przez bramę do wnętrza murów. Gdy tylko weszli do środka, Dziki zauważył gromadę pancerniaków oraz składowisko części. Wyglądało na to, że wszystkie garaże dla wozów strażackich, zostały przerobione na punkty naprawy. Przechodząc między rozstawionymi bez ładu pojazdami, przeszli na plac, który w Starym Świecie sąsiadował z remizą. Jego większą część zajmował średniej wielkości parterowy budynek, który był niegdyś sklepem z farbami i lakierami. Obecnie został on zamieniony na punkt medyczny. Mieszkańcy tego miejsca pokusili się nawet, o przemalowanie go na biało i oznaczenie czerwonymi krzyżami.

- Dobra, zobacz co z twoim kumplem.Ja się trochę pokręcę po Garażu. Gdyby ktoś zaczął nabierać podejrzeniem, dam ci znać - powiedział Elemis, ruszając dalej. Dziki nie czekając, przekroczył próg ‘’szpitala’’, a w środku czekało go niemałe zaskoczenie. Tuż obok wejścia, przy małym biurku siedział najprawdziwszy starzec. Mężczyzna mógł mieć jakieś siedemdziesiąt/osiemdziesiąt lat. Jego białe rzadkie włosy, okrągłe okulary oraz kitel lekarski, nadawały mu wygląd dostojnego profesora. Dziki nie mógł opanować drżenia serca. Od taka dawna nie widział już nikogo w podeszłym wieku, że siedząca postać, wydała mu się jakimś fenomenem. Mężczyzna podniósł spokojnie wzrok, spoglądając na Dzikiego serdecznym i ciepłym spojrzeniem. – Pewnie przyszedłeś do kolegi? – spytał, podnosząc się powoli z krzesła.

- Cieszę się, że nie trzymali cię przy bramie zbyt długo. Czekałem z podjęciem dalszych kroków, żeby móc z tobą porozmawiać. – stwierdził tajemniczo staruszek, wskazując Dzikiemu dłonią drzwi prowadzące do dawnego magazynu.

Gdy przeszli do sąsiedniego pomieszczenia, Dziki zauważył, że jego wnętrze zostało zamienione w lecznicę z prawdziwego zdarzenia. Wszędzie stały wieszaki na kroplówki, łóżka były najprawdopodobniej dostarczone bezpośrednio ze szpitala, tak jak ich materace i pościel. W środku unosił się też charakterystyczny zapach odkażacza. Jedyne co odróżniało to miejsce od prawdziwej placówki służby zdrowia, to reflektory. Ich ogromne ilości były nieodzownym elementem każdego domostwa na Zarzeczu.

Wśród pustych łóżek, Dziki dostrzegł Pierwszego leżącego pod ścianą. Mężczyzna miał odsłonięty tors, a w jego rękę wbita była kroplówka. – Jak bardzojest z nim źle? – spytał, natychmiast.

Staruszek usiadł w rogu łóżka, kładąc Pierwszemu dłoń na przykrytej kołdrą nodze. – Ma liczne obrażenia wewnętrzne, pęknięte co najmniej jedno żebro i wstrząśnienie mózgu…

Dziki opuścił głowę. – Może pan mu jakoś pomóc? - Zrobię co w mojej mocy – odparł lekarz, patrząc ze spokojem na pacjenta. – Nim zrobię cokolwiek, muszę wpierw wiedzieć jedną rzecz. Czy twój towarzysz, ma obudzoną Pierwotną Wolę? - Czemu to ważne? – spytał natychmiast Dziki.

Doktor popatrzył na niego badawczo, dalej opierając rękę na nodze Pierwszego. – Leczenie pękniętego żebra jest bardzo długie i bolesne. Wstrząśnienie mózgu też będzie utrzymywać się przez kilka tygodni. Gdyby twój przyjaciel posiadał Pierwotną Wolę, moglibyśmy to przyśpieszyć.Oszczędzić mu bólu, potencjalnych powikłań, a wam obu pieniędzy…- stwierdził.

Dziki popatrzył na staruszka. Nie był pewien, czy mógł powiedzieć prawdę. Posiadanie Pierwotnej Woli, mogłoby natychmiast powiązać ich ze Zwiadowcami.Czego przecież teraz chcieli za wszelką cenę uniknąć. Doktor spoglądał na niego w ten sam badawczy sposób co wcześniej. W końcu wzdychając, wyciągnął z kieszeni szmatkę i zaczął wycierać swoje okulary. – Wiem, że zastanawiasz się, czy powinieneś powiedzieć mi prawdę. Nie mniej, gdybym chciał was wydać, zrobiłbym to, zanim podczepiłem kroplówkę. - Wydać? Dlaczego wydać? Nie rozumiem – skłamał Dziki. - Nie dawno przechodziliście przez rzekę, nie trudno się domyślić, że Zwiadowcy nie pracują dla handlarzy żywnością – stwierdził spokojnie lekarz.

Dziki poczuł nagle przerażenie. Mężczyzna bezbłędnie ich rozgryzł. Nie miał tylko pojęcia jak? Elemis ich zdradził? Przecież dopiero przed chwilą rozstali się przy wejściu, lekarz nie miałby prawa wiedzieć. – Skąd pan wie? - spytał pełen wewnętrznego niepokoju. Staruszek schował szmatkę z powrotem do kieszeni i odsłonił nogę Pierwszego, ukazując jego spodnie.

- Widzisz te małe wypalenia? – powiedział, wskazując długim palcem na dziurki w materiale. - Gdy przejdzie się przez rzekę, większość Zwiadowców utrzymuje kontrolę nad błędami, aż poczuje, że ich ubranie jest suche od wewnętrznej strony. Zapominają przy okazji, że wilgoć dużo dłużej utrzymuje się na zewnątrz... - Rozumiem… - odparł Dziki. – Czemu w takim razie, jeszcze nie ma tu straży? - Bo nie lubię podejmować pochopnych decyzji. - odpowiedział mu doktor. - Gdy już pomogę twojemu przyjacielowi, będę miał jeszcze dość czasu, by ocenić, czy wydać strażnikom kim tak naprawdę jesteście. Teraz spytam ponownie już bez ogródek. Czy twój kompan ma Pierwotną Wolę, która byłaby w stanie pomóc mu samemu?

Dziki zastanowił się przez chwilę. – Nie wiem dokładnie, ale jego Pierwotna Wola związana jest z czymś w rodzaju lęku przed śmiercią i chęcią zachowania życia...

Doktor pokiwał głową. – To naprawdę dobrze się składa. Taka specyficzna wola na pewno da mu większe szansę.

- Co ma pan zamiar zrobić? – spytał Dziki widząc, że mężczyzna wstaje.

Stary doktor podszedł do oszklonej szafki z której wyciągnął małą buteleczkę i strzykawkę. Naciągając mętny płyn, który przywiódł Dzikiemu na myśl Remedium Kuby, odpowiedział – spróbuję chociaż na chwilę wybudzić twojego druha. Żeby Pierwotna Wola wspomogła leczenie, musi się aktywować. A to twój przyjaciel musi zrobić, przynajmniej częściowo świadomie – wyjaśnił i drżącymi rękoma wcisnął zawartość strzykawki przez wenflon.

Po kilku sekundach Pierwszy otworzył oczy. Jego twarz natychmiast przeszył grymas niewyobrażalnego bólu. Lekarz położył, mu rękę na czole szepcząc. – Jesteś ranny, ciężko ranny. Podałem ci mieszankę leków, wśród których znajdowały się substancje, które będziesz w stanie aktywować Pierwotną Wolą. Rozbudź ją, wyczuj je, dzięki temu wrócisz do siebie raz-dwa…

Pierwszy dyszał przez chwilę ciężko, błądząc nieprzytomnie oczami po suficie. Po jakiejś minucie wyraźnej walki znowu odpłynął.

- Udało się? – spytał Dziki. - Trzeba mieć nadzieję, że moje słowa do niego dotarły i że zdążył aktywować swoją wolę…- odparł staruszek, odchodząc od łóżka. – Chodź za mną…

Lekarz przeszedł w głąb sali do kolejnych drzwi, za którymi musiało kiedyś znajdować się pomieszczenie socjalne. Gdy Dziki podążył, zanim okazało się, że wszedł do dobrze wyposażonej kuchni. Wyglądało na to, że doktor mieszkał tuż za swoją kliniką. Podchodząc do kuchenki gazowej, staruszek ustawił czajnik nad ogniem. – Napijesz się herbaty? – spytał, zerkając na Dzikiego.

Ten pokręcił głową. – Nie, podziękuje.

- Czemu? – spytał staruszek. – Nie musisz się mnie obawiać. Nie jestem twoim nieprzyjacielem. W każdym razie jeszcze się nim nie stałem. Na razie chcę tylko porozmawiać, a z doświadczenia wiem, że herbata znacznie to ułatwia- przekonywał, otwierając szafkę ze szklankami.

Dziki, nie chcąc zdenerwować gospodarza, przystał na propozycję. – No dobrze, w takim układzie nie odmówię.

- Cieszę, się – stwierdził Staruszek, wyciągając z szafki dwa kolorowe kubki. – Muszę przyznać, że masz w sobie odrobinę kultury. Dawno już nie słyszałem, by ktoś zwracał się do mnie per ‘’pan”. Po tej stronie rzeki, o wiele ważniejszy jest rok, w którym się pojawiłeś, niż urodziłeś – westchnął, sięgając po pojemnik z herbatą.

- Dlaczego mi pan to tłumaczy? – spytał Dziki. - Bo nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę. W końcu nie jesteś z naszej strony rzeki. – odparł, starzec zalewając dwa kubki wrzątkiem. Dziki poczuł, jak usta mimowolnie otwierają mu się w szoku. – Skąd ten pomysł? - spytał, udając zaskoczonego. - W młodości oglądałem Columbo.Można by rzec, że jak pewien nierozgarnięty detektyw, bardzo lubię zwracać uwagę na szczegóły – powiedział lekarz, wyraźnie zadowolony ze swojej dedukcji.

Po chwili stawiając na stoliku dwa kubki i cukiernicę, zaprosił Dzikiego gestem by dosiadł się naprzeciw. Gdy gość był już na swoim miejscu, starszy doktor uniósł do góry swój kubek biorąc z niego spory łyk. – Za mało słodka… - westchnął, dosypując sobie kilka łyżek cukru.

Dziki wpatrywał się w gospodarza ze skonsternowaną miną, gdy ten po raz kolejny spróbował herbaty. – Teraz jest dobra – stwierdził, zadowolony skupiając się po chwili na rozmówcy. - Pewnie zastanawiasz się teraz, co cię właściwe zdradziło?

Dziki potwierdził skinieniem głowy, biorąc do ręki swoją herbatę.

- Oczy – powiedział w końcu starszy doktor. – Leczyłem w swojej karierze wielu Zwiadowców. Niektórzy wracali z waszej strony w naprawdę potwornym stanie. Dzięki ich opowieściom mogłem dowiedzieć się masy rzeczy o tym, jak wygląda życie w Centrum. Wiem na przykład, że nie ma tam nikogo tak starego, jak ja. Twoje spojrzenie, kiedy zobaczyłeś mnie po raz pierwszy, ono powiedziało mi wszystko… Oczywiście nie licząc tego, że doskonale znam twojego przyjaciela, który leży teraz na łóżku i wiem, że w Starym Świecie nie pochodził z tej strony rzeki…

- Zna pan Pierwszego? – wtrącił zszokowany Dziki.

Doktor uśmiechnął się znad kubka. – Więc tak go teraz tytułują? – spytał retorycznie, biorąc kolejny łyk. - Moja droga małżonka, była ordynatorem oddziału psychiatrycznego, na którym twój druh spędził kilka miesięcy. W czasie wieczornych rozmów przy herbacie często opowiadała mi o nim. Wyjątkowy przypadek, bardzo logicznie argumentujący swoją niechęć do życia, a jednocześnie bardzo się tej niechęci wstydzący… - powiedział, odstawiając na chwilę kubek.

Dziki spojrzał przestraszony na swoje ciągle pełne naczynie. – Rozumiem, więc wiedział pan od początku…

- Od kiedy tylko zobaczyłem twarz mojego nowego pacjenta... - stwierdził, zerkając w głąb kuchni na stary kredens. - ... ale przyznaj, że przynajmniej przez chwilę zaimponowałem ci dedukcją po oczach – zażartował, dosypując sobie kolejną łyżkę cukru. – No dobrze, to teraz czekam na twoją historię i nie ukrywam, że wolałbym, aby była szczera. Chociaż i tak pewnie ukryjesz przede mną część faktów, to nieuniknione – stwierdził, rozsiadając się wygodnie. – Powiedz, co właściwie sprowadza cię do piekła na ziemi?

Dziki westchnął, spoglądając na drżącą mu w rękach herbatę. Nie wiedział, co powinien teraz zrobić. Jak opowiedzieć historię by siedzący przed nim mężczyzna, uznał, że warto mu pomóc. Zaciskając oczy, zaczął opowieść, o autobusie którego był strażnikiem, o jego mieszkańcach w tym Oli, najmilszej dziewczynie na świecie. Opowiedział o tym, jak Zwiadowcy napadli na niego i wymordowali większość towarzyszy. Streścił moment, gdy razem z Pierwszym przedostali się przez rzekę. Celowo pomijając obecność Zjawy, by chociaż ona była w razie czego bezpieczna. Opowiedział o drodze do przychodni, o tym, jak spotkali Sznura. Potem w kolejnym schronieniu Szopa i Yuriego. Wspomniał, jak ten drugi pojawił się w Przychodni, niemal wydając ich, przez co zmuszeni byli ‘’porwać’’ Elemisa, aż w końcu doszedł do momentu, gdy trafili na Ścierwojady i Pierwszy został ranny.

Lekarz przysłuchiwał się całej opowieści, sącząc powoli herbatę, a jego twarz wyraźnie posmutniała – Teraz, wszystko rozumiem… - wyszeptał, odkładając w końcu pusty kubek.- Cieszę się, że najpierw cię wysłuchałem. Tego chyba człowiek uczy się z wiekiem, nie działać pod wpływem chwili. Więc twój kompan wstawił się za nowoprzybyłym, to dobrze o nim świadczy…

Dziki odetchnął z ulgą. W słowach staruszka ciężko było doszukiwać się obłudy albo podstępu. Dopijając herbatę, popatrzył na siedzącego gospodarza, który odpłynął gdzieś myślami. Dopiero gdy odchrząknął cicho, lekarz z powrotem zwrócił na niego uwagę. – Przepraszam, zamyśliłem się. Posłuchaj chłopcze, podejrzewam, że nie masz przy sobie złamanego pensa, więc możesz przespać się tutaj. W tym momencie lecznica i tak jest pusta.

Dziki skinął głową. – Dziękuje panu bardzo.

- To żaden problem. Oczywiście pamiętaj, że mimo tego iż to nie twój świat, wciąż obowiązują cię zasady dobrego wychowania…- stwierdził staruszek, wskazując znacząco palcem.

- Nie sprawię kłopotów – powiedział pewnie Dziki.

- Wierzę w to, przynajmniej przez jakiś czas…- odparł lekarz, a jego ton zabrzmiał wyjątkowo dziwnie.

- Przepraszam, że spytam – wtrącił nagle Dziki.- Skąd pan właściwie wiedział jak pomóc Pierwszemu?

Lekarz oparł się o krzesło, zagłębiając w myślach. - Leczyłem wielu ludzi posługujących się błędami, w dodatku sam mam rozbudzoną Pierwotną Wolę. Znam więc problem, że tak powiem od podszewki – wyjaśnił.

- Teraz coś stało się dla mnie jasne…- stwierdził Dziki.

- To znaczy? – spytał zaciekawiony lekarz.

- Jak udało się panu przetrwać…

Lekarz zaśmiał się. – To akurat nie Pierwotna Wola, tylko zawód, jaki pełniłem w Starym Świecie. Od momentu swojego pojawienia się, jestem przez wszystkich traktowany jak jajko pod lampą, bo lekarze są cenni. Do tego jestem chirurgiem. Moja Pierwotna wola opiera się na pomaganiu innym, więc kiepsko ze mną jeśli chodzi o walkę.

Dziki słysząc to , spojrzał na swojego rozmówcę szczerze zdziwiony. – Przecież Pierwotna Wola, to coś co łamie charakter człowieka. Sprawia, że wydobywają się z niego najgorsze możliwe cechy. Jak można mieć taką, która jest oparta na pomaganiu komuś?

Staruszek nieco spochmurniał, nie mniej nie miał zamiaru nie odpowiedzieć na zadane pytanie. – Wiesz, co to jest znieczulica lekarska? - spytał i natychmiast sam wyjaśnił. - Każdy medyk przez to przechodzi. Gdy nie udaje ci się pomóc pierwszej osobie, rozpaczasz. Gdy na twoich rękach umiera druga, czujesz, że mogłeś zrobić więcej. Gdy zaczynają pojawiać się kolejni, po prostu w którymś momencie się na to uodparniasz. Działasz wedle sztuki, ludzie przestają być ludźmi, a zaczynają być zadaniami, które rozwiązujesz wedle schematu. To jedyny sposób, by przetrwać w tym zawodzie i nie oszaleć. Gdy pojawiłem się w Nowym Świecie, wszystko się zmieniło. Nie pomagałem obcym ludziom, tylko przyjaciołom i towarzyszom. Chciałem ich ratować.Nie dlatego, że byłem lekarzem, ale dlatego, że byłem z nimi związany. Gdy mi się nie udawało, znowu wracała rozpacz… taka sama, jak przy pierwszych pacjentach. To wystarczyło.

- Rozumiem – odparł Dziki. – Więc nawet gdyby Pierwszy się nie obudził, mógłby mu pan pomóc?

- To tak nie działa chłopcze – stwierdził Lekarz. – Żeby użyć błędów do leczenia ludzi, musi mi na nich zależeć. Dla mnie przed pół godziny byliście jeszcze obcymi personami. Teraz jednak gdy opowiedziałeś mi waszą historię, wierzę, że twój kompan zasłużył na moją pomoc...

- To znaczy, że podjął pan już decyzję? - spytał niepewnie Dziki.

- Ja tak i mam nadzieję, że zmotywuję cię tym byś sam, nie podejmował ich pod wpływem chwili - stwierdził tajemniczo lekarz.

- Nie rozumiem - stwierdził najszczerzej Dziki, ale Lekarz nie wyglądał już na skorego do ciągnięcia tematu dalej.

- Posłuchaj, muszę się chwilę zdrzemnąć. W moim wieku nawet prosta rozmowa potrafi wykończyć - westchnął staruszek. – Posiedź chwilę ze swoim kompanem.Gdyby działo się coś złego, nie wahaj się mnie obudzić.

Dziki miał wrażenie, że mężczyzna kłamie. Nie wyglądał na zmęczonego, mimo to skoro przynajmniej na razie im sprzyjał, nie chciał wystawiać jego cierpliwości na próbę. Dziękując za herbatę, skłonił się delikatnie i miał już udać się do wyjścia, ale staruszek zatrzymał go jeszcze przez chwilę. - Powiedz, jak właściwie na ciebie wołają?

- Dziki – odparł natychmiast.

- A twoje prawdziwe imię? – dopytywał dalej.

- Czy to ważne? I tak nie używam go w tym świecie.

- Rozumiem – odparł lekarz. – Ja jestem Bronek, ale często wołają na mnie Biały.

- Przez włosy? – spytał Dziki.

- Bo jestem w stanie, oddać wszystkie pieniądze za cukier do herbaty…- odparł mężczyzna zamykając oczy.

Dziki zostawił go w spokoju wychodząc do Sali.

***

Aż do wieczora Dziki czuwał przy Pierwszym samotnie. Doktor Bronek po swojej drzemce zajrzał co prawda kilka razy zobaczyć co u jego jedynego pacjenta, ale nie zagadywał więcej. Jedynym gościem z zewnątrz, który zajrzał w tym czasie do kliniki, był Elemis. Mężczyzna przyszedł powiedzieć Dzikiemu, że Adi skontaktował się już przez radio z Przychodnią. Wyglądało na to, że ich kłamstwo chwyciło, bo Bracia Łęczykowie obiecali pokryć koszty leczenia swoich ‘’rzekomych poszukiwaczy” i kazali wracać, gdy tylko dojdą do siebie. Podobnie Linart stwierdził, że najlepiej będzie, jeżeli Elemis wróci razem z mężczyznami, gdy ci będą już zdrowi. Przynajmniej na razie byli więc bezpieczni.

Stan Pierwszego nie poprawił się w tym czasie nawet odrobinę. Wciąż ciężko oddychał, a jego twarzy była wręcz trupio blada. Zrobiło się już całkiem ciemno, gdy Doktor Bronek przyszedł na ostatni obchód, zapraszając jednocześnie Dzikiego na kolację.

Gdy wrócili z powrotem do kuchni, Dziki mógł ocenić na własne oczy, że Garażowy medyk opływał wręcz w luksusy. Rozstawiając na stole przed nim, wędlinę, masło, a nawet własnoręcznie wypiekany chleb, gospodarz rozbudził tym jego rządzę głodu.

Bronek w opinii Dzikiego, musiał mieć angielskie korzenie, bo nie pozwolił zacząć posiłku póki nie przygotował im po herbacie. Podczas gdy Dziki pałaszował z zachwytem kolejne kanapki, staruszek rozkoszował się przesłodzonym do granic możliwości gorącym napojem.

Gdy Dziki nasycił już głód i w milczeniu obserwował popijającego gospodarza, przez głowę przeszła mu myśl o Zjawie. Wiedział, że weteranka bez problemu poradziłaby sobie ze zwykłymi bandytami, ale jeżeli miałaby pecha i do schronienia zaszliby Zwiadowcy?

- Martwisz się czymś? - spytał lekarz, przygotowując sobie dolewkę herbaty.

- Dziwi się pan? To dla mnie nowy świat, w którym mój jedyny towarzysz został ranny, a ja jestem zdany na łaskę obcych ludzi... Ludzi którzy zadeklarowali się jako nasi wrogowie – odparł zdawkowo.

Bronek mieszał przez chwilę w swoim kubku, obserwując Dzikiego z wyraźnym żalem. - Nie deklarowałem się jako wróg Centrum. - stwierdził dobitnie. - Zresztą prywatnie uważam, że zaczynanie wojny to głupota. Ci, którzy tak hucznie ogłaszają walkę o miejsce do życia dla Zarzeczan, zapominają chyba, że po tamtej stronie wciąż mogą być ich znajomi, przyjaciele i rodziny ze Starego Świata. Ciekawe czy będą tak mądrzy, gdy przyjdzie im walczyć ze swoimi dawnymi druhami.

Dziki, pokręcił jednak głową nie mogąc zgodzić się z mężczyzną. - Myślę, że dla wielu nie ma to już znaczenia. Nowy Świat niszczy, a przystawieni do muru ludzie są gotowi poświęcać rodzinę i przyjaciół.

- Oni już od dawna nie są przystawieni do muru.- zaprzeczył Bronek. - Zarzecze jest niebezpieczne, ale nauczyliśmy się w nim żyć. Według mnie chodzi o wygodę. Po waszej stronie można po prostu szabrować, to co daje świat. Nie trzeba wnosić do niego własnej pracy, by przetrwać.

W tym momencie Dzikiemu przyszła do głowy pewna myśl, która kołatała się po jego czaszce od rozmowy z Elemisem. Z jakiegoś powodu rozmowa z Bronkiem, wciągnęła go na tyle, że postanowił podzielić się z nim swoją opinią. - Zastanawiam się jak długo jeszcze. Widzę, że Nowy Świat nie jest stały. Zarzecze się zmieniało i Centrum też się zmienia. Zastanawiam się co się stanie gdy bariera między naszymi częściami Krańcowa ostatecznie zniknie. Boję się, że możemy dostać połączenie wszystkich negatywnych cech naszych stron rzeki...- stwierdził.

- Jest to jeden z głównych argumentów przeciwników inwazji. Po co zaczynać konflikt z Centrum, jeśli za chwilę może się okazać, że będzie tam tak samo źle, jak tu...- odparł Bronek.

- A pan,co o tym myśli? - spytał Dziki.

Bronek poprawił okulary na nosie, zastanawiając się przez chwilę nad odpowiedzią. - Cóż, to wielka niewiadoma. Mogę tylko trzymać kciuki, by to wasza strona zaraziła zasadami naszą, nie odwrotnie. Logika podpowiada mi jednak, że prędzej stanie się to o czym wspomniałeś. Wymieszanie negatywnych cech...

- Świat nas nie oszczędza... - westchnął Dziki, uderzając zirytowany łyżką o dno kubka.

- Powiedz mi.Co zrobisz gdy już odnajdziesz twoją przyjaciółkę Oli? - spytał nagle Bronek, zerkając niepewnie w jego stronę.

- To oczywiste, zabiorę ją do Centrum - odparł natychmiast Dziki.

Lekarzowi najwidoczniej nie chodziło o taką odpowiedź, bo pociągnął temat dalej.- Zdajesz sobie sprawę, że nikt nie odda ci jej tak po prostu. To przykre co powiem, ale po tej stronie jej ciało ma olbrzymią wartość. Znajdą się tacy, którzy będą chcieli cię powstrzymać...

- Zrobię wszystko by ją stąd zabrać... - odparł natychmiast Dziki.

- Tego właśnie się obawiam, że spróbujesz ją wyrwać, nie bacząc na koszta i ludzkie życia...- westchnął lekarz.

Dziki poczuł nagle narastającą złość. - Czy to nieoczywiste? Ona jest moją przyjaciółką, której dzieje się tutaj coś... KTÓREJ DZIEJE SIĘ TUTAJ KRZYWDA!.- wybuchnął niespodziewanie.

Mimo to Bronek nie wydawał się poruszony jego zachowaniem. – Wiem…- westchnął nagle.- Nim jednak zezłościsz się na mnie, za to co powiedziałem wcześniej… Pozwól, że wrócę na chwilę do historii którą mi opowiedziałeś.

Dziki przełknął nerwowo ślinę, bo w głosie rozmówcy rozpoznał nutkę wyraźnej goryczy. Bronek przygotowując sobie kolejny ulep, spojrzał na niego badawczo. – W tym co mi opowiedziałeś, pominąłeś kilka szczegółów. Między innymi dlaczego Zwiadowcy zaatakowali Autobus do Wolności.

Dziki poczuł teraz prawdziwy lęk. Doszło do niego, że rozmówca mógł dowiedzieć się o jego ciemnej karcie . Przecież Modrzew był Zwiadowcą, który dość hucznie ogłaszał swoją zemstę.

Bronek nie wyglądał jednak na złego albo poruszonego. Łapiąc kolejny łyk herbaty kontynuował. - Leczyłem Michała Modrzewa, po tym, jak uciekł od Siwego. Był w naprawdę potwornym stanie, wychudzony, wymęczony, z rozerwanym valvula foraminis ovalis. Przez cały czas, nie mówił o niczym innym jak tylko o tym, by zemścić się na człowieku, przez którego został tak upodlony... Zemścić się na tobie....

- To też pan wiedział! – zawołał zszokowany Dziki

Bronek odwrócił na chwilę wzrok, spoglądając z powrotem na kredens. Dopiero teraz, Dziki zauważył, że stała na nim ramka ze zdjęciem starszej kobiety. - Tak jak powiedziałem na początku, wiedziałem, że pominiesz w swojej historii kilka szczegółów – stwierdził w końcu staruszek, z powrotem skupiając wzrok na Dzikim. - Szczegółów które stawiały by twoją osobę w złym świetle. Nie o to mi jednak chodzi. Uważam, że za to co zrobiłeś Michał miał prawo zemścić się na tobie…- Dziki nabrał w tym momencie powietrza, ale Bronek nieprzerwanie kontynuował- ...ale na TOBIE i tylko na TOBIE. Fakt, że przez wasz konflikt ucierpiały postronne osoby uważam za niedopuszczalny i dlatego ciągle was nie wydałem.

- Dziękuje… - westchnął Dziki, wypuszczając powietrze.

- Nie ma potrzeby.Współczuję twojej przyjaciółce z całego serca. Cieszę się, że masz w sobie dość honoru by jej nie porzucić. Nie mniej ja też mam po tej stronie przyjaciół, ludzi na których mi zależy… Nie chciałbym, aby ucierpieli gdy ty będziesz naprawiać konsekwencje swoich decyzji – stwierdził Bronek.

- Chce tylko uratować Oli… Brałem pod uwagę to, że będę musiał wywalczyć jej wolność. Nie ukrywam jednak, że wolałbym zrobić to bez rozlewu krwi. Nie jestem mordercą, a moja Pierwotna Wola, jest tego najlepszym dowodem – powiedział Dziki.

- To znaczy? – spytał Bronek, wyraźnie zainteresowany.

- Moją Pierwotną Wolą, jest chęć zabicia… A nie potrafię jej w sobie wzbudzić, nawet w krytycznych sytuacjach… Nawet gdy zaatakowały nas Ścierwojady, nie potrafiłem jej użyć do obrony.

Słysząc to Bronek odsunął się delikatnie od stołu, zakładając ręce na piersi. – Świadczy to jedynie o tym, że nie jesteś w stanie zabić nikogo z własnego powodu. Nie mniej twoja Pierwotna Wola przebudziła się w ten wyjątkowy sposób, na skutek pewnych wydarzeń. Jak się domyślam w trakcie walki z Modrzewem pod autobusem, gdy krzywdził on twoich bliskich. Tym bardziej mnie to martwi…

- Czemu? Przecież obiecałem, że jeśli mi się uda, uratuję ją bez rozlewu krwi…

- Obyś o tym pamiętał. W każdym razie robi się już późno. Przede mną jutro pracowity dzień, a ty też pewnie jesteś już zmęczony. Skorzystaj proszę z któregoś łóżka w sali, na szczęście oprócz twojego druha, nie mam obecnie innych pacjentów. Będziesz mógł przy okazji mieć nad nim pieczę.Gdyby coś się działo pamiętaj, że śpię w pokoju obok.

- Jeszcze raz panu dziękuje.

***

Spokojny sen był dla Dzikiego co najwyżej marzeniem. Mimo ciepłego, wygodnego łóżka i sytej kolacji, nie był w stanie zmrużyć oka. Pierwszy wciąż oddychał ciężko. Rzężenie które z siebie wydawał, wypełniało pustą i cichą salę. Elemis nie pojawił się przez resztę wieczoru, więc musiał znaleźć sobie nocleg w jakimś innym miejscu.

Dziki siedział więc pogrążony w niekończącym strumieniu własnych myśli. Co tak właściwie chciał przekazać mu lekarz? Prosił go mimochodem o ograniczenie liczby ofiar, gdy będzie ratował Oli? Przecież to nie on będzie decydował o tym kto stanie mu na drodze.

Próbując na chwilę odciągnąć myśli, zaczął zastanawiać się, co może teraz robić Zjawa. Czy zamknęła się w schronieniu, czekając na sygnał? A może finalnie zrezygnowała i ruszyła w drogę powrotną do Centrum.Z zamyślenia wyrwał go dźwięk otwieranych drzwi.

Ktoś pośpiesznie wbiegł do Sali, potykając się w ciemności o jedno z łóżek. Serce Dzikiego załopotało. Przez głowę przeszło mu, że strażnicy mogli przyjść rozprawić się z nim gdy spał.

Kroki przybyłej postaci, skierowały się jednak nie do leżącego Dzikiego, a w stronę sypialni lekarza. Uczucie strachu natychmiast minęło, zastąpione przez ciekawość.

- Bronek, Bronek – wyszeptał, jakiś męski głos. – Wstawaj, mamy kłopot.

Dziki odetchnął z ulgą, czyli na pewno nie chodziło o niego. Może ktoś w Garażu właśnie zasłabł. Nadstawił uszu by wyłapać jakikolwiek szczegół. Po chwili usłyszał jak lekarz się podnosi. – Co się stało? – spytał z nutą wyraźnego nie pokoju w głosie.

- Ta mała dziwka znowu poderżnęła sobie żyły – wyszeptał przybysz.

- Już biegnę, niech uciskają rany! –zawołał Bronek, zapominając o śpiących w sali postaciach.

Po chwili Dziki usłyszał, jak przybysz wybiega, a lekarz zaczyna pośpiesznie zbierać swoje rzeczy. W tym momencie ogarnęło go jakieś dziwne przeczucie. To słowo ‘’mała’’ dźwięczało w jego głowie. Gdy słyszał takie określenie w stosunku do kobiety, zawsze przychodziła mu na myśl Oli.

Gdy Bronek skończył zbierać swoje przybory, wyszedł pośpiesznie z Sali. Dziki nie mógł wytrzymać, by nie sprawdzić, kto został ranny. Zrzucając kołdrę, ruszył wciemności za lekarzem.

Wychodząc na korytarz, musiał poruszać się praktycznie po omacku. Halogeny w całym kompleksie były wyłączone.Zapewne uruchamiano je tylko w czasie ciemni, by oszczędzać paliwo. Gdy doszedł do wyjścia ze Szpitala, zrobiło się nieco wyraźniej, bo cały plac oświetlony był ledowymi lampkami.

W białym świetle bez trudu dostrzegł doktora Bronka. Mężczyzna tak szybko, jak pozwalał mu podeszły wiek, zmierzał w stronę dawnego budynku administracji przy remizie. Czekając chwilę aż medyk zniknie za drzwiami, Dziki zaczął przekradać się w jego stronę.

Nie było to szczególnie trudne, bo większość strażników stojących na murze obserwowała teren za Garażem. Nie zwracali oni większej uwagi na to, co działo się na placu. Dochodząc do budynku, Dziki zobaczył koślawo namalowany szyld ‘’Mokry sen”. Drżącą z nerwów dłonią, otworzył delikatnie drzwi i zajrzał do środka.

Wnętrze pomieszczenia wręcz tonęło w czerwieni. Wszędzie ułożone były dywany, sofy i fotele szkarłatnego koloru, a ze środka dochodził intensywny zapach damskich perfum. Z głębi domostwa usłyszał też podniesione głosy. Przekradając się do wnętrza, przeszedł po puchowym dywanie, który zagłuszał jakiekolwiek odgłosy kroków.

Gdy zbliżył się do schodów prowadzących na piętro, dźwięki rozmów stały się wyraźniejsze.

- Jak długo jest nieprzytomna? – spytał, zdenerwowany Bronek. - Nie wiem! Dania znalazła ją, jak kładła się spać...- odparła jakaś wyraźnie roztrzęsiona kobieta. - Bronek, nie pierdol, tylko rób te swoje czary- mary z błędami! Ratuj towar! – zawołał oschłym głosem jakiś mężczyzna. - Nie mogę użyć tak po prostu błędów – odpowiedział lekarz. – To już trzeci raz jak ta dziewczynka próbuję się zabić. Mam w środku wątpliwości czy pomagając jej, robię dobrze…

- Jakie wątpliwość! Zapłaciłem za te dziewczynę majątek!Ona ma żyć! – zawołał ten sam oschły głos co wcześniej.

Dziki poczuł, jak zaczyna gotować się w nim wściekłość. Jeżeli jego podejrzenia okażą się słuszne, wiedział już, że ktoś z tego pomieszczenia nie wyjdzie żywy. Dał kolejny krok do przodu, przysłuchując się dalej dobiegającej z góry rozmowie.

- No już, poczekaj chwilę, zaraz nie będzie bolało – zawołał głos Bronka.

- Niech pan mi nie pomaga, błagam…- wyszeptał słaby dziewczęcy głos.

Dziki słysząc go poczuł jak zmroziło mu całe ciało. Teraz nie miał już wątpliwości. Dziewczyną która chciała się zabić, była Oli.

- Cholera jasna, mówiłem wam, że powinniście dać jej więcej czasu…- powiedział, wyraźnie oburzony lekarz. - Ona nigdy nawet wcześniej nie była z mężczyzną. A wy puściliście na nią te wygłodniałą watahę.

- TAM STOJĄ LUDZIE Z PIENIĘDZMI BRONEK! – warknął, właściciel oschłego głosu. – Nie będę ich odsyłał z kwitkiem tylko dlatego, że jej rajska dupa nie nawykła do jebania!

- Mówię tylko, że powinieneś dać jej trochę czasu. Pozwolić na ile to możliwe, pogodzić się z sytuacją - próbował tłumaczyć Bronek.

- Czasu? CZASU?! Pół Garażu wpisało się już na listę, żeby się po niej przejechać, a ta po każdym numerku odpierdala samobója!

W tym momencie Dziki usłyszał krzyk i szamotaninę.

- SŁYSZAŁAŚ? NA NIKIM TU NIE ZROBISZ WRAŻENIA! NIE MA TU TWOJEJ MAMUSI, KTÓRA ZAPŁACZĘ NAD KRWAWIĄCĄ CÓRECZKA! – zawołał wściekle męski głos.

- Puść ją! – krzyknął Bronek.

- Morda i bierz się do roboty! ONA MA ŻYĆ! I niech nie myśli, że dzisiejszy wieczór coś zmienia. Jutro będą ją jebać, aż pizda spuchnie jej tak, że nikt tam nie da rady wsadzić fiuta. – warknął mężczyzna

Dziki w furii ruszył po schodach na górę, z pod zamkniętych drzwi przebijało się światło. Bez ceregieli szarpnął za nie otwierając wejście do pokoju.

W środku było kilka drewnianych łóżek z materacami. Przy jednym z nich stłoczona była grupa osób. Doktor Bronek, który zaciskał z wysiłkiem oczy, trzymając w dłoni szczupłą rękę Oli. Jakaś starsza kobieta farbowana na blond oraz wysoki dobrze zbudowany chłopak, o krótko przystrzyżonych włosach. Wszyscy wpatrywali się w łóżko, na którym w kałuży krwi leżała przyjaciółka Dzikiego. Dziewczyna była biała jak kreda, a w jej oczach ledwo tliło się życie.

Doktor Bronek musiał używać jakiegoś błędu, bo rozcięty nadgarstek dziewczyny świecił delikatnym zielonkawym światłem, a rana zdawała się pomniejszać z każdą sekundą. Wszyscy byli tak skupieni na całym procesie, że nikt nawet nie zwrócił uwagi, na dodatkową osobę, która pojawiła się w środku. - Im szybciej pogodzisz się z tym, że jest tylko ładną szmatą do fiuta tym lepiej dla ciebie! – warknął mężczyzna stojący obok łóżka.

Dziki poczuł, jak wściekłość po prostu w nim eksploduje. To nie było jednak to zwykłe uczucie gniewu, to była rządzą, która rozpalała jego wolę do białości. – Szmata…- warknął, a wszyscy spojrzeli w jego stronę. – TO NIE JEST ŻADNA SZMATA, TYLKO OLI! – ryknął wściekle, wbijając swoją dłoń w brzuch mężczyzny. Ta przeszła przez jego skórę i tłuszcz jak przez galaretkę.

Krótkowłosy odchrząknął krwią, nie będąc nawet w stanie się poruszyć. Kobieta stojąca przy łóżku Oli krzyknęła, a doktor podniósł przerażony brwi.

Dziki poczuł, jak jego palce dotykają kręgosłupa mężczyzny. Chwycił go ze wszystkich sił i połamał jak suchą gałąź. Krótkowłosy runął natychmiast na ziemię, pozbawiony władzy nad nogami. Mimo tej ogromnej rany ciągle żył. Krztusząc się krwią, próbował z wysiłkiem zaczerpnąć powietrza. Jego dłonie ścisnęły dywan na podłodze. Dziki nie czekając, przycisnął swoją stopę do jego szyi. – To była najmilsza, niewinna, najszlachetniejsza dziewczyna, jaka kiedykolwiek stanęła w tym kurewskim świecie… A TY POTRAKTOWAŁEŚ JĄ JAK JEBANY PRZEDMIOT!

Dziki pochylił się gwałtownie. Chwyciwszy mężczyznę za głowę, uniósł go jakby nic nie ważył. Łapiąc drugą dłonią, zaczął ściskać czaszkę mężczyzny jak imadło. Po chwili krótkowłosy wydał z siebie zduszony krzyk, wypluwając jednocześnie stróżki krwi. Jego czaszka nie wytrzymała nacisku i pękła jak arbuz, oblewając Dzikiego krwią i resztkami mózgu.

Kobieta stojąca w pokoju wybiegła z wrzaskiem wołając o pomoc. Doktor Bronek opuścił rękę dziewczyny, spoglądając błagalnie na Dzikiego.

Ten czuł jak żądza mordu przelatuje przez jego ciało. – UCIEKAJ! – ryknął wściekle.

***

Halogeny rozświetliły cały plac Garażu, jakby za chwilę miała zacząć się Ciemnia. Głośny alarm roznosił się echem po okolicy, a strażnicy zbiegali się ustawiając linią przed budynkiem Mokrego Snu.

Adi który stanął na ich czele, wyciągnął policyjny pistolet i machając nim jak oficer, wykrzyczał - TO TYLKO JEDEN CZŁOWIEK! POSŁUGUJE SIĘ BŁĘDAMI CZY NIE! ZROBIMY Z NIM PORZĄD… - Mężczyzna nie zdążył jednak skończyć swojej przemowy. Przez okno budynku wypadło właśnie pół korpusu, należące do jednego z pracowników przybytku.

Strażnicy popatrzyli na nie przerażeni, jeden z nich nie wytrzymał i porzygał się pod własne nogi.

- Na co czekacie...- krzyknął Adi drżącym głosem. – DO ATAKU!

W tym momencie drzwi burdelu otworzyły się. A strażnicy cofnęli o krok przerażeni.

Dziki wyłonił się ze środka, ociekając od krwi. Jego oczy były nieludzko chłodne, a twarz nie przejawiała żadnych emocji.

- TY SUKINSYNU JESTEŚ JUŻ MARTWY! – krzyknął Adi

Dziki spojrzał z pogardą na krzyczącego. Gwałtownym ruchem wyrwał z drzwi klamkę i cisnął nią w mężczyznę. Rozpędzony kawałek metalu, wbił się w głowę szefa straży z taką siłą, że ta po prostu eksplodowała. Część strażników widząc jak ich dowódca upada dekapitowany, rzuciła się do panicznej ucieczki.

Ci którzy odważyli się zostać, potraktowali śmierć dowódcy jako impuls do natychmiastowego ataku. Pierwszy z nich, który dobiegł do Dzikiego, zamachnął się najeżoną gwoździami pałką. Dziki nawet nie unikał ciosu. Zasłonił po prostu głowę ręką. Kilkunastocentymetrowe gwoździe przeszyły mu przedramię, dziurawiąc je jak sito. Dziki nie czuł jednak żadnego bólu. Bez wysiłku wyrywając strażnikowi broń, obrócił ją i biorąc krótki zamach, huknął go w głowę. Gwoździe wbiły się w nią, jakby była ze styropianu. Martwy mężczyzna natychmiast osunął się na ziemię.

Kolejny atakujący, widząc brutalną śmierć swojego kompana, zawahał się próbując wyhamować. Dziki nie miał podobnych rozterek. Z niewyobrażalną siłą, rąbnął napastnika w brzuch. Łapiąc następnie za jego potylicę, rąbnął jego twarzą w kostkę. Nawet gdyby czaszka strażnika ocalała po tym ciosie, to jego kręgosłup nie mogąc znieść naprężenia pękł z głośnym trzaskiem.

W tym momencie seria wystrzałów poleciała w stronę Dzikiego. Śrut, gwoździe, śruby i ołowiane kule wypełniły powietrze jak chmara os. Mimo to, żaden z pocisków nie sięgnął swojego celu.. Wszystkie rozleciały się dookoła, roztrzaskując pobliskie okna i wyrywając kawały drewna i gruzu z fasad pobliskich budynków.

Strażnicy zaczęli pośpiesznie przeładowywać swoje bronie. Dziki wyskoczył w stronę najbliższego niczym wściekły goryl. Całym ciężarem ciała upadł na jego tors, przygważdżając go do ziemi. Wbijając pokrwawione palce w podłoże, wyrwał dwa kawałki bruku. Uderzając nimi z obu stron zmiażdżył głowę strażnika na placek.

Stojący tuż obok kompan zabitego, wymierzył w głowę Dzikiego z broni, którą ledwo zdążył nabić. Dziki spojrzał tylko w stronę lufy, a wylatujący pocisk rikoszetował niewyobrażalnym łukiem, przebijając szyję strzelca. Mężczyzna padł na kolana, chwytając się za gardło. Przez jego palce wylewała się strugami spieniona krew.

Pozostali strażnicy rzucili się do ucieczki. Dziki ruszył natychmiast za nimi. Dobiegając do pierwszego z uciekinierów, podrzucił go do góry jak piłkę. Mężczyzna wystrzelił z krzykiem na kilkanaście metrów, po czym runął na parking z łoskotem łamiąc większość kości. Uderzenie było jednak zbyt słabe by go zabić. Dziki złapał go więc ponowne i cisnął jego ciałem jeszcze wyżej. Tym razem strażnik nawet nie krzyczał. Niczym bezwładna szmaciana lalka okręcił się w powietrzu i runął na kostkę ponownie, tracąc przy tym życie.

Ocaleni strażnicy i przestraszeni mieszkańcy schronili się w tym czasie w budynku remizy. Dziki nie miał zamiaru odpuszczać. Skierował swoje kroki prosto do ich schronienia gdy na drodze stanęła mu najmniej spodziewana osoba.

Doktor Bronek wyszedł przed drzwi trzymając ręce w kieszeni swoje kitla, blokując jednocześnie drogę do wejścia.

- Ciebie jednego nie chcę zabijać, zejdź mi z drogi! – warknął Dziki, spoglądając wściekle na mężczyznę.

Doktor spojrzał na niego, przez swoje okulary biorąc głęboki oddech. - A kogo jeszcze chcesz? Czy już nie wystarczy? Zabiłeś właściciela i pracowników Mokrego Snu, Szefa straży i wielu jego podkomendnych. Wśród nich jednego moralnego chłopaka, który nigdy skrzywdziłby kobiety…- odparł doktor z wyraźnym wyrzutem.

Dziki był tak wściekły, że słowa mężczyzny w ogóle do niego nie docierały. - Ja zadecyduję kiedy będzie dość! – krzyknął. – Jeżeli z tego miejsca ma zostać chociaż gruz, niech wszyscy mężczyźni wyjdą przed budynek!

- Masz zamiar grać rolę ich sędziego i kata? – spytał Doktor. – Chcesz dowiedzieć się kto tak naprawdę skrzywdził twoją przyjaciółkę?Czy po prostu zabijesz każdego kto ci się nie spodoba!

- Nie inaczej! – odwarknął Dziki.

- Nie pozwolę ci na to – stwierdził pewnie Bronek, bez cienia strachu stając naprzeciw wściekłego.

- Powiedziałem, że nie chcę cię zabijać. Co nie znaczy, że tego nie zrobię! – zagroził Dziki, zaciskając pięści.

Doktor popatrzył na niego z pogardą – Myliłem się jednak co do ciebie, nie pozwolę ci przejść, nie skrzywdzisz już nikogo więcej!

- DOŚĆ! – ryknął Dziki biorąc potężny zamach. Siła tego ciosu rozbiła powietrze tworząc falę jak przy startującym odrzutowcu.

Wydawało by się, że wątły doktor zostanie zmieciony razem z drzwiami, murem i wszystkim co stanie na drodze tego morderczego ciosu. Stało się jednak coś zupełnie innego. Bronek przechwycił uderzenie zatrzymując je pomarszczoną chudą ręką i bez wysiłku amortyzując całą jego siłę. – Tak jak mówiłem nie pozwolę…- wyszeptał doktor, starając się ukryć, że głos zadrżał mu z przerażenia.

Dziki wziął kolejny zamach, a starzec ponownie przechwycił go bez wysiłku.

Rozwścieczony zmienił więc taktykę. Runął w stronę Bronka gromadą ciosów, które wylatywały z szybkością karabinu maszynowego. Stary mężczyzna poradził sobie jednak i z tym, bez trudu przechwytując kolejne nadlatujące uderzenia. Robił to tak jakby grał ze swoim wnuczkiem w łapki.

Dziki widząc, że nic nie wskóra odskoczył do tyłu chwytając za broń. Gdy tylko wysokie czoło mężczyzny pojawiło się w szczerbince, nacisnął spust. Kula wyleciała z komory wzmocniona siłą błędów, rozbiła powietrze wyrywając z lufy niewyobrażalną ilość dymu.

Bronek spojrzał w stronę lecącego naboju, który momentalnie zaczął wytracać prędkość. Tuż przed jego okularami, leciał co najwyżej z szybkością lotki do babinktona. Mimo włożenia całej woli, nie zdołał najwidoczniej zatrzymać ani odchylić pocisku. Bo przestraszony uskoczył w końcu na bok, a nabój nabierając natychmiast prędkości przebił się przez drzwi.

Dziki spróbował wystrzelić po raz kolejny, ale jego błędy nie wzmocniły kolejnych pocisków. Kule rykoszetowały dookoła lekarza, jak wcześniej naboje strażników dookoła niego samego.

- Odpuść…- wyszeptał Bronek, dysząc ciężko.

Dla niego używanie błędów, było najwidoczniej dużo bardziej męczące.

- Nigdy! – krzyknął Dziki, a do głowy przyszła mu przerażająca myśl.

Przypomniał sobie Pierwszego który walcząc z Dix, użył czegoś co nazwano skrzydłami motyla. Zarzucając ręce na plecy, jak jego kompan zrobił w trakcie tamtego starcia, przypomniał sobie mężczyznę który nazwał Oli szmatą. Przypomniał sobie jego słowa. O tym jak dziewczyna będzie jebana przez połowę Garażu. Jego wola eksplodowała. Dłonie na plecach po prostu zamrowiły od siły jaka się w nich zgromadziła.

- Nie…- zająknął się lekarz widząc co się przed nim szykuje. – Proszę nie…

Dziki wyciągnął ręce gdy nagle jak z pod ziemi pojawił się przed nim Pierwszy. Z impetem odbił on falę uderzeniową, która rąbnęła w ogrodzenie roztrzaskując je na kawałki. – DOŚĆ DZIKI! – wykrzyczał wściekle.

- ZEJDŹ MI Z DROGI PIERWSZY! – odwarknął, biorąc potężny zamach. Jego cios o włos minął głowę Pierwszego, który kontrując uderzenie rąbnął Dzikiego w tors.

- NADUŻYWASZ BŁĘDÓW! ZARAZ SIĘ ROZMYJESZ IDIOTO! – wykrzyczał mężczyzna, próbując opanować kompana.

- CHUJ Z TYM! – krzyknął Dziki, odwijając się pięścią która wylądowała na podbródku Pierwszego.

Gdy mężczyzna cofnął się od siły ciosu, Dziki ruszył z powrotem w stronę remizy. Pierwszy poderwał się natychmiast i łapiąc go od tyłu założył mu pełnego nelsona, blokując dalszą drogę.

- JUŻ STARCZY! PRZYSZEDŁEŚ TU PO OLI! TO BYŁO TWOIM CELEM PAMIĘTASZ! URATOWAĆ JĄ! – wykrzyczał Pierwszy, próbując przemówić Dzikiemu do rozumu.

- WIDZIAŁEŚ CO ONI JEJ ZROBILI! ONA CHCIAŁA SIĘ ZABIĆ, BO NIE MOGŁA ZNIEŚĆ TEGO JAK JĄ…JAK JĄ… - Dziki poczuł jak język grzęźnie mu w gardle, żądza mordu po raz kolejny eksplodowała w nim z nieludzką siłą.

Pierwszy oderwał się od jego pleców, jakby został porażony ładunkiem elektrycznym. Dziki ruszył w stronę remizy zaciskając pięści.Gotów przejść do jej środka choćby po trupie swojego kompana. Ten jednak nie odpuszczał, doskoczywszy do Dzikiego pchnął nim jak nic nieważącym kamieniem.

Dziki przeturlał się po ziemi, a Pierwszy wykrzyczał. – JESTEŚ IDIOTĄ DZIKI! Moja Pierwotna Wola to zachowanie życia! Ktoś kim kieruje tak prymitywna emocją jak twoja, może tylko uczynić mnie jeszcze silniejszym! Nigdy nie będzie w stanie mnie pokonać!

- Dix się udało, mi też się uda.- warknął Dziki podnosząc się z gruzów ogrodzenia.

- Wola Dix, została stworzona przeze mnie. Mogła używać błędów z pełną mocą tylko dlatego, że walczyła ze mną. A MIMO TO, WYGRAŁA TYLKO DLATEGO, ŻE JA NIE CHCIAŁEM JEJ ZABIĆ! – odwarknął Pierwszy, ruszając w stronę Dzikiego.

Mężczyźni chwycili się za barki. Siłując się przez chwilę, zaczęli uderzać swoimi plecami o pozostałą część płotu. W pewnym momencie Dzikiemu udało się odrzucić od siebie Pierwszego. Dając sobie odrobinę przestrzeni, natychmiast zarzucił ręce na plecy.

- NIE RÓB TEGO! – krzyknął Pierwszy.

- TRZEBA BYŁO NIE WCHODZIĆ MI W DROGĘ! – ryknął Dziki

- Ty idioto! NIE ZMUSZAJ MNIE BYM CIĘ ZABIŁ – odparł mężczyzna, również kładąc ręce na plecach.

Dziki nie słuchał, skrzydła motyla były gotowe. Wyrzucił do przodu obydwie dłonie, a cała jego żądza mordu przeleciała przez nie w stronę Pierwszego. Mężczyzna nie pozostał mu dłużny i błyskawicznie skontrował tym samym.

Fale uderzeniowe nie zderzyły się.Przeniknęły przez siebie niczym dwa przeciwległe wiatry. Ubrania obu mężczyzn po prostu się rozpadły, stali pół nadzy utrzymując proste ręce. Dziki poczuł, że umiera.Jego ciało po prostu się rozpadało. Jedynie Pierwotna Wola utrzymywała je w kupie, ale już po chwili żądze mordu zaczął zastępować strach…

- To koniec – pomyślał. – Dotarłem aż tutaj, tylko po to by umrzeć.

Osunął się na ziemię, a Pierwszy opuścił dłonie. – Dlaczego? Dlaczego musiałeś być tak uparty…- westchnął podchodząc do Dzikiego.

- Po prostu mnie zabij, mam już dość – odparł Dziki, po chwili tracąc przytomność.

Rozdział VII – Ból

Mike uchylił powoli drzwi, spoglądając w stronę korytarza. Wydobywające się z wnętrza dźwięki, świadczyły o obecności co najmniej jednego gospodarza. Nie zamykając wejścia przekradł się w głąb domu, dochodząc do dużego salonu z półotwartą kuchnią. Wnętrze budynku pachniało krwią i zgnilizną, ale szafki i meble wyglądały na nietknięte.Dawało to nadzieje na spory łup.

Podchodząc powoli w stronę kontuaru, zauważył ogromne pudełko z przyprawami.

– Weronika się ucieszy – wyszeptał zadowolony, biorąc zdobycz do ręki.

W tym samym momencie z sąsiedniego pokoju wypadł Gospodarz. Typowy hodowca mięśnia piwnego o nogach i rękach cienkich jak patyki. Bez chwili zwłoki wparował w Mike’a swoim olbrzymim brzuchem.

- Ty sukinsynu…- wydyszał Mike, ledwo łapiąc powietrze, bo napastnik przygniatał go do blatu swoim tłustym jestestwem.

Niewykształcony wyciągnął ręce celując w oczy weterana, który zapierając się plecami o szafkę pchnął go ze wszystkich sił. Gospodarz runął na tyłek, robiąc jednocześnie niezgrabnego fikołka.

- No dawaj! – rzucił zaczepnie Mike, przybierając bokserską postawę.

Gospodarz poderwał się do góry, a mężczyzna wymierzył mu potężnego haka lewą ręką. Niewykształcony prawie okręcił się od siły ciosu, a zadowolony weteran wyprowadził prostą która wbiła Gospodarza w półki. Gdy potwór zbierał się już do kolejnego ataku, ktoś doskoczył do niego i wbił mu nóż w skroń.

- Przestaniesz się w końcu bawić! – warknął Dziki.

Wyciągając ostrze, wbił je po chwili ponownie by przerwać odroczenie.

- Cholera jasna chyba się starzeje… - westchnął Mike drapiąc się po głowie. – Normalnie rozprawiłbym się z nim, zanim byś tu wlazł– rzucił żartobliwie w stronę Dzikiego.

Ten wzniósł zirytowany oczy. – Zacznij do tego podchodzić poważnie, bo przez te wygłupy w końcu zginiesz.

Mike zignorował te reprymendę, rozglądając się chciwie po pomieszczeniu. – Wygląda na to, że Gospodarz wprowadził się już po resecie. Dom wygląda na całkiem bogaty, może znajdziemy tu coś ciekawego…

- Bierz tylko jedzenie i to co można opchnąć we Wspólnocie– odparł Dziki, dobierając się do szafek.

- Dobrze mamusiu, rączki też mam umyć przed szabrem? – spytał naśladując dziecięcy głos.

Dziki nie odpowiedział.Wyszukując pod zlewem butelki z piwem, zaczął wywalać je na podłogę.

- Ej, ale tego to nie marnuj! – zawołał Mike, łapiąc jedną z nich.

Dziki nie podniósł nawet wzroku. – Są ciężkie, a od kiedy we Wspólnocie jest bimbrownia ceny alkoholu spadły.Nie marnuj miejsca w plecaku.

- Nie mam zamiaru! – odparł Mike, otwierając butelkę.

Nim jednak zdążył złapać z niej chociaż łyk, Dziki chwycił go za rękę. – Nie w trakcie szabru!

- O Boże! Ty jesteś już gorszy od Krzaka – wykrzyczał zirytowany chłopak, odkładając butelkę na stole.

Dziki spojrzał na swojego przyjaciela, z politowaniem. – A jak by teraz błysnęło? Kac plus ból po błyskowy. Chciałbym zobaczyć jak czołgasz się do Zwrotnicy.

- Oj bo zaraz będzie Błyskało – warknął Mike, zerkając łapczywie na butelkę.

- Jak chcesz sobie chlać w czasie szabru to następnym razem idź z Pietrasem albo Romciem. Ja nie mam zamiaru tłumaczyć Weronice, że zginąłeś bo chodziłeś przy mnie najebany – warknął Dziki, biorąc się za przeszukiwanie górnych szafek.

- Powiedz? Pierwszy nie upuścił cię na chwilę do rzeki? Bo pod deklem to ci się naprawdę nieźle odjebało – wycedził Mike.

Gdy jednak nie usłyszał odpowiedzi, sam zaczął przeszukiwać szafki.

Po kilkunastu minutach, mężczyźni opuścili budynek z plecakami wypełnionymi jedzeniem i wszystkim co Dziki uznał za przydatne. Maszerując wzdłuż torów zmierzali wprost do nowej bazy.

- Weronika będzie prze szczęśliwa – stwierdził dumnie Mike, który zdążył już zapomnieć o kłótni z przed kilku minut. – Od dawna prosiła żebym znalazł jakieś przyprawy, w końcu będziemy mogli urozmaicić jakoś te naszą nędzną kuchnię.

- Przynajmniej mamy co jeść… - westchnął Dziki. – Zważywszy na to, że zaczynamy wybrzydzać, można by odnieść mylne wrażenie, że zaczęło się u nas przelewać.

- A źle mamy? - spytał z przekąsem Mike.

Dziki znowu nie odpowiedział, więc kilka kolejnych minut mężczyźni szli w milczeniu. Panującą między nimi ciszę, przerywało jedynie niekończące się buczenie torów. Mike, któremu najwidoczniej przeszkadzał ten brak rozmowy, spróbował zagadnąć po raz kolejny.

- Nie wspominałem ci, ale gdy byłem ostatnio handlować u Siwego, to minąłem się na mieście z Kubą - powiedział, zerkając jak zareaguje na to Dziki.

Ten słysząc imię swojego dawnego lidera, wzruszył jedynie ramionami. Mike wyraźnie zirytowany, brakiem dosadniejszej reakcji ze strony kompana kontynuował dalej. - Ludzie już wiedzą, że wróciliście. Tego nie dało się ukryć. Oczywiście nikomu nic nie powiedziałem, nawet Kubie. Wspomniałem jedynie, że prawdopodobnie ukrywacie się gdzieś razem z Pierwszym.

- I bardzo dobrze, im mniej osób wie gdzie jesteśmy tym lepiej - stwierdził pewnie Dziki.

Mike westchnął, zatrzymując się na chwilę by napić się wody. Dziki w tym czasie wspiął się bliżej nasypu, by rozejrzeć się po okolicy. Stąd byli już o rzut beretem od swojej bazy, dlatego Dziki wolał wstrzymać się z rozmowami i pozostać skupionym na drodze. Podnosząc lornetkę przyjrzał się uliczką między okolicznymi budynkami, ale po obu stronach torów, wszystkie były puste.

- Trochę dręczy mnie jedna rzecz... - westchnął Mike, stając obok Dzikiego i częstując go wodą. - Kuba błagał mnie, żebym dał mu znać jeśli dowiem się czegoś o Oli...

- Czemu cię to dręczy? - spytał Dziki biorąc łyk z menażki.

- Romcio nasłuchuje ciągle radio. Podobno codziennie słychać jak Kuba prosi o jakąkolwiek informację co z tą małą. Wydaje mi się, że naprawdę się o nią martwi...

Słysząc to Dziki prawie eksplodował. - MARTWI?! On już pokazał jak się o nią martwi! Pieprzony zakłamany tchórz, który nosa nie wyściubił z autobusu! NIECH SIĘ PIERDOLI! - ryknął, a w tym momencie jego wola po prostu oszalała.

Tory które biegły obok nich, wystrzeliły kanonadą iskier, przeskakując ładunkami między semaforami. Dziki poczuł nagle przeraźliwy ból głowy i upadł na kolana.

- Stary! Uspokój się... chłopie, już wszystko jest ok...- wydukał Mike, klękając obok niego.

- Nie jest ok... - wyszeptał Dziki, dysząc ciężko.

Ból głowy tak nagle jak się pojawił, tak szybko zniknął. Dziki poczuł przelewające mu się po ciele fale otępienia. Mike przyglądał mu się wyraźnie przestraszony. Dopiero gdy z wielkim trudem podniósł się, jego przyjaciel odetchnął.

- Chodźmy, już przeszło...- powiedział Dziki, kierując się dalej w stronę Zwrotnicy.

Znowu szli przez jakiś czas w milczeniu. Z oddali widać już było wielorodzinny budynek, w którym Mike po odejściu ze wspólnoty, założył z kompanami swoją bazę. W Starym Świecie należał on do nowobogackiego małżeństwa, które miało wręcz absurdalne podejście do kwestii bezpieczeństwa i prywatności. Cały plac dookoła domu, otoczony był wysokim grubym murem. Wszystkie okna na parterze uwieńczone były ozdobnymi, lecz solidnymi kratami. Drzwi wejściowe natomiast mogły na spokojnie zastępować wrota do sejfu. To właśnie miejsce nazywali potocznie Zwrotnicą i tutaj Dziki mieszkał razem z Oli, od momentu gdy wrócił z Zarzecza.

Stając przed bramą Mike sięgnął do kurtki by wyciągnąć klucze. Z jakiegoś powodu strasznie się przy tym guzdrał, co natychmiast zwróciło uwagę Dzikiego.

- Co jest? - spytał, patrząc w niepewną twarz kompana.

Mike, odłożył na chwilę pęk z kluczami i popatrzył na Dzikiego. - Stary, tylko się nie złość... ale martwię się i ogólnie, trochę mnie to niepokoi...Czemu w ogóle takie coś się z tobą dzieje? - spytał przestraszony.

Dziki odetchnął głośno. - Przemyciłeś to piwo prawda?

Mike uśmiechnął się głupio, jak dziecko złapane na psotowaniu i sięgając za pazuchę kurtki, wyciągnął dwie butelki. Dziki złapał za jedną z nich i usiadł na skwerku przed bramą, tuż obok torów. Mike dosiadł się obok niego, otwierając swoją.

Dziki złapał łyk gorzkiego i niezbyt dobrego piwa, tłumiąc w sobie nie mniejszą gorycz życia. - Kiedy byłem na Zarzeczu, nadużyłem błędów. Praktycznie już się rozmywałem. Gdyby nie Pierwszy i taki doktor który mieszkał po tamtej stronie, już dawno zżerałby mnie defekt...- stwierdził.

- Cholera...- skwitował Mike biorąc spory łyk. - Kuba ma naprawdę przegwizdane, skoro na samo wspomnienie o nim, rozpala się w tobie żądza mordu...

- Nie chcę nawet o nim słyszeć. Bez wahania zamieniłbym jego skórę, za życie każdego kto zginął tamtej nocy - mówiąc to Dziki znowu poczuł gorycz. Przechylając butelkę praktycznie wydusił całe piwo jednym haustem.

Mike pił nieco spokojniej. Widząc, że to pytanie pogłębiło tylko zły nastrój Dzikiego, spróbował zmienić temat. - Wiesz, że Zjawa wróciła do Sojuszu Bloków?

- Chyba kpisz? - powiedział Dziki wyraźnie zszokowany.

Od samego początku gdy poznał się bliżej z weteranką, jedną z jej najbardziej wyróżniających się cech, była nienawiść do swojego byłego domu.

- Też się zdziwiłem jak Krzak mi o tym powiedział...

- Gadałeś z Krzakiem? Kiedy? - spytał Dziki.

- Kilka dni temu przez radio. Podobno sam Boruta poprosił ją o to by wróciła. Lance miał przez to totalnie przewalone, bo zrobili pokazowy proces i skazali go za pozostawienie jej wtedy na pastwę Smolarzy - wyjaśnił przyjaciel, tłumiąc beknięcie.

Dziki rzucił butelką o tory roztrzaskując ją na kawałki. Buczenie nabrało przez chwilę na sile, ale zaraz wróciło do normy. - Ciekawe czemu aż tak mu zależało - rzucił retorycznie, przyglądając się resztką butelki.

- Czy to nie jasne? - spytał Mike podnosząc się. - Chodzi o Zarzecze, teraz gdy inwazja jest właściwie na dniach, każdy człowiek jest na wagę złota. Zwłaszcza człowiek posługujący się błędami. Nawet Armia Daniela zapowiedziała amnestię dla weteranów ‘’walczących o wspólną” sprawę - stwierdził, po czym biorąc duży zamach rąbnął pustą butelką w semafor. Po tym rzucie nie gorszym od amatorskiego bejsbolisty stanął dumny jak paw.

- Ciężko uwierzyć...- powiedział Dziki, przyglądając się na budynki po drugiej stronie torów.

- A jednak... - odparł Mike, sięgając do kieszeni kurtki. Po chwili grzebania wyciągnął z niej złożoną kartkę. - Takie plakaty rozlepiają po całym mieście.

Dziki przyjrzał się papierowi z podobizną Daniela, nad którego głową wielkimi literami wypisane było hasło ‘’WALCZ ZE WSPÓLNYM WROGIEM”. Tuż pod sylwetką wodza, wylewała się istna litania słów.

Wolni weterani i wszyscy mieszkańcy Nowego Świata bez zadeklarowanej przynależności. Nastał dzień w którym nasz wspólny koszmar stał się jeszcze mroczniejszy. Na horyzoncie zawisło nowe zagrożenie, któremu na imię „Zarzecze”. Jego mieszkańcy ostrzą sobie pazury na to co zdołaliśmy przez ostatnie pięć lat zbudować. Chcą odebrać nam nasze miejsce, sklepy i życie. Choć nie wszystkim nam było zawsze po drodze, w obliczu tego nowego zagrożenia, Armia Daniela oferuje w swych szeregach miejsce, każdemu chętnemu do wspólnej walki. Ci którzy wspomogą naszego wodza, w niewątpliwym zwycięstwie, zostaną sowicie wynagrodzeni. Niektórzy otrzymają wyjątkową szansę, która zmieni ich życie na zawsze. Nie czekaj jak tchórz, nie licz na to, że inne frakcje wygrają walkę za ciebie. Stań po jedynej słusznej stronie i maszeruj z przyszłymi zwycięzcami...

Dziki kończąc odczytywanie tego propagandowego wylewu, złożył plakat na pół i podał go Mike’owi. - Martwi mnie jedna rzecz - westchnął po chwili, spoglądając w twarz przyjaciela.

- To znaczy? - spytał Mike.

- Nie gadaj, że chciałeś sobie powiesić Daniela nad łóżkiem...- rzucił pół żartem Dziki, siląc się nawet na uśmiech.

Mike, widząc, że Dziki odzyskał nieco humor zaśmiał się. - Tak właściwie, to chciałem sobie zrobić z jego gęby tarczę do rzutek...

- Dobra chodź już do domu, bo Weronika zaraz się zacznie martwić. Nie ma nas już ponad cztery godziny - westchnął Dziki, stając przed bramą.

Wnętrze Zwrotnicy można było opisać jednym słowem - Chaos. Każdy z mieszkańców ściągał bowiem do bazy to co mu się podobało, albo uznał za przydatne. Od samego wejścia prowadzącego wprost do salonu, zobaczyć można było kilka wygodnych i nie pasujących do siebie w żaden sposób foteli. Ściany obwieszone były plakatami przedstawiającymi wszystko co możliwe, zwierzęta, samochody, nagie kobiety. Wejście na piętro przyozdobione było tablicami rejestracyjnymi i samochodowymi emblematami. Na olbrzymim jadalnianym stoliku rozstawiona była siatka do ping-ponga, a przy wejściu do kuchni ktoś postawił cała torbę kijów do golfa.

- Nareszcie w domu! - zawołał Mike, siadając w swoim skórzanym czarnym fotelu.

W tym samym momencie z kuchni wyszła Weronika. Dziewczyna miała na sobie fartuszek kucharski, a swoje kręcone włosy spięła ciasno z tyłu głowy. Na widok Mike’a, od razu się uśmiechnęła i prawie dobiegając do jego fotela, rzuciła mu się na szyję. - Majuś! Nareszcie, bałam się, że nie zdążycie na obiad.

Mike z uśmiechem wciągnął dziewczynę na swoje kolana, a ta zaczęła bawić się jego czarnymi włosami. - W sumie, to w tym fartuszku mógłbym schrupać ciebie - rzucił zaczepnie, a Weronika przycisnęła się do niego.

- Bosze...- westchnął Dziki, udając, że wymiotuję. - Jesteście gorsi od nastolatków.

- Za to ty jesteś jak zły brat bliźniak Kupidyna - Zatruta Strzała. Daj miłości kwitnąć! - stwierdził Mike, obejmując Weronikę w pół.

- To co robicie, nie ma z miłością nic wspólnego - stwierdził Dziki. - To jest zjadanie sobie nawzajem twarzy... Ku ogólnemu obrzydzeniu zresztą.

- Zazdrość straszna rzecz...- westchnął Mike, ponownie całując Weronikę. - Zresztą przeszkadza to tylko tobie.

- Nie prawda mi też! - zawołał męski głos z kuchni.

- MORDA PIETRAS, NIKT CIĘ NIE PYTAŁ O ZDANIE! - krzyknął Mike.

- Ech, to ja pójdę rozładuje rzeczy do spiżarni - stwierdził Dziki, łapiąc się za plecak Mike’a.

- Poczekaj! - zatrzymał go przyjaciel, wyciągając ze swojej torby pudełko z przyprawami. - Dla ciebie wiewióreczko - powiedział dumnie, wręczając opakowanie swojej lubej.

- Mike cudnie! - zawołała natychmiast Weronika. - W końcu będę mogła ugotować coś zjadliwego...- nagle dziewczyna przerwała, spoglądając w stronę Dzikiego. - Oli ciągle nie chcę jeść. Ugotowałam dziś rano zupę, może spróbowałbyś ją przekonać żeby chociaż spróbowała... Przecież ona się zaraz zagłodzi.

Dziki westchnął ciężko, czując jak przeszywa go zimny dreszcz. - Dobrze... - powiedział, zostawiając plecak.

Wchodząc do kuchni, zobaczył Pietrasa, który czytał jakieś stare czasopismo, popijając przy tym kawę. - Siema Dziki, udany połów? - spytał natychmiast.

- Standardowo - odparł, biorąc czystą miskę z szafki. - Trochę mąki, makaronu, cukru, jakieś przetwory, ale nie braliśmy wszystkiego bo i tak mamy tego od cholery.

Pietras przekręcając stronę, złapał łyk kawy. - Klusek mamy już całą piwnicę... Tak samo ogórków konserwowych. Jak przyjdzie nam się kiedyś zabunkrować na kilka tygodni, to na tej diecie wszyscy padniemy od sraczki...

Dziki uśmiechnął się krzywo, nalewając zupę do miski. Z gotowym posiłkiem ruszył schodami na górę, prosto do pokoju dziewczyn. W przestronnym pomieszczeniu który w Starym Świecie był sypialnią właścicieli, ustawione były cztery małe łóżka z materacami. Laury ani Beaty nie było w środku, więc pewnie siedziały na podwórzu. Oli leżała w swoim łóżku z kołdrą zarzuconą na głowę.

Dziki wziął głęboki oddech i kładąc miseczkę na szafce nocnej, usiadł obok dziewczyny. - Hej Oli...- powiedział niepewnie, spoglądając na wybrzuszenie pod kołdrą.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Zsunął więc delikatnie pościel, odsłaniając jej twarz. Oczy miała otwarte wlepione w jeden punkt, a usta suche jakby od dawna nie piła. - Przyniosłem ci zupę...- wyszeptał Dziki, kładąc jej rękę na ramieniu.

- Nie jestem głodna...- odpowiedziała dziewczyna, nie spoglądając nawet w jego stronę.

- Musisz coś zjeść... - nalegał Dziki, patrząc w bladą twarz swojej przyjaciółki.

- Nie chcę...- odparła ponownie, Oli próbując zasłonić się kołdrą.

- Ale...- zaczął Dziki chcąc przekonywać ją dalej, gdy nagle dziewczyna poderwała się strącając zupę z półki.

- POWIEDZIAŁAM, ŻE NIE CHCĘ! - krzyknęła i zalewając się łzami, runęła z powrotem pod kołdrę.

Dziki poczuł jak rozlewa się po nim żal, którego nie mógł znieść. Praktycznie wybiegł z jej pokoju i schodząc wściekle po schodach, złapał za swój plecak.

- Dokąd to? - spytał Mike, widząc, że Dziki chwycił za klamkę.

- Na szaber! - odparł, wychodząc na zewnątrz.

Mike wybiegł za nim, nie wkładając nawet butów. - Chłopie czekaj! Dopiero co wróciliśmy, daj trochę odpocząć!

- Pójdę sam! - odparł Dziki, idąc w stronę bramy.

- Nie! - powiedział Mike blokując mu drogę. - Jesteś wściekły i zaraz zrobisz coś głupiego...

Dziki popatrzył się w twarz przyjaciela. - Muszę iść...

- To poczekaj, pójdę z tobą... ktoś musi cię pilnować.

***

Dziki i Mike stali pod obwodnicą obserwując przez lornetki Delimera kręcącego się po osiedlu. Niewykształcony snuł się powoli wzdłuż ogrodzeń, niedaleko osiedlowego sklepu Agatka.

- Myślisz, że to ten sam? - spytał Mike, przyglądając się potworowi.

- Który ten sam? - dopytał nieskładnie Dziki.

- No ten, co zabił tego banderowca gdy byliśmy na Zatorzu - wyjaśnił przyjaciel, odkładając lornetkę

Dziki podrapał się po głowie. - Prawdopodobnie. Po zabiciu tego chłopaka zrobił sobie tu nowy obszar patrolowy...

- Dobra odchodzi...- stwierdził Mike, podnosząc jeszcze raz lornetkę do oczu. - Możemy iść sprawdzić...

Mężczyźni przeszli pod wiaduktem obwodnicy i ruszyli prosto w kierunku osiedlowego sklepu. To z niego niecały rok wcześniej, Dziki razem z Mike’m wyszabrowali zapasy, które zagwarantowały temu pierwszemu miejsce we Wspólnocie. Od tamtej pory nie było okazji by zajrzeć ponownie do tego miejsca.

- Szkoda, że nie wybiliśmy szyb. Można by z daleka ocenić, czy się zresetował - stwierdził Dziki.

- Tym razem wybijemy - powiedział pewnie Mike, gdy stanęli obok zniszczonego ogrodzenia. - Cholera, już stąd widzę, że pusto...- dodał po chwili zrezygnowany.

Obaj chwycili po kawałku gruzu i roztrzaskali witrynę. - Nie mniej trzeba tu zaglądać co jakiś czas...- stwierdził Dziki.

- Trzeba, trzeba...- potwierdził Mike, wychodząc na drogę.- Dziki? - zagadnął nagle, zerkając w stronę kompana.

- Mhm? - mruknął chłopak, siadając na chodniku.

- Nie chcesz już tam wracać, prawda? - spytał Mike, stając nad nim.

- Daro ciągle żyję. Nie podaruję mu tego co zrobił. Jeżeli Oli się poprawi... jak tylko Oli się poprawi, wracam na Zarzecze - powiedział Dziki, ściskając wściekle pięści.

Mike pokręcił głową. - Jesteś jedyną osobą z którą ta dziewczyna w ogóle rozmawia. Straciła już tylu bliskich, nie każ jej znosić tego ponownie.

- Mike, ona mnie nienawidzi...- powiedział, biorąc do ręki kamień i rzucając nim z frustracją w drogę.

- To nie prawda, potrzebuje tylko czasu żeby...

- Przestań pierdolić! - ryknął Dziki. - Czasu na co? Żeby zapomnieć jak ją zniszczyli? Albo wypchnąć z pamięci, że to ona przekonała cały autobus, aby mnie nie wyrzucali? Zawierzyła we mnie, przez to jej bliscy nie żyją, a ją spotkało to wszystko...

Mike’owi najwidoczniej zabrakło już argumentów, bo usiadł obok Dzikiego milcząc przez dłuższy czas. - I dlatego masz zamiar dać się zabić? - spytał w końcu.

- Chcę żeby przed moją śmiercią flaki Daro, wytarły asfalt. Potem mam w dupie to co się ze mną stanie...

Mike odetchnął ciężko. - Nie wiem nawet jak z tobą teraz rozmawiać. Brakuje mi słów...

- Bo to są rzeczy, na które nie ma porad ani lekarstwa. Stało się już za dużo. Po człowieku którym byłem nie został już nawet ślad...- odparł Dziki.

Mike, popatrzył na niego niepewnie gdy nagle ich radiostacje zatrzeszczały.

- Dziki, Mike zgłoście się! - zawołał Romcio.

- Co się dzieje bydlaku? - spytał Mike, podnosząc radiostację.

- Na głównym kanale ktoś próbuje wyłapać Dzikiego. Pewnie tego nie słyszycie bo siedzicie na naszym...

- To na pewno Kuba, niech mnie pocałuję w dupę. - powiedział Dziki.

- To nie Kuba - stwierdził Romcio. - Jego serenady o tęsknocie do Oli, wysłuchuje codziennie od waszego powrotu... To ktoś inny, przedstawił się jako Klucz. Chyba był kiedyś waszym mechanikiem w autobusie.

Dziki i Mike popatrzyli na siebie zszokowani. Klucz został ranny jeszcze przed zniszczeniem autobusu i leczył się w szpitalu Wspólnoty. Zoidberg wspólnotowy łapiduch nie dawał mu praktycznie żadnych szans, a jednak chłopak doszedł do siebie. Dziki, który miał ostatnio inne rzeczy na głowie, nie pomyślał nawet, by spotkać się z dawnym kompanem, albo sprawdzić co u niego.

- No proszę, mamy więc przynajmniej jedną dobrą wiadomość - stwierdził uradowany Mike.

***

Nawoływanie się przez radio było dość problematyczne, bo kanał ogólny był zwykle zaśmiecony przez weteranów. Po kilku minutach prób Dziki i Mike’ wyłapali w końcu Klucza. Chłopak nalegał na to, by spotkali się osobiście, bo miał do Dzikiego jakąś sprawę o której nie chciał mówić przez radio.

Dziki obawiał się, że ta nagła prośba mogła być podyktowana kombinatoryką ze strony Kuby. Miał podejrzenie, że dawny lider chciał w jakiś sposób wydobyć informację o miejscu pobytu Oli. Dlatego na spotkanie umówili się z dala od Zwrotnicy, po stronie Centrum.

Dziki i Mike, stali przy głównej drodze z lornetkami wbitymi w oczy. Nigdy nie było wiadomo, kto jeszcze mógł wyłapać ich komunikat. Lepiej więc było pozostać ubezpieczonym. Po pół godziny od momentu, gdy pojawili się w umówionym miejscu, okolicę wypełnił dźwięk silnika.

- Cholera, samochód - powiedział Mike, spoglądając przez lornetkę na drogę w oddali. - A powiedz, co zrobimy jeśli z Kluczem przyjedzie Kuba? - spytał, patrząc znaczącą na Dzikiego.

- W najlepszym wypadku napluje mu w mordę, w najgorszym skopie dupsko. - odparł.

Po chwili tuż przed nimi zatrzymało się niebieskie sportowe auto. Klucz siedział za kierownicą. Na siedzeniu pasażera i z tyłu pojazdu nikogo więcej nie było. Wysoki chłopak wyszedł z samochodu, wyciągając rękę w stronę Dzikiego. - Dobrze, cię widzieć! - powiedział, a jego głos zadrżał. - Dziękuje, że zgodziłeś się na spotkanie. Wiem, że Kuba nie miał tyle szczęścia...

- Gdybyś wiedział jak udało mu się przeżyć, sam nie miałbyś ochoty na rozmowę z naszym byłym liderem - stwierdził pewnie Dziki.

- No tak... - westchnął Klucz, opuszczając głowę. - Wiem, że Janek i Edek są razem z Kubą. A co z dziewczynami?

- Mike się nimi zajmuje. Są bezpieczne - odparł Dziki. - A ty? Jak sobie radzisz? - spytał.

Klucz popatrzył na samochód którym przyjechał, opierając na nim rękę. - Dopiero niedawno stanąłem na nogi. Musiałem odpracować trochę swój pobyt, bo pensja Greena ledwo pokrywała moje utrzymanie. Potem dostałem ofertę pracy, jako monter we Wspólnocie, ale odmówiłem. Wróciłem do swojego domu ze Starego Świata, odpaliłem moje auto i ruszyłem w drogę. Chcę spróbować szczęścia jako samotnik, ale nie mam zamiaru podróżować pieszo...

- Takim autkiem to i ja bym pojeździł - wtrącił Mike, a Klucz zaśmiał się.

- Właśnie auto jest tu problem. Moja stara coupeta nie nadaję się za bardzo na postapokaliptowóz. Za to mój sąsiad miał całkiem spoko terenówkę. Wysoka, pojemna, niezawodna. Dołożyłbym do niej trochę zabezpieczeń i byłbym ustawiony.

- Co cię blokuje? - spytał Dziki.

- Sąsiad we własnej osobie. Zamienił się w gospodarza i siedzi w chałupie, a że kawał był z niego chłopa za życia, bez broni nie bardzo mam do niego start. Dlatego chciałem się z wami spotkać. Nie bardzo mam kogo poprosić o pomoc... a dla was to byłby tylko jeden strzał...

Mike popatrzył na Dzikiego, który pogrążył się myślach. - Cóż, to chyba nie będzie problem...Daleko to?

- Kawałek, ale pojedziemy autem i wrócimy autem. Odstawie was, gdzie tylko będziecie chcieli - stwierdził Klucz. - To jak, mógłbym prosić o tę małą przysługę, dawny strażniku?

Dziki skinął głową. - Spoko, ale na pewno chcesz się włóczyć samemu?

- Tak, to już postanowione... Po autobusie, nie mam ochoty wiązać się znowu w jakiejś dużej grupie...- stwierdził Klucz.

- To dawajcie ruszamy. Nie chcę żeby Wiewióreczka czekała z kolacją... Tylko stawiam jeden warunek - wtrącił Mike.

- Jaki? - spytał Mechanik

- Ja prowadzę - odparł, zacierając ręce

***

Droga do dawnego domu Klucza nie zajęła im zbyt długo, nawet mimo koślawych umiejętności Mike’a.

Chłopak w Starym Świecie, miał na swoim podwórku mały warsztat samochodowy, który należał do jego Ojca. Szyld wywieszony na bramie, wyblakł i pordzewiał, ale sam budynek i garaż wyglądały na nienaruszone.

Po sąsiedzku stało kilka innych klockowatych domostw, których ogródki pełne były wyschniętych drzew i gałęzi.

- Który to? - spytał Dziki, rozglądając się po okolicy.

- Tamten - powiedział Klucza wskazując na drugi w kolejności płot licząc od swojego domu. - Terenówka jest w garażu. Kluczyki muszą być gdzieś w budynku, a w najgorszym wypadku sąsiad ma je przy sobie.

Mike zatrzymał auto parkując przy chodniku. - Dobra, nie będziemy się bawić. Wchodzimy dwie kulę w głowę i przeczesujemy chałupę - stwierdził, przeciągając zamek w karabinie.

Dziki skinął głową, przyjmując ten prosty plan.

Już po chwili cała trójka przeszła przez pordzewiałą furtkę, na teren posesji. Budynek wydawał się nie szabrowany, co tylko potwierdzało, że gospodarz może być w środku.

- Widziałeś go już? - spytał Dziki.

- Tak...- odparł zdenerwowany Klucz, otwierając drzwi.

Mieszkanie było bardzo ponure. Okna był niewielkie i źle rozmieszczone, co w połączeniu z ciemnymi kolorami na ścianach, sprawiało, że w środku czuło się jak w jakiejś kopalni. Przechodząc wytapetowanym na zielono korytarzem, weszli do kuchni gdzie przy stole siedziała jakaś postać.

Dziki pomyślał najpierw o Gospodarzu, ale zbyt dobrze znał te twarz. Przy stole siedział Pers.

- Kopę lat Dziki! - zawołał dawny weteran.

Dziki nie czekając wymierzył do niego, ale nim zdążył nacisnąć spust, lecący nóż wytrącił mu pistolet z ręki. Spoglądając w bok, dostrzegł Hienę który świdrował go wściekle oczami.

Z tyłu Mike podniósł właśnie ręce, bo Klucz przycisnął mu lufę do potylicy.

- Co do kurwy nędzy...- spytał przyjaciel Dzikiego, rozglądając się przestraszony po zgromadzonych osobach.

- Mamy tu małe spotkanie, fanklubu mielonki z Dzika - wyjaśnił Pers podnosząc się od stołu. - Jaka to niezwykła magia, że wspólny wróg potrafi zjednoczyć tak różnych ludzi.

- Klucz, kurwa... jak mogłeś...- wysapał Dziki, spoglądając z obrzydzeniem na dawnego kompana.

- JAK MOGŁEM?! JAK MOGŁEM?! - wykrzyczał chłopak doskakując do Dzikiego. W tym czasie Hiena wyrwał Mike’owi karabin z ręki. - Straciłem przez ciebie wszystko Dziki, dom, rodzinę, przyjaciół... BO NIE POTRAFIŁEŚ PO PROSTU ODEJŚĆ! TY PIEPRZONA GNIDO! - krzyknął, zaciskając pięść by huknąć Dzikiego w głowę.

Niespodziewanie Hiena przechwycił jego rękę, szepcząc. - Nie pobudzaj mu Woli. Wie, że to jego wina. Wie, że zasłużył na to co go spotyka i niech tak zostanie.

Dziki popatrzył z niedowierzaniem na rozmytego weterana. - Trudno, zabijcie mnie... mam to naprawdę gdzieś, ale wypuście Mike’a. On nie ma z tym nic wspólnego.

- DZIKI! - zawołał przestraszony przyjaciel, ale ten przerwał mu.

- Zamknij się! Mówię poważnie, to dobry koleś, który miał po prostu pecha, mieć za przyjaciela taką gnidę jak ja. Nie, będę się bronił, nie będę walczył ani rozbudzał woli. Tylko dajcie mu odejść...- wyszeptał Dziki, ledwo tłumiąc złość.

Klucz spojrzał niepewnie na Mike’a. - Może faktycznie damy mu spokój, nie kolesia wina, że znał Dzikiego...

- Mnie ryba, zdechnąć ma ta namiastka strażnika - wysapał jadowicie Hiena, przeciągając sobie nożem po szyi.

- A mnie nie...- wtrącił Pers.- Wspieranie idiotów musi mieć swoje konsekwencję.

Dziki wystrzelił do przodu, a Pers przycisnął mu pistolet do głowy. Zupełnie to zignorował i mimo lufy wciśniętej w czoło, wymierzył mu cios w gębę. Hiena złapał go jednak od tyłu i przewracając przycisnął do ziemi. - Skrępuj go... - wysapał w stronę Klucza, który drżącymi rękoma, sięgnął po wcześniej przygotowaną taśmę klejącą.

Po chwili za równo Mike jak i Dziki, siedzieli przy stole przyklejeni do krzeseł.

- Jesteś pewien, że ten Chochoł tam siedzi? - spytał Pers, zerkając w stronę zejścia do piwnicy.

- Jest, jest. Spałem dwa domy dalej a i tak prawie wyzionąłem ducha. Musi być naprawdę duży - odpowiedział Klucz.

Słysząc to Pers uśmiechnął się. - Cholera, aż żałuję, że mnie przy tym nie będzie.

- Przy czym do cholery? Dlaczego mnie po prostu nie zabijecie? - warknął Dziki.

- Bo istnieje los gorszy niż śmierć i takiego właśnie doświadczysz - wyszeptał mu Hiena do ucha.

- Dobra, spadamy - zawołał Klucz i po chwili cała trójka wyszła z budynku, zostawiając Dzikiego i Mike’a skrępowanych na krześle.

Dziki natychmiast spróbował wyszarpać ręce, ale szara taśma kleiła je mocno, nie pozwalając przesunąć się choćby o centymetr. - Mike, co to za niewyszktałcony ten Chochoł?

Mike który szarpał się ze wszystkich sił, wydukał w międzyczasie. - Takie cholerstwo które włazi ci do głowy. Podobno ludzie pod jego wpływem potrafią strzelić sobie w łeb, a on sobie potem ich na spokojnie pożera...

- Cudownie...- wysapał Dziki, ciągnąć rękoma tak mocno, że przeciął w końcu skórę.

Miał nadzieję, że krew wypływająca z rany rozmiękczy nieco klej.

- Nie musisz się martwić, one nigdy nie podchodzą do żywych, a my związani raczej się na życie nie targniemy... Ta ich zemsta ma spore wady...- wysapał Mike, którego krzesło zaczęło trzeszczeć od siły z jaką się szarpał.

Niespodziewanie Hiena wrócił do pokoju. - Nic mi nie zawiniłeś, potraktuj to jako akt miłosierdzia - powiedział, łapiąc za nóż i przecinając Mike’owi przed ramię.

Chłopak wrzasnął z bólu a jego krew wylała się strugą na podłogę. - Przynajmniej, nie będziesz męczył się długo... - wyszeptał Hiena, rzucając jeszcze jedno pogardliwe spojrzenie w stronę Dzikiego, nim ponownie wyszedł z pokoju.

Ten nie mógł uwierzyć w to co działo się przednim. Właśnie umierała przez niego kolejna osoba. Mike patrzył z przerażeniem, na ranę na swojej ręce. Przestał się już nawet poruszać, po prostu zamarł wystraszony.

- Stary, ja się wykrwawię...- wyszeptał z niedowierzaniem.

- Nie Mike, wszystko będzie dobrze...daj mi chwilę, zaraz się z tego uwolnię. Zaraz ci pomogę! - wykrzyczał Dziki, szarpiąc się ze wszystkich sił.

- O cholera, jak to się ze mnie leje...- wyszeptał przerażony Mike.

Dziki szarpnął się do tyłu, lądując razem z krzesłem na plecach. Jego głowa uderzyła o podłogę z taką siłą, że prawie go przy-mroczyło.

- Żyjesz stary? - spytał Mike, którego głos zrobił się mdły.

- Tak, tak! Wytrzymaj jeszcze chwilę! - zawołał Dziki.

Krzesło pod jego plecami trzeszczało i wyginało się, ale za diabła nie chciało się rozejść. Dziki szarpał rękami robiąc coraz większe szpary między nadgarstkami a taśmą.

- Zimno mi...- stwierdził nagle Mike.

- Nie zasypiaj, trzymaj się... opowiedz mi coś. Opowiedz mi o Weronice, jak ci z nią jest? - zawołał Dziki, słysząc jak głos Mike’a słabnie.

Przyjaciel spojrzał mętnie w przestrzeń. - To cudowna dziewczyna wiesz? Jest słodka jak cukierek i taka naprawdę miła. Chłopaki śmieją się, że jest ze mną tylko dlatego, bo ją złapałem na dobrego pocieszyciela... ale mi to nie przeszkadza. Wydaje mi się, że dobrze nam razem...

- Też tak sądzę, czuć między wami te chemie! - wołał Dziki, mając wrażenie że jeszcze chwila i uda mu się uwolnić.

- A wiesz, że się kochaliśmy? W końcu udało mi się być z dziewczyną tak naprawdę, to było... to było..

- Jakie? - spytał Dziki. - Jakie to było?

Mike zamilkł. Jego głowa zawisła przez chwilę sztywno, po czym osunęła się w dół.

- MIKE! MIKE! - krzyknął Dziki. - Stary błagam... Kurwa! Wszyscy tylko nie ty! Tylko nie ty!!!

- Za późno szefie... on już odszedł - odezwał się głos w głębi pokoju.

Dziki próbował się wydostać, ale było to już bezcelowe. Kałuża krwi pod stopami jego przyjaciela, była tak wielka jakby ściekła z niego cała posoka. Niespodziewanie ktoś wszedł po niej do pokoju.

- Błagam cię, pomóż mu... on naprawdę nie zasłużył... nie on...- zawył Dziki, wciskając twarz w podłogę.

- Nie mogę. Tak jak ty nie mogłeś pomóc mi - stwierdził delikatny chłopięcy głos.

Dziki wykręcił głowę, starając się zobaczyć kto do niego mówi. Wtedy dostrzegł nad sobą Korka. Chłopak uśmiechał się delikatnie. - To twoja wina szefie, to tak jakbyś nosił w sobie jakieś przekleństwo... Założę się, że za jakiś czas, słowem Dzikiowanie, będzie się opisywało zachowanie osoby, przez którą giną jej przyjaciele.

- Co ty... Przecież ty nie żyjesz... - wyłkał Dziki, nie mogąc powstrzymać nabiegających mu do oczu łez.

Chłopak usiadł po turecku na podłodze, spoglądając Dzikiemu w zapłakaną twarz. - Tak, nie żyję... Dlaczego więc Edek i Green żyją? Dlaczego Jankowi się udało? Myślałem, że ty jeden mnie lubisz szefie... A może właśnie dlatego umarłem? Bo to ludzi którzy są ci bliscy, spotyka parszywy los...

Dziki pokręcił głową. - To nie możliwe... to się nie dzieje.

- Oczywiście, że się dzieje. Czy w takim świcie jak ten, cokolwiek może być niemożliwe? - stwierdził chłopak, rysując palcem w kałuży krwi, którą wylał z siebie Mike. - Nie żeby miał pretensję, ale nie mogłeś zabić Modrzewa szybciej? Naprawdę to ja musiałem umrzeć, żebyś przebudził Pierwotną Wolę? Wiesz ilu rzeczy nie zdążyłem zaznać, bo ty nie potrafiłeś się zdecydować by odejść?

- Przepraszam... Korek tak bardzo cię przepraszam... - wyłkał Dziki.

- Trochę to bezczelne przepraszać za coś takiego szefie. To Pierwszy opowiedział ci metaforę ze szklanką? Czy twoje przeprosiny przywrócą mnie do życia?

- No właśnie Dziki? A co ze mną? - zawołał nagle Mike.

Dziki popatrzył na jego ciało, ono wciąż leżało bez ruchu. Natomiast obok Korka stanęła prawie identyczna kopia. - Byliśmy przyjaciółmi, narażałem się dla ciebie, praktycznie dzięki mnie miałeś szansę w tym świecie. I co dostałem w zamian?

- Mike... Mike... - wyłkał Dziki, uderzając głową w podłogę. - To ja powinienem był zginąć, nie ty... nie ty...

- I tu masz rację stary - warknął oburzony mężczyzna. - Co z Weroniką? Wyobraź sobie teraz, że ona będzie czekała tam na mnie. A ja nigdy nie wrócę... moja biedna wiewióreczka - westchnął Mike ukrywając twarz w dłoniach.

Dziki zdołał oswobodzić jedną z rąk i zerwać taśmę z drugiej.

Jego zmarli towarzysze odsunęli się przyglądając mu. - Może nie jest za późno! - krzyknął Dziki. - Może tylko straciłeś przytomność! - zawołał, kładąc palce na szyi Mike.

Jego ciało było zimne, a pod opuszkami nie wyczuł nawet najmniejszego uderzenia.

- No i co? Wskrzesisz mnie? - prychnął ironicznie Mike.

Dziki osunął się przy krześle, opierając nogi na ciele przyjaciela. - Tak mi przykro, tak mi przykro.

- Wiesz co? Mam to w dupie! Powinienem był cie wepchnąć na tory, gdy zacząłeś odpierdalać. Teraz przynajmniej byłbym żywy - warknął drugi Mike, nachylając się nad Dzikim.

- On ma rację szefie. Im dłużej chodzisz po tym świecie, tym więcej ludzi cierpi przez ciebie - wtrącił Korek. - Powinieneś było odejść już dawno...

Dziki usiadł na podłodze, gdy nagle pod jego nogi kopia Mike’a wepchnęła kuchenny nóż. - Naprawdę jest ci przykro? To odpokutuj za to co zrobiłeś!

Korek przytaknął. - To jedyny sposób, żeby nikt więcej już przez ciebie nie cierpiał...

Dziki chwycił nóż do ręki i przycisnął go do swojego nadgarstka. Niespodziewanie ostrze wystrzeliło gdzieś na bok, jakby ktoś wytrącił mu je z dłoni. Przeczołgał się po podłodze, próbując chwycić jez powrotem, gdy nagle coś poderwało go do góry. - Zostaw mnie, daj mi spokój, chcę umrzeć! CHCE UMRZEĆ!

- Dziki...- zawołał z oddali głos Mike’a. Ten nie pochodził jednak od jego kopi, ta zafalowała i zrobiła się nie wyraźna. - Dziki, opanuj się! To ja! To ja!

W tym momencie Dziki poczuł jakby budził się ze snu. Nie było krwi, nie było Korka. Mike stał zanim trzymając go od tyłu. - Stary uspokój się.

- Mike, Mike! - wykrzyczał Dziki, obracając się i przyciskając do przyjaciela. - Stary co się stało? Przecież Hiena cię zabił, jakim cudem. Co się dzieje?

- Jak zabił? Przywiązali nas do krzesła i zostawili tutaj, a potem upadłeś i zacząłeś majaczyć. Na koniec chciałeś sobie poderżnąć żyły. Ledwo się wyrwałem, żeby cię powstrzymać... - stwierdził przyjaciel.

Dziki nie dowierzał w to co słyszał. Wszystko wydawało mu się wcześniej takie realne. - To ten Chochoł, to musiała być jego sprawka...- stwierdził roztrzęsiony. - Tylko dlaczego ty się nie złamałeś?

- Bo nie noszę w sobie tyle gówna co ty? No i ogólnie lubię moje życie, nawet to teraz...Dobra, chodźmy stąd bo jeszcze sobie uświadomią, że ta ich zemsta nie wypaliła.

***

Dziki przez dłuższy czas nie mógł otrząsnąć się po tym co zobaczył. Co jakiś czasz szturchał Mike’a ręką, jakby bał się, że przyjaciel się przed nim rozpłynie. Powoli zbliżał się wieczór, nie było już szans, żeby wrócili do Zwrotnicy przed zmrokiem.

- Cholera, Weronika mnie zabije... I jeszcze straciłem akacza - westchnął Mike.

- Zabrali ci radio? - spytał Dziki, trzepiąc się po kieszeniach. - Bo mi nie...

Mike chwycił za krótkofalówkę uradowany. - Przynajmniej jeden problem z głowy - zawołał, nawiązując kontakt z ich bazą. - Romcio bydlaku, jesteś tam?

- Mike? Chłopie co się dzieje? Weronika od trzech godzin suszy mi łeb, mieliśmy zaraz iść was szukać...

Dziki przełknął nerwowo ślinę, bo przypomniały mu się słowa kopi Mike’a o czekającej dziewczynie.

- Mieliśmy mały poślizg, zostaniemy do jutra na mieście. Z rańca przekradniemy się z powrotem do nas...- stwierdził Mike

Po chwili stało się coś dziwnego. Radio zatrzeszczało, a zamiast Romcia odezwał się jakiś obcy głos. - UWAGA! UWAGA! Mówi Cichy z Armii Daniela, nadajemy na wszystkich kanałach. Zarzecze zaatakowało, mosty zostały odbudowane, natarcie ruszyło!

- O kurwa...- wyszeptał Mike, prawie wypuszczając radio z ręki.

Rozdział VIII – Szczere rozmowy

- Stary wstawaj! – zawołał Mike, szarpiąc Dzikiego za ramię.

Ten poderwał się natychmiast, otwierając przerażony oczy. – Co jest? Co się dzieje. – spytał, odruchowo wyszukując dłonią nóż, który miał schowany przy oparciu.

- Znowu się darłeś przez sen. Nie, żebym liczył, że się jeszcze dziś wyśpię, ale w końcu coś tutaj ściągniesz. – odparł Mike, siadając z powrotem na kanapie.

- Przepraszam, nie kontroluje tego. – westchnął Dziki, rozglądając się po pomieszczeniu.

Gdy uciekli z pułapki przygotowanej przez Klucza i jego nowych towarzyszy, zbliżał się wieczór. Nie było szansa na dotarcie do Zwrotnicy albo chociaż Wspólnoty. Finalnie ukryli się więc w opustoszałym bloku, zajmując mieszkanie na pierwszym piętrze. Zwykle, gdy weterani spędzali noc na mieście, mieszkania na tej wysokości uchodziły za najbardziej bezpieczne. Niezbyt inteligentni niewykształceni, nie byli w stanie dostać się na tej wysokości przez balkon. Z drugiej strony, gdy zostało się odciętym na klatce, wciąż można było spróbować przedostać się na dół po murze, nie ryzykując jeszcze tak bardzo, jak przy wyższych piętrach.

Mieszkanie, które zajęli padło już niestety ofiarą szabrowników. Co prawda z zewnątrz wydawało się nietknięte, a jego okna ciągle były całe, w środku nie pozostało jednak nic cennego. Na szczęście niezbyt skrupulatni poprzednicy, nie przeszukali całego pionu. Przymuszeni pragnieniem Dziki i Mike, odnaleźli w jednym z pokoi kilka butelek gazowanej wody. Była to oprócz kuchennych noży, jedyna przydatna rzecz w całej klatce.

Mike usiadł na czerwonej pufie, łapiąc butelkę, którą opróżnił z wyraźnym oporem. – Rzygać mi się już chce od tej wody, ale przynajmniej zabija na chwilę głód. – stwierdził, ściskając się za burczący brzuch.

Dziki, który również czuł w środku wyraźną pustkę, przypomniał sobie, że przecież nie zjedli nawet obiadu w Zwrotnicy. - Spróbuj się przespać, ja popilnuje – zaproponował, chcąc chociaż trochę zrekompensować przyjacielowi sytuację, w której się znaleźli.

Mike słysząc to, pokręcił głową, gniotąc butelkę w ręku - Nie ma szans, żebym usnął. Jestem zmartwiony, głodny i zmartwiony. - odparł, rzucając plastikową kulką w róg mieszkania.

Dziki spojrzał w stronę przyjaciela. Jego mina zdradzała, że rzeczywiście coś mocno go niepokoi. - Czym się przejmujesz? – spytał. - Zanim Zarzecze dotrze choćby w okolicę stacji, minie jeszcze sporo czasu. Nie mówiąc już o tym, że praktycznie nikt nie wie, gdzie jest Zwrotnica. – stwierdził, licząc, że uspokoi to nieco jego kompana.

Mike wciąż nie wyglądał na przekonanego. Podniósł się i stając obok Dzikiego, popatrzył tęsknie w okno. - Może. Ale po tych historiach, które przyniosłeś z Zarzecza... Naprawdę zacząłem się martwić, co by było, gdyby wygrali. – westchnął, opierając się o parapet. - Może gdybym dalej był sam, mniej bym się stresował. Teraz myślę o tym, co będzie z Weroniką. Ta dziewczyna to cud, ale nie jest Dix… nie poradziłaby sobie sama… Cholera czasem myślę, że w tym świecie lepiej być samemu. – stwierdził z mocną zgryzotą.

- Brzmisz teraz jak Pierwszy. – skwitował Dziki, próbując wypatrzyć cokolwiek w mroku za szybą.

Ponieważ okno wychodziło w kierunku stacji, z oddali można było dostrzec światła Wspólnoty rozbijające się o niemal czarne niebo. Po chwili wpatrywania się, w te migoczącą łunę, Dziki dostrzegł kolejny jasny punkt. – To Sojusz Bloków? – spytał Mike’a, wskazując palcem na małą jasną plamkę.

Jego przyjaciel wyprostował się, przyglądając przez chwilę. – Tak. Chociaż zwykle nie są tak jaśni. Dziś pewnie wszyscy są zaalarmowani przez tę inwazję, więc nie szczędzą na zasilaniu i świetle.

- Wątpię, żeby zaatakowali w nocy. Za dużo niewykształconych. – odparł Dziki.

Mike usiadł na parapecie, opierając się plecami o okno. – Dalej podtrzymujesz to, że chcesz tam wrócić? - spytał niespodziewanie.

- Jeżeli chodzi ci o Zarzecze, teraz to już chyba bezsensu… Daro na pewno jest w łańcuchu dowodzenia całego szturmu. Zastanawiam się tylko jak włączyć się do walki i go znaleźć…- stwierdził, nie spoglądając nawet w stronę Mike'a.

Ten słysząc go, zmarszczył natychmiast czoło. – Nie będę ukrywał, że chciałbym, abyś został z nami. Mamy teraz naprawdę fajną zjednoczoną grupę nie to, co w starej Wspólnocie. Przeszliśmy już razem sporo. A z tobą przy boku, gdy posługujesz się błędami, wszyscy czulibyśmy się dużo pewniej…

Dziki słysząc to, poczuł natychmiastową irytację. Przypomniało mu się, jak w czasach gdy był Strażnikiem Autobusu, wszyscy też przekonywali go, że przy nim czują się pewni i bezpieczni, a finalnie skończyli przez niego martwi. - PRZESTAŃ! – przerwał natychmiast. – Gdziekolwiek się nie pojawię do kogokolwiek nie przyłącze, ściągam tylko problemy. Ledwie wczoraj prawie przeze mnie zginąłeś! Nie mam zamiaru narażać nikogo więcej, swoją osobą. Powiedziałem, że zostanę, dopóki Oli nie dojdzie do siebie. A patrząc na to, jak wyglądały ostatnie tygodnie, myślę, że lepiej już po prostu nie będzie…

- Daj tej dziewczynie szanse! – warknął Mike, spoglądając z wyrzutem na Dzikiego. – Wiesz, co ona przeżyła? Potrzebuje czasu i wsparcia bliskiej osoby, a nie ma nikogo bliższego od ciebie. Ruszyłeś na tamtą stronę, żeby ją ratować! – przekonywał, machając przy tym ręką, jakby tłumaczył coś nierozgarniętemu dziecku.

- Powtarzam ci jeszcze raz, ona mnie nienawidzi! – zawołał sfrustrowany Dziki. – Gdy jestem obok nie może znieść pięciu minut, żeby nie wybuchnąć na mnie krzykiem, albo nie zalać się płaczem …

Mike pokręcił głową wyraźnie zirytowany postawą Dzikiego. – Wbiłeś sobie te jej rzekomą nienawiść w czerep jak jakąś mantrę buddyjską. Przy tobie przynajmniej okazuje jakiekolwiek emocje, bo wszystkich innych traktuje jak powietrze… Ale dobrze, jeżeli chcesz odejść, nie ma problemu. Po twoim odejściu ściągnę do nas Kubę…- stwierdził weteran, zakładając ręce na piersi.

- Nie ośmielisz się…- wypalił zszokowany Dziki, a jego przyjaciel uśmiechnął się ironicznie.

- Dlaczego nie? Sam mówiłeś, że chcesz odejść. Więc co cię obchodzi, co będzie z nią dalej? - spytał, zaczepnie.

Dziki słysząc to, poczuł jak przelewa się w nim wściekłość. - OBCHODZI MNIE BARDZIEJ NIŻ KOGOKOLWIEK! A NA PEWNO BARDZIEJ NIŻ JEGO! – krzyknął.

- Skoro tak, dlaczego chcesz ją zostawić samą?! – zripostował Mike.

- Po pierwsze nie samą, bo zostawiam ją z Tobą! - odparł natychmiast. - Jesteś jedynym człowiekiem na tym świecie, któremu ufam. Po drugie robię to dla jej bezpieczeństwa! Coś, czego nie potrafiłem zrozumieć do tej pory to fakt, że czasem trzeba kogoś zostawić dla jego dobra! – usprawiedliwiał się dalej.

W tym samym coś poruszyło się na klatce schodowej. - No i super, ściągnęliśmy coś! Mówiłem, żebyś się nie dar! – krzyknął Mike.

- JA! A ty? Co niby robisz teraz?! – wrzasnął Dziki.

Mężczyźni popatrzyli się na siebie ze skonsternowanymi minami, po czym obaj uśmiechnęli się głupkowato. – Jesteś niemożliwy – westchnął Mike, łapiąc za nóż kuchenny.

- Ty nie lepszy. – odparł Dziki, stając przy wejściu w gotowości do ataku.

Po chwili usłyszeli drapanie w drzwi i chrapliwy męski głos, wołający z drugiej strony. - Wynoś się! Wynoś!

- Ignorujemy go na razie? Drzwi nie wyważy… - stwierdził Dziki.

- Ale będzie wołał całą noc… Może przyciągnąć innych…- odparł Mike, zerkając nie pewnie w jego stronę.

- Po tym, co tu odwalaliśmy przed chwilą, nie zdziwiłbym się, gdyby maszerowała tu większa grupa…- stwierdził z irytacją Dziki.

- Bo jak się uprzesz na coś głupiego, to mam czasem ochotę ci jebnąć! - zawołał Mike zbyt głośno, przez co niewykształcony po drugiej stronie, zaczął jeszcze mocniej napastować ich drzwi.

Mężczyźni stanęli gotowi do otwarcia drzwi i walki z napastnikiem. Dziki chwycił za zamek, gotów go przekręcić, a Mike zesztywniał z nożem w pogotowiu. Wtedy, zupełnie niespodziewanie hałas po drugiej stronie ustał.

- Dziwne…- stwierdził Dziki. - Poszedł sobie? - spytał z niedowierzaniem.

- Przecież oni nigdy nie odpuszczają…- odpowiedział mu Mike.

Dziki wzruszył ramionami, przekręcając powoli zamek, po czym uchylił drzwi. Powoli wysunęli się na zewnątrz mieszkania, gotowi do niespodziewanego ataku, ale korytarz okazał się pusty.

- No i teraz jestem naprawdę w szoku…- stwierdził Mike. – W życiu nie słyszałem, żeby Gospodarz olał człowieka…

- Oby to nie był jakiś powalony specjalista…- westchnął Dziki, dając znak by wrócili.

Wciąż z duszami na ramieniu, cofnęli się do mieszkania i zamknęli drzwi. W tym samym momencie ich plecy oświetliło ostre światło. Dziki odwrócił się gwałtownie, spoglądając w stronę okna. W wielu mieszkaniach sąsiedniego bloku zapaliły się żyrandole, a latarnie uliczne na placu zabaw, pokryły swoim blaskiem okolicę.

Mike nie czekając, przycisnął włącznik na ścianie. Nad ich głowami natychmiast pojawiło się światło. – Kurwa mać! Noc Latarni! – zawołał.

Dziki podbiegł do okna i spojrzał w dół. Na placu przed nimi zaczęli pojawiać się Gospodarze. Mężczyźni i kobiety w różnym wieku wychodzili nieśpiesznie z różnych klatek, w tym z tej, w której obecnie gościli. Grupy niewykształconych zaczęły nieśpiesznie rozchodzić się w różne strony miasta, kierując ku uczęszczanym punktom ze Starego Świata.

- Cholera jasna! – warknął Mike. – Akurat dzisiaj, kiedy jesteśmy poza Zwrotnicą! – dodał, uderzając z irytacją pięścią w ścianę.

- Spokojnie, większość niewykształconych pójdzie do Wspólnoty… Twoja baza jest bezpieczna. – próbował uspokoić kompana Dziki.- Poza tym, na Zatorzu nie było w Starym Świecie żadnego miejsca, które mogłoby ściągnąć grupy ludzi…

Mike westchnął, a jego mina zdradzała, że wciąż jest zaniepokojony. – No wiem, ale Wiewióreczka umrze ze strachu o mnie… Przecież co ona sobie teraz pomyśli?

Dziki opuścił głowę. Cała ta sytuacja była jego winą. Nie po raz pierwszy sama jego obecność przyczyniła się do kłopotów bliskiej mu osoby. Wiedział w środku, że niezależnie od tego, jak Mike będzie go przekonywać, opuści Zwrotnice, jak tylko wrócą. Teraz musieli jeszcze przetrwać i na tym postanowił się skupić. Na szczęście Noc Latarni nie była szczególnie niebezpieczna, jeżeli znajdowałeś się w miejscu, które nie było zbyt popularne w Starym Świecie. Bloki, w których się ukryli, znajdowały się daleko od wszelkich miejsce rozrywki, kultu, czy po prostu zwyczajnych spotkań. Wystarczyło to, by można było w nich czuć się przynajmniej w miarę bezpiecznie.

Strach i szok, które w pierwszym momencie przesiąkły obu mężczyzn, zaczęły powoli odpuszczać, gdy kolejne grupy Gospodarzy opuszczały okolice.

- Powinniśmy mieć spokój…- stwierdził Mike, gdy po kilku minutach ostatni niewykształceni zniknęli z ich pola widzenia.

- Mówiłem ci, to będzie problem Wspólnoty nie nasz. – stwierdził Dziki, bawiąc się anteną od krótkofalówki, która sterczała mu przy boku. - EJ! - zawołał nagle. - Daj Weronice znać, że wszystko w porządku. - powiedział, wręczając przyjacielowi radio.

Uradowany Mike chwycił krótkofalówkę i przechodząc na kanał Zwrotnicy, zaczął wywoływać Romcia. Po kilku próbach, nie było jednak, żadnej odpowiedzi.

- Chyba jesteśmy za daleko. No i tory zakłócają. – westchnął Mike, oddając Dzikiemu radio.

Ten nie wyłączył go i zaczął przerzucił na kanał ogólny. Był ciekaw, czy w trakcie Nocy Latarni ktokolwiek będzie nadawał. Niespodziewanie cały eter okazał się wręcz zapchany. Szybko zrezygnował z próby wyłapania czegoś na tej częstotliwości, bo nawołujący się ciągle weterani zakłócali jakąkolwiek normalną komunikację. Przeskakując po kolejnych pasmach, wyłapał mniej burzliwą konwersację.

-… od samego początku. W każdym razie przyszło ich więcej, niż się spodziewaliśmy. – stwierdził jakiś głos.

- A te pogłoski o Danielu? Że został ranny na początku i musieli go ewakuować? – spytał drugi głos.

- Kłamstwo. Daniela na początku nie było, na pierwszy ogień poszli ochotnicy z weteranów i bandera. - wyjaśniła ta sama osoba co na początku.

- Zgodzili się? Tak po prostu? - spytał jego rozmówca.

- To była mocno wymienna transakcja. Wszyscy dostaliśmy wyposażenie prima sort, łącznie ze strzelbami i amunicją. Kto miał swoją broń, mógł sobie brać, co tylko chciał z marketu…- wyjaśnił pierwszy z głosów.

Mike popatrzył na Dzikiego wyraźnie skonsternowany. Ten podniósł radio do ust, pytając. – Byłeś tam? Jak się zaczęła inwazja?

- Wchodząc na kanał, miło byłoby się przedstawić i przywitać przyjacielu…- zawołał jeden z rozmawiających.

- No właśnie… to trochę niegrzecznie tak z butami w rozmowę – potwierdził drugi.

- Przepraszam. – odparł Dziki. – Jestem…- tu zawahał się przez chwilę. Wiedział, że nie rozsądnie byłoby podawać, kim jest naprawdę. Zbyt wielu ludzi było przecież zainteresowanych jego osobą -… Mike. – skłamał w końcu.- były strażnik murów Wspólnoty.

Przyjaciel popatrzył w jego stronę z politowaniem.– Skoro już wycierasz się moją personą, to przynajmniej daj mi pogadać. – stwierdził, wyrywając mu radio z ręki.

- Mike kupę czasu cię już nie widziałem. Z tej strony Jastrząb, wypisywałeś mi darmową godzinę za słodycze. – zawołał pierwszy głos, który opisywał starcie z Zarzeczem.

- I Paweł. Mnie skubałeś z elektroniki…- stwierdził drugi głos.

Dziki przetarł twarz ręką, słysząc jaką bezczelną lewiznę kręcił na swojej pracy jego kompan.

Mike na wspomnienie swoich dawnych "tranzakcji" uśmiechnął się mimowolnie. - Cześć chłopaki. – zawołał. – To jak to było z tym wejściem Zarzecza?

- Zapisałem się jako ochotnik… – odpowiedział Jastrząb.

- Frajer – skomentował natychmiast Paweł.

- Przestań, to nas i tak nie minie. Wolałem walczyć teraz w dużej grupie, niż potem samotnie uciekać przed sukinsynami z Zarzecza.- tłumaczył się kolaborant weteran.

- Trochę jest w tym racji. Skąd w ogóle wiedzieliście, że natarcie przyjdzie? – dopytywał dalej Mike. - Nie wiedzieliśmy. – odparł ochotnik. – Weterani, którzy się zgłosili, patrolowali okolicę rzeki, aż tu w którymś momencie - JEB po tamtej stronie robi się biało. Wiedzieliśmy, że to może oznaczać początek ataku, więc zawiadomiliśmy Strefę Głodu. Nim przybyli banderowcy, most był już na swoim miejscu. Odbudowany jak w Starym Świecie, zupełnie jakby się zresetował… - Kurwa…- podsumował Paweł.

- Co było dalej? Doszło do walki? Zatrzymaliście ich?– dopytywał Mike, ciągnąc temat dalej.

- Zanim się zgrupowaliśmy, większość z nich zdążyła już przejść na tę stronę.- odpowiedział Jastrząb.- Od razu zajęli budynki wzdłuż brzegu. Przez jakiś czas ostrzeliwaliśmy się, ale tak chaotycznie, że chyba nikt nawet nie został ranny. Po jakiejś godzinie przylecieli banderowcy ze Strefy Głodu i wtedy się zaczęło. Wpadli całą hałastrą na plac przed sklepami, a tamci mieli ich jak na strzelnicy. Z tej pierwszej fali nie przeżył chyba nikt. Ci trochę opóźnieni przyczaili się razem z nami. Długo padały tylko pojedyncze strzały, nikt się nie wychylał. Po jakiejś godzinie przybyli Zwiadowcy. Cholera, nawet jednego to rozpoznałem z mordy, jak się tu włóczył i udawał weterana…- opisywał Jastrząb.

- Ja pierdolę! Co było dalej? – spytał, wyraźnie podniecony opowieścią Paweł.

- Z nimi już tak łatwo nie szło, błędami powstrzymywali nasze strzały. Na szczęście poruszali się powoli i w grupie, do tego strzelali bardzo oszczędnie. To nie był bezmyślny rzut jak u banderowców, ale zabili tylko kilku naszych…- odpowiedział.

- Z tego, co mi wiadomo – wtrącił Mike. – Na Zarzeczu mają bardzo mało broni i amunicji. Pewnie strzelali tylko, gdy mieli pewność, że trafią. - Pewnie masz rację. – potwierdził weteran ochotnik.- No, ale w pewnym momencie zbliżyli się na tyle, że staliśmy z nimi praktycznie lufa w lufę. W przeciągu sekund zacząłby się pogrom, ale wtedy pojawił się Daniel.

- Tak znikąd? – wtrącił Paweł. - No właśnie…- dopytał Mike. - Nie no, wydaje mi się, że był gdzieś w pobliżu i czekał na rozwój wydarzeń - odparł Jastrząb. - A jak już się ludzie z błędami zabiorą do walki między sobą, to nie ma co zbierać. W każdym razie w kilka minut plac wyglądał jak po bombardowaniu, wszędzie leje i kurz. ‘’Wielkie ego” załatwił dwóch zwiadowców, a trzeciego ściągnęliśmy my skoncentrowanym ostrzałem. Pozostali uciekli z powrotem do zajętych budynków.

- Co było dalej? Ruszyliście do ataku? – spytał Mike, który wyraźnie wciągnął się już w całą historię.

- Taki mieliśmy zamiar. Wszyscy myśleli, że Daniel poprowadzi nas do szturmu i wypchniemy ich z powrotem na Zarzecza, ale on się wycofał. – odpowiedział Jastrząb, po którego głosie słychać było, że sam był tym faktem mocno zdziwiony.

- Ciekawe czemu. – spytał retorycznie Mike.

Dziki zamyślił się przez chwilę i wyszeptał do przyjaciela. – Myślę, że mógł przedobrzyć z błędami. Walczył z grupą ludzi, w której każdy się nimi posługiwał. Może był już na granicy rozmycia i musiał odpocząć…

Gdy Dziki dzielił się z Mike’m swoimi przemyśleniami, na radiu wciąż trwała zażarta dyskusja.

- Czyli nie został ranny? – dopytywał Paweł.

- Chyba nie... W każdym razie ja widziałem, jak odchodził o własnych siłach…- stwierdził Jastrząb.

- No dobra, a co z wami? Doszło do kolejnego starcia? – wtrącił Mike.

- Pewnie by doszło. – odpowiedział weteran ochotnik. – Ale było nas tam tylu, że Prawo Trzech chyba zawrzało. Na plac zwaliło się w pewnym momencie tylu niewykształconych, że o jakiejkolwiek dalszej walce nie było mowy.

- Wycofaliście się? – spytał drugi radio rozmówca.

- Tak. Jak tylko się pojawili, podzieliliśmy się na trójki i rozeszliśmy do pobliskich budynków. W tym czasie zarzeczaki bronili się w domach, które zajęli…- odparł Jastrząb.

- Może niewykształceni ich wykończą. – stwierdził Mike z wyraźną nadzieją.

- Dobrze by było. Na plac przyjdzie ich przecież całkiem sporo, problem w tym, że są dobrze okopani i mają gości od błędów… - westchnął weteran, wyraźnie niezadowolony.

- Oby Noc Latarni dała im popalić. A wam jak mija? Dobrze się ukryliście? – spytał nagle Paweł.

- Ja dość kiepsko. Siedzimy rozbici po kamienicach w pobliżu rzeki. Nie jest jakoś gorąco, ale co jakiś czas jakaś menda się napatoczy. – westchnął Jastrząb.

- Bloki, więc spoko. – odparł wymijająco Mike.

- Ja trochę udupiłem, bo jestem obok sklepu z elektroniką. Do tego chyba gdzieś kręci się jakaś Syrena. Słyszę co jakiś czas jej wołanie. – stwierdził Paweł, a w jego głosie dało się wyczuć niepokój.

- Coś się tak dupnie ulokował? – spytał zaciekawiony Jastrząb.

- No przecież nie wiedziałem, że dzisiaj błyśnie. Normalnie to miejsce jest całkiem spoko miejsce. No i sklep jak się zresetuje, to da dobrze zarobić– wyjaśnił spytany.

- Tę Syrenę to mogli ci przygnać pod kryjówkę Gospodarze. Oni są chyba wobec nich agresywni…- podsunął myśl Mike.

- Oby ją szybko załatwili, wybrałem mieszkanie z najmocniejszymi drzwiami, ale siedzę w zamian za to na czwartym piętrze…- stwierdził z irytacją Paweł.

- Uuuuu – zawył Mike. - Błąd jak u nowoprzybyłego.

- Wiem, wiem… - odparł mężczyzna. – Tylko że wszystkie drzwi na pierwszym piętrze chińszczyzna…

- Czekajcie chłopaki, muszę zniknąć z eteru. Mamy nieproszonego gościa – westchnął nagle Jastrząb.

- Uważaj tam na siebie! – zawołał Paweł.

- Niech cię Daniel ma w opiece! – zażartował Mike, spoglądając kątem oka na Dzikiego.

Ten zmarszczył czoło, opierając się rękoma o parapet. – Czyli Daniel naprawdę bierze weteranów w swoje szeregi. Ciekawe jakby zareagował, gdybym ja się zgłosił… - nim skończył swoje retoryczne pytanie, poczuł jak Mike, uderza go w ramię.

- Oszalałeś? - spytał i uderzył po raz kolejny. - Nawet jeśli Armia by cię przyjęła, a nie zabiła od razu po przygodach, jakie z nią miałeś, to przypomnę ci, że chcesz się wmieszać w wojnę z powodu gościa, którego Daniel mógł dawno przerobić na pasztet! Pamiętasz, że już ubili trzech zwiadowców? Halo, halo jest tam jeszcze coś w środku…- spytał Mike, pukając Dzikiego pięścią w głowę.

- Nie wiadomo czy on w ogóle tam był! – zaprotestował Dziki. - Zresztą tu nie chodzi tylko o Daro, przecież to żadnego z nas nie ominie. Oni już tu są…- odparł, próbując przekonać Mike’a, o słuszności swoich planów.

Ten popatrzył na niego z wyrzutem. - Przestań ubierać swoją głupotę w szlachetne idee. – wtrącił. – Idziesz tam tylko dlatego, że chcesz spełnić do końca pragnienie zemsty. – dodał spoglądając z wyrzutem na Dzikiego.

- Co cię to tak boli? – spytał natychmiast. - To moje życie i moja sprawa…

Mike spojrzał na niego wyraźnie wściekły. - Kurwa, bo dla mnie twoje życie ma znaczenie Dziki. Jest tutaj jeszcze pewnie masa innych osób, którym twój los nie jest obojętny. Okaż trochę wdzięczności za to, że tak wielu ludzi pomagało ci i narażało się dla ciebie! Tylko że wiesz co? Ty jesteś cholernym egoistą! Masz totalnie gdzieś co myślą inni, liczy się twój ból i cierpienie! Mówię ci, poczekaj! Daj Oli się otrząsnąć, a zobaczysz, że wszystko się zmieni…

Dziki wiedział już, że dalsza kłótnia z przyjacielem nie ma żadnego sensu. Spoglądając mu w oczy, skłamał najbardziej przekonująco jak tylko potrafił. – Dobra stary, niech ci będzie. Jeszcze to wszystko przemyślę… - decyzję podjął już jednak dawno temu i nie miał zamiaru jej zmieniać.

- Mam nadzieję…- westchnął Mike, spoglądając na radio w którym znowu się ktoś odezwał.

- Chłopaki, jesteście jeszcze? – spytał Jastrząb.

- Tak - odparł Paweł.

- Jestem - potwierdził Mike.

- Było gorąco przez chwilę. Amunicja od Daniela się przydała… - odetchnął z ulgą weteran ochotnik. - Co miałeś? - spytał drugi z mężczyzn na radiu.

- Cztery urocze gospodynie, które próbowały dobrać mi się, do mojego mięska. - zażartował wulgarnie Jastrząb.

Mike zaśmiał się. – Masz powodzenie, nie ma co. A posmyrały cię chociaż dobrze?

- Podziękuje dzisiaj za jakiejkolwiek pieszczoty. - odparł mężczyzna. - Powiem wam szczerze, że najchętniej przyciąłbym już komarsona. Tylko że przez te cholerną Noc Latarni nie ma na to szans. Najgorsze, że nie wiem, czy jutro będziemy blokować drogę na most, ale podejrzewam, że tak.

- Ja też spać nie pójdę. Ta Syrena ciągle tu lata. Wydaje mi się, że gospodarze ją ganiają dookoła bloków.- stwierdził Paweł.

- U mnie spokój. – stwierdził Mike. – Co miało wyleźć, poszło gdzie indziej. Zresztą jak okiem sięgnąć, żadnego punktu zbornego.

- Dobrze masz. – westchnął Jastrząb. – Tutaj ciągle coś się kręci, na szczęście większość idzie do tych zarzecznych skurwieli.

- KURWA! – krzyknął nagle Paweł.

- Co się stało? – spytał Mike, tonem jakby spodziewał się kolejnego żartu.

- Coś chyba walnęło w drzwi… - odpowiedział wyraźnie zdenerwowany rozmówca.

- Masz broń? – spytał Jastrząb.

- Parabellum z całymi trzema nabojami i maczetę. – odpowiedział Paweł, a po jego głosie słychać było, że jest mocno przestraszony.

- Więc siedź cicho, sam nic nie przywabisz. – doradził mu kompan z radia.

- A jak to wali jakiś specjalista, co ma w dupie prawo trzech? – westchnął zrozpaczony weteran.

- Łańcuch na drzwiach zaciągnij! Kiedyś z kumplem trafiliśmy na gospodynię, która otworzyła drzwi kluczami. – doradził Mike.

- Zaciągnąłem, zaciągnąłem. Gospodarze są cwani, oni naprawdę sporo pamiętają z dawnego życia…- westchnął mężczyzna, wyraźnie przestraszonym głosem. – Kurwa!!! – zaklął po raz drugi, a z głośnika dało się słyszeć szelest.

- Co się dzieje? – spytał zlękniony Mike.

- Znowu coś uderzyło w drzwi. – odpowiedział Paweł. - No nie, nie wierzę…

Po chwili z głośnika dobiegło wołanie, od którego Dziki i Mike osłupieli – UWAGA! UWAGA! MIESZKAŃCY KRAŃCOWA!

- KURWA MAĆ! ONA JEST POD DRZWIAMI! – zawołał przerażony weteran.

- Spokojnie chłopie! Siedź cicho to może pójdzie, zresztą sama nie wyważy drzwi! Mówiłeś, że masz solidne! - doradził Mike, podnosząc mimowolnie głos.

- Tak, tak są solidne… Wybrałem przecież najmocniejsze…- potwierdził ich rozmówca, najwidoczniej próbując przekonać samego siebie, że nic mu nie grozi.

- No właśnie, zresztą to tylko syrena. Z jedną dasz sobie radę. Nawet jakby wlazła – stwierdził pewnie Jastrząb, chcąc dodać otuchy weteranowi w niedoli.

Mike nie wyglądał jednak na równie pewnego, spoglądając z nietęgą miną w stronę Dzikiego, westchnął z przejęciem. - Przerąbał sobie facet…- mówiąc to usiadł na podłodze pod parapetem, opierając głowę o grzejnik.

Myślisz, że nie da rady? - spytał Dziki, klękając obok niego.

- Pamiętasz jak wtedy z Wilkiem i Szarą spotkaliśmy Syreny? - odpowiedział pytaniem Mike. - One ciągle drą papę... Przecież to w kilka chwil zwabi najbliższych gospodarzy, a facet siedzi w kiepskim miejscu...

Po kilku minutach ciszy w eterze przyjaciel Dzikiego nie wytrzymał i wyszeptał do radia. – Paweł, jesteś tam jeszcze?

- Jestem... - odpowiedział weteran... - ale ta Syrena też nigdzie nie polazła. Stoi pod drzwiami i nawołuje. Cholera jak wyjrzałem przez okno, to zobaczyłem, że Gospodarze się kręcą.- dodał po chwili

- Chłopie, zabarykaduj lepiej czymś korytarz. – doradził Jastrząb.

- No! – potwierdził Mike. – A potem wleź do łazienki, albo innego pokoju gdzie drzwi otwierają się do środka i tam też się zastaw…

- Dobra…macie rację, tak zrobię…- stwierdził Paweł, bez przekonania.

- Facet już się poddał - podsumował Dziki. - Nieodpowiednie miejsce, nieodpowiedni czas… te słowa nabierają w Krańcowie naprawdę niesamowitej mocy.

- O co ci teraz chodzi? – spytał natychmiast Mike.

- Teraz tak sobie myślę, że przeżyłem tylko po to by cała masa ludzi odczuła tego konsekwencję. Gdy tylko ktoś przebywa ze mną dłużej, zaraz spotyka go coś złego.Nie dziw mi się, że chcę odejść, skoro jestem jak jakiś przeklęty... - wyjaśnił.

Mike słysząc to, popatrzył na niego z miną, która zdradzała, że zaraz wybuchnie. – Dziki… Wpadłem właśnie na coś, co może ci pomóc na te twoją klątwę. Idź do najbliższego kościoła, stań trzy kroki od chrzcielnicy, okręć się dwa razy dookoła, a potem jebnij z całej siły łbem o podest. Może ci się w końcu coś w głowie poustawia…- podsumował ironicznie.Dziki zmarszczył czoło, chcąc już coś powiedzieć, ale przyjaciel nie dał mu dojść do słowa. – Przestań się w końcu traktować, jakbyś był jakimś naznaczonym! To Krańcowo! To Nowy Świat! Takie rzeczy zdarzają się tu nagminnie. Ludzie giną z dziesiątek powodów i wyobraź sobie cholerny EgoDanielu, że nie każdym jesteś TY. Zobacz, jaką sytuację ma ten cały Paweł. Trafił w złe miejsce w Noc Latarni i teraz może go rozerwać Syrena albo Gospodarze! Równie dobrze, to mogliśmy być my! Albo żadne z nas! Tak wygląda życie i tak wyglądało też w Starym Świecie. Mój tata umarł na raka, nie dlatego, że byłem jednym dzieckiem na milion, które zrodziło się, by przynieść pecha rodzicom, ale dlatego, że ludzie chorują. Czy miał na to wpływ? Może miał… Może gdyby lepiej się odżywiał, mniej palił, albo częściej się badał, to by przeżył. Czy było to pewne? Nie! Ludzie palą całe życie, żrą jak świnie i nie chorują, a sportowcy, którzy wpieprzali glony, umierali na choroby serca! Jesteśmy bojami na wodzie Dziki, a życie rzuca nami, jak chce. Jesteśmy świadomi, mamy jakiś wpływ na to, co nas otacza, ale w żadnym względzie nie jesteśmy wszechmocni. Pogódź się w końcu z tym! Działaj tam, gdzie możesz coś zdziałać i przestań zadręczać się rzeczami, na które nie miałeś, albo nie masz wpływu! - Mike zakończył wywód, łapiąc za butelkę wody. – Do tego jestem cholernie głodny, zły, a to nasza ostatnia woda! – warknął zirytowany.

Dziki odetchnął, opierając głowę o chłodny grzejnik pod parapetem. – Problem jest w tym, że zwaliłem każdą sytuację, na którą miałem wpływ.

- A ty znowu swoje. – westchnął Mike. – Mam od dłuższego czasu wrażenie, że nic już się do ciebie nie przebija…

Nim mężczyzna zdążył zacząć kolejny monolog, Paweł odezwał się na radiu. - Chłopaki jestem w dupie, totalnie w dupie…Gospodarze rozszarpały tę Syrenę, ale teraz stoją pod moimi drzwiami. Chyba mnie usłyszeli, bo napieprzają w nie jak potłuczeni! – zawołał drżącym głosem.

- To nie krzycz, nie prowokuj ich! – doradził Mike. – Znalazłeś drugi pokój? Schowałeś się?

- Tu są tylko przeszklone drzwi! Schowałem się w łazience, ale oni ją rozwalą bez problemu… Nie wiem już co robić, przecież oni sobie nie pójdą. – zawył zrozpaczony mężczyzna.

- Spokojnie chłopie, uspokój się. - wtrącił nagle Jastrząb. - Może drzwi wejściowe wytrzymają do do rana. Jak tylko zrobi się widno przyjdziemy z chłopakami i odciągniemy ich od ciebie! – zaoferował.

- Naprawdę? Przyjdziecie? – spytał Paweł, a w jego głosie słychać było odrobinę nadziei.

- Pewnie chłopie! Są chyba jakieś zasady między starymi mieszkańcami nie? – potwierdził weteran. – Siedź tam tylko do rana i podaj adres!

- Jestem przy Żwirki i… - mężczyzna przerwał nagle, a przez mikrofon dało się słyszeć dźwięk łamanego drewna. – KURWA! ROZRYWAJĄ DRZWI WEJŚCIOWE! KURWA! KURWA!

- NIE SIEDŹ W ŁAZIENCE! BIEGNIJ DO JAKIEGOŚ POKOJU! ZASTAW DRZWI ŁÓŻKIEM I SZAFĄ! – zawołał Mike, podrywając się z nerwów na nogi.

- Biegnę! Biegnę! – wykrzyczał Paweł.

- Chłopie broń się i nie poddawaj! Dasz radę! – zawołał Jastrząb.

Przez chwilę zapadła cisza. Mike chodził zdenerwowany po pokoju, a Dziki śledził go wzrokiem. Jego przyjaciel z jakiegoś powodu, zdążył już zaangażować się w los weterana, on zaś ku swojemu zdziwieniu czuł całkowitą obojętność. W pewnym momencie go to przestraszyło, przecież jeszcze rok wcześniej, kroczyłby tak samo, jak Mike, próbując wymyślić sposób by pomóc mężczyźnie. Może nawet spróbowałby się przedostać, by ratować mu życie. Teraz jednak nie potrafił wykrzesać z siebie choćby odrobiny współczucia. Popatrzył na swoje ręce z niedowierzaniem. Kiedy stał się tak obojętny na los ludzi? Co się właściwie z nim stało? Był teraz w prawdziwym szoku, bo potrafił sobie przypomnieć, co czułby w takiej sytuacji wcześniej, ale teraz w ogóle nic nie czuł...

Z zamyślenia wyrwał go kolejny komunikat na radiu.

- Chłopaki zamknąłem się…- stwierdził Paweł, ale w jego głosie zabrzmiała rezygnacja. – Tylko, że to nie potrwa długo. Zastrzeliłem dwóch pierwszych, ale nadchodzą kolejni. Szafa za którą się chowam jest z płyty wiórowej, a łóżko to tylko stelaż pod materac. Nie zasłonie tym niczego…Słyszę już jak idą kolejni...

- Dasz radę! Wal kurwy maczetą po łapach! – zawołał Jastrząb.- Bron szafy jak bunkru! Blokuj przejście choćby kawałkami drewna!

-To bez sensu. Słuchajcie, jestem przy Żwirki i Wigury, 16 przez 36. Nie mam przy sobie zbyt wiele, ale to Parabellum jest sporo warte… Gdybym mógł mieć do was prośbę, to nie dajcie Grabarzom, pożreć mojego ciała… - westchnął Paweł wyraźnie załamany.

- CHŁOPIE! NIE RÓB TEGO! WALCZ DO KOŃCA! – zawołał Mike.

- To jest koniec…nie chcę umierać w bólu. Trzymajcie się, dzięki, że ze mną byliście - wyszeptał Paweł, a po chwili przez radio przebił się odgłos wystrzału.

W tym momencie nawet Dziki poczuł drgnięcie w środku. Nie był to jednak żal, raczej szok, że mężczyzna postanowił się zastrzelić. Z drugiej strony była to na pewno mniej bolesna śmierć, niż pozwolić się dopaść bandzie gospodarzy.

- Ja pierdolę… - westchnął Jastrząb. – Mike daleko jesteś od jego bloku?

- Trochę mi nie po drodze, no i nie mam broni. – odparł zrezygnowany.

- Spoko, ja go ogarnę…- odpowiedział Jastrząb. – Słuchaj, jakoś odeszła mi ochota na dalsze rozmowy.

- Rozumiem, trzymaj się – odparł Mike.

- Ty też…- pożegnał się Jastrząb i zniknął z Eteru.

Dziki podszedł do swojego przyjaciela, kładąc mu rękę na ramieniu. – Szkoda gościa, ale powinieneś się cieszyć, że to nikt z naszych…

- Tak, masz rację. – potwierdził Mike, ale twarz wyraźnie mu sposępniała.

***

Dziki nie wiedział, czy to zmęczenie, czy po prostu jego przyjaciel naprawdę tak mocno przejął się śmiercią weterana Pawła, ale nie odzywał się właściwie aż do świtu. Dopiero gdy latarnie zgasły, a codzienna szarość pojawiła się za oknem, Mike w końcu przemówił. - Teraz zaczyna się nasz nerwowy moment. Widać już jak wracają. – ostrzegł, wyglądając przez okno. Na placu między blokami, małe grupy Gospodarzy rozchodziły się do swoich domostw.

Dziki był naprawdę zdziwiony jak wielu niewykształconych, rozeszło się po sąsiednich klatkach. – Cholera, mam wrażenie, jakby ich wcale nie ubywało. – stwierdził, obserwując jak trójka Gospodarzy, próbuje przecisnąć się w ciasnym wejściu. - Przecież weterani, Defekt i Armia Daniela, ciągle ich zabijają. Do tej pory powinny już zostać jakieś niedobitki, a każda Noc Latarni porusza armie.

Mike słysząc jego rozważanie, wtrącił coś niespodziewanego. – Byłem jakiś czas temu u Wilka… – Dziki, popatrzył na przyjaciela, myśląc, że ten zaczyna zupełnie nowy temat. Ten spróbował jednak rzucić trochę światła na przemyślenia odnośnie Gospodarzy. - … Zaglądam czasem do niego na ploty, bo to jedyna rozrywka, jaką chłop ma w swoim obecnym stanie. W którymś momencie temat zszedł nam właśnie na niewykształconych. Podobno jakiś jego znajomy... nie pamiętam ksywy... W każdym razie stworzył teorię wyjaśniającą te stałą liczbę niewykształconych w mieście. Nazwał ją bodaj ‘’Upośledzaniem”..

Dziki wsłuchał się uważnie, bo temat go zaciekawił. – No i co głosi ta teoria? – spytał.

- Z tego, co mówił mi Wilk, chodzi o to, że po śmierci wszyscy stajemy się niewykształconymi. Tylko że gdy niewykształceni zginą, to wedle tej teorii wcale nie znikają, ale stają się potworami niższego rzędu. Bardziej odczłowieczonymi albo pozbawionymi jeszcze większej ilości ludzkich cech. – wyjaśnił Mike, dodając po chwili własne przemyślenia. - Może gospodarz jest gdzieś pośrodku tego łańcucha śmierci? A może jest szczytową formą i musi zginąć określoną liczbę razy, by wrócić jako inny rodzajniewykształconego? To by było logiczne. Przecież Gospodarze, też są sobie nierówni… Niektórzy artykułują wyrazy, otwierają drzwi kluczami, a inni tylko rzucają się do bezmyślnego ataku. Może ci bardziej prymitywni są o krok, od przemienia się w… No nie wiem… Potłuka?

- Coś w tym jest…- przyznał Dziki, któremu teoria wydawała się naprawdę rozsądna.

Mike kończąc wyjaśnienia, spojrzał ponownie przez okno. – Coraz mniej ich się robi na zewnątrz. Jeszcze z pół godziny i możemy ruszać. Zabiłbym teraz za kubek kawy…- westchnął na koniec.

- Ja ogólnie bym zabił. - wtrącił Dziki, siląc się na ponury żart. - Najchętniej Klucza… piękne podziękowanie. A ja tę świnię próbowałem do końca ratować. Gdyby nie ja, już dawno by go grabarz na plecach nosił … - warknął zaciskając pięści.

- I się zaczyna…- westchnął zrezygnowany Mike. – Jakim cudem przechodzisz z normalnej gadki, do tego swojego zboczenia?

- Rozmawianie o ludziach, którzy wracają po śmierci, to nie jest normalny temat. – zripostował Dziki.

Mike zbierał się już, by mu odpowiedzieć, ale w tym samym momencie usłyszeli hałas na klatce. – Cholera jasna, nie mogło nas po prostu minąć…- warknął, odwracając się w stronę drzwi.

- Myślisz, że to ten Gospodarz z wczoraj? – spytał Dziki.

- Wczorajszy, czy nie będziemy musieli go załatwić. Lepiej zróbmy z nim porządek, zanim zacznie naprawdę hałasować i ściągnie sobie kumpli. – stwierdził Mike, stając jak wcześniej w nocy, z nożem w pogotowiu.

Dziki doskoczył do drzwi i biorąc głęboki oddech, przekręcił zamek. Gospodarz nie czekając, szarpnął za klamkę i wpadł z rykiem do środka. Zaskoczeni mężczyźni nie zdążyli nawet zareagować, gdy rosły niewykształcony wparował w Mike’a, wytrącając mu nóż z ręki.

Odepchnięty drzwiami Dziki, potrzebował sekundy, by rozeznać się w sytuacji. Mike spiął się z gospodarzem, który był od niego prawie dwie głowy wyższy i nie ustępował wiele pod względem masy. Szarpali się tak przez chwilę, aż weteran oswobodził w końcu rękę, którą spróbował uderzyć Gospodarza.Widząc to Dziki wziął rozpęd i wskakując niewyształconemu na plecy, ugodził go w bark. Gospodarz rzucił się wściekle, strącając go na podłogę, a po chwili z podobną łatwością oderwał od siebie Mike’a, który upadł na fotel. Weteran poderwał się gotów atakować po raz kolejny, ale niewykształcony wyszarpał z siebie nóż Dzikiego i wyciągnął go do przodu.

Mike zmroziło, popatrzył na swoje ostrze leżące z boku i ruszył w jego stronę. Niewykształcony widząc to, zaatakował. Dla Dzikiego czas jakby zwolnił. Widział, jak Gospodarz biegnie w stronę Mike’a. Jego przyjaciel nie miał szans na uniknięcie ciosu. Podrywając się, wparował od boku w niewykształconego. Ten odwracając się gwałtownie, ugodził go nożem. W Dzikim buchnęła żądza mordu, a wola zadziałała. Chwytając istotę za łeb, okręcił go do tyłu, łamiąc mu kark jak parę suchych gałęzi. Gospodarz upadł siłą pędu, a Mike z nożem w ręku odwrócił się zszokowany.- Dziki! – zawołał natychmiast, podbiegając do rannego przyjaciela. – Nie ruszaj się, zaraz ci pomogę.

- To nic takiego, nie wszedł głęboko. – odpowiedział Dziki, starając się ukryć, że rękojeść noża prawie sięgnęła bluzy.

- Stary nie pierdol, pokaż mi to…- zawołał Mike, próbując okręcić kompana, po chwili jednak zamarł. – Dlaczego ty nie krwawisz?

Dziki odetchnął ciężko, wyciągając nóż. – Bo trafił w plamę… - odpowiedział.

- Jaką plamę? – dopytał natychmiast Mike, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi.

Dziki westchnął ponownie, podnosząc bluzę. Cały jego tors pełen był gładki łat cielistego koloru, gładkich jakby były zrobione z plastyku albo plasteliny. Mike widząc to prawie odskoczył do tyłu. – Przecież to jest…

- …defekt- dokończył za niego Dziki, wciągając bluzę z powrotem.

Mike pokręcił głową z niedowierzaniem. – Jak? Przecież mówiłeś, że Pierwszy i doktor ci pomogli…

- Zrobili, co było w ich mocy. Mówiłem ci przecież, że ja praktycznie się rozmywałem. Udało im się zredukować to do formy, jaką ma Dix, ale cholera wie, jak długo to potrwa. W każdej chwili mogę się rozmyć, jak leżałem na placu, stawałem się już właściwie mazidłem… - wyjaśnił Dziki.

- Cholera stary, dlaczego mi nie powiedziałeś? – spytał z wyrzutem Mike

- A co by to zmieniło? Mike, znasz mnie, ja znam ciebie. Jakkolwiek by było źle, zawsze będziesz gadał, że trzeba łapać szansę, walczyć do końca i tak dalej… - odparł Dziki.

Mike założył ręce na piersi. – A co? Masz zamiar się poddać? Dix, żyje z Defektem już tyle lat. Dlaczego tobie ma się nie udać? Chyba że celowo masz zamiar nadużywać błędów dalej, by się w końcu rozmyć. – stwierdził z wyrzutem.

- Nie powinienem w ogóle ich używać…- wyjawił Dziki. – Pierwszy powiedział, że w tej sytuacji nawet delikatne odchylenie od Pierwotnej Woli przy używaniu, może natychmiast pogorszyć mój stan.

Mike słysząc to, pokręcił głową. – Stary tak mi przykro… ech, wiedziałem, że z tymi błędami nie może po prostu być dobrze…

- Dobra, daj już temu spokój. Trzeba ruszać w drogę. Twoja Wiewióreczka, na pewno się martwi. – stwierdził Dziki, klepiąc przyjaciela po ramieniu.

Rozdział IX – Domykając życie

Droga do Zwrotnicy minęła Dzikiemu i Mike’owi praktycznie bez przeszkód. Noc Latarni oraz poprzedzająca je inwazja z Zarzecza sprawiły, że miasto praktycznie wyludniało. Pierwsze żywe osoby ujrzeli dopiero w okolicy Wspólnoty. Jej mieszkańcy byli jednak tak zajęci, sprzątaniem pogorzeliska, jakie pod murami zrobili niewykształceni, że nie zwrócili na nich najmniejszej uwagi. Przez ukrytą kładkę w pobliżu dawnej nastawni, przedostali się niezauważeni na Zatorze, a później boczną ulicą biegnącą wzdłuż torów dotarli wprost do bazy.

Mieszkańcy Zwrotnicy powitali ich z niewyobrażalną ulgą. Wyglądało na to, że jedyne co dręczyło ich w Noc Latarni, to rozmyślanie o tym, gdzie przepadli ich kompani. Dziki nie był tym szczególnie zdziwiony. Tory stanowiły naturalną barierę, którą mogli pokonać tylko nieliczni specjaliści. Ci zaś nie mieli żadnego powodu, by podążać akurat w kierunku ich kryjówki.

Weronika, która zalana łzami dopadła się do swojego ukochanego, nie chciała go wypuścić przez większość dnia. Tak więc ich pierwszy posiłek od dobrej doby, Mike musiał zjeść z dziewczyną na kolanach. Dziki zastanawiał się, czy powinien zajrzeć do Oli, ale Romcio napomniał mu, że nie chcąc pogarszać jej stanu, nic jej nie powiedzieli o ich nocnej nieobecności. Mając więc na uwadze, że dziewczyna była nieświadoma zagrożenia, z jakim się spotkali, postanowił dać sobie spokój. Gdy w końcu nasycili żołądki, musieli jeszcze odbębnić obowiązkową opowieść o tym, co zatrzymało ich na mieście.

Wsłuchawszy się w historię opowiadaną ustami Mike’a, kompani ze Zwrotnicy okrzyknęli jednogłośnie ‘’skurwysyństwo” Klucza, oraz pomstowali, że do tej pory nikt nie zrobił z Persem porządku. Obecność Hieny w całej historii Mike celowo pominął, a Dziki wiedział, że nie chciał w ten sposób chronić jego osobę. Gdyby wyszło na jaw, że nowy członek ich grupy, ma na pieńku z kimś tak potężnym, mogłoby dojść do niemałych zgrzytów.

Dziki nie wtrącał się w całą opowieść i nie korygował swojego przyjaciela, bo w głowie miał już ułożony plan. Nie miał zamiaru narażać życia ludzi w Zwrotnicy swoją osobą, nawet minuty dłużej niż będzie to konieczne. Postanowił, że już tej nocy opuści to miejsce raz na zawsze. Oczywiście starał się ze wszystkich sił nie dać nic po sobie poznać. Wiedział, że gdyby jego zamiary wyszły na jaw, musiałby wysłuchać obowiązkowych przekonywań Mike’a, że przecież to nierozsądne, głupie i niepotrzebne. Tym razem nauczony doświadczeniem z autobusu, nie miał zamiaru dopuścić do takiej sytuacji.

By nie wzbudzać żadnych podejrzeń, do południa odpoczywał, a tuż przed wieczorem udał się jeszcze na mały szaber po okolicznych domach. Oczywiście Mike próbował go zatrzymać, mówiąc, że należy im się chwila wytchnienia. Dziki wiedział jednak, że gdyby tym razem uległ tym prośbom, jego przyjaciel z miejsca wyczułby, że coś jest nie tak. Przekonał go jednak, że będzie zwiedzał tylko najbliższe budynki, bo nie może usiedzieć w miejscu. W trakcie wypadu nie znalazł zbyt wiele, ale dzięki swojemu wypadowi mógł bez podejrzeń zajrzeć potem do spiżarni, by rzekomo zostawić tam zapasy. Dało mu to okazję, do przygotowania sobie małego plecaka na drogę, by przynajmniej przez pierwsze dni swojej samotnej podróży nie przymierać głodem. Gdy nastał wieczór, Dziki ułożył się w pokoju, który dzielił zazwyczaj z Pietrasem i Mike’m. Ten drugi znacznie częściej sypiał ostatnio z Weroniką w dawnym pokoju gościnnym, więc tylko o tego pierwszego musiał się martwić. Na całe szczęście Pietras, który jeszcze we Wspólnocie zyskał nieoficjalną ksywę ‘’smerf śpioszek” miał sen tak twardy, że Dziki wątpił, by ten był w stanie go nakryć. Na wszelki wypadek, nie nastawiał jednak budzika, wybierając znacznie mniej przyjemną, ale cichszą metodę na wybudzenie. Przed snem wypił po prostu całą butelkę wody, tak by pełny pęcherz zmusił go do nocnej pobudki. Ten rodzaj budzika nie był zbyt precyzyjny, gdy jednak w środku nocy przebudził go zew natury, nie kładł się więcej.

Wyślizgując się z łóżka, przeszedł obok pogrążonego w głębokim śnie Pietrasa. Kompan chrapał tak głośno, że nawet gdyby Dziki ustawił zwykły budzik, zostałby on zagłuszony przez to niewyobrażalne charczenie. Wychodząc w ciemności na korytarz, dopiero przy schodach zdecydował się zapalić latarkę. Idąc powoli krok za krokiem, starał się nie wydać żadnego dźwięku. Gdy udało mu się przekraść na dół, skręcił natychmiast w stronę spiżarni, ale nim zdążył otworzyć jej drzwi, czekała go niespodzianka. Snop ostrego białego światła wystrzelił mu prosto w twarz, oślepiając na chwilę.

- Wiedziałem, po prostu wiedziałem… - zawołał, siedzący w fotelu Mike, który celował w twarz Dzikiego latarką.

Ten postanowił zgrywać głupiego i odparł niemal natychmiast. – Mike? Dlaczego nie śpisz?

- A co ja powiedziałem wcześniej? Po prostu po wczoraj wiedziałem, że będziesz próbował się wymknąć. – odparł weteran, wzdychając ciężko.

Dziki zachował kamienną twarz i odparł głosem pełnym przekonania. – Nie mam pojęcia, o co ci chodzi. Idę się tylko odlać…

Choć słowa te nie do końca mijały się z prawdą, bo chłopak miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Mike nie dał się zbić z tropu. – Dziki, znamy się od czasów szkoły. Poznałem cię lepiej niż własną matkę… Zawsze, kiedy ucinasz dyskusję, tym swoim ‘’Muszę to przemyśleć” ja już po prostu wiem, że coś sobie już w tej głowie uroiłeś i nie chcesz dalej negocjować. A potem zajrzałem w nocy do spiżarni i znalazłem to… - weteran wyciągnął w tym momencie plecak z zapasami, które przygotował sobie Dziki na drogę.

Widząc, że nie ma sensu dłużej kłamać, Dziki stanął obok drzwi. Teraz już wiedział, że rozmowa go nie minie, ale nie miał zamiaru, przeprowadzać jej myśląc wyłącznie o pęcherzu. – Mogę, chociaż wyskoczyć na chwilę? Naprawdę zaraz pęknę... Obiecuję, że nie ucieknę bez kurtki i jedzenia.

- Masz trzydzieści sekund. Potem zaczynam cię gonić. - odparł pół żartem Mike, rozciągając się w fotelu.

Po załatwieniu pewnych spraw Dziki miał umysł znacznie spokojniejszy. Utwierdził się jednocześnie w przekonaniu, że nie ważne co usłyszy od Mike, nic nie zatrzyma go w Zwrotnicy. Wracając z dworu, usiadł na fotelu twarzą w twarz ze swoim przyjacielem.

- Więc chciałeś tak po prostu się wymknąć. Czemu?- spytał z wyrzutem Mike.

- Bo wiedziałem, że będziesz próbował mnie zatrzymać. To oczywiste. – odparł Dziki, kręcąc na przyjaciela głową.

- Dziwisz mi się? – wtrącił Mike.- Chłopie trzymamy się razem, bez względu na to, czy to jest Stary, czy Nowy Świat…

- Nie Mike, nie. Wszystko się zmieniło. Zbudowałeś w Zwrotnicy swój mały dom, masz tu dziewczynę, dla której stałeś się wszystkim, kumpli ze Wspólnoty, z którymi w Starym Świecie spędziłeś więcej czasu niż ze mną. Dla wszystkiego co tutaj stworzyłeś JA, jestem chodzącym zagrożeniem… - tłumaczył Dziki, ale Mike wciąż wyglądał na nieprzekonanego.

- Stary, znowu demonizujesz. – odparł natychmiast. – Myślisz, że ja nie mam wrogów? Myślisz, że reszta chłopaków nikomu nie podpadła? – argumentował.

- Tak, wszyscy mamy. Tylko, że ja mam talent do narażania się ludziom, którzy potrafią zrobić krzywdę. – skontrował natychmiast Dziki, a Mike popatrzył się w tym momencie w podłogę.

- Dziki…zapomniałeś chyba o tym, że Modrzew to przede wszystkim moja wina. JA zaproponowałem żebyśmy go sprzedali. JA zbagatelizowałem to jak uciekł od Siwego i naraziłem tym ciebie. Gdyby nie to, że miałem szczęście przebywać we Wspólnocie, poza jego zasięgiem, pewnie dawno byłbym już martwy… - stwierdził z goryczą.

Mike spojrzał w tym momencie w stronę kuchni, zerkając na stolik gdzie stały butelki z piwem.

- Nie krępuj się…- powiedział Dziki, bo doskonale wiedział, że jego przyjaciel ma zwyczaj topić smutki i żale w alkoholu.

Mężczyźnie nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Łapiąc za najbliższą butelkę, opróżnił ją do połowy nim wrócił z powrotem do fotela. Po cichym beknięciu, spojrzał smętnie w stronę Dzikiego. – Powiem ci tak szczerze, że ciągle wraca do mnie moment, gdy zaproponowałeś mi wspólne podróżowanie autobusem. Doszło do mnie teraz, że ja też powinienem tam być. Powinienem był razem z tobą narażać tam życie, to wszystko stało się przeze mnie…

- Przestań! – przerwał natychmiast Dziki, podnosząc głos nieco zbyt mocno. Obaj spojrzeli na górę, czy przypadkiem to nagłe zawołanie nikogo nie obudziło. Gdy jednak nie dotarły do nich żadne odgłosy świadczące o pobudce, kontynuował. – Dziękuje losowi każdego dnia, że nie zgodziłeś się jechać ze mną… Gdybym stracił ciebie, tak jak straciłem Korka… ja… ja. - Głos Dzikiego załamał się, poczuł jak gorycz przelewa się przez jego gardło, a łzy ciekną mu do oczu. Mike podniósł się natychmiast w jego stronę, chcąc chyba chwycić go za ramię, ale Dziki zatrzymał go gestem. – Już dobrze, dobrze… Posłuchaj i zapamiętaj raz na zawsze. To co się stało z autobusem, to tylko i wyłącznie moja wina. Dostałem masę ostrzeżeń, sygnałów, a nawet sam byłem świadom, że ich narażam. Gdzieś jednak w duchu liczyłem, że mi się uda… tak jak zawsze się udawało…Więc zostałem z nimi, a oni przez to cierpieli i umierali. Nie powtórzę tego błędu, nigdy więcej…

Mike wsłuchując się w jego słowa, oparł głowę o fotel i spojrzał w sufit. Po krótkim zastanowieniu powiedział coś, co zjeżyło Dzikiemu skórę na plecach. – Chowałem cię już trzy razy Dziki. Trzy razy w swoim życiu, stałem w tym świecie ze świadomością, że nigdy więcej nie zobaczę mojego przyjaciela. – słysząc to chłopak spuścił głowę, a Mike kontynuował. - Pierwszy raz był, zanim jeszcze pojawiłeś się w tym świecie. Myślałem, że zginąłeś gdzieś, nim zdążyłem cię odnaleźć i nigdy nawet nie będziemy mieli okazji ponownie się spotkać. Drugi był, wtedy gdy dotknął cię Delimer i uciekłeś ze Wspólnoty...Wiesz, że w tamtym momencie zbudowałem sobie nawet twój grób? Tylko po to, by móc czasem przyjść z tobą pogadać… Trzeci raz był, wtedy gdy wyruszyłeś razem z Pierwszym na Zarzecze… Ja naprawdę nie wierzyłem w to, że się jeszcze kiedyś zobaczymy… Co mogę powiedzieć? Kiedy wczoraj próbowałem przemówić ci do rozsądku, bałem się, że może będę musiał, żegnać cię po raz kolejny. Teraz jednak myślę, że chyba się po prostu do tego przyzwyczaiłem. Do tego, że już nie będzie jak dawniej… że nie będziemy gadać wieczorami w barze, albo grać w gry do piątej rano… Nie mam zamiaru cię zatrzymywać, jeśli naprawdę chcesz odejść, ale raz, ten jeden raz… Chciałem się z tobą pożegnać jak należy.

Mike wstał, rozciągając ręce do uścisku, Dziki poczuł łzy nabiegające mu do oczu. – Stary, jesteś ostatnią osobą na tym świecie, na której tak mi zależy. Jedyną, której moja obecność jeszcze nie skrzywdziła. Gdyby tobie albo Weronice cokolwiek stało się z mojego powodu, nie darowałbym sobie tego… nie przeżyłbym tego. Nie chcę już nikogo narażać, ale podpadłem zbyt wielu ludziom. Ciągle narażam się kolejnym… Moja obecność to..

- Skończ już z tym fatum. – przerwał mu Mike, wciskając go w swój tors. – Ja wciąż mam nadzieję, że nie żegnam się z tobą na zawsze. Może gdzieś tam w środku, dalej pali się we mnie jakaś durna iskra nadziei, że znowu się spotkamy i usiądziemy do piwka jak za dawnych czasów. Nie daj się zabić Dziki, dokończ swoje sprawy…Nie zapominaj o mnie...

- Mike, nigdy bym o tobie nie zapomniał. Może jeśli to wszystko przycichnie. Świat w końcu odwali się, ode mnie to może znowu się spotkamy… A na razie dbaj o siebie, opiekuj się Oli i dziewczynami. Kochaj Weronikę i bądźcie razem tak szczęśliwi, jak tylko się tutaj da...

Mężczyźni tulili się jeszcze przez chwilę, ale w końcu pożegnanie musiało dobiec końca. Dziki zabrał swój plecak i miał już wychodzić, ale Mike zatrzymał go, gdy stanął w drzwiach. – Poczekaj, mam dla ciebie mały pożegnalny prezent. – powiedział, wręczając Dzikiemu pistolet.

- Przestań, nie mogę zabrać ci broni. Zwłaszcza teraz gdy straciłeś akacza…- zaprotestował Dziki, odpychając od siebie podarunek.

- Zabierz go! – rozkazał Mike. - To pistolet, który podniosłem z podłogi przedszkola, chwilę przed tym, jak zabiłem Primo… To była jego własność. Może jestem przesądny, ale nie wierzę, że przyniósłby mi coś dobrego…

Dziki przyjrzał się policyjnemu glockowi, jego okładziny były wytarte, a zamek porysowany. – Trzymałeś go do tej pory i nigdy nie użyłeś? – spytał niepewnie.

- Tak. To była moja moralna kara, ale o dziwo pomyślałem o tym, żeby ci go dać, jeśli będziesz chciał odejść. To jeszcze raz, trzymaj się Dziki i do zobaczenia…- westchnął Mike.

- Do zobaczenia przyjacielu.- odparł chłopak.

***

Odchodząc ze Zwrotnicy, Dziki wiedział, że nie może tak od razu wyruszyć do Armii Daniela. Musiał wcześniej załatwić jeszcze jedną sprawę, w potrójnym wydaniu. Hiena, Klucz i Pers, zagrażali nie tylko jemu samemu, ale wiedzieli o jego powinowactwie z Mike’m. Gdy tylko dowiedzieliby się, że Dziki żyje, mogliby próbować zaszkodzić mu, krzywdząc jego przyjaciela. Co prawda Klucz, który praktycznie nie żył poza autobusem i Pers, który był właściwie kaleką, nie mogli równać się grupie z Zatorza. Od kiedy jednak do ich kółka dołączyć Hiena, sprawa zrobiła się znacznie poważniejsza. Mike i jego towarzysze jak dobrze nie byliby uzbrojeni i zgrani, mieliby nikłe szanse z oszalałym weteranem, który miotał błędami na prawo i lewo. Póki więc wrogowie Dzikiego żyli, ani jego przyjaciel ani Zwrotnica nie byli bezpieczni.

Dziki wiedział, że jedyne co może w tej sytuacji zrobić to pozbyć się ich raz na zawsze. Na szczęście ostatnia przygoda, dała mu coś, co znacznie ułatwiało potencjalną walkę nawet z Hieną. Wizja chochoła zagnieździła się w jego głowie i za każdym razem gdy ją sobie przypomniał, jego wola rozbrzmiewała. Chociaż wydarzenie nie było prawdziwe, a oszalały weteran nigdy nie cofnął się by poderżnąć jego przyjacielowi żyły, to fałszywe wspomnienie działało na niego jak płachta na byka. Wiedział, że jeśli przypomni sobie te sytuację, stając twarzą w twarz z Hieną, jego wola nie zawiedzie.

Oczywiście swoich wrogów, Dziki nie mógł po prostu wywołać przez radio by zaproponować pojedynek o wschodzie słońca. Musiał ich w jakiś sposób do siebie przywabić. Opracował więc plan, którego realizację postanowił zacząć od wizyty we Wspólnocie.

Już pierwszego poranka po opuszczeniu Zwrotnicy, udał się wprost do tamtejszego baru, gdzie jego obecność wywołała niemałe poruszenie. Opowieść o tym, jak razem ze Zjawą i Pierwszym udali się na Zarzecze, była tak powszechnie znana, że Dziki aż do wieczora opowiadał ''Historie z Zarzecza”, w zamian za drinki i jedzenie. Nocleg został mu za sponsorowany przez samych słuchaczy, którzy jego rozróbę w garażu uznali za przejaw prawdziwego bohaterstwa. W ten sposób pocztą pantoflową, dał już światu znać, że żyje. Miał tylko nadzieję, że wieści o tym, szybko dotrą do jego wrogów.

Następnego dnia gdy już dobrze wypoczął, ruszył w stronę miasta, by spotkać się z Siwym. Siwy. Po tym, jak Krzak został wyrzucony ze Wspólnoty, handlarz stracił swojego jedynego poplecznika i musiał przenieść faktorię do jej dawnej siedziby. Dziki zastanawiał się, jakim cudem udało mu się przedostać z zapasami i nie zostać zabitym albo obrabowanym. Tajemnica rozwiązała się, jednak gdy tylko dotarł na miejsce. Tuż przed drzwiami Bajkolandi, zobaczył dwóch ciężko uzbrojonych strażników, którzy bez wątpienia należeli do grupy zwanej Grobelnymi.

Mężczyźni zatrzymali go, zabrali broń i dopiero gdy upewnili się, że nie stwarza zagrożenia, wpuścili go do wnętrza placówki. Wchodząc do środka, Dzikiego zaskoczyło, jak bardzo zapasy największego z handlarzy uszczupliły się. Dawniej miejsce było jak magazyn, wypełnione po brzegi niezliczonymi pudłami i skrzyniami. Obecnie dużo bardziej przypominało duży sklep i to dość średnio wyposażony.

Siwy siedział w tym samym miejscu co zawsze, ale nie było już śladu po jego piedestale. Handlarz siedział przy zwykłym biurku, wypełniając jakieś dokumenty. Gdy jednak usłyszał, że nie jest sam, natychmiast podniósł głowę. – Dzikusek! – zawołał, swoim obrzydliwie przesłodzonym głosem.

- Hej Siwy. - odparł chłopak, siadając na wolnym krześle przy biurku.

Wyglądało na to, że obecny stan interesów odbił się nie tylko na wyglądzie budynku, ale również jej właściciela. Swój krzykliwy różowy garnitur, Siwy zamienił na zwykłą czarną koszulę z jedynym akcentem w postaci krawata w jednorożce. Jego włosy były czyste i umyte, ale już nieprzystrzyżone. Do tego pod dość mocnym makijażem widać było ukryte cienie.

- Co cię sprowadza do mojego upadku skarbie? - spytał handlarz głosem pełnym teatralnego żalu.

- Upadku? - dopytał Dziki. - Mnie się raczej wydaje, że to spory sukces. Udało ci się wrócić na stare śmieci, masz nowych strażników. Szczerze powiedziawszy, to miałem wątpliwości czy uda ci się w ogóle opuścić wspólnotę ze swoim majątkiem...

- Jesteś słodki, ale nawet nie wiesz, jak straszne kłamstewka rzucasz... - westchnął Siwy, który na razy zapominał nawet o swoim cukierkowym tonie. - Po odejściu Krzaczka, grunt mi się zapalił pod stópkami. Nie wiem czemu, ale wyszło na to, że większość mieszkańców Wspólnoty nie przepadała za mną i tolerowali mnie tylko ze względu na niego... - w tym momencie Dziki ledwo powstrzymał się, by nie wznieść znacząco oczu do góry, właściciel faktorii niczego jednak nie zauważył i kontynuował. - … gdy go zabrakło, a Zjawa odeszła, zrozumiałem, że muszę czmychać. Cichaczkiem dogadałem się z Marcinkiem Grobelnym, który zagwarantował mi bezpieczną podróż i osłonę, ale zdarł ze mnie za to ostatnią skórę...

- To znaczy? - spytał Dziki.

- Musiałem uzbroić jego żołnierzyków, zagwarantować im domek w mojej faktorii, a dodatkowo płacę mu za ochronę naprawdę dużo za dużo. - westchnął zrezygnowany Siwy. - Nie mówiąc już o tym, że interes idzie ostatnio naprawdę kiepsko...

Dziki popatrzył nieco zdziwiony, Siwy zawsze miał głowę do handlu. Zarządzał tą faktorią od lat, dlaczego teraz nagle wszystko się zepsuło. - Czemu? Co się stało? - spytał szczerze zainteresowany.

- Handel w Faktorii na mieście opierał się na wolnych weteranach Dzikusku, a tych niezadeklarowanych jest już naprawdę coraz mniej. - wyjaśnił Siwy. - Przez te inwazje z Zarzecza, każdy stara się znaleźć miejsce w większej grupie, a samotnicy uciekają jak najdalej od rzeki, by nie mieszać się w konflikt.

Dziki zamyślił się. Wojna z Zarzeczem zaczynała mieć wpływ na wszystkich, nawet jeśli nie brali bezpośredniego udziału w walce. Ich świat się zmieniał, a karty tak mocno ściskane od lat, były rozdawane od nowa.

- A co cię właściwie do mnie sprowadza skarbie? Chcesz coś kupić? Sprzedać? Wymienić? - spytał w końcu Siwy, wyciągając Dzikiego z jego głowy.

- Właściwie, to szukam pracy. - stwierdził Dziki, zerkając znacząco na właściciela faktorii.

Ten słysząc to, skrzywił się nieco. - Dzikusku, w innych okolicznościach to zawsze i wszędzie, ale nie wiem, czy w obecnej sytuacji mogę sobie pozwolić na zatrudnienie dodatkowego personelu. Nawet z usług Maniusia musiałem zrezygnować...

Dziki widząc w jakim stanie jest faktoria, spodziewał się podobnej odpowiedzi. Nie mniej zatrudnienie się u Siwego, było jednym z punktów jego planu. Chociaż faktoria nie mieściła się już we Wspólnocie, to ‘’towar” nie miał wrogów. Siwy wciąż utrzymywał kontakty handlowe, z wieloma ludźmi za murem. Zatrudniając się jako jeden z jego ludzi, mógłby regularnie odwiedzać Wspólnotę, nie martwiąc się o to, czy starczy mu biletów na wejście. Biorąc to pod uwagę, postanowił dać Siwemu propozycję której nie mógł odrzucić. - Nie oczekuję wiele! Tylko noclegu i wyżywienia, a mogę w zamian być szabrownikiem. Co na mnie zarobisz, to twoje. Mam po prostu swoje powody, by przez jakiś czas kręcić się między miastem a Wspólnotą i to jedyny dodatkowy warunek. Chcę brać udział w każdej wymianie jaka będzie tam miała miejsce.

Słysząc te propozycje, Siwy zamyślił się. Jego niebieskie oczy błądziły od kąta do kąta, najwidoczniej analizując wszystkie za i przeciw. - Może tego właśnie potrzebuję? Żeby w końcu ruszyć trochę ten nędzny handelek. Dobrze Dzikusku, przyjmuję cię w moje szeregi. Mam dawno już wyczekującą listę ze specjalnymi zamówieniami od kilku znajomych we Wspólnocie i nikogo kto by się tym zajął, masz więc nawet swoje pierwsze zadanie!

Dziki słysząc to, nie zwykle się ucieszył. Teraz miał zapewnione nie tylko miejsce na nocleg, ale powód, dzięki któremu będzie mógł regularnie odwiedzać Wspólnotę. Wiedział, że informacja o jego regularnych wizytach handlowych, w którymś momencie na pewno dotrze do Hieny i jego nowych kompanów. Musiał więc tylko cierpliwie czekać.

Kolejne dni Dziki spędzał więc jako szabrownik Siwego. Przetrzepując samotnie prywatne mieszkania, domy i sklepy, wyszukiwał rzeczy z listy, którą przekazał mu jego nowy szef. W większości znajdowały się tam przedmioty codziennego użytku stanowiące przedmioty drugiej potrzeby jak pasta do zębów, maszynki do golenia, czy waciki higieniczne. Bywały też zamówienia na bardziej specjalistyczny sprzęt jak nowy stetoskop albo duża lutownica. Te były zresztą najlepiej płatne. Czasami trafiały się jednak zamówienia tak dziwne, że Dziki uważał je za prawdziwe kurioza, na przykład ostry sos z papryki habanero, albo seksowna bielizna w czerwonym kolorze z rozmiarem miski B. Często szukając podobnych rzeczy, zastanawiał się, kogo było stać, żeby płacić ciężkie pieniądze za takie głupoty.

W międzyczasie wojna z Zarzeczem wciąż trwała, ale wyglądało na to, że nikt z tamtej strony nie myślał jeszcze o inwazji na pełną skalę. Po zajęciu przyczółku po ich stronie, najeźdźcy ograniczyli się jedynie do bronienia swoich pozycji i nieregularnej wymiany ognia z ochotnikami Armii Daniela. Ci zresztą też nie kwapili się do przeganiania wrogów wszystkimi siłami. Wedle opinii radiowych plotkarzy, których Dziki słuchał ostatnio wyjątkowo często, na razie obie strony badały jeszcze swoje siły. Brak wojskowego wyszkolenia, prawdziwych umiejętności taktycznych i tym podobnych cech u obu stron, mógł sprawić, że jednak pomyłka zmieniłaby się w pogrom.

Dzikiemu bardzo to odpowiadało, chciał bowiem włączyć się do walki jeszcze przed jej kulminacją. Jego plany pokrzyżowało jednak pewne wydarzenie, które miało miejsce dwa tygodnie po jego przyłączeniu się do Siwego.

Przebywał akurat we Wspólnocie, dostarczając jedno z tych ‘’specjalnych’’ zamówień, od którego słowo ‘’dekadencja’’ przybierało w jego głowie zupełnie nowy obraz. Stając przed bramą z plecakiem pełnym Cjalisu, Viagry i lubrykantów, czuł prawdziwe zażenowanie, gdy musiał pokazać jego zawartość w czasie kontroli.

- Poważnie? – spytał Łysy, jajkogłowy strażnik który przejął po Mike’u jedno z najlepszych zajęć we Wspólnocie.

- Specjalne zamówienie…- odparł Dziki, wręczając mężczyźnie papier z pieczątką Siwego.

- Zastanawiasz się czasem, czy niektórzy sobie po prostu z nas nie kpią? Proszków przeciwbólowych nie można dostać u Sępa już od dwóch tygodni, a ty z apteki przynosisz ‘’świństewka” – stwierdził strażnik, zamykając plecak z obrzydzeniem.

Dziki sięgnął do kieszeni, wyciągając pół opakowania aspiryny. – Problem w tym, że w aptekach jest już w większości tylko to. Trzymaj.- dodał, podając mężczyźnie opakowanie.

- Dzięki! Nawet nie wiesz jak mnie ostatnio łeb napierdala. Słuchaj jak chciałbyś trochę odpocząć we Wspólnocie, to nie uwzględnię cię w ogóle w papierach.- wyszeptał strażnik.

- Dzięki Łysy, ale muszę wracać do roboty. – odparł Dziki, przechodząc przez bramę.

Klient który zamawiał to dziwactwo, był jednym z członków Konglomeratu. Konkretnie głównym elektrykiem Wspólnoty. Jego mieszkanie znajdowało się przy głównym murze, w ładnym parterowym domku. Dziki stając przed wejście zapukał w drzwi, a już po chwili otworzyła mu, pół naga kobieta w prześwitującej podomce.

- Tak? –spytała delikatnym głosem.

- Jestem od Siwego.- odparł Dziki, wlepiając wzrok w ziemię.

- Och, proszę wejść. Zaraz zawołam skarbusia, chyba majsterkuje coś w warsztacie… - kobieta zaprowadziła Dzikiego do kuchni, gdzie jakaś inna dziewczyna w podobnie skąpym stroju, zajmowała się gotowaniem obiadu. - Kto to Doris? – spytała kucharka, widząc Dzikiego.

- Zdaję się, że handlarz. Idę po Borysia...

Dziki usiadł przy stole, spoglądając w podłogę, a po chwili przyszedł sam pan domu. Mężczyzna ubrany we flanelową koszule, spojrzał na gościa. – No nareszcie, już nie mogłem się doczekać.- widząc jednak minę Dzikiego, przerwał i spytał nie pewnym tonem. – Zaglądał pan do środka?

- Ja to dla pana szabrowałem, więc wiem co to jest…Nie mówiąc już o tym, że musiałem pokazać zawartość strażnikowi przy bramie - westchnął Dziki.

- Ojej, heh głupia sprawa… pewnie ma mnie pan za jakiegoś zboczeńca…- stwierdził zawstydzony gospodarz.

- Na pana szczęście, ja tylko dostarczam, nie oceniam. – stwierdził sucho Dziki.

Najwidoczniej, jego rozmówca musiał mieć jakieś mocny kompleks, bo zaczął zupełnie niepotrzebnie się tłumaczyć. – Ale tu naprawdę nie chodzi o to, co pan myśli… ja prowadzę eksperyment.

- W jakim czasie dwie kobiety, zajeżdżą jednego mężczyznę? – spytał ironicznie Dziki.

- Nie proszę pana, ja próbuję doprowadzić do Pierwszego poczęcia w Nowym Świecie! – zawołał dumnie ''skarbuś''

Dziki popatrzył na mężczyznę zdziwiony, a ten kontynuował. – Nie wiem jak długo jest pan w tym świecie, ale zapewne nie zauważył pan tutaj żadnej kobiety w ciąży, żadnego dziecka. Pewnie myśli pan, że w tych warunkach nikt nie chce ich po prostu robić, ale to nie to… Jestem w stałym kontakcie z doktorem Zoidbergem, mam trzy żony w pełni zdrowe z których każda miesiączkuje normalnie. Moje nasienie było badane i jest pełne plemników, a jednak jak bardzo byśmy się nie starali, nie udało nam się do tej pory począć dziecka.

- To chyba dobrze…- przerwał Dziki. – Ja na przykład, uważam sprowadzanie do tego koszmaru, nowych ludzi jest skrajnie nieodpowiedzialne…

- Więc jak według pana ma wyglądać przyszłość? – spytał oburzony mężczyzna.- Przecież gdyby wszyscy myśleli jak pan, cała ludzkość by wymarła…

- Nie wymrze... przynajmniej nie tak szybko. Bo my się nie starzejemy…- odparł Dziki.

Borys spojrzał w tym momencie zaintrygowany. Najwidoczniej nie spodziewał się, że byle dostawca będzie miał jakiekolwiek głębsze pojęcie o otaczającej ich rzeczywistości. - Słyszałem o tej teorii, nie mniej...

- To nie teoria. - przerwał natychmiast Dziki. - Tylko potwierdzony fakt. Byłem na Zarzeczu i widziałem człowieka, który w momencie Błysku, miał praktycznie siedemdziesiąt lat. Przeżył tam na pewno więcej niż pięć kolejnych, a jego stan wcale się nie zmienił. To zresztą nie jedyny przypadek...

- Byłeś na Zarzeczu?! - przerwał natychmiast Borys, zapominając nawet o grzecznościowej formie. - Ty musisz być Dziki! Cholera jasna, nawet nie wiesz jak żałowałem, że o twojej wizycie w barze dowiedziałem się po czasie. Teraz musisz mi wszystko opowiedzieć! - zawołał mężczyzna, opierając ręce na stole.

Dziki podniósł zirytowany oczy do góry. Czemu po prostu nie siedział cicho. Siedzący przed nim facet wyglądał na napaleńca gotowego zatrzymać go choćby siłą. Na szczęście nim zdążył powiedzieć cokolwiek przyszło wybawienie.

Jakiś strażnik wpadł do domu praktycznie bez pytania. - BORYS! Mamy dziwną sytuację pod bramą, potrzebny jest ktoś z konglomeratu!

- A... ok, już idę. - powiedział mężczyzna, zapominając o Dzikim.

Ten wykorzystał moment i wymknął się z mieszkania, tuż za gospodarzem. Trzymając dystans między swoim niedoszłym ''dręczycielem”, śledził go aż do murów gdzie zauważył skupisko ludzi ściśnięte pod bramą. Przebijając się łokciami przez zgromadzony tłum, dostrzegł jakiegoś mężczyznę z myśliwską strzelbą i czerwoną opaską na ramieniu.

- … nie chcemy tutaj takich jak ty! Wynoś się do Daniela! – zawołał jakiś weteran, wychodząc naprzeciw przybyłego mężczyzny.

- Po chuj go w ogóle wpuszczałeś? Jebanego zdrajcę! - krzyknął jeden z mieszkańców Wspólnoty.

- WYSŁUCHAJCIE GO TO ZROZUMIECIE! – zawołał Łysy, stając tuż nad przybyszem.

Mieszkańcy wyglądali na zmieszanych, a stojący na przodzie weteran, popatrzył z pogardą na zapewne byłego towarzysz. – A co taka szumowina może mieć ciekawego do powiedzenia!

Mężczyzna z czerwoną opaską otrzepał się i poprawił ubranie. Najwidoczniej chwilę wcześniej musiał on brać udział w jakiejś szarpaninie, rozglądając się po zgromadzonych, wykrzyczał w końcu. – DRUGI MOST ZOSTAŁ ODBUDOWANY!

Wszyscy zgromadzeni popatrzyli zszokowani, niektórzy kręcili głową z niedowierzaniem.

- Zarzecze przeszło ogromnymi siłami od tamtej strony miasta i runęło na Strefę Głodu! – wykrzykiwał dalej przybysz. - Daniel się wybronił, ale ponieśli ogromne straty. Ocaleni są wykończeni albo ranni, sam Daniel ledwo się trzyma, bo przez całą bitwę stał na czele swoich ludzi. Gdybyśmy teraz zaatakowali, wolni Weterani, Wspólnota, Grobelni, Sojusz bloków... Pokonalibyśmy go bez problemu!

Mieszkańcy i wolni weterani stali jak zmrożeni. Niektórzy patrzyli na siebie niepewnie, w głowach innych zapewne zaczynała teraz świtać jakaś myśl. Po chwili tłum za wiwatował. - NA STREFĘ GŁODU! ŚMIERĆ DANIELOWI! H- MARKET DLA WSZYSTKICH!!!

- Zabierzcie go do budynku rady! To jest coś, co muszą rozważyć! - rozkazał Borys i w towarzystwie strażników odeskortował przybysza.

Gromada ludzi zaczęła się powoli rozchodzić, dyskutując zażarcie o tym co usłyszeli. Dziki natomiast, został na placu sam, ściskając nerwowo pięści. Więc się zaczęło – pomyślał. – Nim cokolwiek zdążyłem zrobić.

Wiedział, że może potrwać zanim trio jego wrogów przygotuje kolejną zasadzkę, nie sądził jednak, że będzie to trwało tak długo. Zirytowany postanowił nie zwlekać i ruszył w drogę do faktorii. Bezpieczne szlaki których nauczył się podróżując z Pierwszym podczas ucieczki przed Delimerem, wciąż doskonale mu służyły. Dzięki nim pokonywał miasto nie ryzykując przypadkowych spotkań z niewykształconymi. Wychodząc przez bramę Wspólnoty, ruszył osiedlem wzdłuż jej murów, prosto w kierunku wiaduktu. Następnie przechodząc pod nim, przemykał podwórzami niskich bloków pracowniczych, w których dawniej mieszkanie z przydziału otrzymywali pracownicy kolei. Następnie tyłem dawnej szkoły muzycznej chciał przedostać się w okolice świetlistej polany. Jednak zanim zdążył opuścić jej teren, poczuł, że jest obserwowany.

Zatrzymując się na chwilę, udał, że przygląda się z zainteresowaniem na dawny dom sztuki, podczas gdy tak naprawdę kątem oka obserwował okolicę. Nie zauważył, by ktoś przekradał się w jego stronę. Nie mniej dziwne ‘’przeczucie’’ nie opuszczało go. Nie wiedział, czy wynikało to z jego własnych błędów, czy może z faktu, że oszalały Hiena nie był w stanie kontrolować swojej woli, ale Dziki wyczuł po prostu jego obecność. Nie chcąc walczyć na otwartym terenie, ruszył w stronę ogromnych podwójnych drzwi szkoły i pchnął je do środka.

Wyłożony drewnem budynek, pachniał starością i grzybem. Na jego ścianach wisiały w szklanych anty ramach portrety znanych kompozytorów. Przechodząc w głąb korytarzem, minął szatnie i przeszedł na małą aulę koncertową, która również była częścią placówki. To na niej uczniowie i absolwenci dawali cykliczne koncerty i tutaj miasto organizowało różnego rodzaju niewielkie konkursy muzyczne. Wnętrze wyglądało naprawdę dobrze jak na standardy nowego świata. Czerwone pikowane fotele, zakurzona kurtyna i obita drewnem scena, wciąż robiły wrażenie. Jedynym śladem szabrowników, były instrumenty muzyczne porozrzucane bez ładu w różnych miejscach, oraz dziwna wystawka z manekinów usadowionych na pierwszym rzędzie siedzeń. Dziki minął to milczące zgrupowanie i stanął na scenie, obserwując w jednej linii wszystkie wejścia.

Już po chwili do pomieszczenia wkroczył Hiena, a za nim dość niepewnie wślizgnęli się Pers i Klucz. - Znalazłem cię Dziki! - wykrzyczał oszalały weteran.- Myślałeś, że się przede mną ukryjesz? ŻE MOJA ZEMSTA CIĘ NIE DOPADNIE?! – zawołał, a noże wykonały dookoła niego szaleńczy taniec, zmuszając jego kompanów do gwałtownego cofnięcia się.

- I tutaj się mylisz…- wtrącił ironicznie Dziki. – To ja chciałem, żebyście mnie znaleźli.

W tym momencie Hiena spojrzał na Dzikiego, jakby dopiero zauważył jego obecność. - Dlaczego po prostu nie odszedłeś z autobusu, tak jak cię o to prosiłem? To się nie musiało tak skończyć...- zawołał głosem spokojnym, choć przesiąkniętym wyrzutem. Po tym jednak zawtórował już opętańczo. - ZABIJE CIĘ! ZNISZCZĘ! ROZERWĘ NA STRZĘPY! WYSMARUJE TWOIMI WNĘTRZNOŚCIAMI SUFIT!

Dziki, który jeszcze jakiś czas temu zdębiałby, widząc wybuch Hieny, stał teraz zupełnie niewzruszony. Jedno wspomnienie tego nieprawdziwego momentu, w którym oszalały weteran podcinał Mike’owi przedramię, rozbudzało jego wolę do białości.

Czując najwidoczniej wybudzenie się woli Dzikiego, Hiena chwycił w rękę nóż. – Rozumiem, więc ściągnąłeś mnie tu, żeby walczyć…- westchnął swoim normalnym głosem, by po chwili ryknąć - TYLKO, ŻE TY NIE MASZ PRAWA WYGRAĆ!

- Skończ to pieprzenie Hiena! – zawołał Pers, wyciągając broń zdrową ręką.

Wtedy też, stało się dokładnie to, czego Dziki się spodziewał. Chociaż były weteran nacisnął spust, nic nie mogło powstrzymać jego żądzy mordu, nawet lecące kule. Pociski zrykoszetowały, mijając go. W tym samym momencie Hiena dokonał istnej eksplozji noży. Wszystkie ostrza, które miał wciśnięte w kabury, po prostu wyfrunęły. Tnąc powietrze jak wściekłe osy, rozleciały się w różnych kierunkach. Dziki zeskoczył błyskawicznie ze sceny, chowając się za fotelami. Klucz i Pers wybiegli za drzwi, by uniknąć przeszycia przez ten bezmyślny atak.

- NIE CHOWAJ SIĘ! CHCIAŁEŚ WALCZYĆ, WIĘC WALCZ! UMRZYJ, JAK PRZYSTAŁO NA MĘŻCZYZNĘ - zawołał w jego stronę Hiena.

- Oczywiście, że chciałem walczyć! – krzyknął Dziki. – Co nie znaczy, że mam zamiar przegrać, albo grać na twoich zasadach.

Słysząc jego odpowiedź, oszalały weteran wydarł z siebie wściekły ryk. Noże które powbijane były w różne miejsca auli, zadrgały i już po chwili wyrywając się ze ściań, wróciły do swojego właściciela. Dziki wyczuł, że szykuje się kolejne uderzenie. Odskakując odruchowo na bok, usłyszał jak w fotel za którym się chował, uderza istna fala. Lecące z niesamowitą prędkością ostrza roztrzaskały oparcie na drzazgi i wbiły się z impetem w podłogę.

- To wszystko na co cię stać? – zawołał Dziki. - TY BEZCZELNY SKURWYSYNU! TYLU NIEWINNYCH LUDZI CIERPIAŁO PRZEZ CIEBIE I UMIERAŁO, DLACZEGO PO PROSTU NIE DASZ SIĘ ZABIĆ! - wykrzyczał wściekle Hiena, by po chwili dodać już spokojnie. - Myślałem, że jesteś innym człowiekiem…

Dziki wsłuchując się w słowa mężczyzny, w ostatniej chwili zauważył, że gromada noży zawisła bezszelestnie kilka metrów nad nim. Gdy tylko na nie spojrzał te runęły, jak deszcz, w ostatniej chwili zdołał przeturlać się na bok, unikając trafienia.

Złość zapulsowała w Dzikim, dając mu okazję do ataku. Przebiegając między siedzeniami, wyprostował się w pewnym momencie, mierząc do Hieny z Glocka. Broń wystrzeliła, a pocisk wypadł z komory, wzmocniony niewyobrażalną siłą błędu. Dziki był przekonany, że Hiena nie zdoła zagiąć toru jego lotu. Zdziczały weteran skontrował go jednak nożem, który wystrzeliwując z niezwykłą prędkością odbił kulę na bok. Po tym nieudanym ataku, Dziki ponownie musiał paść na podłogę, bo fala noży ''skosiła” wszystkie siedzenia na wysokości podłokietników.

Dziki skupiał się coraz mocniej, na tym, co czuł, gdy widział przed sobą martwego Mike’a. Wola rozpalała się, w nim za każdym razem, gdy słyszał w głowie - Potraktuj to, jako odruch litości.

Dziki poderwał się gotów do kolejnego ataku, tym razem wystrzelił całą serią wzmocnionych kul. Oszalały Weteran nie mając dość wolnych noży, by je odbić, samu musiał schować się między siedzeniami. Pociski, które chybiły, wbijały się w ścianę z siłą, jakby były wystrzelone z działa. Powietrze w auli wypełnił kurz i latające opiłki drewna.

Wykorzystując moment, gdy oszalały weteran go nie widział, Dziki przeskoczył między rzędami. Gdy Hiena podniósł się po raz kolejny, pięść Dzikiego leciała już w kierunku jego twarzy wzmocniona niewyobrażalną siłą błędu. Chociaż zdawało się, że siła tego uderzenia urwie mężczyźnie głowę, pięść rąbnęła w nią po prostu jak w ciastowego gniotka.

- Jesteś głupi, nie pamiętam już, kiedy ostatni raz czułem ból…- wysyczał Hiena.

- Wiem. – stwierdził Dziki, wymierzając kolejny cios. – Nie widziałem jeszcze nikogo z tak ciężkim Defektem, jak ty! – zawołał przy kolejnym uderzeniu.- Nawet twoje oczy i usta są mniejsze niż u zwykłego człowieka! – dodał po potężnym podbródkowym, przez który Hiena runął na plecy. – Zastanawiam się, ile jeszcze walki wytrzymasz, zanim defekt całkiem cię pochłonie.

Hiena otworzył oczy tak szeroko ,jak bardzo pozwalała mu na to jego choroba. Gdy dotarły do niego słowa Dzikiego, poderwał się z ziemi jak pchnięty wiatrem. – NIE MA TO DLA MNIE ZNACZENIA! NAWET JEŻELI ROBIĘ TERAZ OSTATNIĄ RZECZ W MOIM ŻYCIU, TO BĘDZIE NIĄ ZABICIE CIEBIE!!!

W tym momencie wszystko, co nie było przybite do ziemi, po prostu zawirowało. Dziki złapał się jednego z foteli by samemu, nie dać się poderwać temu dziwnemu podmuchowi. Hiena zaczął się unosić, a latające przedmioty krążyły dookoła niego. Noże, które latały w tym dziwnym cyklonie znacznie szybciej od innych przedmiotów, cięły wszystko, co stanęło im na drodze. Dziki uchylił się przed kilkoma nadlatującymi z boku, ale nie było szans, by uniknął wszystkich. W końcu jedno z ostrzy wbiło mu się w ramię, a drugie trafiło w nogę. To pierwsze przeszyło miejsce, gdzie nie sięgał jeszcze defekt. Ból, jaki rozlał się po ranie, sprawił, że wola Dzikiego znowu oszalała. Chęć zabicia Hieny sięgnęła apogeum.

Puszczając oparcie, dał się ponieść temu dziwnemu zawirowaniu. Jednocześnie zarzucił ręce na plecy, gotów przelać całą swoją wolę zniszczenia przez skrzydła motyla. Hiena wyczuł to najwidoczniej, bo wyciągnął jedną dłoń, a wszystkie noże wystrzeliły w kierunku Dzikiego. Ten nie pozostał dłużny i rozprostowując, ręce zniszczył je falą pochodzącą ze skrzydeł. Oszalały weteran siepnięty tą samą energią padł na ziemię, dysząc ciężko. W tym momencie wszystkie unoszące się przedmioty runęły w dół. Dziki podnosząc się obolały, ze sterty roztrzaskanych siedzisk, ruszył w stronę swojego przeciwnika. Hiena rzucał się po gruzach jak oszalały. Wydawałoby się, że od siły tego uderzenia poczuł w końcu ból. Gdy Dziki przyjrzał mu się bliżej, okazało się, że chodzi o coś zupełnie innego. Jego usta, otwory po uszach i oczy po prostu znikały zalewane defektem. Już po chwili jego twarz przypominała pozbawioną jakichkolwiek rysów głowę Potłuka. Hiena rzucał się na ślepo po podłodze, nie mogąc złapać tchu. Wyciągając rękę, przyciągnął jeden z noży i spróbował rozkroić swoje zlepiające się wargi. Za pierwszym razem przyniosło to jeszcze jakiś skutek, bo zdołał złapać oddech, jednak przy drugim podejściu usta zniknęły niemal błyskawicznie. Oszalały Weteran wepchnął sobie niemal całe ostrze w twarz, ale nie dał rady zrobić nawet najmniejszego otworu. Po chwili walki udusił się, a jego ciało osunęło się bezwładnie.

- Więc tak umiera się od Defektu – pomyślał Dziki, przyrzekając sobie w duchu, że prędzej strzeli sobie w głowę niż doprowadzi do takiego stanu.

Jego wzrok przebiegł teraz po zrujnowanej sali. Po Kluczu i Persie nie było ani śladu, ale nie mogli przecież uciec daleko...

***

Dziki nie miał zamiaru dłużej czekać. Sprawa z trio musiała być zamknięta tu i teraz. Nie był pewien w którym momencie, mężczyźni uciekli ze szkoły muzycznej, ale wciąż musieli być gdzieś w pobliżu. Wybiegając do parku przed budynkiem, wsłuchiwał się starając wyłapać jakiś szmer albo dźwięk. Jeżeli w pobliżu ukryli samochód, to na pewno zmierzali teraz w jego stronę.

Jego Wola gdy tylko skończył walkę, ucichła momentalnie pozbawiając go wsparcia błędów. Zastanawiał się gdzie mężczyźni mogli zatrzymać auto, skoro nie słyszał go przed atakiem. I wtedy go oświeciło, przecież Klucz znał świetlistą polanę. Doskonale wiedział, że jest to bezpieczne miejsce, do którego prawie nikt nie zagląda, a przy okazji było naprawdę blisko szkoły. Biegnąć ze wszystkich sił, Dziki zmierzał chaszczami i tyłami magazynów wprost na dawne miejsce postoju autobusu.

Nigdy w swoim życiu nie biegł jeszcze tak szybko. Serce waliło mu jak oszalałe, a nogi paliły, żywym ogniem. Nie miało to jednak znaczenia, nawet gdyby w tym momencie miał paść na zawał, tych dwóch miało pożegnać się z życiem.

Przeskakując na rowem pełnym zaschniętej trawy, wypadł wprost na polane, a tam zobaczył dokładnie to czego się spodziewał. Sportowy samochód stał niezgrabnie ukryty przy małym lasku na skraju polany. Pers i Klucz pośpiesznie zrzucali z niego gałęzie, gdy jednak zobaczyli biegnącego Dzikiego, podarowali sobie oczyszczanie pojazdu do końca i wpadli do jego środka.

Dziki widząc plecy Persa, przypomniał sobie momentalnie te wszystkie chore sytuacje z nim związane. Jego wyniosły ton, pychę, obrzydliwą dumę i poczucie bezkarności. Wola znowu uderzyła, chęć zmiecenia byłego weterana z powierzchni ziemi, wypełniła umysł Dzikiego. Przy kolejnym kroku jego but uderzył w ziemie z taką siłą, że wyrwał z niej kępę trawy. Wystrzelił do przodu, z prędkością nieosiągalną nawet dla sprintera olimpijskiego. Gdy Klucz odpalił samochód, to Dziki był już przed jego maską, blokując mu drogę.

- PRZEJEDŹ GO JUŻ!!! - wrzasnął Pers.

Nim jednak jego kompan zdążył wrzucić bieg, Dziki wyprostował rękę z bronią i wystrzelił w czoło byłego weterana. Głowa mężczyzny zawisła bezwładnie na ramieniu, a Klucz zdębiał.

Dziki odetchnął ciężko, spoglądając w przerażoną twarz chłopaka. Mijając łukiem samochód otworzył drzwi i bez ceregieli wywalił ciało Persa na zewnątrz.

Klucz spoglądał na niego przerażony, a jego ręka ciągle ściskająca dźwignie zmiany biegów drżała.

Dziki patrzył przez chwilę na skórzaną deskę samochodu, na której migotały czerwone plamy krwi. - Wiesz, że naprawdę nie chce tego robić? Wewnętrznie wciąż nie mogę się pogodzić z zabijaniem ludzi...

- Dziki...- wyjęczał błagalnie Klucz, ale chłopak nie dał się zbić z tropu.

- Milcz i słuchaj! - warknął. - Życie bym za ciebie oddał wiesz? Tak jak oddałbym za każdego z autobusu. Ba kiedy Zoidberg spisał cię na straty, robiłem wszystko, żebyś tylko przeżył...

- Straciłem przez ciebie autobus, moich przyjaciół, rodzinę, wszystko co miałem w tym miejscu... - wyłkał Klucz, opuszczając głowę na kierownicę. - Byłem na ciebie wściekły, bo powinieneś był odejść... bo ci wszyscy ludzie zginęli choć byli niewinni.

- Myślisz, że o tym nie wiem? - ryknął Dziki. - Myślisz, że mnie to nie dręczy? Gdyby chodziło tylko o mnie, gdybyście nie wmieszali w to Mike'a... Nawet by mnie tutaj nie było!

- Ja naprawdę nie chciałem go zabijać, naprawdę nie chciałem... - wyjęczał Klucz.

- Może. - odparł Dziki. - Niemniej przekroczyłeś tę granicę. Zachowałeś się dokładnie jak kumple Modrzewia, którzy zaatakowali autobus. Niby potępiali to, że mordował niewinne osoby... zamiast po prostu odstrzelić mnie. Jednak żaden z nich tego nie powstrzymał.

- Dziki, przepraszam ja... - załkał ponownie Klucza, ale rozmówca przerwał mu natychmiast.

- Dziś powiesz mi wszystko. Że żałujesz...że nie chciałeś... że to oni byli prowodyrami, nie ty. Jutro gdy nie będzie groziła ci śmierć, chęć dokonania zemsty wróci. Bo masz do niej prawo, bo przeze mnie straciłeś to, co uznałeś w tym świecie za najcenniejsze. Gdy w tym momencie będę poza twoim zasięgiem, spróbujesz skrzywdzić mnie w inny sposób. Skrzywdzić kogoś na kim mi zależy...

- Dziki, ja naprawdę nie...- próbował tłumaczyć się ponownie były mechanik, ale jego oprawca nie dał mu dojść do słowa.

- Ten świat dał mi jedną, bardzo ważną lekcje. Spirala zemsty kończy się dopiero, gdy zabijesz wszystkich w nią w ciągniętych. Nie powiem wybacz, bo ty byłoby głupie. Moralnie miałeś prawo próbować mnie zabić, ale ci się nie udało... to jest tego konsekwencją.

Oczy Klucza rozszerzyły się przerażone, ale nim zdążył krzyknąć Dziki wymierzył mu w głowę i nacisnął spust. Siedząc z trupem byłego kompana, schował twarz w dłoniach, a do jego oczu naleciały łzy. - Czemu ten świat, musi być tak pokurwiony... - załkał.

Rozdział X – Epitafium

Po zamknięciu tego nieprzyjemnego rozdziału, jakim była zemsta Klucza i jego towarzyszy Dziki planował przyłączyć się z miejsca do Armii Daniela. Była to najszybsza i najpewniejsza możliwość, by wmieszać się w wojnę z Zarzeczem. Realizację tego pomysłu wstrzymała jednak przypadkowo zasłyszana plotka, o ewentualnym ataku pozostałych frakcji na Strefę Głodu. Byłoby głupie deklarować się po stronie Daniela, chwilę przed tym, jak miałby on zacząć wojnę na dwóch frontach. Ta bowiem skończyłaby się zapewne jego porażką.

Dziki pozostał więc w Bajkolandii, pracując dalej jako szabrownik. Jednocześnie oczekiwał na dalszy rozwój wydarzeń. Każdego wieczora wsłuchiwał się uważnie w każdą pogłoskę, jaka pojawiła się na radiu, albo została przyniesiona do faktorii przez handlujących weteranów. Na szczęście dla całego pomysłu iskra, która pojawiła się we Wspólnocie, nie roznieciła pożaru. Członkowie większych grup spotkali się co prawda, by omówić sytuację i ewentualne możliwości, ale dla większości z nich, wojna którą prowadził Daniel była absolutnie na rękę. Strefa Głodu brała na siebie praktycznie całą siłę uderzenia z Zarzecza, sprawiając, że pozostali nie musieli przynajmniej na razie martwić się o obronę. Wiele osób wspominało pokątnie na radiu, że przecież z tej wojny Daniel i tak wyjdzie osłabiony, więc nie będzie stanowił takiego zagrożenia jak kiedyś.

Dzikiego te zasłyszane informację bardzo ucieszyły. Dołączenie do Armii było jedynym rozsądnym sposobem, by mieć szanse na walkę z Daro. Gdy w końcu upewnił się, że żadna frakcja nie zerwie rozejmu, nie było już nic, co trzymałoby go dłużej w swojej dotychczasowej pracy.

Oczywiście nie miał zamiaru tak po prostu zniknąć. Nauczony doświadczeniem, wiedział, że Siwy mógłby poczuć się urażony, gdyby ten opuścił faktorię bez słowa, a za wszelką cenę chciał uniknąć tworzenia sobie kolejnych nieprzyjaciół.

Faktoria przeżywała obecnie prawdziwy rozrost, którym jednak Dziki niespecjalnie się interesował. Od kilku tygodni do jednej z części hali, Grobelni zwozili ciężką maszynerię, frezarki, tokarki, szlifierki. Sam Siwy więcej czasu spędzał przy pracy w tej nowo tworzonej pracowni niż przy zwyczajnym handlu, którym od dłuższego czasu prowadził jego nowy zastępca, Tymon.

Gdy Dziki szedł więc na swoją pożegnalną rozmowę, widok siedzącego przy biurku młodzika w okularach wcale go nie zaskoczył. – Cześć, gdzie nasz boss? – spytał, przeciągając się leniwie.

- W warsztacie… – odparł chłopak. - …w sumie i tak miałem iść po ciebie. Wygląda na to, że masz gościa.

- Gościa? – dopytał Dziki, spoglądając zaskoczony w stronę Tymona.

- Dość wysoki facet, krótko obcięty, dobrze zbudowany…Kazałem mu poczekać w parku po drugiej stronie. Nie chcę, żeby ludzie nieprzynoszący zysków faktorii dokładali się bez powodu do trzech. - wyjaśnił chłopak, spoglądając w stronę wyjścia.

Dziki zastanowił się przez chwilę. Opis pasował mu do Mike’a. Może jego przyjaciel dowiedział się już, że pracuję w faktorii i postanowił go odwiedzić? Zaciekawiony ruszył więc w stronę drzwi.

Przechodząc do drugiego pomieszczenia, gdzie w Starym Świecie znajdowała się szatnia, minął stojącego na straży Grobelnego. Wartownik przywitał się z nim krótkim uściskiem ręki i odprowadził wzrokiem na zewnątrz.

Tuż przed Bajkolandią znajdował się mały odgrodzony park z placem zabaw dla dzieci. Tutaj też na jednej z ławek czekał gość odesłany z faktorii. Mężczyzna widząc zbliżającego się Dzikiego, podniósł się natychmiast i z uśmiechem na twarzy powiedział. – Czołem Strażniku, kopę lat.

Dziki potrzebował co najmniej kilku sekund, by rozpoznać, postać, a i tak zrobił to tylko i wyłącznie po głosie. Jego tajemniczym odwiedzającym okazał się Janek, były kierowca Autobusu do Wolności. Mężczyzna pozbawiony swoich charakterystycznych dredów był właściwie nie do poznania. Widząc go Dziki, wystrzelił do przodu. – Stary, dobrze cię widzieć. Co z twoją głową?! – spytał, wyciągając rękę.

- Wylało się na nią tyle krwi, że była właściwie nie do odratowania… Tak samo zresztą, jak moje dolne jedynki…- odparł mężczyzna, demonstrując pokaźną dziurę w uzębieniu.

- No tak… - westchnął Dziki, spuszczając głowę.

W trakcie ataku na autobus kierowca cudem uniknął śmierci po roztrzaskaniu głową przedniej szyby. Jego stan był tak tragiczny, że napastnicy uznali go z góry za martwego i nie zwrócili nawet uwagi, że mężczyzna był jedynie nieprzytomny.

– Co w ogóle słychać? Jak sobie radzisz? – spytał Dziki, który od tamtej przerażającej nocy nie miał właściwie kontaktu z byłym towarzyszem.

- Nie jest źle. W mniejszej grupie jest nam dużo łatwiej. – odparł Janek, siadając z powrotem na ławce. – Zorganizowaliśmy sobie takiego małego busa, wstawiliśmy dwa łóżka stolik i tak się kręcimy starymi szlakami…

Dziki, zaskoczony tą nagłą wizytą zapomniał zupełnie, że przecież Janek podróżuje razem z Kubą i Edkiem.- Nasz były lider też tu jest? – spytał niezadowolony.

Janek, słysząc pytanie, westchnął, rozglądając się nerwowo po okolicy. – Jest i wiem, że to może źle zabrzmi… ale poprosił mnie, żebym przekonał cię do rozmowy z nim...

Dziki spojrzał na kierowcę z wyrzutem. – Po tym co zrobił? Albo raczej czego nie zrobił? Dlaczego w ogóle miałbym chcieć z nim rozmawiać?

- Bo nie każdy jest taki jak ty… - westchnął Kuba, który pojawił się tak nagle, że bez wątpienia skrywał się za pomocą swojego błędu.

Dziki spojrzał na niego miażdżącym wzrokiem, a brodaty mężczyzna spuścił głowę. – Masz tupet, żeby po tym wszystkim się przede mną pojawiać...- warknął zirytowany.

Były lider autobus wbił wzrok w ziemię, a część jego twarzy której nie skrywała broda, poczerwieniała. – Dziki, nie jestem odważny. Strach mnie paraliżuje, co mam ci powiedzieć? Jestem tchórzem, ale czy to oznacza, że nie zależało mi na ludziach w autobusie? Zależało! Przecież starałem się ich chronić, najlepiej jak tylko umiałem. Gdybym miał w sobie więcej jaj, nie potrzebowałbym strażników... nie potrzebowałbym ciebie! Do całej tej sytuacji nigdy by nie doszło. Tylko że ja potrafię co najwyżej strzelać do gospodarzy z daleka… Nigdy się nawet nie biłem, a moja pierwotna wola nie pozwala na nic oprócz ucieczki.

Słysząc to, Dziki nieco spuścił z tonu. Fakt, Kuba nie pomógł w czasie ataku Modrzewa, niemniej, gdyby Dziki go posłuchał i opuścił autobus zgodnie z jego wolą, cała sytuacja nigdy nie miałaby miejsca. – Zawiodłem jako strażnik, ale przynajmniej starałem się coś zrobić… Myślisz, że ja się nie bałem? Może gdybyś się wtrącił, mógłby przeżyć ktoś jeszcze…- usprawiedliwiał się były strażnik.

W tym momencie wtrącił się Janek, spoglądając na niego surowo. - Bardziej prawdopodobne, że twoja Pierwotna Wola by się nie przebudziła i zginęlibyśmy wszyscy… W tamtym momencie zawiódł każdy z nas. Ty jako strażnik, bo nie byłeś w stanie nas ochronić przed zagrożeniem, które sam ściągnąłeś. Ja jako kierowca, bo nie zdołałem uniknąć słupa rzuconego na drogę. A Kuba jako lider, bo dopuścił do tego, by strażnikiem został ktoś, kto ściągał zbyt dużo kłopotów. Dziki wiesz, że prywatnie bardzo cię lubiłem, ale doskonale zdajesz sobie sprawę, że nie powinno cię z nami być. Może więc skoro wszyscy jesteśmy winni, przestańmy sobie wypominać kto bardziej…

Dziki nie mógł zaprzeczyć temu, co usłyszał. Ich były kierowca starał się tutaj wykazać jako głos rozsądku, a jego słowa nieco go ostudziły. – Niech będzie, to czego właściwie chcecie? – spytał z trudem rezygnując z opryskliwego tonu.

- Chcę tylko wiedzieć co z Oli? Dziewczynami z autobusu. Czy wszystko z nimi ok? - spytał Kuba

- Są bezpieczne. – odparł Dziki. – Zajmuje się nimi Mike, niczego im nie brakuje…

- Cieszę się… - odetchnął Kuba z wyraźną ulgą. – Myślisz, że mógłbym się z nimi zobaczyć? - spytał po chwili błagalnym głosem.

Dziki spojrzał na niego ironicznie. – Jeszcze jakiś czas nie. Mike nie chce by o miejscu ich pobytu wiedziało zbyt wiele osób, kwestia bezpieczeństwa. To chyba rozumiesz? – odparł beznamiętnie.

- Jasne, oczywiście… - przytaknął. – To... Nie chcę ci więcej zawracać głowy… - były lider Autobusu wycofał się nerwowo bez pożegnania.

Janek został jeszcze przez chwilę, spoglądając na Dzikiego. – Wiesz, że w tej sytuacji każdy z nas mógłby mieć do każdego pretensje. Naprawdę przestań już rozmyślać co kto mógłby zrobić, bo każdy z nas mógł zachować się inaczej. Cieszę się, że Oli i dziewczynom nic nie jest, a tym bardziej że są bezpieczne…

- Żeby to było takie proste…- westchnął Dziki. – Jak rozumiem, przyszedłeś do faktorii tylko jako jego adiutant?,

- Taa. Jak tylko dowiedzieliśmy się, że pracujesz dla Siwego, przez cały czas kombinował jak cię złapać. No ale chyba bał się, że jakby przyszedł sam, to mógłbyś się na niego rzucić. W każdym razie mam nadzieję, że cokolwiek sobie teraz planujesz, dobrze ci idzie. – stwierdził były kierowca.

- Cóż, na razie wszystko idzie po mojej myśli… Jakoś tak wyjątkowo – odparł Dziki.

- Więc powodzenia na przyszłość. My ruszamy dalej. – powiedział Janek, wyciągając rękę w stronę Dzikiego.

- Tobie też – odparł Dziki, ściskając mu dłoń.

Po tej niespodziewanej wizycie Dziki wrócił do Bajkolandii z mieszanymi uczuciami. Ciągle jeszcze czekała go rozmowa z Siwym, więc spróbował, chociaż na chwilę skupić myśli na tym co powie. Przekraczając próg głównej hali, dostrzegł Tymona który dalej siedział przy biurku. Z nudów czytał jakąś grubą książkę.

- Sorry, że nie pozwoliłem mu poczekać w środku, ale i tak jest nas tu za dużo jak na okolice centrum…- stwierdził chłopak nie odrywając wzroku z nad tekstu.

- Spoko. – odparł Dziki – Boss dalej w warsztacie? – spytał natychmiast.

- Taaa… – odpowiedział Tymon, wskazując na drzwi. - … ale jeżeli szukasz roboty na dzisiaj to bryndza. Szefi tak się skupił na nowym projekcie, że nie łapał nic nowego.

- Wręcz przeciwnie. – stwierdził Dziki. – Właściwie to chciałem się pożegnać. Dziś zabieram się z faktorii. - oznajmił.

Słysząc to, pracownik nie wyglądał na szczególnie zaskoczonego. - Siwy będzie niepocieszony. Sporo na tobie zarobił, nie mówiąc już o tym, że pracujesz praktycznie za pół darmo. Dalej masz zamiar dołączyć do wojny z Zarzeczem?

- Tak. – potwierdził zwięźle Dziki.

- To jest ciekawe. Jedni za wszelką cenę próbują od tego konfliktu uciec, inni pchają się prosto w sam jego środek. W każdym razie powodzenia. - skwitował znużony chłopak.

Dziki skinął głową i ruszył w stronę warsztatu, żeby pożegnać się z Siwym. Po przekroczeniu progu nowej części, widok który zastał, zaskoczył go tak bardzo, że zapomniał zarówno o rozmowie z Kubą, jak i o tym, po co w ogóle tutaj przyszedł.

Na podłodze kompleksu pełno było skrzyń wypełnionych bronią. Zbliżając się do jednej z nich, Dziki od razu rozpoznał pochodzące z okresu drugiej wojny światowej pistolety maszynowe. Te w odróżnieniu jednak od złomu, który fani wykrywaczy znajdowali często w ziemi, były w stanie wręcz idealnym. Rozglądając się dalej po warsztacie, dostrzegł ludzi pracujących przy stolikach nad różnego rodzaju uzbrojeniem z przełomu wieku.

- Robi wrażenie, prawda Dzikusku!? – zawołał nagle Siwy, którego zupełnie nie zauważył w panującym dookoła rumorze.

- Co to w ogóle jest? – spytał, odruchowo rozmasowując serce.

- Przyszłość! Czy to nie oczywiste! – zawołał Siwy, przekrzykując panujący hałas. – Jeżeli faktoria ma przetrwać, musi oferować coś więcej niż jedzenie i środki medyczne. Coś, po co chłopaczki i dziewczyneczki przyjdą z każdej osady, ryzykując podróż w pobliże centrum. Czyli broń i amunicję.

- Skąd to wszystko?!- zawołał, Dziki ciągle nie mogąc uwierzyć w ilość uzbrojenia, którą zobaczył.

- Z muzeum! – odparł Siwy. – Większość tego, co tu widzisz skarbie, to złom pozbawiony jakiejkolwiek wartości bojowej. Teraz jednak dzięki maszynką, którą tu ściągnąłem i specjalistom, jakich dał mi Marcinek, będziemy przywracać im pełny zakres użyteczności.

- No dobrze, ale broń z muzeum szybko się skończy. Nasza wystawa nie była jakoś ogromna! – zaprotestował Dziki, uważając cały pomysł za raczej krótkofalowy.

- Oczywiście Dzikusku, ale to dopiero począteczek. – odparł natychmiast Siwy. – Jak chłopcy się trochę podszkolą i zobaczą jak się to wszystko, w pistoletach układa, mam zamiar zacząć produkować własną broń i amunicję do niej. To zapewni faktorii stałe źródło dochodów!

Plany Siwego wydawały się naprawdę rozległe i miały szansę powodzenia, ale Dzikiego, który przypomniał sobie właśnie, po co tak właściwie przyszedł, nie wiele już interesowały. – Mam w sumie sprawę, chciałem zamienić dwa słowa! – zawołał.

- Dobrze skarbie! Tylko chodźmy do biura, bo już mnie gardziołko boli! – odparł Siwy, który nie był już w stanie utrzymać swojego cukierkowego tonu.

Wracając na część handlową, Siwy usiadł przy swoim biurku, wskazując Dzikiemu krzesło. – To, co się stało Dzikusku? Nudzisz się i szukasz zajęć? Nie mam niestety specjalnych zleceń na obecną chwilkę…

- Nie o to chodzi, czas na mnie Siwy. – odparł Dziki, wpatrując się w twarz swojego szefa.

Jego mina zdradzała, że nie ucieszyło go to co usłyszał. - Czemu Dzikusku? Źle ci w Faktorii? Możemy przecież zmienić warunku umowy, nie chciałbym pozbywać się kogoś tak uroczego i pracowitego jak ty…

- Nie chodzi o mój zarobek. A Faktoria to dobry i bezpieczny dom, ale mam sprawy, które muszę podopinać… Sprawy z Zarzeczem.. – wyjaśnił pobieżnie Dziki.

Siwy zamyślił się przez chwilę, prostując na fotelu, po czym okręcił się na nim kilka razy. – Wiedziałem, że tak w końcu będzie. Ta sprawa z Modrzewem i jego towarzyszami nie daje ci spokoju. Nie mam prawa cię zatrzymywać, bo jak nikt inny rozumiem pragnienie zemsty mój skarbie. W końcu przez moje własne, wszyscy mają mnie za potwora… Ale wiesz co? Ja jestem szczęśliwy. Wiem, że każdemu skurwielowi, który zamieniał mi kiedyś życie w piekło, w Nowym Świecie zgotowałem los jeszcze gorszy. Ty też nie odstępuj! Niech twoi wrogowie wycierpią po stokroć, to co ty wycierpiałeś…

Dzikiego nieco zaskoczył ten wywód. Gdy jednak pogrzebał pamięcią, przypomniał sobie te pobieżną historię o Siwym, jaką opowiedział mu Mike. Właściciel faktorii był przecież ofiarą własnej orientacji i w Starym Świecie pewnie nie raz oberwał w twarz za pociąg do męskich krągłości. - Dziękuję, cieszę się, że nie masz żalu…- stwierdził Dziki.

- Wręcz przeciwnie skarbie, a nawet w pełni popieram karmienie mściwego potwora… Nim jednak odejdziesz, chciałbym ci coś dać, poczekaj chwilkę proszę…- Siwy podniósł się z krzesła i ruszył w kierunku warsztatu.

Dziki pomyślał, że być może jego były szef chce jakoś zrekompensować mu te prawie darmową pracę. Odczuł nawet delikatne podniecenie, na myśl co mógłby dostać.

Po kilku minutach właściciel faktorii wrócił, niosąc ze sobą małe pudełko. – Nie spodziewałem się, że tak szybko przyjdzie mi cię żegnać Dzikusku, więc prezent jest niedokończony. Mimo to podejrzewam, że ci się spodoba…

Dziki biorąc podarek, poczuł naprawdę duży ciężar. Otwierając pudełko, zobaczył coś, od czego łzy stanęły mu w oczach. We wnętrzu znajdował się pistolet o metalowych okładzinach. Na jego boku wygrawerowany był zarys autobusu oraz napis ‘’Do Wolności”.

- …To PS- M1, czyli pistolet Siwego model pierwszy. Zrobiony na bazie muzealnego Visa. Pierwsza broń, jaką przywróciliśmy do funkcjonalności – wyjaśnił właściciel faktorii – Rysunek autobusu miał być bardziej szczegółowy, ale czas nie pozwolił.

- Siwy… naprawdę nie wiem co powiedzieć…- wyłkał Dziki, którego widok wygrawerowanego piętrusa, zupełnie rozkleił.

Widząc, że prezent się spodobał właściciel faktorii, stwierdził zadowolony. - Nie ma o czym mówić. Dzięki tobie faktoria przetrwała kryzysowy moment. Pracowałeś dla mnie nie biorąc właściwie nic w zamian i przynosząc ogromne zyski. Dzięki temu miałem czas by pozbierać myśli. Byłbym niewdzięcznikiem, gdybym nie zdobył się, chociaż na tak malusieńki gest.

Kończąc swoją przemowę, Siwy przeszedł obok biurka i uściskał byłego pracownika. – Trzymaj się Dzikusku.

- Ty też Siwy, oby ci się wiodło. – odparł Dziki, klepiąc mężczyznę po plecach.

Po tym pożegnaniu był już właściwie gotowy do drogi.

Wstąpił jeszcze tylko do pokoju, w którym spał by zabrać swoje rzeczy. Pistolet Primo schował teraz do plecaka, a do kabury włożył swój nowy nabytek. Po tym ruszył przez drzwi Bajkolandii na zewnątrz. Od Strefy Głodu, dzielił go właściwie tylko kawałek, ale za to wyjątkowo niebezpieczny. Na szczęście w dzień, przynajmniej nie krążyły po nim Syreny.

Przez kolejnych kilka minut maszerował wśród wyszabrowanych butików i porozbijanych witryn sklepowych. Taki widok ciągnął się przez większość tej okolicy. Dopiero u wyjścia z centrum dostrzegł przypadkiem jedną wystawkę, która oparła się zdewastowaniu albo niedawno odnowiła. Co prawda w Starym Świecie, nie było w tej okolicy żadnego sklepu, który nawet po resecie mógłby kryć coś wartościowego, ale przyciągnięty ciekawością stanął przed warsztatem fotografa.

Pracownia skrywała się w tej ulicy od lat. W Starym Świecie praktycznie każdy był tutaj chociaż raz, by zrobić sobie zdjęcie do dokumentów czy szkoły. Miejsce było bardzo popularne, bo zdjęcia nie wiele kosztowały i czekało się na nie naprawdę krótko. Jedynym warunkiem, jaki stawiał fotograf za swoją niewygórowaną cenę, było prawo do pokazywania zdjęć na wystawce w ramach swoistej reklamy.

Dziki już w kilka sekund wypatrzył swoją twarz, skrytą pośród innych profilówek. Młody chłopak z nieśmiały uśmiechem przyglądał mu się pełnymi życia oczami. Spoglądając teraz na swoje odbicie w szybie, nie potrafił już znaleźć śladu po tym kim był.

Gdy wpatrywał się w kolejne fotografie, dostrzegł pośród nich twarz Mike’a, przez co mimowolnie się uśmiechnął. Jego przyjaciel był w Starym Świecie wręcz anorektycznie szczupły, jego zapadłe policzki i chude barki nijak miały się do obecnego wyglądu. Zaintrygowany zaczął wyszukiwać kolejne osoby, które poznał już po Błysku. W kilka sekund odnalazł Krzaka, mężczyzna praktycznie się nie zmienił, chociaż do fotografii ubrany był w kremową koszulę, która ni w ząb nie pasowała do jego surowego wyglądu. W pobliżu wypatrzył też Siwego, na obrazku był jeszcze bardzo młody, włosy miał postawione na żel, a na jego koszuli wpięta była przypinka z tęczową flagą.

To było takie dziwne. Oni wszyscy żyli w Starym Świecie tuż obok siebie, nie mając pojęcia o swoim istnieniu, aż do momentu, gdy Nowy Świat splótł ich losy. Przeglądając kolejne obrazki, dostrzegł kogoś, na widok kogo serce mu zadrgało. Pierwszy jako jeden z nielicznych nie uśmiechał się na zdjęciu, jego oczy wpatrywały się pusto w przestrzeń, a brwi ściśnięte były jak u kogoś pogrążonego w głębokiej zadumie. Tuż obok niego dostrzegł Oli, dziewczyna miała kiedyś dużo dłuższe włosy, ale szczery ciepły uśmiech nie zmienił się u niej ani trochę… Nie licząc tego, że już się nie uśmiechała… Nie wiele ponad nią dostrzegł Korka. Roztrzepany chłopak miał wygniecioną koszulę, ale minę nie mniej radosną od swojej byłej przyjaciółki.

Ci wszyscy ludzie wpatrywali się w ten sam aparat, nieświadomi tego, że za jakiś czas zostaną zniszczeniu przez Nowy Świat. Jedni zdradzeni, inni upodleni, niektórzy zabici…

Dziki poczuł, jak łzy same cisną mu się do oczu. Dając upust swojej frustracji, chwycił za pistolet i wystrzelił w witrynę. Szkło roztrzaskało się na kawałki, a sfrustrowany chłopak chwycił za tekturową ekspozycję i zepchnął ją w głąb pomieszczenia. – TO JUŻ PRZEPADŁO! – krzyknął. – TEGO JUŻ NIE MA!!!

Biorąc kilka głębokich wdechów, ruszył dalej w kierunku Strefy Głodu, w znacznie gorszym humorze niż wcześniej.

***

Stając krok przed królestwem Daniela, Dziki dostrzegł, że nawet ono uległo zmianie pod wpływem inwazji z Zarzecza. Obozowisko z szałasów, które kiedyś zajmowało większość parkingu przed sklepem, zostało zamienione na rząd równo ustawionych długich namiotów w zielonym kolorze. Cherlacy zniknęli praktycznie bez śladu, zastąpieni przez weteranów ochotników i jakiś nieokreślonych ludzi ubranych w niebieskie kombinezony.

Dziki nie zaryzykował przedzierania się do Gorgoru. Wiedział, że w Armii wciąż są ludzie, którzy pamiętają wydarzenia spod cegielni i mogą mieć do niego osobiste pretensje z tym związane. Stanął więc na granicy sklepu, tak by wejść w zasięg kamer ochrony. Wiedział doskonale, że ludzie Daniela obserwują teren cały czas, donosząc wodzowi o wszystkich nowoprzybyłych. Należało tylko poczekać, aż zostanie zauważony.

Był to dla niego najbardziej nerwowy moment. Jak Daniel zareaguje na jego obecność? Przyjdzie spytać, czego właściwie tu szuka? Czy może od razu wyśle Maciejewskiego, by połamał mu kark.

Dziki stał przez kilkanaście minut, próbując uspokoić własne serce, nim dostrzegł w oddali poruszenie. Weterani wyszli ze swoich namiotów, obserwując coś nadchodzącego z głębi Strefy Głodu. Po ich wyjątkowo ekspresywnych reakcjach domyślił się, że nadchodzi sam wódz.

Obserwując zbliżającą się sylwetkę Daniela, z niepohamowaną ulgą dostrzegł w jego dłoni dwie butelki. – Czyli przynajmniej zacznie się od rozmowy. – odetchnął, rozluźniając ściśnięte w napięciu pięści.

Daniel minął granice sklepu i stanął, rozglądając się po okolicy. – Dziki! Spodziewałem się ciebie wcześniej… - powiedział, podając gościowi butelkę z oranżadą. – Wybacz, miałem w domu tylko to… Możesz wierzyć lub nie, ale nawet mi się ostatnio nie przelewa.

- Market się nie resetował? – spytał, natychmiast ciągnąc rozmowę dalej.

- To akurat nie jest problem… Weterani! Oni żrą jak szarańcza. Wykorzystują to, że są mi obecnie potrzebni, nadużywając mojej gościnności. – stwierdził wódz Armii siadając z irytacją na murku, oddzielającym parking od chodnika.

Dziki słysząc to skinął głową, a Daniel popatrzył na niego swoim świdrującym spojrzeniem. – Muszę przyznać, że chyba w stosunku do żadnej innej osoby, nie dzielą mnie tak mieszane uczucia. - powiedział, nie spuszczając wzorku ze swojego gościa.

- To znaczy? – dopytał Dziki dosiadając się.

Wódz Armii spojrzał się do tyłu, sprawdzając czy nikt z weteranów nie zbliżył się na tyle, by móc ich podsłuchać. – Z jakiegoś nie do końca jasnego dla mnie powodu, polubiłem cię. - stwierdził niespodziewanie. - Nie wiem, czy to przez twoje rozmowy z Mike'm, które wyczytywałem na skraju. Czy przez to, że charakterem zawsze pasowałeś mi na brata, ale tak wyszło... I jest to spory problem!- dodał nagle, spoglądając w iście diabelski sposób na Dzikiego. – Może nigdy nie opowiedziałeś się jawnie przeciw mnie, ale ludzie widzieli jak sympatyzowałeś z moimi wrogami. No i jeszcze te plotki z pod cegielni, że to ty właśnie wykończyłeś Rękę Olbrzyma…

Dziki słysząc to poczuł jak serce zadrgało mu ze zdenerwowania. Starał się jednak zachować kamienną twarz, czekając na dalszą część monologu wodza. Daniel obserwując go ciągnął dalej. – Wątpię, żeby to była prawda. Raczej wypadkowa tego, że Pierwszy próbował cię uratować, ale plotka krąży. Więc widzisz, nie ma chyba drugiego człowieka którego prywatnie tak bardzo chciałbym zachować przy życiu, a którego ze względu na propagandę tak bardzo powinienem zabić…

- Spodziewałem się, jaki los może mnie tu czekać...- westchnął Dziki, nachylając się nad butelką. - Ale przyjście tutaj, było jedynym sposobem, by walczyć z Zareczem.

- Co ci tyle zajęło? – spytał nagle Daniel.

- W sensie? – dopytał zbity z tropu Dziki.

- Spodziewałem się, że po tym, co zrobili z autobusem, przyjdziesz do mnie jako pierwszy... A tu tyle czasu od twojego powrotu z tamtej strony i jesteś dopiero teraz.…- wyjaśnił wódz Armii.

- Miałem kilka spraw do załatwienia, parę rozdziałów do zamknięcia. Nauczyłem się, że niektórych rzeczy nie wolno zostawić samych sobie…- odparł wymijająco.

- No tak i trzeba było jeszcze pochować kilka wrogów, żeby nie szkodzili ci za plecami… - powiedział Daniel, spoglądając na niego wyzywająco.

Słysząc to, Dziki zrobił szerokie oczy. – Skąd o tym wiesz?

- Mam uszy wszędzie no i nie ukrywam, że zakrwawiony samochód z dwoma trupami rzuca się w oczy. – stwierdził Daniel.

Dziki odetchnął ciężko, ściskając nerwowo butelkę. – Nie mogłem ich zostawić przy życiu…żadnego z nich. - dodał z goryczą.

- JA To doskonale rozumiem! – stwierdził Daniel. – Przecież czy JA wyznaję inne wartości? Niektórym ludziom nie warto pomagać, a niektórych trzeba wręcz pozbawić życia dla dobra własnego i ogółu. To zresztą próbowałem ci przekazać przy naszym pierwszym spotkaniu. Szkoda, że wtedy byłeś jeszcze zbyt zaślepiony wpojoną ci w Starym Świecie moralnością, by to do ciebie dotarło. Z idiotami się nie dyskutuje. tylko zabiera im się prawo do głosu, a sadystów nie próbuję się zrozumieć, tylko ich zabija. Oczywiście dawniej zaraz pojawiał się nadgorliwiec, używając jednego z magicznych słów: Człowiek, Motywy, Równość, Ucisk, Rasizm..bla bla bla, aż się rzygać chce. Teraz myślę, że rozumiesz dużo więcej…

- To znaczy, że mnie przyjmiesz? – wtrącił z nadzieją Dziki.

Daniel spojrzał na niego wyraźnie zamyślony. - Tak łatwo nie będzie. – stwierdził w końcu. – Zbyt wiele osób zarówno z Armii jak i zewnątrz wie, że aktywnie wspierałeś tę ‘’drugą’’ stronę. Musisz nie tylko mi, ale przede wszystkim IM w jakiś sposób udowodnić swoją lojalność.

- Jak mógłbym to zrobić? – spytał Dziki.

- W Starym Świecie pracowałeś w Krańcowskich Zakładach Chemicznych... Prawda? – dopytał wódz Armii, opróżniając butelkę.

Dziki potwierdził skinieniem głowy, a wyraźnie zadowolony Daniel jakby zmienił temat. - Wojna z Zarzeczem to nie przelewki. Nie wygram jej sam jeden, ani nawet przy wsparciu Braci i weteranów…

Dziki czuł, że to wstęp do przedstawienia jakiegoś planu, dlatego idąc z konwenansem rozmowy pociągnął temat dalej. - Co więc zrobisz?

- Jeżeli nie wiesz jak dalej postąpić, cofnij się do historii. Wiesz, co zrobili niemcy, by przełamać impas w czasie, pierwszej wojny światowej? – spytał nagle wódz Armii

- Zbudowali czołg? – strzelił Dziki, który nigdy nie był zbyt mocny z historii.

- To akurat zrobili Anglicy. Niemcy użyli gazu…- wyjaśnił Daniel.

- Co to ma wspólnego z naszym konfliktem? - dopytał natychmiast

- Zaraz ci wyjaśnię. Chodź za mną!- rozkazał Daniel, ponaglając go gestem.

Wódz poprowadził ich w głąb nowopowstałego obozowiska Weteranów. Niektórzy ze stojących tam mężczyzny przyglądali się Dzikiemu z wyraźnym zainteresowaniem. Inni rzucali ukradkiem nienawistne spojrzenia w stronę towarzyszącego mu lidera Armii. Ten zdawał się jednak nie zwracać na to najmniejszej uwagi. Idąc dalej, weszli do bloku, w którym z tego, co pamiętał Dziki, mieszkał Tyzak. Nie poszli jednak na górę, lecz w stronę piwnicy.

- Za chwilę poznasz swoje absolutne przeciwieństwo. Człowieka, którego prywatnie chciałbym ze wszystkich sił pozbawić życia, ale nie pozwalają mi okoliczności… - westchnął dowódca Armii, otwierając przed Dzikim wejście.

Piwnica bloku została zamieniona na prowizoryczne laboratorium. W środku pełno było tych szklanych próbówek i dziwnych spiralek, których zastosowania Dziki nawet nie próbował się domyślać. Po pierwszym dość niespodziewanym wrażeniu, jakie robiło to miejsce, szybko dostrzec można było coś, co psuło cały efekt. Placówka była bowiem jednym wielkim chlewem. Na podłodze walały się ubrania i opakowania po jedzeniu instant. Większość nieużywanej aparatury pokrywała się kurzem, a dobudowany do ściany zlew pełen był pustych fiolek z zakrzepłą zawartością. Fotel przy jedynym biurku obrzucony był ubraniami, a przy ścianie leżała damska bielizna w nie najlepszym stanie.

- Jajko! JAJKO DO CHOLERY! Gdzie znowu wpełzłeś. – zawołał nagle Daniel, rozglądając się po zamkniętych drzwiach, oddzielających mniejsze pomieszczenia od głównej części piwnicy.

W tym samym momencie zza jednych z nich dało się słyszeć gwałtowne poruszenie. – Cicho, cicho nie ruszaj się… - szeptał jakiś męski głos.

Daniel podszedł do miejsca, z którego dochodził hałas i bez ceregieli otworzył drzwi szarpnięciem.

We wnętrzu na śpiworze pełnym okruchów siedział jakiś flejowaty mężczyzna w towarzystwie dwóch wychudzonych kobiet. Daniel spuścił zirytowany wzrok, szepcząc – Wypierdalać…

Pół nagie dziewczyny poderwały się i łapiąc w locie ubranie, wybiegły na schody. Wściekły dowódca armii popatrzył w tym czasie na wygrzebującego się ze śpiwora mężczyznę.

Facet swoim wyglądem reprezentował najgorszy koszmar pedanta. Był nieogolony, jego włosy pozlepiane były od tłuszczu, a koszula i majtki pełne plam. – Hejo… - wydukał, patrząc z głupim uśmiechem w stronę Daniela.

- Jajko! Powiedziałem ci już raz, jak zapatruję się na sprowadzanie sobie dziewczyn ze Strefy Głodu! W pięć minut rozniosą wszystko, co zobaczyły po całym markecie, a teraz nie wiele trzeba i o wszystkim będą wiedzieć weterani! – warknął Daniel, któremu ewidentnie zbierało się na wybuch.

- Sorki wodzu, ale zaczepiły mnie, jak wracałem z marketu… No grzech było nie skorzystać…- tłumaczył się chłopak, z tym samym głupim uśmieszkiem.

- Jesteś debilem do potęgi! Nie wpadło ci do głowy, że ktoś ci je podesłał, żeby wyniuchać, czym się zajmujesz? W Strefie Głodu już nie brakuje jedzenia! Żywię te pasożyty jak najlepiej, by miały siłę bronić się przed Zarzeczem! Żadna już nie musi iść z tobą do łóżka żeby zbierać resztki które wypadają ci z ryja, a gwarantuje, że innego powodu dla którego kobieta zbliżyłaby się do ciebie, nie ma!

- Jesteś okrutny, są brzydsi goście ode mnie. – powiedział chłopak, łapiąc się za fałdę na brzuchu.

- Tak! Tylko, że w większości są to niewykształceni. – warknął Daniel. – Daj mi pojemnik z ‘’Osowcem”- rozkazał.

Jajko spojrzał teraz znaczenie przytomniej. – Zaraz, zaraz… gdzie ja go miałem…- chłopak ruszył w stronę jednej z mniejszych piwniczek, a Daniel spojrzał w stronę Dzikiego wznosząc oczy.

- To, co tu widzisz, to mój największy blamaż. Facet jest leniwą świnią, bez kręgosłupa moralnego i krzty logicznego myślenia, ale jest jedynym chemikiem, jakiego udało mi się wyłapać. No i niestety na tym, co robi, zna się naprawdę dobrze… ale słowo! Gdy tylko złapie jakiegokolwiek innego, wykopie go ze Stefy Głodu. Dosłownie… będę go kopał w te tłustą dupę, stąd aż do granicy marketu…

- MAM! – zawołał nagle Jajko z piwniczki, przynosząc po chwili pojemnik, który przypominał bańkę na mleko.

- Świetnie, a teraz posprzątaj tu! – krzyknął Daniel. - To miejsce wygląda gorzej niż szałas cherlaka… A żeby upewnić się, że znowu nie zdradzasz przypadkiem moich tajemnic, wartownik wraca przed wejście do laboratorium!

Słysząc to mężczyzną jęknął zirytowany, a Daniel biorąc do ręki metalową tubę wyprowadził Dzikiego na górę.

- Co to właściwie jest? – spytał Dziki, przyglądając się tajemniczemu przedmiotowi.

- To jest właśnie moja nauka z lekcji historii. Osowiec, gaz wytworzony przez tego kretyna na dole, na bazie chloru. Jest zabójczy dla ludzi, a przy okazji doskonale sprawdza się w walce z niewykształconymi… - wyjaśnił Daniel, prowadząc Dzikiego do innego bloku.

Budynek przed którym stanęli zamknięty był na cztery spusty, a na jego ścianach wymalowane były liczne ostrzeżenia.

Niewykształceni! Strefa Testów! Nie wchodzić! Uwaga gaz!

Daniel podszedł do jednego z okien na parterze i zapukał w szybę. Już po chwili przy parapecie pojawił się Gospodarz. Mężczyzna był bardzo okaleczony, jego twarz pokryta była licznymi bliznami i oparzeniami. Widząc go, wódz armii odkręcił wieko pojemnika, z którego momentalnie zaczął ulatniać się gęsty żółtawy dym. Mężczyzna rzucił nim w szybę, rozbijając ją na kawałki, a po chwili całe pomieszczenie wypełniło się oparami.

- Odsuń się, nie chcesz tego wdychać. – powiedział, dając krok do tyłu.

Dziki przyjrzał się Gospodarzowi. Twarz niewykształconego już po chwili pokryła się bąblami, a on sam zaczął charczeć, jakby w gardle miał niekończący się strumień flegmy. Po jakiś dwóch minutach wicia się w oparach, istota runęła pod oknem tak, że stracili ją z oczu.

- To jest właśnie moja niespodzianka dla Zarzecza. Niestety do produkcji Osowca w ilościach, które będą miały jakikolwiek sens, potrzebuję naprawdę mnóstwo chloru… Świta ci coś w głowie?

- Krańcowskie Zakłady Chemiczne…- wyszeptał nagle Dziki. – To tym mogę się wykazać? Mam ściągnąć dla ciebie chlor? - Nie sam, ale twoja pomoc mogłaby się okazać użyteczna. Byłem w zakładach tylko raz i to już w Nowym Świecie, więc jak się domyślasz, nie miałem czasu na zwiedzanie. Przewodnik byłby bardzo użyteczny. No i jest jeszcze druga rzecz, muszę jakoś zabezpieczyć ludzi, którzy będą się tym posługiwać…

W tym momencie w głowie Dzikiego zaświtała pewna myśl. – Jednostka pożarnictwa chemicznego! – zawołał. – Mieliśmy taką na zakładzie! W pełni wyposażoną, maski, kombinezony ochronne, butle z tlenem...

- Tego się właśnie spodziewałem. – stwierdził Daniel. – Tak duży zakład raczej nie mógłby pozwolić sobie na niedopatrzenie w kwestii bezpieczeństwa.

- To kiedy mam ruszać i kto ze mną pójdzie? – spytał Dziki.

- Spokojnie, młody uczniu! – odparł Daniel. – Musimy najpierw wszystko przygotować. Zorganizować pojazd który to przewiezie. Musisz mi powiedzieć, jak ten chlor jest przechowywany i jak głęboko w zakłady będziemy musieli wejść…

***

Powrót do Krańcowskich Zakładów Chemicznych mimowolnie zjeżył Dzikiemu włosy na głowie. To miejsce wiązało się dla niego wyłącznie z nieprzyjemnymi wspomnieniami i doświadczenia.

W Starym Świecie w murach tego zakładu oddawał swoje zdrowie i życie w zamian za wypłatę tak mizerną, że z ledwością starczała na obskurną kawalerkę i dietę z dyskontu. W Nowym Świecie zaledwie kilka metrów dalej został naznaczony przez Delimera, co prawie stało się przyczyną jego śmierci.

Dziki wiedział jednak, że nawet pozbawiony tych subiektywnych doświadczeń, nie poczułby się w tym miejscu swojo. Teren zakładów uważany był za jeden z najniebezpieczniejszych w całym Krańcowie. Dlatego, gdy razem z Danielem i Olbrzymem Maciejewskim, zatrzymali ciężarówkę przed bramą, nie był w stanie opanować drżenia rąk.

- Się zaraz posikasz…- skwitował Olbrzym, spoglądając na Dzikiego z politowaniem.

- Robert, zostaw go, bo jeszcze ci przypomnę, kto rozpieprzył pół twojego oddziału. – rzucił Daniel od niechcenia.

- Robert? Ja myślałem, że ty masz na imię Maciejewski… - wtrącił Dziki.

Olbrzym spojrzał na niego miażdżącym wzrokiem, ale minęły już czasy, gdy na Dzikim takie coś robiło wrażenie.

- Dobra, Dziki zobaczy czy da radę otworzyć bramę. Staranowanie jej byłoby epickie, ale przyjmijmy, że mam przebłysk rozsądku i nie chcę robić hałasu.- stwierdził Daniel, rozciągając się leniwie na fotelu. – Cholera nie spałem ostatnio wcale. – dodał, sięgając po paczkę chipsów schowaną z tyłu auta.

Dziki wykonując polecenie, wyszedł z kabiny i zbliżył się do wejścia na zakład. Od momentu, w którym stanął na ziemi, czuł, jakby przypatrywały mu się dziesiątki oczu. Mimo, że był dzień, całe miejsce spowite było ponurą i przygnębiającą atmosferą. Niekonserwowane metalowe zbiorniki, plątaniny rur oraz od dawna nieodpalane maszyny, skrzypiały złowieszczo. Ten dźwięk raz za razem przerywał panującą ciszę i wypełniał plac rozbijającym się po pustych halach echem.

Tuż przy bramie Dziki rozejrzał się nerwowo, wypatrując Delimerów, albo innych niewykształconych, których przecież w tym miejscu nie brakowało. Główny wjazd wydawał się jednak pusty. Upewniwszy się, że jest bezpiecznie, podniósł powoli skobel i otworzył wejście dla ciężarówki.

Dzikiego mocno zaniepokoił fakt, że odgłos starego diesla schowanego pod maską ich auta, zdawał się być w tym miejscu wręcz niewyobrażalnie głośny. Z duszą na ramieniu kroczył tuż przed ciężarówką, wskazując drogę do jednego z magazynów półproduktów.

Sam nigdy nie pracował z chlorem, ale znał zakład dostatecznie dobrze by wiedzieć gdzie można go znaleźć. Przechodząc pod ogromnymi rurami ciepłowniczymi, minęli stojące u frontu budynek biurowca z ogromnym logiem ZKC u szczytu.

Następnie drogą dla dostawców przedostali się wzdłuż magazynu wydań, przed którym wciąż stały przygotowane do załadunku beczki. Spora część z nich rozszczelniła się pod wpływem czasu, a parująca zawartość, wypełniała powietrze kwaśnym drażniącym zapachem.

Mijając strefę załadunków, doszli do stacji kolejki, która na ogromnych wagonach-cysternach, dostarczała do zakładu różnego rodzaju chemikalia. Kierując się w wzdłuż torów, trafili w końcu na magazyn półproduktów, gdzie znajdował się pierwszy z celów ich podróży. Dając ręką znak Dziki zatrzymał auto, a Daniel i Maciejewski wyszli na zewnątrz.

- Chlor jest w tym magazynie. Niebieskie beczki z tworzywa, oznaczone dużym CL – powiedział, wskazując palcem na najbliższe wrota.

- Dobrze, Robert załaduje towar. Ty w tym czasie poszukaj naszych nowych mundurów. – rozkazał Daniel, patrząc na Dzikiego. – Pamiętaj, jak zrobi się gorąco nie walcz! Zawsze możemy zrobić drugie podejście.- zapewnił dowódca, opierając się o maskę auta.

Dziki skinął głową i ruszył dalej w głąb fabryki. Pracował w tym miejscu dość długo, (a jeszcze więcej szukał tu dziur w których mógł się poobijać) by poznać każdą szczelinę i przejście. Podejrzewał, że niewykształceni będą zgromadzeni głównie w miejscach, gdzie w Starym Świecie kręciło się najwięcej ludzi.

Z tego powodu zamiast iść głównymi drzwiami na halę produkcyjną, wspiął się po drabinie na podest awaryjny. Tam drogą prowadzącą wzdłuż wysokich zbiorników, wszedł na teren produkcji, wychodząc na inny podest tuż pod samym dachem. Zgodnie z oczekiwaniami dostrzegł całe mrowie niewykształconych. Widok ten całkowicie ściął go z nóg.

Wszystkie te postacie, były kiedyś ludźmi, których znał... Z którymi rozmawiał... Których spotykał każdego dnia w pracy. Przy ogromnej wtryskarce, maszynie przypominającej metalową strzykawkę, stał ubrany w biały kombinezon i kamizelkę główny behapowiec Dominik. Mężczyzna zmieniony w jakiegoś dziwnego Specjalistę uderzał z całej siły głową w kokpit maszyny. Tuż obok niego krążył były brygadzista zmiany Janek, czterdziestoletni wesoły facet, który tuż przed błyskiem radośnie ogłaszał wszystkim, że jego córka wygrała właśnie turniej judo. Teraz z połową twarzy zmiażdżoną jakby uderzył w nią młot kowalski, wył jak dziecko zbite przez rodziców.

Nie było w tym nic dziwnego. Niewykształceni nie byli milczący, śmiali się, krzyczeli, płakali. Niektórzy wypowiadali jakieś losowe niemające żadnego sensu frazy. Dziki widząc to wszystko, usiadł na chwilę. Gdy opierał się plecami o barierkę podestu, znowu miał to dziwne odczucie, kiedy pamiętał jakie emocje powinny nim szargać w tej chwili, a których za diabła nie był w stanie z siebie wykrzesać.

Ci wszyscy ludzie, których znał, dlaczego ich los stał mu się tak całkiem obojętny. - Co się z tobą stało? – spytał sam siebie, obserwując swoją wyciągniętą rękę.

Po chwili dotarło do niego, że już zbyt długo siedzi w jednym miejscu. Przekradając się nad głowami potworów, znowu wyszedł na zewnątrz po drugiej stronie hali. Przeskakując kawałek do następnego awaryjnego pomostu, zbliżał się w stronę zakładowej jednostki pożarniczej. Drogę do budynku wskazywały liczne czerwone piktogramy oraz wielka czerwona syrena alarmowa, którą wypatrzył między plątaniną rur.

Niestety wraz z maszynami kończyły się podesty, a Dziki resztę drogi musiał pokonać na ziemi. Zsuwając się po drabinie, znalazł się tuż obok garażu dla małych zakładowych pojazdów, na które wołali Tuk-tuki. Swoimi gabarytami i wywrotnością przypominały bowiem te charakterystyczne indyjskie mini ciężarówki.

Miniaturowe elektryczne wywrotki, były jednak całkiem bezużyteczne, bo po takim czasie ich akumulatory już na pewno szlag trafił. Nie mniej marzenie o prześmignięciu się pojazdem przez zakłady, tkwiło mu przez chwilę w głowie.

Mijając garaż, Dziki natrafił w końcu na coś, czego nie spodziewał się zastać w tym miejscu. Tuż przy ścianie znajdował się czyjś grób. Na tablicy zrobionej z kawałka blachy nakreślone było białą farbą krótkie epitafium.

– Kamil ‘’Czwarty” Rogala. -

Dla miłości był gotów poświęcić życie, problem tkwił w tym, że nie swoje...

W tym momencie szczęka Dzikiego momentalnie opadła. To było miejsce pochówku byłego chłopaka Dix. Tylko kto uczcił jego pamięć? Sama Dix? Czyżby wróciła tutaj, gdy było już po wszystkim i oddała ukochanemu ostatnie honory? Tylko skąd ten dziwny cytat? Dziewczyna raczej nakreśliłaby coś w stylu - Śmierć zabrała mi cię za szybko...

Stojąc przez chwilę, nad grobem znowu poczuł, że jest obserwowany. Obrócił się błyskawicznie, dostrzegając za sobą ubraną na czarno postać. - Pierwszy…- wysapał, zaciskając pięści. – Więc wciąż mnie śledzisz?

- Jesteś konsekwencją zrodzoną z moich wyborów. – odparł mężczyzna. - Wszystko, co zrobisz, stanie się tylko dlatego, że dzięki mnie dożyłeś aż do tego momentu.

- To moje własne wybory i nigdy nic ci do nich nie było. – zripostował Dziki, spoglądając z powrotem na grób. – To Dix go pochowała?

- Ja – odpowiedział Pierwszy, stając nad mogiłą. – Tylko tyle możesz zrobić, gdy jest już za późno by coś zmienić.

- Znowu zaczynasz te swoje filozofowanie… - jęknął zirytowany Dziki. - Zrozum, że czasem po prostu nie da się, nie ponieść ofiar. Nie przewidzisz konsekwencji każdej decyzji…

- Opowiem ci coś… - wtrącił nagle Pierwszy. – Wiele lat temu pomogłem Drugiemu, uzbrajając pierwszą grupę. Gdyby nie moja pomoc, nie dotarliby do granic miasta tak wcześnie. Ja zaś nie straciłbym jakby przyjaciela. Gdybym po tym wydarzeniu nie przekonał pozostałych, że warto posłuchać się Kuby, nie przyszlibyśmy tutaj, a chłopak pod twoimi stopami wciąż by żył. Gdybym po rozpadzie grupy nie pomógł Danielowi, nie powstałaby Armia. No i oczywiście gdybym nie powiedział ci jak pokonać Delimera, Autobus do Wolności wciąż by istniał, a jego mieszkańcy byliby dalej żywi. Nie dziw mi się, że trzymam się na uboczu i długo rozważam, zanim coś zrobię...

W głosie mężczyzny słychać było wyraźną gorycz, więc Dziki nie mógł się powstrzymać, by nie zadać tego jednego ważnego pytania. - Żałujesz, że mnie wtedy uratowałeś?

Pierwszy nie odpowiedział od razu. Wpatrywał się w grób jeszcze przez dłuższą chwilę, nim w końcu udzielił dość wymijającej odpowiedzi. - Kiedyś żyłem z myślą, że uratowałem dobrego człowieka. Tego się trzymałem po zniszczeniu autobusu, że byłeś dobrym człowiekiem który znalazł się w złych okolicznościach.

Niezadowolony z usłyszanej odpowiedzi, Dziki dopytał natychmiast.- A teraz? Co myślisz teraz?

Pierwszy znowu milczał przez chwilę. Widać było, że odpowiedź na to pytanie jest dla niego naprawdę trudna. W końcu odetchnął ciężko i spoglądając na Dzikiego, zaczął. - Kiedy wymordowałeś tych ludzi w Garażu i podniosłeś rękę na Białego, byłem na ciebie wściekły. Patrząc jednak na to, co zrobili tam Oli, starałem się zrozumieć twoje poczynanie. Pomyślałem sobie ‘’Był w amoku, gniew i Pierwotna Wola go przemogły”. Wtedy jeszcze mimo wszystkich niepotrzebnych ofiar, przekonywałem się, że uratowanie cię nie było błędem. Nie miałem ci też za złe, że przez całą te sytuację musieliśmy uciekać ścigani przez Zwiadowców i strażników. W końcu zdawałem sobie sprawę, że twoją przyjaciółkę będziemy musieli odbić. Pościg był nieunikniony... Gdy stanęliśmy nad rzeką, a ty nie mogłeś odpalić Pierwotnej Woli, powiem szczerze, że nawet się ucieszyłem. Pomyślałem sobie ‘’On nie jest mordercą z natury, mimo tego co się stało”. Nie miałem ci też za złe tego, że w trakcie walki nad rzeką zginął Elemis. Skoro nie byłeś w stanie przejść z Oli na plecach, a byliśmy w piątkę i tak ktoś musiałby zostać, prawdopodobnie poświęcając się… To co mnie zraziło, to twoja reakcja na śmierć tego chłopaka. Przeszedłeś nad tym do porządku dziennego, prawie zignorowałeś… Wtedy pomyślałem sobie, że nie takiego człowieka chciałem ratować- Kończąc swój wywód, mężczyzna spojrzał na Dzikiego, wzrokiem który przywodził na myśl ojca rozczarowanego postępowaniem syna..

Ten uśmiechnął się ironicznie. - To co masz teraz zamiar zrobić? Przemyślałeś sobie to wszystko i masz zamiar zmazać swój błąd, zabijając mnie?– spytał Dziki.

- Nie… - odpowiedział natychmiast Pierwszy.- Jestem już zmęczony tym wszystkim. Przyszedłem tutaj by po raz ostatni spojrzeć ci w oczy, upewnić się, że powinienem zrobić to co już od dawna planuje…- dodał tajemniczo.

- A co sobie planujesz? – spytał zaintrygowany Dziki.

- Opuszczam Krańcowo raz na zawsze…- westchnął Pierwszy, ściągając maskę. – To moje ostatnie dni w tym mieście…

Dziki słysząc to zrobił szerokie oczy. Czyżby mężczyzna miał zamiar wejść w Strefę Zamarcia? – Chyba nie chcesz iść w Desperacki Marsz?!– zawołał, przypominając sobie najpopularniejszą formę ‘’samobójstwa” w Krańcowie.

- Nie do końca – odparł Pierwszy. – Na skraju Zarzecza utworzyła się kolejna strefa przejścia, dająca możliwość przedostania się do sąsiedniego miasta. Strefa jest bardzo szeroka i utworzyła się zaledwie kilka tygodni temu. Możliwe, że przechodząc przez nią zawisnę w czasie na lata, może nawet na dziesiątki lat… ale jeśli się przedostanę, zacznę wszystko od nowa…

- I masz zamiar to zrobić przeze mnie? Nie wolno ci! – zawołał Dziki, który nie mógł uwierzyć w to co słyszy.

- A odejdziesz z Armii Daniela i zrezygnujesz z dalszego nakręcania spirali mordu? – spytał natychmiast mężczyzna.

Dziki spuścił głowę. - Dobrze wiesz, że nie. Daro musi zginąć, a sukinsyny z Zarzecza zapłacić za swój chory świat…

- Daro nie żyje… - wtrącił nagle Pierwszy. – A każdy kto miał szansę, chociaż spojrzeć w nie odpowiedni sposób na Oli, zginął z twojej ręki w garażu.

- KŁAMIESZ! Skąd mógłbyś o tym wiedzieć?! – zarzucił Dziki. – Zrobisz wszystko, żeby mnie powstrzymać!

Pierwszy popatrzył na niego w pusty nie przenikniony sposób.- Nie kłamie. A wiem to na pewno, bo sam go zabiłem. - odparł, sięgając do swojego plecaka. – Domyśliłem się jednak, że możesz zarzucić mi kłamstwo, wiec przyniosłem ze sobą to…

Mężczyzna wyciągnął z torby kilka zdjęć które podał Dzikiemu. Na każdej fotografii znajdowało się zmasakrowane ciało Zwiadowcy, uchwycone pod różnymi kątami. – Jak? Kiedy? – spytał zszokowany Dziki.

- Był najbardziej doświadczonym ze wszystkich Zwiadowców. To było oczywiste, że będzie dowodził którymś atakiem. Dlatego byłem obecny przy każdym szturmie z Zarzecza… - wyjaśnił Pierwszy.

Dziki spojrzał niepewnie na fotografię, a rozmówca popatrzył na niego badawczo. – Jaką wymówkę znajdziesz teraz, by dalej to ciągnąć? - spytał.

W tym momencie Dziki aż usiadł. Zemsta na Daro była ostatnią rzeczą, jaka jeszcze go napędzała. Teraz miał w głowie absolutną pustkę. Jeżeli mężczyzna był martwy, jaki sens był w tym wszystkim? Czy powinien pomagać Danielowi dalej? A może uciec niepostrzeżenie z zakładów? Tylko, czy wtedy nie stworzyłby sobie kolejnego wroga? No i co dalej z Zarzeczem? Jeżeli wygraliby te wojnę, to Mike, Oli, wszyscy w Zwrotnicy byliby w niebezpieczeństwie.

- A jeżeli obiecam, że nie skrzywdzę już nikogo kto na to nie zasłużył? – spytał nagle Dziki. – Nie odejdę od Daniela, mimo wszystko wezmę udział w tej walce, ale mogę dopilnować by straty w śród niewinnych były ograniczone.

- Nie wierzę ci…- odparł Pierwszy. – Już nie…

- Więc zawrzyj ze mną umowę. – zaoferował Dziki. – Zostań w centrum, przyglądaj się moim czynom! Jeżeli skrzywdzę kogoś kto na to nie zasłużył, zabijesz mnie. Ty dałeś mi życie i ty mi je odbierzesz, jeśli nie okażę się warty twojej pomocy. - dodał pewnie wyciągając dłoń.

Pierwszy popatrzył przez chwilę na jego rękę, po czym chwycił ją ściskając mocno. – Nie będzie drugiej szansy Dziki. To moja odpowiedzialność za ciebie. Jeżeli rzeczywiście masz zamiar jedynie bronić Centrum... Niech będzie. Broń go z całą mocą... Ale gdy dowiem się, że znowu mordowałeś, nic cię już nie uratuje.

Dziki przytrzymał dłoń mężczyzny.- Zmieniłem się Pierwszy. Nie umiem już współczuć obcym ludziom. Łatwo popadam w gniew. Zabijanie przychodzi mi znacznie łatwiej, ale nie chcę przez to stać się potworem. Powinność wobec bliskich mi osób, w tym ciebie, to ostatnie co trzyma mnie przy zdrowych zmysłach. Nie chcę żebyś odchodził w niebyt, nie chcę żebyś w ogóle odchodził…

- Niech będzie, ostatnie zadanie którego podejmę się w tym mieście. – odpowiedział w końcu Pierwszy, rozdzielając uścisk. – Skoro masz zamiar wziąć udział w wojnie, muszę ci coś powiedzieć. Coś o czym możesz wspomnieć nawet Danielowi. Smutny nie jest już neutralny, stoi po stronie Zarzecza…

- JAK TO?! – zawołał zaskoczony Dziki. – Mówiłeś, że jego obchodzi tylko przywrócenie do życia rodziny! Dlaczego nagle postanowił się wmieszać? I skąd o tym wiesz?

Pierwszy popatrzył w stronę szarego nieba, jakby właśnie miała zawisnąć nad nim wspomniany mężczyzna. – Przybył spotkać się ze mną po inwazji. Bez jakiegokolwiek ciała, samą jaźnią. Szybko wyczułem, że nie przybył sam… Wygląda na to, że Pani Prezydent z Zarzecza, jest obecnie tworem bardzo podobnym Smutnemu. Do tego wydaje mi się, że spodobała mu się jej ‘’pasja” w odkrywaniu błędów…

- Cholerna miłość rujnuje wszystko… - westchnął Dziki, spoglądając na grób czwartego.

- I jest przyczyną największych grzechów…- dodał Pierwszy.

Mężczyźni stali jeszcze przez chwilę, aż Dziki przerwał ciszę która nastała.- Czas na mnie. Muszę znaleźć dla Daniela sprzęt pożarniczy. Jak wkrótce nie wrócę zaczną mnie szukać…

- Uważaj na siebie… I pamiętaj, że od dziś mam cię na oku. – ostrzegł Pierwszy.

- Jakbyś wcześniej nie miał…- wyrzucił mu Dziki.

Rozdział XI – Pięść Daniela

Pomoc w zdobyciu strojów ochronnych oraz chloru zapewniła Dzikiemu znacznie wyższą pozycję w Armii, niż spodziewał się na początku. Wyglądało na to, że Daniel od dłuższego czasu przygotowywał się do kontrofensywy i tworzył do tego zupełnie nowy oddział specjalny, którego szeregi Dziki zasilił po wykonanej misji.

Zgodnie z tradycją panującą w Strefie Głodu, po awansowaniu do szczebla wyższego niż Bandera, miało się prawo do jednego życzenia, które Daniel zobowiązywał się w ramach swoich możliwości spełnić. Ponieważ Dziki, nie bardzo wiedział, o co właściwie mógłby poprosić wodza Armii, dlatego zdecydował się po prostu na przyjęcie apartamentu. Było to zresztą najpopularniejsze życzenie wśród niezdecydowanych.

Budząc się w pustym pokoju, otulony pachnącą kołdrą, z białym czystym sufitem nad głową, znowu poczuł tęsknotę za starym światem. Tylko, że w Starym Świecie ze swoją pensją nigdy nie mógłby sobie pozwolić na tak luksusowy dom. Od momentu pojawienia się po błysku nigdzie nie wyspał się tak dobrze, jak tutaj. Gdy jeszcze mieszkał we Wspólnocie, rarytasem była dla niego niewyleżana karimata. Podczas podróży autobusem, za szczyt luksusu uważał wyspanie się na podłodze podczas postoju. Przez krótki okres pobytu w Zwrotnicy dostał co prawda własne łóżko, ale ciasny pokój dzielił z dwoma towarzyszami, których poranne wyziewy, skutecznie odbierały całą przyjemność ze spania.

Zamykając oczy, pomyślał o tym, jakby to było, gdyby jednak nie posłuchał Kuby i razem z Tyzakiem, przybył do Armii. Ile dziwnych i chorych sytuacji nigdy nie miałoby miejsca, ile osób wciąż mogłoby żyć. Przez chwilę poczuł, jak niechęć do jego byłego lidera znowu zaczyna go pochłaniać.

- Starczy tego... – warknął sam na siebie.

Analizowanie tego co by było gdyby, nie miało szans na przywrócenie nikogo do życia, za to skutecznie psuło nastrój.

Zamykając oczy, Dziki spróbował ponownie usnąć, ale w tym samym momencie usłyszał jakieś poruszenie dobiegające z kuchni. Sprzątaczka miała co prawda klucze do jego mieszkania, ale nigdy nie przychodziła tak rano. Zdenerwowany chwycił za pistolet schowany pod poduszką i zrzucając z siebie kołdrę, ruszył w stronę drzwi.

Po ich otwarciu, przez chwilę oślepiła go jasność. Szczelnie zasłonięte rolety w sypialni, nie wpuszczały nawet odrobiny światła, więc to nagłe wyjście do jasnego salonu, musiało zostać ukarane.

Dziki mrugał przez chwilę, próbując przyzwyczaić oczy do tego, że już jest dzień. W niewyraźnych rozmazanych konturach mieszkania dostrzegł postać siedzącą przy jego stoliku jadalnym.

- Elza… cholera jasna… Mówiłem, żebyś nie wchodziła tu bez zaproszenia. – zawołał oburzony, dostrzegając w końcu rudowłosą dziewczynę, przeglądającą ze znudzeniem jego rzeczy.

- To niegrzeczne tak mówić do swojego dowódcy! Zresztą zrobiłam ci kawę, więc, zamiast się pieklić lepiej podziękuj… - stwierdziła, zerkając na niego kątem oka. – Fajne majtki! – zawołała nagle, spoglądając bezczelnie w pół nagość Dzikiego.

Ten jęknął zirytowany, cofając się z powrotem do pokoju by założyć spodnie.

Elza była jedną z pierwszych nowych osób, jakie miał okazję poznać w Strefie Głodu. Między innymi dlatego, że to ją właśnie predestynowano do objęcia dowództwa nad nowo tworzonym oddziałem, w którego skład wchodzić mieli ochotnicy weterani. Ich przyszła liderka nie była jednak weteranką. Z tego, co zdołał się dowiedzieć, była ona pierwszą i jedyną dziewczyną, która osiągnęła status ‘’Brata”. Dziki myślał z początku, że było to związane z jej umiejętnością posługiwania się błędami, potem doszło do niego, że Elza wybrała poznanie tajemnicy błędów jako życzenie już po awansie. Pogłoski chodziły, że sam Daniel pomógł jej wybudzić Pierwotną Wolę i szkolił w jej tajnikach.

Wciągając na siebie szare dresy, Dziki wyszedł z powrotem do salonu. Jego nieproszony gość mimo szczerych nadziei nie opuścił w tym czasie jego kuchni i obcesowo przeglądał jego rzeczy. - Zawiodłeś mnie… - westchnęła nagle, uderzając czołem o blat stołu. – Wygięłam dwa wytrychy, żeby otworzyć ten twój penthouse, a ty nie masz ani jednej ciekawej rzeczy…

- Rozjaśniłaś mi właśnie jedną rzecz. Do tej pory ciągle się zastanawiałem, dlaczego nie zamknąłem wieczorem drzwi… - stwierdził ironicznie Dziki, dosiadając się do stolika.

Dziewczyna zupełnie zignorowała jego nieprzyjemny ton i łapiąc dwoma rękoma za kubek, zwinęła się na krześle. – Ktoś, kto niby przeżył tyle przygód, powinien mieć masę pamiątek, a ty nawet nie zdjąłeś z półek zdjęć poprzednich właścicieli. – wymamrotała niesprawiedliwie oburzona.

- Koszmary dręczą mnie w nocy, nie potrzebuję przedmiotów, które miałyby mi o nich przypominać w dzień…- prychnął Dziki, biorąc do ręki stojącą na stoliku kawę. Ponieważ kubek był zimny, doszło do niego, że dziewczyna buszowała po jego domu co najmniej od godziny.

- Reszta chłopaków nie jest tak zdepresjonowana jak ty. Każdy z nich coś ma, jakieś zdjęcia, zabawki, albo chociaż ulubioną koszulkę… - wytknęła mu dziewczyna, zerkając podejrzliwie spod grzywki.

- Przynajmniej wiem, że nie tylko ja mam nieproszonych gości i przejrzane rzeczy… - wtrącił Dziki, krzywiąc się od zimnej kawy.

Dziewczyna odłożyła kubek i zakładając ręce na piersi, stwierdziła surowo. - W moim oddziale nie będzie tajemnic! Po przysiędze stajemy się rodziną, a ja od dzisiaj będę waszą starszą kochaną siostrą, o której będziecie śnić po nocach śliniąc się w poduszki… - dodała, rozmarzona.

- Myślenie w ten sposób o rodzinie to kazirodztwo, a ty nie nadajesz się na starszą siostrę. To te młodsze są męczące i upierdliwe. – podsumował Dziki.

Dziewczyna naburmuszyła się przez chwilę, ale nie dała się wyprowadzić z równowagi. – Przyrodnia siostra to nie kazirodztwo i ciągle podkreślam ten brak tajemnic. Wiem, że masz jedną pamiątkę. POKAŻ! – rozkazała dziewczyna.

- O co ci chodzi? Nic przecież nie mam…- westchnął Dziki. – Zdążyłaś jak myślę, przejrzeć cały ten dom więc sama wiesz to najlepiej.

- Tyzak mówił mi o pistolecie z grawerunkiem. Chcę zobaczyć! – powiedziała Elza władczym tonem.

Dziki podniósł oczy do góry. Tyzak był w jego domu stałym gościem praktycznie od momentu przyjęcia do armii, najprawdopodobniej w którymś momencie musiał przyjrzeć się jego broni, gdy odkładał ją na stolik albo półkę. – Czemu ci tak zależy? – westchnął, niespecjalnie mając okazję na wspominanie starych czasów.

- Bo strasznie lubię takie rzeczy i muszę cię przyzwyczaić do słuchania rozkazów. POKAZUJ! – zażądała, spoglądając władczym wzrokiem.

Wiedząc, że nie wygra w tym starciu, Dziki położył pistolet na stoliku. Elza chwyciła go natychmiast, przyglądając się grawerunkowi. – Piękny… - wysapała, a oczy zaświeciły się jej, jakby zobaczyła najczystsze złoto. – No ale to chyba potrafi przywołać koszmary… Przecież to TWÓJ Autobus. – stwierdziła, całkiem poważnie.

- Ten pistolet to był prezent, nie prosiłem o niego… Za to zawsze, gdy na niego spojrzę, przypomina mi się jakich błędów mam nie popełniać. A po broń sięgam w tym świecie wyjątkowo często. – odparł Dziki.

- Rozumiem…- stwierdziła Elza. – odkładając pistolet na stolik. – Strój masz przygotowany?- spytała nagle, zmieniając temat.- Chcę, żebyśmy przyćmili wszystkich innych na przysiędze… Założę się, że Stalowi znowu się odpierdolą, jak niewykształcony szczur na otwarcie kanału po resecie.

- Wisi w sypialni, możesz sobie obejrzeć. – stwierdził Dziki, który i tak wiedział, że prezentacja uniformu będzie nieunikniona.

Elza wystrzeliła jak z procy, wprost do sypialni, wracając po chwili z wyposażeniem Dzikiego. Strój dla nowo tworzonego oddziału składał się z długiego płaszcza przeciwchemicznego, przemalowanego w matową czerń z obowiązkową czerwoną opaską na lewym ramieniu. Do tego była kamizelka kuloodporna wkładana pod płaszczem i grube spodnie z ochraniaczami pokryte materiałem przypominającym gumę. W trakcie walki mieli jeszcze nosić maski i kaptury przeciwchemiczne, ale do przysięgi nie było potrzeby ich zakładania.

- No, w miarę…- stwierdziła Elza, wyciągając strój do światła. – Jeszcze tylko nazwę oddziału doczep… - dodała, rzucając na stolik, czarny prostokąt z wyszytą nazwą ‘’Pięść Daniela’’.

Dziki podniósł się, rozglądając za przyborami do szycia. Ledwie wczoraj spędził pół wieczoru, szukając ich po mieszkaniu, żeby przyszyć opaskę do ramienia. Kładąc odnalezioną igłę z nitką na stoliku, zaczął mozolne doszywanie insygnia na patce.

Elza widząc jego całkowite beztalencie, natychmiast straciła cierpliwość. – daj to… – westchnęła. – Ja nie wiem, w Starym Świecie mieszkałeś z mamą?

- Sam. – odparł Dziki, patrząc jak dziewczyna, zręcznie doczepia nazwę oddziału do munduru.

- To chyba powinieneś umieć takie rzeczy… - stwierdziła ironicznie, przyglądając się po chwili swojemu dziełu. – Gotowe! Tylko pamiętaj, że do przysięgi idziemy w całym stroju!

- Mieliśmy nie wkładać masek!- zaprotestował Dziki.

- Przyzwyczajaj się! Jak już wejdziemy na Zarzecze, zrośniesz się z tym strojem. – odparła dziewczyna. – No i druga rzecz, jestem Twoim dowódcą. – warknęła, strzelając mu palcem w czoło. – Do tego też się przyzwyczajaj.

- Tak jest…- westchnął.

***

Gdy w końcu Dzikiemu udało się pozbyć nieproszonego gościa, mógł w spokoju udać się na śniadanie. Większość oddziałów Armii oraz weterani, którzy dołączyli do walki z Zarzeczem, spożywała posiłki w patio obok marketu. Te nie były oczywiście darmowe. Walutą powszechnie obowiązująca w armii, były tak zwane ‘’Talenty”. Małe monety przekuwane z dawnych polskich jedno złotówek. Otrzymywało się je jako żołd za służbę i płaciło nimi za każdą rzecz w Strefie Głodu.

W odróżnieniu jednak od Wspólnoty, gdzie zarobione srebrne przeznaczało się głównie na nocleg i wyżywienie, Strefa Głodu oferowała znacznie więcej możliwości lokowania swojego majątku. Sam H- Market był co prawda zamknięty dla wszystkich oprócz Obrońców, ale przy wejściu otwarty był mały sklep, gdzie można było kupować większość z jego artykułów. Strefa Głodu miała też prawdziwych ‘’rzemieślników”, którzy tworzyli własną broń i pancerze, oferując je na sprzedaż. Dla szukających rozrywek był otwarty bar, w którym co kilka dni odbywały się większe imprezy, a dla poszukujących damskich uciech, burdel o pieszczotliwej nazwie Domek Kocic.

To miejsce było dla Dzikiego źródłem prawdziwej zgryzoty, bo przywoływało mu wspomnienia z Zarzecza. W odróżnieniu jednak od tamtejszego przybytku, dziewczyny w Strefie Głodu pracowały jako prostytutki z własnej woli. Nie wiele kobiet miało dość umiejętności, by dotrzeć do struktur militarnych, a prace pomocnicze, jak sprzątanie czy gotowanie nie pozwalały zarabiać prawdziwych pieniędzy. Kocice natomiast cieszyły się statusem jednej z najbogatszych grup.

Spoglądając z oddali na budynek, Dziki odwrócił się z obrzydzeniem. Mimo wszystko takie miejsca wciąż napawały go wewnętrzną odrazą. Przechodząc dalej w stronę kantyny, napotkał drugą rzecz, która napawała go wstrętem, grupę banderowców.

Banda szczurkowatych chłystków obdarzyła go nienawistnym spojrzeniem, a Dziki doskonale wiedział dlaczego. Bandera do niedawna stanowiła trzon Armii i chociaż Daniel nie miał do nich najmniejszego szacunku, musiał liczyć się z ich potrzebami. Obecnie, gdy do Strefy Głodu przybywało coraz więcej chętnych weteranów, Armia wzbogacała swe siły o dużo bardziej wartościowych żołnierzy, a banderowcy coraz mocniej szli w odstawkę. Wiązało się to dla nich z licznymi nieprzyjemnymi konsekwencjami jak zmniejszenie żołdu oraz ogólnej liczebności. Maciejewski został zobligowany do wyrzucenia najmniej przydatnych członków swojej grupy, a ci, którzy pozostali dostawali teraz regularne ‘’fizyczne prace” przy rozbudowywaniu umocnień H-Marketu.

Dzikiemu wcale nie było ich żal z tego powodu. Większość bandery stanowili w jego odczuciu ludzie kategorii drugiej, zwykli bandyci i pospolite cwaniaczki, na których widok w Starym Świecie uciekało się na drugą stronę ulicy.

Fakt, że był weteranem, który został tak szybko awansowany w szeregi Armii, był dla sterczących przed kantyną dodatkową solą w oku. Mężczyźni poza groźnymi spojrzeniami, nie ośmielili się jednak zrobić nic więcej.

Wchodząc do środka kantyny, zobaczył pomieszczenie wypełnione po brzegi obrońcami i weteranami ochotnikami. W tym tłumie jedzących ludzi wyróżniała się jedna postać. Mężczyzna w czarnobiałym mundurze Braci. Najwyższa struktura Armii Daniela, prawie nigdy nie pojawiała się w stołówce, bo ich siedziba Gorgor miała własną kuchnię.

Szukając dla siebie wolnego miejsca, Dziki usłyszał, że ktoś go woła. W oddali przy skrajnym stole siedziała grupa weteranów, w których rozpoznał pozostałych członków przyszłej ‘’Pięści Daniela.”

- Dawaj Dziki! Siadaj ze swoimi! - zawołał Traker, brodaty mężczyzna o budowie ciała typowego amerykańskiego kierowcy ciężarówki.

Korzystając z zaproszenia, Dziki dosiadł się do grupy. Wszystkich członków swojego nowego oddziału, poznał dopiero niedawno. Przed wizytą w zakładach chemicznych, nie było nawet wiadomo, jak liczny będzie ich skład. Oprócz Dzikiego i zapraszającego go weterana, przy stole siedzieli czterej inni mężczyźni: Anioł, Nóż, Banan i Poldek. Wszyscy byli dawniej wolnymi strzelcami, którzy podobnie jak Dziki mieli potencjał na zostanie członkami Armii, ale z różnych przyczyn nigdy nie trafili do Strefy Głodu.

Jego nowi towarzysze wydawali się naprawdę zadowoleni ze swojej nowej pozycji. Wyglądało na to, że z okazji zaprzysiężenia urządzili sobie nawet małą ucztę, wypełniając stół masą drogiego jedzenia.

- To wołowina? – spytał Dziki, spoglądając z niedowierzaniem na talerz przed sobą. – Przecież market nie resetował się już od dłuższego czasu…

- Jak się ma trochę talentów i umie się dobrze pogadać, to i o mięsko po takim czasie nie trudno. – odparł Banan, chłopak o włosach tak żółtych i grubych, że przypominały słomę. – Mają w markecie kilka małych chłodziarek i trzymają towar dla wyjątkowych klientów.- stwierdził, prostując się dumnie, jakby w tym zdaniu chodziło głównie o niego.

- Nie krępuj się Dziki, nakładaj sobie. – wtrącił Traker, podając Dzikiemu pusty talerz.

Ten bez krępacji nałożył sobie mały kawałek mięsa i rozkoszował przez chwilę jego smakiem. Te małą chwilę przyjemności, przerwał mu jednak Anioł który zawołał entuzjastycznie. – Przyzwyczajajcie się bracia! Stanowimy Elitarną drużynę, która pierwsza stanie w bój z Zarzeczem na ich ziemi! Gdy wrócimy w chwale, spływać będą na nas uciechy o jakich nam się nawet nie śniło…

Dziki poczuł momentalnie jak traci apetyt. Ten absurdalnie entuzjastyczny ton, w obliczu niebezpieczeństwa od razu przywiódł mu na myśl Korka. Poczuł nagle wewnętrzną potrzebę wyprowadzenia chłopaka z błędu. – Anioł… Po pierwsze do Braci to dla nas jeszcze daleka a droga, a po drugie ile osób w ogóle zabiłeś? – spytał nagle, spoglądając w twarz młodszego od siebie o co najmniej kilka lat chłopaka.

- A co to ma do rzeczy? – dopytał natychmiast, zerkając wyzywająco na Dzikiego. – Tylu ilu musiałem, mam krew na rękach jak każdy…

Dziki uśmiechnął się ironicznie pod nosem. – A ja patrzę na ciebie i wiem, że nie zabiłeś żadnego. Najwyżej zastrzeliłeś kilku gospodarzy…

- I CO Z TEGO?! – oburzył się chłopak. – Niewykształceni są bardziej niebezpieczni od ludzi…

- Są silniejsi fizycznie. – zripostował Dziki. – Bardziej niebezpieczni? Nawet nie wiesz jakie głupoty gadasz. Myślisz, że pójdziemy tam i będziemy sobie strzelać do tych ‘’złych ludzi’’ jak do kaczek? – spytał retorycznie. – Wkroczymy do świata o wiele bardziej niebezpiecznego niż nasz, gdzie gromady ludzi walczyły o przetrwanie w warunkach, w których my nie przetrwalibyśmy nawet jednego dnia. Czekający po tamtej stronie Zwiadowcy, strażnicy, a nawet zwykli mieszkańcy zrobią wszystko by nas powstrzymać! Bo będą bronili swojego domu i tego co jest dla nich cenne.

Słysząc to Anioł wyraźnie spochmurniał i zaczął wpatrywać się prosto w swój talerz.

- Dlatego jesteś tu z nami. – wtrącił nagle Poldek. – Elza powiedziała, że wiesz jak przetrwać na Zarzeczu. Tylko, że byłoby lepiej gdybyś zamiast nas straszyć, powiedział jak tam przeżyć. – wytknął.

- Nie chciałem was straszyć. – usprawiedliwił się Dziki. Po prostu uważam, że Anioł ma za lekkie podejście. – stwierdził, przyciągając do siebie wzrok chłopaka. - Myślisz, że Daniel wybrał cię, bo masz jakieś niezwykłe umiejętności? Albo dostrzegł w tobie potencjał wojownika? – spytał, a młody chłopak otworzył niepewnie usta. – Nie Anioł. Daniel wybrał cię, bo psychologicznie pasujesz mu na osobę lojalną, a dodatkowo nie szanuje cię jeszcze na tyle, by zależało mu na twoim życiu. Daniel ma w swojej armii masę doborowych żołnierzy, ale za bardzo ich sobie ceni, by ryzykować ich dla sprawy. – wyjaśnił Dziki.

- Przecież Elza jest Bratem, dlaczego w takim razie puszcza ją z nami? – wtrącił Banan, tonem jakby za wszelką cenę chciał podważyć słowa Dzikiego.

- Elza sama się zgłosiła. – wyjaśnił Traker.- Daniel długo namawiał ją by dała sobie spokój, ale ona chce udowodnić swoją wartość jako elita Armii…

- Skąd to wiesz? – spytał zaciekawiony Anioł odrywając w końcu spojrzenie od Dzikiego.

- Dwa dni temu włamała się do mnie rano i zrobiła kawę, potem ucięliśmy sobie pogawędkę… - odparł brodacz.

- Do ciebie też?! – zawołali wszyscy zgromadzeni z wyjątkiem Noża.

Tylko on, od początku spotkania nie powiedział nawet słowa, na co Dziki od razu zwrócił uwagę. Mężczyzna wydawał się ze wszystkich najstarszy, ale to nie było zwyczajne posunięcie w latach. Spoglądając w jego puste oczy, Dziki od razu zrozumiał, że mężczyzna musiał widzieć w Nowym Świecie nie wiele mniej niż on sam.

W międzyczasie zgromadzeni wciąż pomstowali na zachowanie dziewczyny. – Jak do siebie! Jakim prawem przeglądała moje rzeczy! Może i jest dowódcą, ale to było niestosowne…

-… a ja się ucieszyłem z towarzystwa. – podsumował Traker. – Dawno nie piłem kawy z tak miłą dziewczyną.

Banan spojrzał na niego z politowaniem. – Nie obraź się, ale nie wyobrażam sobie, żebyś kiedykolwiek pił kawę z jakąkolwiek dziewczyną. – stwierdził zgryźliwie.

Traker speszył się nieco, opuszczając głowę, a Dziki widząc, że mężczyzna nie należy do szczególnie wyrywnych, odgryzł się za niego. – Banan, ale wiesz, że mała czarna po waleniu gruchy nie liczy się jako kawa z dziewczyną?

Słysząc to Poldek i Anioł ryknęli śmiechem, a Traker uśmiechnął się zerkając na Dzikiego.

- Banan jest wściekły, bo Elza nie zrobiła mu kawy. – zawołał Poldek.

- Pewnie jak zobaczyła go w gaciach, to poszła wciągać osowiec nosem. – zawtórował Anioł.

Banan słysząc lecące w jego stronę obelgi, zrobił nadąsaną minę. – Elza miała rację z tą drugą ksywą dla Dzikiego. – stwierdził nagle zgryźliwie.

- Jaką drugą ksywą? – spytał natychmiast.

- Zatruta Chmura, bo jak tylko coś powiesz to zatruwasz atmosferę. – wycedził Banan.

Niespodziewanie Nóż podniósł głowę i spoglądając chłodno na kompana, stwierdził – ten chłopak przeżył więcej niż wy wszyscy razem wzięci. Jak zobaczysz połowę tego, co on i nie pierdolniesz sobie w łeb, wtedy go oceniaj…

- O boziu, Nóż ty potrafisz mówić?! – zakpił Banan. – A ty Zatruta Chmura, zamiast rzucać przerażające wizje, lepiej się ciesz, że w ogóle udało ci się fartem zaczepić w oddziale.

- Dziki pomógł zdobyć składniki do Osowca i nasze stroje, więc to chyba normalne, że Daniel go przyjął. – wtrącił zaciekawiony Anioł.

- Tylko, że Dziki dość ostro zaszedł Danielowi za skórę. – wycedził Banan. – Jak się dowiedziałem, że dają go do nas, to przez chwilę naprawdę myślałem, że jesteśmy przeznaczeni na stracenie.

Słysząc to Poldek prawie zapluł się jedzoną właśnie bułką. – Wszyscy zaleźliśmy! Pamiętaj, że każdy z nas był weteranem…

Banan uśmiechnął się ironicznie. – Tylko, że nie każdy z nas był najpierw członkiem Wspólnoty pod wodzą zdrajcy Krzaka, a potem Strażnikiem Autobusu pod przewodnictwem frajera Kuby…

- Z tym drugim się zgodzę. – wtrącił Dziki, ignorując zupełnie złośliwość kompana i nalewając sobie ostentacyjnie kawy z dzbanka.

Traker który odzyskał odrobinę animuszu, wtrącił nagle. – Elza powiedziała mi, że w wypadku Dzikiego, Daniel po raz pierwszy konsultował się z innymi braćmi czy powinien kogoś przyjąć… Zdania były mocno podzielone…

- I co tu się dziwić, facet prawdopodobnie zabił ludzi z Ręki Olbrzyma! – wtrącił Banan.

Dziki zerkając na niego wycedził jedynie z nad kubka. - Ręki, która jeszcze jakiś czas temu polowała również na ciebie, panie były ‘’weteranie”.

- A gdzie wy się szlajacie beze mnie! – zawołała Elza weszła właśnie do kantyny. – To już nie łaska zaprosić szefową na śniadanie?

Banan westchnął ciężko, a Anioł i Poldek rozsunęli się natychmiast by zrobić dziewczynie miejsce. Elza siadając między nimi rozejrzała się po zgromadzonych i zaniosła teatralnym płaczem. – Boże, moje chłopaki jedzą pierwsze wspólne śniadanie … - po chwili zmieniając zupełnie ton spojrzała w stronę Trakera. – Nie obgadywaliście mnie! Prawda?!

Mężczyzna pokręcił głową, a Banan wtrącił się natychmiast. – Raczej Dzikiego, zastanawialiśmy się właśnie co kryje się za tym, że przyjęliśmy kogoś z jego przeszłością…

- Propaganda i prywatna opinia Daniela! – odparła dziewczyna, biorąc ze stołu ciastko. – Nasz wódz uważa, że jak plotka o ułaskawieniu Dzikiego się rozejdzie, to weterani którzy boją się przyjść przez swoją przeszłość, mogą jednak zaryzykować. Wśród wolnych wetów jest przecież jeszcze sporo perełek które mogą wyjść na ludzi, a boją się przyjść bo kiedyś ktoś powiedział im, że to miejsce to piekło.

- I było piekłem, dla tych których Daniel nie przyjął. – wtrącił Dziki.

- Popraw drugą część tego zdania. – zripostowała Elza. – Było piekłem dla tych, którzy sobie na piekło zasłużyli.

– Dobra mi już starczy! – stwierdził w końcu Banan. – Za dużo ‘’dzikich’’ tematów – dodał podnosząc się z miejsca. – widzimy się na apelu.

- Też idę! Muszę przygotować strój! – powiedział Anioł, ruszając za kompanem.

Gdy tylko odeszli Traker spojrzał na Dzikiego. – Dzięki, że chciałeś się za mną wstawić, ale nie potrzebnie. Banan po prostu jest czepliwy z natury. Taki ma charakter. Wszyscy już do tego przywykliśmy i tolerujemy to, bo jak robi się źle, można na niego liczyć. Daniel nie wybrał go bez powodu…

- Nie podpasowało mi to, więc zrobiłem co uważałem. – westchnął Dziki. – Uważam, że skoro będzie walczyć ramie w ramie, powinniśmy okazywać sobie trochę szacunku. A przynajmniej nie czepiać się.

- Słusznie. – potwierdziła Elza. – A jeżeli Banan zrobi się zbyt pyskaty, przymknę oko jeśli któryś z was mu przypieprzy… o ile nie zrobię tego pierwsza.

- Dobra ja też już zjadłem- westchnął Traker. - Do zobaczenia na przysiędze. – pożegnał się, wychodząc.

Przy stole zostali już tylko we czwórkę. Poldek mimo dość mizernej postury, przez cały czas objadał się jakby jego żołądek miał nieograniczoną pojemność. Po piętnastu minutach pałaszowania i pozostawieniu na stole jedynie resztek, chłopak również się pożegnał i wyszedł na zewnątrz.

Dziki, Nóż i Elza siedzieli w milczeniu. Dziewczyna zapewne liczyła, że wyłapie jakieś smaczki z rozmów między nimi, ale żaden się nie odzywał. Próbowała kilka razy zacząć jakąś rozmowę, ale widząc, że żaden z nich nie pociąga tematu, odeszła zrezygnowana ostrzegając by nie spóźnili się na przysięgę.

Gdy tyko zostali sami Nóż spojrzał na Dzikiego badawczo. – Znam twoją historię… - powiedział beznamiętnie.

- Doprawdy? – spytał ironicznie Dziki. – Myślę, że co raz trudniej znaleźć ludzi którzy jej nie znają.

- Bo to, co dla ciebie jest straszną tragedią, dla innych jest motywującą opowiastką. Wydarzenia z twojego życia, można rozpatrywać na dwie strony. Ci, którzy słuchają tych opowieści, słyszą o człowieku, który pokonał Delimera, zakończył konflikt Pierwszego i Dix, przebudził Pierwotną Wolę, by ratować towarzyszy z autobusu, a nawet udał się na Zarzecze, by szczęśliwie sprowadzić porwaną przyjaciółkę…

- Tak rozpatruje to większość, a ty? Jak to widzisz? – spytał zainteresowany Dziki.

- Opowieść o człowieku którego zdradzili najbliżsi, oddając na pastwę Delimerowi. Historię wyboru między miłością a powinnością, która dla wybierającego jest niczym rozdarcie duszy. Słyszę żal człowieka, który obwinia się, bo nie mógł ocalić wszystkich, których chciał, a w końcu przygodę, która z pozoru przyniosła szczęśliwe zakończenie, ale naprawdę jest tylko mizernym pocieszeniem…

Dziki był w tym momencie naprawdę zdziwiony. – Dobrze to sobie poukładałeś. – westchnął. – Zastanawia mnie tylko, skąd wiesz o mnie aż tyle. Większość ludzi zna tylko cześć historii, jakie mnie spotkały, niektórzy myślą nawet, że było kilku różnych Dzikich… bo przecież jednemu nie mogło się przydarzyć aż tyle.

Nóż popatrzył na niego beznamiętnie. - Chciałem po prostu dowodu, że tragedie, które mnie spotykają, nie są odosobnionym przypadkiem. Udowodnić własnej świadomości, że nie ciąży nad moją osobą żadna klątwa. Dlatego usilnie szukałem kogoś, kogo spotkało coś gorszego niż mnie. I znalazłem ciebie…

- Skoro porównujesz się do mnie, opowiedz mi swoją historię… - westchnął Dziki. – Jestem ciekaw czy JA znajdę w tym dowód, że świat Mnie nie nienawidzi.

Nóż popatrzył na niego pustym wzrokiem. – Pewnie nie, ale ze wszystkich ludzi z naszego oddziału, tylko z tobą mógłbym się tym podzielić, bo wiem, że podejdziesz do tego jak się powinno… Pojawiłem się prawie trzy lata temu, wypadłem w pięcioosobowej grupie razem ze swoją siostrą Martą. – opisał mężczyzna, zamykając oczy. – Był to czas, który nazywa się potocznie wielkim głodem. Praktycznie natychmiast dostaliśmy się w niewolę. Nasi porywacze zamknęli nas w piwnicy i co jakiś czas przychodzili, zabierając pojedynczo. Był z nami taki chłopak Hubert, bardzo otyły. Gdy go zabrali myśleliśmy, że już nie wróci jak zresztą wszyscy których wyciągnięto z naszego więzienia. Po kilku godzinach, przynieśli go jednak z powrotem. Miał odcięte obie nogi i ręce. Powiedział nam, że oni nas zjadają. On zaś był po prostu za duży, by zjeść go na raz... Stwierdzili, że zamiast go zabijać, lepiej będzie obandażować mu kikuty, bo przynajmniej mięso będzie dłużej świeże.

Dziki słysząc to zrobił szerokie oczy - Miałem do czynienia z kanibalami. – wtrącił. – No ale jak uciekłeś? Co z twoją siostrą? Obudziłeś w sobie wolę?

- Nie było żadnej woli, Martę zabrali jako przedostatnią, a ja byłem ich ostatnim posiłkiem. – stwierdził z goryczą chłopak. – Gdy przyszli po mnie wiedziałem, że to mój koniec… nawet się nie broniłem, chciałem po prostu, żeby to się skończyło. Tylko że oni nie zamierzali mnie zabić tak szybko, brakowało im jedzenia, więc chcieli mnie ćwiartować żywcem jak Huberta… Tak bardzo bałem się umierania w agonii, że wybrałem śmierć w walce. Wyrwałem jednemu ze strażników nóż i wiesz co?

- Co? – spytał Dziki.

- Zabiłem ich wszystkich… Ci ludzie byli wręcz potwornie słabi! Strażnikowi odebrałem nóż praktycznie bez wysiłku. Zaszlachtowałem chyba z dziesięć osób nim wydostałem się z ich przybytku.… - w tym momencie mężczyźnie przeszkliły się nagle oczy. – Wtedy to do mnie dotarło! Była nas na początku piątka! Silnych, zdrowych, strażnicy wchodzili we dwóch… gdybyśmy wtedy zaatakowali razem, gdybym ja zaatakował… Marta dalej by żyła… Ci wszyscy ludzie dalej by żyli…-

- Rozumiem…- westchnął Dziki. – Gdyby moja wola przebudziła się wcześniej…

Mężczyźni spojrzeli na siebie. – Dzięki, że mnie wysłuchałeś. – stwierdził Nóż. – teraz lepiej iść się szykować. Elza chce żebyśmy dobrze się prezentowali.

Dziki skinął kompanowi głową na pożegnanie, sam nie miał jednak zamiaru jeszcze kończyć śniadania. Ponieważ na stole nie wiele już zostało, podszedł do stoiska, by kupić sobie coś na dopchanie. Wracając na swoje miejsce z dwoma miskami płatków, dostrzegł, że ktoś dosiadł się do jego stolika.

- Kopę lat Dziki. – powitał go brat Damian, który jeszcze jakiś czas temu znany był jako Wiewiór. Mężczyzna spoglądał na niego z wyraźną niechęcią, ale ewidentnie chciał porozmawiać, bo wskazał na krzesło przed sobą.

- Zachodziłem w głowę, kiedy w końcu się pokażesz. – stwierdził Dziki, siadając naprzeciw mężczyzny.

- Kiedy dowiedziałem się o tym, że przyłączyłeś się do Armii, nie mogłem po prostu nie przyjść i nie spojrzeć ci w oczy. Po tym całym monologu, jaki wygłosiłeś do mnie w autobusie, ty, Dziki, służysz Danielowi – wytknął mężczyzna, częstując się kawą.

- Monolog to akurat prowadziłeś ty. – przypomniał mu Dziki. – Ja z tego, co kojarzę, nazwałem cię gnidą i zdrajcą.

- A teraz sam stoisz po tej stronie. Którą kiedyś tak pogardzałeś. – stwierdził dawny weteran, zakładając ręce na piersi.

- Nie pogardzałem Danielem, po prostu los wepchnął mnie na drugą stronę barykady. Jeżeli już to gardziłem tobą, bo wystawiłeś człowieka, który uratować ci życie. – zripostował Dziki.

- Zagwarantowałem ci bezpieczeństwo! – krzyknął Damian, uderzając pięścią w stół.

- Jeżeli pchniesz kogoś nożem, a potem zatamujesz krwawienie… To nie możesz powiedzieć, że uratowałeś mu życie…- odparł natychmiast Dziki.

Były weteran wyglądał na naprawdę złego. – Myślałem, że masz jakieś zasady… Że po tym, co się stało, za nic nie przyłączysz się do Armii.

- Boli cię to, że tu jestem. – stwierdził z uśmiechem Dziki.

- To nie tylko moje zdanie. Przez to, co ty i Pierwszy zrobiliście w cegielni, straciliśmy grupę dobrych ludzi i masę sprzętu. Teraz zmuszeni jesteśmy prosić o pomoc weteranów… Nie rozumiem, dlaczego Daniel po tym wszystkim pozwolił ci choćby stanąć w tym miejscu.

- A ja doskonale wiem. – stwierdził Dziki. – Danielowie brakowało dobrych ludzi. Kuba odciągnął od niego, tylu przydatnych ile tylko mógł. Większość z tych, którzy mogliby zasilić armie, miała wbitą w głowę propagandę, że nie spotka ich tu nic dobrego. Przyjmując mnie, pokazał wszystkim weteranom, że nawet jeśli walczyli przeciw niemu, to dalej mogą tu przyjść i liczyć na przyjęcie. Dzięki temu może w końcu robić prawdziwą selekcję, redukować banderę, obsadzać stanowiska takimi ludźmi, jakich by naprawdę chciał tu mieć…

Słysząc to, Damian otworzył delikatnie usta, najwidoczniej ze wszystkich sił chciał przerwać Dzikiemu, ale nie mógł znaleźć argumentu. Ten kontynuował więc dalej. - … rozumiem też, dlaczego jest ci to nie w smak. Wielu weteranów przekonując się na własnej skórze, że Daniel to nie potwór, zostanie tu, nawet gdy konflikt z Zarzeczem zostanie skończony. Armia ich zasymiluje, ale dla tych wszystkich nowych, na zawsze już będziesz mieć łatkę zdrajcy…

Damian poderwał się wściekle z krzesła, krzycząc. – Daniel powinien cię zabić!

- … I zapewne to właśnie mu zaproponowałeś. – wtrącił Dziki.- Skoro jednak ciągle tu stoję, a na dodatek za jakieś dwie godziny będę członkiem armii, to raczej nie wziął sobie twojej rady do serca.

Wściekły Damian poruszał już tylko ustami jak karp, Dziki przechylił miskę z płatkami i wstał od stołu. Gdzieś w środku poczuł nawet delikatne zadowolenie, że zdrada byłego weterana odwróciła się w końcu przeciw niemu.

***

Pierwsze w historii zaprzysiężenie weteranów, dało początek niezwykłemu widowisku w całej Strefie Głodu. Tuż przed płotem H- marketu zbudowano małą mównicę, do której podciągnięto kable i głośniki, z których to dobiegała skoczna wojskowa melodia. Przy ogromnym namiocie rozdawano kawę i herbatę, a na dawnym bilbordzie reklamowym wymalowano ogromny propagandowy mural, przedstawiający wszystkie oddziały Armii (w tym nowo zaprzysięgany).

Dziki razem z całą Pięścią Daniela stał ustawiony równym szeregiem kilka metrów przed mównicą. Tuż za nimi miejsce zajęli Obrońcy. Gromada w czarnych swetrach ochrony zbiła się w ciasny kwadrat tuż przed wejściem do swojego domu. Zaledwie kilka metrów dalej Maciejewski ściągnął niedobitki bandery. Jej członkowie rzucali niepewne spojrzenia na weteranów ochotników, którzy ustawili się po przeciwnej stronie.

Stalowi, jednostka przeznaczona do walki z niewykształconymi, rozstawili się dumnie na środku placu, trzymając dystans od pozostałych grup. Jej członkowie ubrani byli w czarne skórzane kurtki, najeżone ze wszystkich stron kilkucentymetrowi gwoździami. To natychmiast spotkało się ze złośliwymi komentarzami ze strony Elzy. - Mówiłam, że ich odjebie jak szczury! I na cholerę pozakładali te kurtki! Co oni? Mają tu zamiar walczyć z Dziadami? – warczała dziewczyna.

- Przypomnę ci tylko, że sama kazałaś nam przyjść w pełnym mundurze…- wtrącił Banan.

- To co innego! To jest nasz moment i mieliśmy wszelkie prawo cywilne i boskie przyjść w ten sposób! – odparła natychmiast Elza, zagłuszana przez maskę przeciwgazową.

Dziki starał się nie słuchać złorzeczenia dziewczyny, pozostając skupiony na tym, co działo się przed jego nosem.

Na plac wkraczali właśnie Daniel na czele braci, wszyscy ubrani byli w swoje charakterystyczne biało-czarne moro. Lider Armii wszedł natychmiast na mównicę, a jego towarzysze rozstawili się szeregiem twarzami w stronę zgromadzonych.

Dziki błyskawicznie wypatrzył Wiewióra, który z marsową miną obserwował nowotworzony oddział.

Daniel uciszył gestem szepty i podniósł do ręki mikrofon. Z głośników rozstawionych po parkingu dobiegł potężny głos.

- Wszyscy którzy mnie znają, wiedzą, że nie lubię przemawiać zbyt długo! – zawołał Daniel, a spora część Armii parsknęła śmiechem. – Nie mniej, mamy dziś wyjątkowe święto. Dlatego pozwoliłem sobie przygotować krótką mowę. – mówiąc to, wyciągnął pęk kartek które zaczął nieskładnie przeglądać. Po chwili podrapał się w głowę i wyrzucił kartki za siebie. – A do diabła z tym, powiem coś spontanicznie. Ehm. Zaciśnięta pięść jest jedyną bronią z którą rodzi się każdy z nas… Nasze pięści są jednak słabe, dlatego zakuwamy je w żelazne rękawice, ściskamy w nich pałki, albo trzymamy broń. Ze wszystkich sił staramy się ukryć, jak niedoskonałymi uczynili nas złośliwi bogowie. Ja moją pięść otoczyłem trującym gazem, tak by jej uderzenie przyniosło śmierć wszystkim, którzy ośmielili się zagrozić naszemu stylowi bycia. – wódz przerwał na chwilę biorąc głęboki oddech. – Zaprzysiężenie Pięści Daniela jest wyjątkowe z jednego ważnego powodu. Po raz pierwszy do armii wcieleni zostają ludzie, których kiedyś uważałem za swoich nieprzyjaciół. Nie przez to, że chciałem by byli moimi wrogami! Ale dlatego, że tak zadecydował kapryśny los! Świat nie jest czarno biały i zdarza się, że po dwóch stronach konfliktu, stają ludzie którzy powinni walczyć ramię w ramię. Atak z Zarzecza ma jedną pozytywną stronę! Dzięki niemu Armia się zmienia! Nim ten konflikt zostanie zakończony, wierzę, że pośród was wolnych weteranów znajdę jeszcze wielu nowych braci, ludzi rozumnych i prawych. Którzy zrozumieją, że czasem trzeba poświęcić kilka istnień dla większego dobra. Razem stworzymy Nowe Krańcowo, Nowy Świat, którego wszyscy dobrzy ludzie pragną i w którym chcą żyć. Przekujemy koszmar w którym żyjemy, na piękny sen! Nim jednak to nastąpi, musimy zażegnać wiele zagrożeń. A odpowiedzią na to największe jest stojąca przed wami grupa. Poproszę teraz jej dowódcę by zaprzysięgła swój oddział w wiernej służbie Armii Daniela.

Elza ściągnęła z twarzy maskę i z wilgotnymi oczami ustawiła się przed nimi. Fakt, że nie trzymała kartki świadczył, że całej przysięgi nauczyła się na pamięć. – Powtarzajcie za mną! – rozkazała. - Ja weteran z wolnego świata. Wyrzekając się wszystkich poprzednich przynależności! Ślubuję! Służyć wiernie Danielowi, chronić ustanowione jego mocą granicę Strefy Głodu! Strzec bezpieczeństwa swych towarzyszy i pozostałych członków Armii. Wykonując powierzone mi zadania, w potrzebie krwi własnej ani życia nie szczędzić…

W tym momencie słowa dziewczyny utonęły w gwiździe, który wypełnił cały plac. Zgromadzeni na placu, zaczęli spoglądać na głośniki, myśląc zapewne, że to sprzężenie wywołało ten dziwny dźwięk. Niespodziewanie tuż pod mównicę runęło coś, co przypominało bombę. Ogromna eksplozja rozdarła plac. Dziki padł na plecy odrzucony siłą wybuchu. Do oczu nabiegły mu łzy a w uszach słyszał jeden wielki szum. Podnosząc się powoli, dostrzegł roztrzaskaną mównicę. Ciała kilku z braci leżały wykręcone przy kraterze, jaki powstał po wybuchu. Wśród trupów błyskawiczne dostrzegł Damiana, mundur mężczyzny zrobił się szkarłatny na wysokości pasa, a jego puste oczy wpatrywały się pusto przed siebie.

Dookoła zapanował chaos. Mieszkańcy Strefy Głodu uciekali we wszystkie strony, ranni bracia jęczeli czołgając się po ziemi, a oddziały Armii zamarły zszokowane.

W tym samym momencie obok Dzikiego przebiegł z rykiem Maciejewski. Olbrzym dopadł się do gruzów mównicy i podrywając je do góry z siłą koparki, próbował wyszarpać rannego wodza z pobojowiska.

Cichy który oprzytomniał jako drugi, zawołał do swoich ludzi – TO ATAK Z ZARZECZA! STALOWI SZYKUJCIE SIĘ DO…

W tym samym momencie kolejny gwizd rozdarł okolicę. Dziki spojrzał odruchowo w niebo i natychmiast dostrzegł czerwoną bańkę wyglądająca jak butla turystyczna. Prowizoryczna bomba runęła w miejsce gdzie stali banderowcy i weterani, rozrywając stojących w epicentrum na strzępy.

- Pomóżcie Danielowi!!! – krzyknął Maciejewski, podnosząc ogromną drewnianą płytę która przygniatała ich wodza.

Dziki, razem z resztą oddziału wysunęli Daniela z pobojowiska. Mężczyzna był nieprzytomny, a z jego głowy lała się strugami krew.

- Zabierz go stąd! – rozkazała Elza, a Maciejewski przerzucił sobie wodza przez ramię, i ruszył pędem w stronę Marketu.

W tym samym momencie kolejny gwizd wypełnił niebo. Tym razem prowizoryczna bomba nie sięgnęła nawet ziemi. Szachraj wybiegł naprzeciw swoich ludzi i okładając się po twarzy jak oszalały, zatrzymał pocisk za pomocą błędu. Butla turystyczna niebieskiego koloru, do której przyczepiony był jakiś dziwny mechanizm, wyła jak sędzia na meczu piłkarskim.

- ZABIERAJCIE TO SOBIE I WSADŹCIE W DUPĘ! - ryknął machając ręką.

W tym samym momencie butla wróciła łukiem w stronę z której nadleciała, eksplodując gdzieś w oddali.

- Elza co robimy? – zawołał Traker, spoglądając na dowódcę.

Dziewczyna pobiegła wzrokiem za Stalowymi, którzy wybiegli już z placu. – Ruszamy za nimi! – rozkazała.

- Trzeba pomóc rannym braciom! – zawołał Anioł.

- Obrońcy się nimi zajmą, musimy odeprzeć Zarzecze! – krzyknęła dziewczyna i na czele swojej grupy wybiegła do przodu.

Dziki wyszarpał pistolet spod płaszcza i pobiegł za nią.

- Powinniśmy wziąć Osowiec! ZAGAZOWAĆ SKURWYSYNÓW! – krzyknął Poldek, ale dziewczyna zganiła go w biegu. – Jak się cofnie do Strefy Głodu pozabijamy swoich!

Całym oddziałem dobiegli do kapliczki, gdzie znajdował się punkt graniczny. W tym samym momencie dostrzegli ciało jednego ze Stalowych, mężczyzna wyglądał jakby uderzył w niego pociąg, a Dziki natychmiast dostrzegł kolejowe śruby na ziemi. – ELZA TO PUŁAPKA! – krzyknął, rozglądając się przerażony.

Nim ktokolwiek zdążył zareagować, wszyscy usłyszeli głuchy dźwięk strzelb ciśnieniowych. Kanonada śrub wyleciała w ich stronę tnąc wściekle powietrze. Dziki rzucił się na ziemię, odruchowo zamykając oczy. Z jakiegoś dziwnego powodu, nie poczuł jednak uderzenia o asfalt. Jego ciało runęło na zimną i mokrą ziemię. Gdy w końcu odważył się ponownie otworzyć oczy, dostrzegł, że razem z oddziałem znalazł się kilkanaście metrów od miejsca gdzie stali jeszcze przed chwilą. Od razu przyszło mu na myśl, że wbiegli w błąd zwany furtą, ale przecież takiego na pewno tu wcześniej nie było.

Rozglądając się pobieżnie dostrzegł, że nie ma z nimi Elzy, a Cichy z resztą Stalowych skrywa się zaledwie parę metrów dalej. Wypatrując dalej za swoim dowódcą, spostrzegł błyskawicznie, że dziewczyna została na miejscu w którym stali. Jej ciało leżało jak bez życia, a pozostali członkowie oddziału wpatrywali się w nią przerażeni.

Przez chwilę nie mógł zrozumieć co się właściwie stało i wtedy z zamyślenia wyrwał go krzyk Anioła.- DLACZEGO NIE PRZENIOSŁA SIĘ Z NAMI!?

- Nie umie! Potrafi przenosić tylko innych! – odparł mu przerażony Traker.

Do Dzikiego dopiero teraz dotarło co się właściwie stało. Elza musiała użyć jakiegoś błędu by przenieść ich w bezpieczne miejsce. Wypatrując dalej spróbował odnaleźć skąd właściwie padły strzały. Po krótkiej obserwacji, dostrzegł lufy chowające się w oknach najbliższego bloku.

– Tam są! – wykrzyczał w stronę Cichego wskazując palcem.

- Wiem! Ale tu mają nas jak na widelcu! Musimy obmyślić plan…- zawołał mężczyzna.

Dziki spojrzał w stronę Elzy. Nie wiadomo w jakim stanie była dziewczyna, mogła potrzebować natychmiastowej pomocy. Wysunął się powoli by jeszcze raz przyjrzeć się oknom i wtedy z dachu budynku wystrzeliła kolejna pseudobomba. Na szczęście dla skrywających się, pocisk leciał prosto w stronę Strefy Głodu. Wykorzystując zamieszanie poderwał się z ziemi i ruszył w stronę nieprzytomnej dziewczyny.

- Co robisz! Zostań! – wykrzyczał Cichy, ale Dziki go nie słuchał.

Wiedział, że przeładowanie strzelby nie jest natychmiastowe, a mężczyźni atakowali falą by zniwelować piekielną niecelność broni na dużych odległościach.

Kilka strzałów padło co prawda gdy tylko wybiegł na drogę, ale wszystkie śruby uderzały w ziemię co najmniej metr od niego. Dobiegając do swojego dowódcy złapał, za jej rękę ale poczuł opór. – Dziki przyszedłeś po mnie… - wyszeptała Elza z zamkniętymi oczami, by po chwil zganić go jak największego idiotę. - GŁUPKU, ODRZUCIŁAM CIĘ ŻEBYŚ BYŁ BEZPIECZNY! DOSKONALE SOBIE TU RADZĘ.

Dziki otworzył już usta by zaprotestować, ale w tym momencie z bloku padła kolejna salwa. Elza wyciągnęła błyskawicznie rękę, a tuż obok nich pojawił się ogromny metalowy kontener. Pojemnik na śmieci przyjął na siebie wszystkie śruby, zasłaniając ich jak tarcza.

– Chciałam się dokładnie przyjrzeć skąd strzelają ilu ich jest, dlatego się nie ruszałam. – wyjaśniła dziewczyna.

- Myślałem, że oberwałaś…- wypalił Dziki.

- Chyba masz Pierwotną Wolę? – spytała Elza, spoglądając na niego z politowaniem.- Rykoszetowanie śruby, to bułka z masłem w porównaniu z prawdziwym pociskiem…- stwierdziła kręcąc głową. – Ale za szlachetność należy ci się pogłaskanie…. Jak już stąd wyjdziemy…

Nim wystrzeliła kolejna seria, dowódca Stalowych dobiegł do nich kryjąc się za metalową przesłoną.

- Gdzie się pchasz Cichy! Nikt cię tu nie zapraszał! – ryknęła Elza.

- Przestań być tak cholernie infantylna! Myślisz, że to zabawa! – odwarknął mężczyzna. – Dziki, z których okien strzelali? Widziałeś? Ilu ich może być.

- Chyba zajęli wszystkie piętra. – odpowiedział natychmiast. – Więc raczej nie mało…

- Dobra, zauważyłem już, że po każdej salwie mają dłuższą przerwę. Musimy wymusić kolejny ostrzał a wtedy…

Nagle między zgromadzonymi za kontenerem błysnęło. Jakiś mężczyzna, pojawił się nie wiadomo skąd, korzystając z identycznego błędu jak Zjawa. Przybysz niemal natychmiast upuścił im pod nogi ręcznie robiony granat i zniknął w krótkim błysku. Elza błyskawicznie poderwała dłoń, a granat eksplodował. Dziki usłyszał coś co brzmiało jak uderzenie potwornego gongu, a nad głową poczuł niewyobrażalne ciepło. Jego dowódczyni musiała przenieść bombę w ostatniej chwili. Głuchy huk wydobywający się z kontenera wypełnił go do tego stopnia, że jego serce zaczęło drgać w rytm dudnienia.

- NIE MOGŁAŚ GO PRZENIEŚĆ! – dalej wrzasnął Cichy, ledwo przekrzykując hałas.

- PRZENOSIŁAM JUŻ PRAKTYCZNIE WYBUCH! CZY TY MYŚLISZ, ŻE JA SRAM WOLĄ. –odwarknęła mu Elza.

Dziki obrócił się i dostrzegł ogromne wybrzuszenie na metalowej ścianie za którą się chowali. Nagle cała trója po prostu zamarła. Dziki poczuł Pierwotną Wolę tak przytłaczającą, że prawie odbierała mu siłę do oddychania. – Co to? CO TO DO CHOLERY JEST! – krzyknął przerażony.

- Daniel idzie…- zawołała dziewczyna, składając ręce, a oczy przeszkliły jej się z radości.

Dziki spojrzał w Stronę Stefy Głodu przyglądając się nadchodzącej w oddali postaci.

Skłamałby człowiek mówiący, że wybuch nie pozostawił na Danielu śladu. Wódz miał zabandażowaną głowę, a opatrunek czerwieniał mocniej z każdą upływającą chwilą. Jego mundur był rozerwany, prawie tak bardzo, jak jego twarz pocięta była odłamkami. Nawet jego mina była nie do poznania. Zwykły wyraz nieprzełamanej pewności siebie, zmienił się w coś, co przypominało rzeźbę o wyjątkowo surowych rysach.

- Bracie…- zawołali razem Elza i Cichy, gdy wódz stanął nad nimi.

Dziewczyna zrobiła to z wyraźną radością, a dowódca stalowych z niepokojem.

Daniel uciszył ich jedynie gestem, a Dziki czuł, że wola po prostu w nim kipi. – Nikt nie przerywa święta, które zaplanowałem… nikt nie zabija moich ludzi w ich własnym domu… to o jedna bezczelność za dużo. – warknął, wychodząc pewnie za kontener.

W jego stronę błyskawicznie wystrzeliła fala śrub, ale te natychmiast zrykoszetowały. Nie zrobiły tego jednak w losowy sposób, jak dzieje się zazwyczaj w trakcie działania błędów. Wbiły się równo w ziemię, tworząc dookoła wodza wizerunek czaszki. Daniel, stając w jego środku, pokazał palcem w stronę bloku, po czym z niewyobrażalną szybkością wystrzelił w stronę klatki.

Drzwi wejściowe po prostu wypadły z zawiasów, wgniecione jakby uderzył w nie rozpędzony samochód. Chwilę po tym jak Daniel znalazł się w środku, przez okno na parterze wyleciał mężczyzna. Jego ciało frunęło jakby został wyrzucony z katapulty. Uderzając głową o asfalt, przetarł po ziemi kilka metrów, zostawiając za sobą krwisty ślad. Nie minęła minuta, gdy z sąsiedniego okna wypadł kolejny żołnierz Zarzecza. Ten zawinął się na słupie energetycznym, jakby jego ciało było ogromną kluską. Nim jego trup zdążył upaść na ziemie, przez balkon na piętrze wyleciał kolejna postać.

Dziki nie mógł uwierzyć w to, co się dzieje. Z kolejnych pomieszczeń przez okna wypadali kolejni ludzie. W większości wciąż żywi i przytomni mężczyźni, roztrzaskiwali się z krzykiem o asfalt, jak owady na szybie samochodu. Nim zdążył się otrząsnąć, ogromna machina miotająca bomby zleciała z dachu bloku, wybuchając przed jego wejściem.

- To koniec? – spytał, zerkając na Elzę.

Dziewczyna wpatrywała się uważnie w okolicę. – Nie… Jest tu jeszcze co najmniej pięciu Zwiadowców…

Dziki nie miał w tym momencie wybudzonej Woli, więc nie czuł nikogo oprócz Daniela, co samo w sobie było zagadkowe. Bez wybudzonej Woli nie zdarzało mu się tak po prostu ‘’czuć ludzi’’. Rozglądał się więc po okolicy, próbując wypatrzeć ukrywające się postacie. Daniel w tym czasie wyszedł z bloku ciągnąc za nogę jakiegoś mężczyznę.

Żołnierz Zarzecza ubrany był w robocze spodnie i bluzę ciemnego grafitowego koloru, a na jego prawym ramieniu znajdował się błękitny symbol ‘’Węża Eskulapa”. Prawdopodobnie oddział który ich atakował, pochodził więc z Miasta Szpitala.

Wódz Armii puścił mężczyznę, a ten natychmiast błysnął rozpływając się. Daniel zrobił to samo i niemal natychmiast pojawił się kilka metrów dalej, trzymając go za bluzę. Zwiadowca nie poddał się i błysnął ponownie, a sytuacja powtórzyła się. Po trzecim błysku, Daniel pojawił się trzymając go za szyję. – Bez względu na to jak potężny jesteś, albo jaka kieruje tobą wola. Każdy z nas ma dokładnie jedną i te samą słabość. Atak z zaskoczenia… - stwierdził wódz Armii, ściskając krtań pojmanego tak mocno, że ten upadł na kolana. – Mieliście jedną szansę, żeby mnie pokonać… szansę którą zmarnowaliście… a to jest to, co nazywamy konsekwencjami…

Zwiadowca próbował wyrwać się ze wszystkich sił, a z braku powietrza jego oczy zaczynały już właściwie wychodzić na wierzch. Daniel przyglądał się temu bez śladu jakiejkolwiek emocji na twarzy. Nim jednak mężczyzna wydusił z siebie życie, powietrze za nim zadrgało. Prawie natychmiast pojawił się drugi Zwiadowca, a jego pięść leciała w stronę wodza. Daniel odskoczył do tyłu mijając nadlatującą pięść dosłownie o włos.

- Twoja śmierć dopełni mój dzień! – ryknął atakujący, a jego klęczący kompan użył natychmiast swojego błędu i pojawił się przed Danielem trafiając go pięścią w brzuch.

Widząc to Elza wyrwała się gotowa do ataku, ale wódz zatrzymał ją wyciągniętą ręką. – NIE! To moja walka! – krzyknął w stronę dziewczyny.

Zwiadowcy stanęli obok siebie zaciskając pięści, a na ich twarzach zagościły pewne siebie uśmiechy. Jeden skinął głową do drugiego i natychmiast ruszyli. Pierwszy z nich zrobił się przezroczysty, a drugi błysnął w nieznanym kierunku.

Daniel stał przez chwilę, obserwując okolicę. Żaden ze Zwiadowców się nie pojawiał. Nagle wódz wykonał błyskawiczne zamach. Siła ciosu wzmocniona błędem zdawała się poruszać powietrze. Chociaż uderzenie z pozoru wykonane było na oślep, to jednak rozpędzona pięść ugrzęzła w jakimś niewidzialnym obiekcie. Jej knykcie momentalnie zrobiły się czerwone, a w powietrzu zawisła krwista plama. – Dopełniła? – spytał ironicznie Daniel, opuszczając cieknącą od posoki pięść.

Dopiero teraz Dziki dostrzegł niewidzialnego zwiadowcę. Mężczyzna osunął się na ziemię materializując swoją postać w trakcie upadku. Jego ubranie miało w sobie dziurę jak od kuli armatniej, przez którą widać było maź w jaką zmienił się jego żołądek i jelita.

Ogromny błysk rozdarł okolicę i nagle nie wiadomo skąd, dookoła pojawiła się czterech innych Zwiadowców.

Nim któryś z nich zdążył chociaż wykonać ruch, Daniel rzucił się błyskawicznie w stronę najbliższego z nich. Potężnym chwytem ścisnął jego głowę, po czym uniósł go do góry jak szmacianą lalkę. Nim kompani Zwiadowcy zdążyli zrobić cokolwiek, wódz uderzył potylicą mężczyzny o asfalt roztrzaskując ją jak kokosa zrzuconego z wieżowca.

Błyskający ruszył natychmiast do ataku. Przeskakując w błędzie do Daniela uderzył go w twarz, po czym momentalnie zniknął. Niemal natychmiast pojawił się z innej strony wymierzając kolejny cios. Z ust wodza trysnęła krew, a jego brwi ścisnęły się w zacięciu. Na koniec błyskający Zwiadowca pojawił się z pistoletem, celując Danielowi prosto w czoło. Dziki myślał już, że to koniec. Przez chwilę poczuł nawet dziwne ukłucie. Czy nawet ktoś taki jak Daniel miałby szansę odbić kulę, wystrzeloną praktycznie z przyłożenia?

Na ustach Zwiadowcy zagościł bezczelny uśmiech, nim jednak zdążył nacisnąć spust, wódz armii z nadludzką szybkością złapał za jego broń i zgniótł ją jakby była z plasteliny.

Zwiadowca upadł na kolana, wpatrując się w swoją zmiażdżoną rękę. Dziki zauważył jak jej połamane palce wciśnięte były w kupę metalu, która jeszcze przed chwilą była pistoletem.

Daniel cofnął się o krok przygotowując się do wymierzenia dobijającego ciosu, ale w tym momencie w jego stronę poleciały dwa dziwne noże Oba nie miały rękojeści, a wszystkie ich krawędzie były zaostrzone.

Ostrza były bez wątpienia kontrolowane przez Pierwotną Wolę, bo powietrze cięły niemal pionowo nie tracąc przy tym pędu. By przed nimi uskoczyć, Daniel musiał użyć kilku błyśnięć pod rząd. Noże jednak nie odpuszczały. Niczym sterowane odrzutowce ganiały za pojawiającym się co i rusz wodzem. W końcu Daniel błysnął za plecami jednego ze Zwiadowców. Obserwujący ten szaleńczy pościg mężczyzna z Zarzecza, nie dostrzegł nawet jak zostaje mu wymierzony kop w plecy. Zaskoczony poleciał prosto na pikujące ostrza które przeszyły go niemal na wylot.

- DOŚĆ! – krzyknął Zwiadowca, który przez cały czas próbował wymierzyć do Daniela ze strzelby.

Teraz gdy wódz zatrzymał się na chwilę, niemal natychmiast nacisnął spust. Z lufy jego broni wypadł tylko jedna śruba, za to wzmocniona błędem. Prowizoryczny nabój wyrywając się z broni, niemal rozerwał ją na kawałki. Ciągnąc za sobą tumany kurzu, leciał z mocą, mogącą przebić nawet pancerz czołgu.

Dziki wiedział, że był to pocisk którego nigdy nie dałby rady zrykoszetować. Przewyższał nawet pamiętną kulę, którą wystrzelił w stronę Bronka na Zarzeczu. Daniel nie miał jednak zamiaru zmieniać toru jej lotu. Wyciągając dłoń zaczął wyhamowywać pocisk, który zdawał się wręcz spalać powietrze. W pewnym momencie śruba leciała z prędkością pchanego wiatrem balonika,. Wódz bez trudu chwycił ją w dłoń.

Zwiadowca który oddał ten niewyobrażalny strzał, rzucił swoją zniszczoną strzelbę i rzucił się do natychmiastowej ucieczki.

Daniel przyjął pozę miotacza bejsbolisty i biorąc potężny zamach, wyrzucił śrubę z niewiele mniejszą mocą niż ta leciała wcześniej. Pocisk błyskawicznie doleciał do uciekiniera, rozrywając go na kawałki i bez spowolnienia wbił się w najbliższy blok, krusząc ogromny kawał jego ściany.

Klęczący na ziemi Zwiadowca ze zmiażdżoną ręką, spojrzał przerażony jak wódz stanął tuż nad nim. – Jak…JAKIM KURWA CUDEM TWOJA WOLA SIĘ NIE KOŃCZY! –

Daniel popatrzył na niego z obrzydzeniem i jednym szybkim podbródkowym oderwał mężczyźnie głowę. Jego ciało osunęło się do przodu, a łeb odleciał kilka metrów i potoczył się po drodze. – To tajemnica której już nie rozwikłasz…- westchnął, siadając obok trupa.

Grzebiąc przez chwilę po kieszeni, wyciągnął sok w kartoniku. Drżącymi rękoma spróbował wbić słomkę w otworek, ale po kilku nie udanych próbach, zmiażdżył opakowanie wypijając zawartość przez powstały u góry otwór.

Dziki, Elza i Cichy, chcieli już podejść w jego stronę, ale on ponownie zatrzymał ich gestem wyciągniętej ręki. – Po tym co już widziałeś, chyba nie chcesz próbować niczego głupiego! – zawołał nagle. – Jeśli chcesz wyjść stąd żywy, lepiej się pokarz. – dodał wstając. - Jeśli będę musiał cię ścigać, gwarantuję, że nie umrzesz tak szybko jak oni… - zagroził na koniec komuś, kogo żadne z nich nawet nie widziało.

Ostatni ze Zwiadowców kryjący się za wrakiem starego samochodu, przeszedł drogą stając obok wodza. Mężczyzna ubrany był dokładnie jak pozostali ludzie z Zarzecza, w grafitowy kombinezon z błękitnym wężem eskulapa na ramieniu. W odróżnieniu od zwykłych żołnierzy, zwiadowcy mieli jeszcze wyszytą lornetkę nad prawą piersią.

- Czemu nie walczyłeś? – spytał Daniel, zerkając na mężczyznę.

- Nie było szans… ktoś taki jak ja mógłby cię zabić tylko z zaskoczenia.- westchnął, ledwo ukrywając, że głos drży mu ze strachu.

Daniel spojrzał prosto w twarz chłopaka, wyraźnie go oceniając. – Każdy inny człowiek nazwał by cię tchórzem… ale ja widziałem co robisz. Obserwowałeś całą sytuację, czekałeś na moment do ataku, gromadziłeś wolę… Dopiero gdy zauważyłeś jak twoi kompani zostali zmieceni, zacząłeś się wycofywać… No i zbliżyłeś się do mnie, nie zacząłeś uciekać. Nawet teraz wiem, że gdybym cię zaatakował, spróbowałbyś się bronić…

- Raczej było by to bez sensu… - odparł Zwiadowca.

- Raczej…- potwierdził Daniel. – ale to właśnie ciebie wybrałem, żebyś to przeżył.

- Czemu? – spytał podejrzliwie chłopak.

- Bo chcę żebyś przekazał dla mnie wiadomość. – odparł Daniel. – Powiedz proszę pani ‘’prezydent’’, że ruszam na Zarzecze. Nie zrobię tego w ten godny pożałowania sposób jak wy. Nie będę atakował z zaskoczenia jak jakieś zwierzę bez honoru, a ona nie umrze zaskoczona tak jak ja mogłem to zrobić dzisiaj. Chcę żeby słyszała o każdym mieście które padnie, była świadoma każdego kroku gdy będę się do niej zbliżał, a gdy już zacisnę dłonie na jej szyi, wcale nie będę się śpieszył by pozbawić ją ostatniego tchu... Dodaj też na koniec, że ‘’uciekanie z ciała’’ nic nie pomoże…

Mężczyzna popatrzył niepewnie na Daniela, a jego oczy wyraźnie się rozszerzyły, gdy usłyszał ostatnie zdanie.

- No ruszaj! – rozkazał wódz, a Zwiadowca odwrócił się i odszedł niepewnie, ciągle odwracając się do tyłu.

W tym samym momencie Elza i Cichy dobiegli do wodza, a Dziki ruszył powoli za nimi.

- To było nieziemskie! – krzyknęła dziewczyna. – Gdy by nie to, że nie wcisnęłam pod ochraniacze majtek, to musiałabym je teraz przebrać…

- Po co go puściłeś! – krzyknął Cichy, ignorując obcesowe zachowanie Elzy.- Naprawdę chcesz, żeby wiedzieli co się szykuję! Że jesteśmy gotowi do ataku.

Daniel zaśmiał się. – Wolę grę w otwarte karty. Po za tym, jest jeszcze jeden powód. Oni mają szpiega u mnie, a ja mam szpiega u nich…

- Co? – zawołała nagle Elza. – Szpieg? U NAS! Kto?! To któryś z weteranów?! Powiedz tylko mistrzu a sama urwę mu klejnoty…

- Skąd wiesz, że mamy kreta. – dopytał Cichy ponownie ignorując dziewczynę. – Ten atak to mógł być zwykły przypadek…

- Przechwyciliśmy krótki sygnał radiowy, który pojawił się dokładnie w momencie gdy wszedłem na mównice. – wyjaśnił Daniel.- Przyjrzałem się też maszynie z której miotali bomby. Nie dało się z niej dokładnie celować, dlatego Szachraj użył swojej woli, by ściągnąć bombę prosto na mnie i tylko to uratowało mi życie…

- O czym ty mówisz! – krzyknął Cichy.

Daniel rozejrzał się upewniając, że Stalowi i pozostali ludzie z Pięści są dość daleko by ich nie słyszeć. – Moja wola nigdy nie wygasa. – wyszeptał. - Dlatego zawsze czuję gdy ktoś używa błędów, nawet w delikatnym stopniu. To zresztą uratowało mi życie… Gdyby bomba naprawdę uderzyła w mój piedestał przypadkowo, już byłbym martwy… Przeżyłem tylko dlatego, bo poczułem, że Szachraj coś na mnie ściąga. W ostatniej chwili zdążyłem się osłonić…

- To jebana łajza! – ryknęła Elza. – Pójdę tam i zrzucę mu na ryj cały H- Market!!!

- Spokojnie. – powiedział Daniel. – Na razie zostaje to pomiędzy nami. Chcę wiedzieć dlaczego jeden z moich najwyżej postawionych ludzi postanowił zabawić się w Brutusa. Dlatego po powrocie wszyscy udajemy, że nic o tym nie wiemy…

- A co z tym twoim szpiegiem? – spytał Dziki.

Daniel popatrzył na niego badawczo.- Pamiętasz jak wspomniałeś mi, że pani prezydent może być nieco odcieleśniona? Specjalnie dałem jej znać, że coś o tym wiem. Teraz przestraszona, może spróbować lepiej zabezpieczyć swoje ciało, albo ukryć je w pewniejszym miejscu. Jeśli zwiększy gdzieś straż, albo po otrzymaniu wiadomości, ruszy gdzieś nagle tajemnicza karawana, natychmiast się o tym dowiem. To pozwoli mi ustalić, gdzie ta zaraza ukryła swoje jestestwo… A teraz chodźcie, nie możemy dopuścić, żeby taka mała niedogodność zepsuła nam dzisiejszą zabawę. – stwierdził wódz, biorąc Dzikiego i Elzę pod ramiona.

Rozdział XII – Rozbłysk

Daniel przez swoją potęgę był bardzo pewny siebie, co z kolei powodowało, że często podejmował błyskawiczne i nieprzemyślane decyzję. Taka konkluzja zrodziła się w głowie Dzikiego, po wydarzeniach jakie miały miejsce w trakcie ich przysięgi. Nie chodziło mu tu wcale o fakt, że ich wódz rzucił się bez żadnego wsparcia na Zwiadowców. Raczej o to, że wierzył, iż osoba tak ekspresywna, jak Elza, będzie w stanie utrzymać w tajemnicy niechęć do Szachraja.

Dziewczyna zresztą zdemaskowałaby ich zaraz po powrocie z pola walki, gdy szef obrońców przyszedł spytać Daniela czy wszystko w porządku. W trakcie tej szopki ostentacyjnie położył mu rękę na ramieniu, na widok czego Elza po prostu wybuchła. W tym momencie Dziki, który jako jedyny z oddziału wiedział o zdradzie mężczyzny, ledwo powstrzymał swoją przełożoną, przed dokonaniem natychmiastowej egzekucji. Reszta Pięści Daniela zwróciła na to uwagę, ale najwidoczniej potraktowali to jako pokaz zazdrości o względy ich wodza.

Podobne sytuacje działy się zresztą przez cały tydzień od przysięgi. Gdy tylko Elza znalazła się gdzieś w pobliżu Szachraja, natychmiast próbowała w jakiś sposób uprzykrzyć mu życie.

Raz podczas pory obiadowej, przywaliła mu tacą w głowę, oblewając przy okazji gorącą zupą. To oczywiście można by było potraktować jeszcze jako zwykłą złośliwość, ale innym razem używając Pierwotnej Woli, przeniosła zawartość latryny wprost do jego sypialni. Próbę utopienia w fekaliach nijak nie dało rady traktować jako zwykłą zaczepkę, a nie było to wcale najgorsze, co dziewczyna wymyśliła.

Dziki nie dowierzał, że po tylu dziwnych sytuacjach, dowódca obrońców marketu nie domyślił się, że jest o coś podejrzewany. Sytuację rozjaśnił mu dopiero Tyzak, który mimochodem wspomniał przy jednym ze śniadań, że Elza, Szachraj i Cichy, stanowili od zawsze trójkąt wzajemnej nienawiści. Każde z nich starało się zyskać w oczach wodza, co prowadziło do ciągłych konfliktów wśród Braci. Było też powodem, dla którego każde z nich zostało oddelegowane do innych struktur i pracowało z dala od siebie.

Dziki domyślił się więc, że Szachraj przyjął po prostu zachowanie dziewczyny, jako efekt awansu i chęć dalszej rywalizacji. Tym razem podyktowanej chęcią wysunięcia się na czoło elitarnych oddziałów. To zaś potwierdzało jeszcze jedną rzecz, która przychodziła mu do głowy. Nawet szef Obrońców H-Marketu nie wiedział, że wola Daniela nie zanika. Gdyby mężczyzna chociaż podejrzewał taką ewentualność, nie zaryzykowałby tego potajemnego ataku z użyciem błędów.

Ta zdobyta mimochodem informacja, została zupełnie zignorowana przez Elzę, ale w Dzikim na nowo rozbudziła ciekawość, związaną z Pierwotną Wolą Daniela. Domyślał się, że musiała być ona czymś naprawdę niezwykłym. Wola, która rozbudzana była przez prymitywne emocje jak gniew czy strach, nie byłaby w stanie dać użytkownikowi takiej potęgi. Zjawa, która używała błędów, bazując na własnej złości, była w stanie błyskawicznie się rozbudzać, ale nie zbliżyła się nawet do poziomu Daniela czy Pierwszego. Obserwując uważnie zachowanie wodza, starał się domyślić, jaki rodzaj emocji nie opuszcza go przez większość czasu. Niestety jedyne co przychodziło mu do głowy to wręcz chorobliwe zapatrzenie w samego siebie. Dziki zaczął nawet rozmyślać czy ktoś, kto skrajnie się nienawidzi, mógłby obudzić się na błędy, doceniając się jako osobę. W tej teorii ciągle mu jednak czegoś brakowało.

Jego śledztwo zostało gwałtownie przerwane przez pierwszą partię Osowca, którą przygotowało ich laboratorium. Dziki spodziewał się, że z nową bronią, ruszą natychmiast na tamtą stronę. Daniel podjął jednak decyzję, że mają najpierw przygotować się do walki z nowym sprzętem.

Stalowi ściągnęli więc do bloków nieopodal Strefy Głodu mrowie niewykształconych, których pozamykali w poszczególnych mieszkaniach. Przygotowując w ten sposób coś na wzór domu szkoleniowego dla Pięści Daniela.

Podczas każdej symulowanej akcji, Elza miała używać swojej mocy, by przenieść pojemnik z gazem do jednego z mieszkań, a potem cały oddział krocząc w jego oparach, miał dobijać niewykształconych, którzy przetrwali.

Z założenia prosta strategia okazała się, wyjątkowo trudna w realizacji. Wraz ze wzrostem odległości, Elza miała coraz większe problemy z celnym przenoszeniem przedmiotów. To niejednokrotnie skutkowało pojawieniem się pojemnika z gazem, nie w tym mieszkaniu, do którego mieli się dostać. Kilkakrotnie zmuszeni więc byli walczyć z Gospodarzami i Potłukami, bez wspomagania się Osowcem.

Nawet gdy pojemnik z gazem dostał się w końcu do właściwego mieszkania, nie ułatwiało im to wcale zadania. Osowiec miał intensywny żółty kolor, a jego opary były bardzo gęste. Wchodząc do jakiegokolwiek pokoju, poruszali się właściwie na ślepo, a o używaniu broni palnej mogli zapomnieć. Przy tak słabej widoczności, ryzyko postrzelenia kompana z oddziału było zbyt duże. Sam gaz stanowił też inny problem. Osowiec był silnie żrący, więc błyskawicznie zabiłby każdy pochłaniacz w masce. Przez cały czas działania w jego oparach, musieli używać aparatury tlenowej. Butle były bardzo ciężkie, a powietrza w nich starczało na zaledwie czterdzieści minut i to przy założeniach, że nie byli zmęczeni. Żrące właściwości Osowca miały jeszcze jeden niepożądany skutek, który stał się ich zmorą od samego początku. Gaz wchodził praktycznie w każdą szczelinę. Nawet najmniejsza luka w kombinezonie albo niedokładnie dopięta rękawica stroju skutkowała swędzącymi i bolesnymi poparzeniami. Zakładanie kombinezonu z iście zegarmistrzowską precyzją, szybko stało się dla Pięści Daniela prawdziwym rytuałem.

Pierwszego dnia po takim treningu Dziki nie był nawet w stanie wejść do swojego mieszkania. Zdesperowany runął po prostu na stołówce, zasypiając z głową na stole. Kilka kolejnych dni wcale nie okazało się lepsze. Jedynym plusem tego morderczego treningu była hojność Daniela. Wódz nie szczędził im niczego, chcąc najwidoczniej zrekompensować trudy, jakie musieli znosić. Co rusz wysyłał im prezenty w postaci paczek z luksusowym jedzeniem albo słodyczami. Nie przynosiło to jednak znaczącego ukojenia. Po dziesięciu dniach treningu, gdy całym oddziałem, leżeli na stole pośród stosów bombonierek, dewolajów i klusek śląskich, nikt nie miał siły przegryźć choćby kęsa. Ostatecznym dowodem ich fizycznego wykończenia był fakt, że nawet Elza przestała dogryzać Szachrajowi.

Ich trening zbliżał się do końca. Druga znacznie większa partia Osowca była już szykowana typowo do ataku na drugi brzeg i to po mimo tego, że wojna stanęła właściwie w martwym punkcie. Od ataku w trakcie przysięgi, Zarzecze nie wykonało żadnego ruchu, a dodatkowo opuściło zajęte wcześniej kamienice po stronie Centrum. Cała ta sytuacja wydawała się Dzikiemu jedynie ciszą przed burzą. Zarzecze przewyższało Centrum pod względem liczebności, a do ataku szykowało się co najmniej od dwóch lat. Wątpliwym było, żeby odpuścili po porażce w zaledwie dwóch bitwach. Sam Daniel uważał, że te ataki były testami, mającymi ocenić ich siłę i możliwości obronne.

Wodzowi zależało jednak, by do kolejnego starcia doszło już po tamtej stronie rzeki. Jak podkreślał często w trakcie swoich wizyt na ćwiczeniach. – Dalsze straty w Strefie Głodu, byłyby dla niego osobistą ujmą na honorze, a w ciągłym poczuciu zagrożenia, źle się je kolacje.

Elza brała sobie jego słowa wyjątkowo mocno do serca i nie odpuszczała im na treningach, aż ostatni pojemnik przeznaczony do ćwiczeń nie został opróżniony.

To wstępnie przeszkolenie uwidoczniło w oczach Dzikiego, jak wiele brakuje ich grupie, by nazywać się, chociażby ‘’drużyną”. Fakt, że Elza ciągle podkreślała ich elitarność, w obliczu tych niedomagań wydawał mu się po prostu śmieszny. Prawda była taka, że praktycznie każdy z członków w czymś mocno zawodził.

Traker był z nich najsilniejszy i bez problemu dźwigał całe zaopatrzenie, ale przy okazji był piekielnie flegmatyczny. Do tego bardzo źle znosił walkę w Osowcu i błyskawicznie opróżniał butlę z tlenem, gdy przychodziło mu coś robić w oparach.

Poldek nie potrafił zrobić jednego kroku, jeżeli nie spytał się Elzy co robić dalej. Bardzo szybko zmieniono mu przez to ksywkę na Pokemon, bo w czasie treningu powtarzał ciągle: – Co robimy? Co robimy?!

Banan radził sobie nieźle. Nie bał się niewykształconych i dobrze znosił wysiłek oraz dźwiganie kombinezonu. Był za to ‘’ typem indywidualisty” jak mówił Taker, albo ‘’cholernym dupkiem’’ jak powtarzali wszyscy inni. W trakcie treningów bardzo często zupełnie ignorował resztę oddziału i działał na własną rękę. Do tego zdarzało mu się, zupełnie olać polecenia wydawane przez Elzę.

Anioł był według Dzikiego najbardziej nietrafionym wyborem w całym oddziale. Chłopak ledwo był w stanie wejść w kombinezonie na drugie piętro. Męczył się przy tym tak bardzo, że butlę opróżniał nie wiele wolniej od Trakera. Do tego w trakcie treningu miał zwyczaj niespodziewanego zatrzymywania się w dziwnych miejscach. Dziki nie potrafił zliczyć, ile razy wpadł na niego w podczas przeczesywania zagazowanych mieszkań.

Najmocniejszymi punktem oddziału był Nóż. Mężczyzna nie wiele mówił, ale potrafił zachować spokój w najbardziej krytycznych sytuacjach. Do tego naprawdę starał się działać drużynowo. Wykonywał polecenia Elzy, ale potrafił też podejmować własne decyzje, gdy został sam. Wiele razy jego błyskawiczne wsparcie ratowało członków oddziału przez poważnymi ranami. Sam Dziki zawdzięczał mu ocalenie przed wyjątkowo wielkim Potłukiem, którego gaz nie zdążył zabić przed ulotnieniem się. Niestety mężczyzna nie wykazywał jakiegokolwiek moralnego zaangażowania, a przy tym okazał się bardzo konfliktowy w mieszance z Bananem.

Największym zaskoczeniem okazała się dla Dzikiego sama Elza. Dziewczyna wydawała się mu dziecinna i nieodpowiedzialna, ale w trakcie walki wstępował w nią zupełnie inny duch. Potrafiła błyskawicznie rozeznawać się w sytuacji i bezbłędnie używała swojej mocy, dla wspierania oddziału. Wielokrotnie ocaliła im skórę, oddzielając grupę niewykształconych, nagle przeniesionym na środek korytarza regałem. Dodatkowo potrafiła błyskawicznie przenieść w bezpieczne miejsce każdego z nich, gdy uznała, że nie da sobie rady z zagrożeniem. Jej jedynymi wadami, była wręcz chorobliwa ambicja i chęć udowodnienia swojej wartości. Przekonanie jej do zrezygnowania było właściwie nie możliwe, a każda bitwa musiała zostać rozstrzygnięta za wszelką cenę. Dziki miał wrażenie, że ich liderka prędzej poświęci cały oddział, niż choćby spróbuje zawieść oczekiwania Daniela.

Nie było więc nic dziwnego, że gdy padł w końcu rozkaz wymarszu pod granicę rzeki, Dzikim zaczęły szargać naprawdę mieszane uczucia. Pogłębiał to tylko fakt, że od śmierci Daro nie miał już wcale na siebie pomysłu. W Armii nie czuł się jak w domu. Przybył tutaj tylko po to, żeby walczyć z Zarzeczem, ale od śmierci Zwiadowcy, który porwał Oli, nie miał ku temu żadnego powodu. Idee wspólnego dobra Centrum, wcale do niego nie trafiały. Przekonywał więc siebie, że robi to dla Mike i dziewczyn, które były pod jego opieką. Gdy łapała go rezygnacja, powtarzał sobie za każdym razem, że żadnej z nich, nie przytrafi się los, jaki spotkał ‘’sercu autobusu”.

Myślenie o Oli, zawsze powodowało u niego rozdzierający żal, a wydarzenia z miasta Garażu powracały do niego w koszmarach. Gdy przypominał sobie zezwierzęcenie tamtejszych ludzi, znowu napełniała go żądza mordu. Ciągle jednak wspominał przyrzeczenie, jakie złożyli razem z Pierwszym. Wspominał też Białego, który mógł po prostu pozwolić mu umrzeć, udusić się od Defektu jak stało się z Hieną… A jednak zahamował jego chorobę i to mimo, że Dziki zachował się nie wiele lepiej od najpodlejszych ludzi z Zarzecza.

Ten chaos panujący w jego głowie często sprowadzał się do jednego. Uczucia absolutnej pustki i wypalenia. Często zadawał sobie w takich momentach pytanie - Czy to już był jego koniec? Czy naprawdę zatracił w pełni, to kim był? Czy to właśnie przed tym próbował ocalić go Pierwszy?

Te rozterki rodzące się w jego głowie, nie dawały mu spokoju. Na szczęście zwykle przegrywały one walkę ze zmęczeniem. Dziki oprócz zwykłych treningów, obciążony był bowiem jeszcze jednym zadaniem. Każdego dnia zmuszony był opowiadać Danielowi i jego świcie o wszystkim, czego dowiedział się na temat Zarzecza.

To przez jego sugestie na potrzeby Pięści Daniela został zbudowany pojazd o pieszczotliwej nazwie ‘’Dzik - 1”. Stara cysterna została przerobiona, tak by móc pomieścić ogromne ilości Osowca, a jej zawory zostały przerobione w taki sposób by mogli napełniać zbiorniki bezpośrednio z przyczepy. Oczywiście zamontowano też reflektory, dodatkowy akumulator, a sama kabina została wyczyszczona, tak by pomieścić we wnętrzu cały oddział.

Z całym tym uzbrojeniem Pięść Daniela ruszyła w końcu w stronę mostu, gdzie czekać miała na dalsze rozkazy. Oczywiście sam ich wymarsz miał też drugie dno. Daniel liczył, że w ten sposób uda mu się wyłapać jak Szachraj przekazuje wiadomości na stronę Zarzecza. Informacja o ich wymarszu musiała być przecież wyjątkowo cenna strategicznie. Sama data ataku pozostała jednak tajemnicą, a ostateczna decyzja zapaść miała, oficjalnie - Gdy Daniel będzie miał dobry dzień a nieoficjalnie, gdy szpieg z Zarzecza przyślę swój raport.

Pięść Daniela zajęła się więc pilnowaniem granic przy moście, oczekując w stałej gotowości do ataku. Było to o tyle problematyczne, że oddział musiał porozbijać się na dwie mniejsze grupy, by nie wpadać w działanie prawa trzech. Od ostatniego Błysku, minęło co prawda sporo czasu i większość wałęsających się niewykształconych zginęła, ale ryzyka z ich strony nie mogli po prostu zbagatelizować.

Dziki, razem z Trakerem i Aniołem pilnowali mostu od strony auli koncertowej, a pozostała trójka zabezpieczała okolice sklepików, które jako pierwsze wpadły w ręce Zarzecza.

Dzikiemu cała ta sytuacja bardzo przypasowała. Mostu musieli pilnować całą dobę, robili to więc w samotnych ośmiogodzinnych wartach. Dzięki temu nie musiał bawić się w ‘’integrację” ze swoimi nowymi towarzyszami. Chociaż w większości nie wydawali mu się oni złymi ludźmi, nie miał ochoty na budowanie kolejnych relacji w Nowym Świecie.

- Nawet w tym zaczynam już przypominać ciebie – warknął, myśląc o Pierwszym. – Zastanawiam się, kiedy tak jak ty przestanę ściągać te cholerną maskę – westchnął, spoglądając na górną część swojego munduru przewieszoną przez kosz na śmieci.

- Do kogo mówiłeś? – spytał nagle Traker, który pojawił się na posterunku przed czasem.

Dziki zaskoczony jego nagłym przybyciem poczuł jak ciarki, przechodzą mu po plecach. - Głośno myślałem – odparł natychmiast, mocno zmieszany faktem, że ktoś usłyszał, jak gada do siebie. – Co tu robisz? Do końca mojej warty jeszcze godzina… - spytał po chwili, kładąc dłoń w miejscu serca, czując jak mocno uderza po mini ataku.

- Anioł położył się w końcu spać, a ja już się wyleżałem. Pomyślałem, że może ci się nudzi, to wpadnę i zabiję nam trochę czasu rozmową… - zaoferował mężczyzna, uśmiechając się niepewnie w stronę Dzikiego.

Ten słysząc propozycję, ledwo powstrzymał się, by nie wznieść oczu do góry. Traker był bardzo specyficzną osobą. Przesadnie miły, przesadnie grzeczny, do tego ciągle próbował bratać się z ludźmi z oddziału. Dziki, który nie miał jednak ochoty na zacieśnianie więzów, spróbował spławić go w delikatny sposób. – Nie obraź się, ale mam parę spraw do przemyślenia. Wolałbym zostać sam...

Traker spojrzał na niego niepewnie, po czym opuścił głowę zrezygnowany. – A… ok… rozumiem – powiedział, odwracając się powoli.

Widok mężczyzny, który zaczął nagle wyglądać jak zbity psiak, przypomniał Dzikiemu, że sam kiedyś nie lubił obcesowego zachowania, jakie zaprezentował swojemu kompanowi. Wiedząc, że za chwilę bardzo tego pożałuje, zawołał – Taker, poczekaj! Słuchaj, wydajesz się naprawdę miłym gościem. Wiem, że jesteśmy jedną drużyną i uwierz mi, naprawdę nie chciałem cię obrazić… Po prostu ostatnio nie jestem zbyt towarzyski…

Mężczyzna obrócił się, kiwając głową ze zrozumieniem. - Sporo przeszedłeś, to jest widać – odparł natychmiast. – Ty, Nóż i Banan jesteście dla mnie jak z innego świata… - stwierdził, spoglądając w ziemię. Po jego minie widać było, że rozważa coś trudnego, W końcu łamiącym się głosem dodał – miałeś rację wtedy w dniu przysięgi… Nie tylko w stosunku do Anioła, ale do mnie i do Poldka też.

- Nie rozumiem…- odparł Dziki, który dopiero po chwili przypomniał sobie swój wywód na stołówce.

- Wtedy powiedziałeś, że Anioł będzie ciężarem. Ja też nim jestem…- westchnął mężczyzna, siadając na pobliskiej ławce.

- Nie pamiętam, żebym mówił coś takiego. Zganiłem tylko entuzjazm Anioła… On po prostu nie rozumiał, w co się pakuje…- usprawiedliwił się Dziki, przypominając sobie dokładnie swoje słowa.

- Ja też nie rozumiałem...i chyba dalej nie rozumiem. Wiesz, ja zabiłem kiedyś człowieka… dawno temu – zwierzył się niespodziewanie Traker. – To był bandyta, zwykły zwyrodnialec, a jednak wraca to do mnie. Kiedy powiedziałeś tamtego dnia, że nie będziemy walczyć z żołnierzami, tylko z ludźmi broniącymi domu, ciągle to do mnie wracało. Myślałem, nawet żeby iść do Daniela i powiedzieć, że rezygnuję, ale za bardzo się bałem.

Dziki spojrzał na mężczyznę. W jego nieogoloną smutną twarz i wtedy poczuł, jakby spoglądał na samego siebie sprzed tych wszystkich wydarzeń. Ten widok prawie go przeraził, przecież on sam jeszcze jakiś czas temu walczył z podobnymi rozterkami. – Traker… Ja cię rozumiem. Kiedy przybyłem do tego Świata, nie byłem złym człowiekiem. Nie chciałem zabijać nikogo… Nawet tych, którzy zasłużyli. Potem coraz trudniej było odróżniać tych, którzy zasłużyli, od tych którzy nie zasłużyli. Teraz wiem, że w tym świecie jak bardzo byś się nie starał, prędzej czy później będziesz miał na rękach krew, której nie chcesz… Tak niestety tu jest i tego nie zmienisz – próbował wytłumaczyć załamanemu kompanowi.- To, że odejdziesz, nie zmieni też tego, że ludzie zginą. Daniel weźmie na twoje miejsce kogoś innego… Może mniej moralnego… Póki tu jesteś, masz chociaż minimalną kontrolę. Możesz dbać o to, by ograniczyć liczbę ofiar. Nie mniej pamiętaj, że drużyna musi być dla ciebie najważniejsza - przestrzegł go Dziki. – Prędzej czy później z twojej ręki zginie ktoś, kto nie zasłużył i musisz się z tym pogodzić, ale jeżeli zawiedziesz nas… Z tym będzie ci dużo ciężej.

Kończąc swój, wywód Dziki zobaczył, że Traker pogrążył się w zadumie. Po jego minie widać było, że nie dochodzi do zbyt optymistycznych wniosków. Nie wiedział, czy to ze względu na solidarność oddziału, czy może dlatego, że mężczyzna przypominał mu jego samego, ale spróbował odciągnąć go od tych myśli. – To… Wiesz w ogóle, skąd wzięła się ksywa Anioła? – spytał, by wciągnąć rozmówcę w inny temat.

Traker zmarszczył czoło i nagle parsknął śmiechem. – Nie słyszałeś tej historii?

- Nie… - odparł mu Dziki.

- Więc on był kiedyś ogonem jednego z prawdziwych weteranów, Dyzia. Z tego, co usłyszałem, złapała ich nocka w Centrum i musieli zabunkrować się w jednej z klatek bloku. Okazało się, że w tej samej klatce mieli chyba z dziesięciu gospodarzy. Dyzio siedzi cicho, nawet oddychać nie próbuję, żeby ich nie ściągnąć hałasem i nagle słyszy modlitwę… Anioł się modlił…

- To takie dziwne? – spytał natychmiast Dziki.

- No niby nie… Sam chyba bym się pomodlił w tej sytuacji... Tylko, że on nie mówił normalnej modlitwy, tylko tą z dziecięcego katechizmu ‘’Aniołka Bożego”- zaśmiał się Traker.

Dziki skinął głową, gdy nagle zobaczył jakiś ruch. Dając Trakerowi znak, wyciągnął pistolet, który opuścił po chwili. Od strony mostu zmierzała do nich Elza. Dziewczyna nie miała kompletnego stroju, jedynie przeciwchemiczne spodnie i koszulkę, wyglądała też na mocno zdenerwowaną. - Dziki, kończysz wartę? – spytała natychmiast.

- Prawie…- odpowiedział.

- Teaker, zacznij już pilnować… - rozkazała. – Chcę, żeby Dziki coś zobaczył – dodała po chwili.

- Jasne! – potwierdził kompan, wstając.

Elza skinęła na Dzikiego i oboje ruszyli skwerkiem w stronę kamienic za Aulą.

- Stało się coś? – spytał nieco zdenerwowany.

- Zobaczysz, a teraz choć szybciej – pogoniła go liderka.

Błyskawicznie przebiegli przez ulicę i wchodząc budynkiem obok dawnej piekarni, weszli do jednego z mieszkań, znajdującego się tuż nad sklepami. Tam Elza urządziła swój punkt obserwacyjny. Na dużym drewnianym stoliku rozstawiona była radiostacja, kubek z kawą i jakaś kartka, na której znajdował się kreślony ołówkiem szkic.

Dziewczyna przeprowadziła Dzikiego przez mieszkanie, prowadząc do okna w kuchni, wychodzącego na stronę przeciwną do rzeki. Po chwili chwyciła za lornetkę i wyszukując czegoś zesztywniała. – Są…- wyszeptała, podając Dzikiemu wizjer. – Tam, obok dawnego budynku poczty…

Dziki spojrzał przez soczewkę i błyskawicznie dostrzegł grupę postaci w czerwonych strojach, wszystkie nosiły kominiarki i broń automatyczną.

- To Defekt czy przebierańcy z Zarzecza? – spytała zdenerwowana.

Dziki przyglądał się przez chwilę, starając wyłapać jakiś szczegół, który może dać mu odpowiedź. – To są normalne stroje Defektu, a Zarzecze nie przeszło obok nas…

- Mogli przyjść drugim mostem, a skoro nas szpiegowali, wiedzą jak wyglądają formacje po tej stronie. – stwierdziła niepewnie dziewczyna, przygryzając nerwowo paznokieć.

Nagle Dziki dostrzegł coś, od czego jego serce zabiło niekontrolowanie mocno. Z budynku poczty wyszła Dix. – To jest Defekt…- powiedział, opuszczając natychmiast lornetkę.

Przez chwilę poczuł jak jego serce nie może się opanować po tym widoku. Nie widział Dix, od pamiętnej bitwy pod cegielnią, gdy została zraniona przez Cichego.

- Oby tylko uszanowali warunki zawieszenia broni…- westchnęła Elza. – Zastanawiam się co oni w ogóle tutaj robią...

Dziki poczuł, że musi usiąść. Nie spodziewał się, że sam widok Dix wywoła w nim taki wstrząs. Wracając do pokoju zerknął na stolik. Ciągle drżącymi rękoma podniósł leżący na nim szkic. – To my? - spytał nagle, przyglądając się rysunkowi. Tak naprawdę nie bardzo go to interesowało, ale odczuł gwałtowną potrzebę zajęcia myśli czymś innym. – Nie widzę swojej twarzy…- dodał po chwili.

- Bo z tobą mam największy problem – stwierdziła Elza, zerkając mu przez ramię na kartkę. – Chciałam, żeby na rysunku wszyscy byli uśmiechnięci, ale ty się nigdy nie uśmiechasz…

- Naprawdę? A teraz? – dopytał, wykrzywiając twarz.

- Teraz udajesz. Równie dobrze, mogłam po prostu wymyślić twój uśmiech, ale dla mnie ważne są szczegóły. Chciałam zawrzeć wasze prawdziwe wyrazy twarzy – stwierdziła dziewczyna, wyciągając mu z ręki szkic.

- Rysujesz to wszystko z pamięci? – spytał Dziki.

- Mhm... – potwierdziła Elza, siadając na fotelu z kartką w dłoni. – Przed Nowym Światem, liczyłam, że dostanę się na ASP.

- Ambitnie...- wtrącił, za wszelką cenę chcąc skupić myśli na rozmowie.

Na szczęście Elza pociągnęła temat.- Daj spokój, to było okropne! Jako dziecko kochałam rysować, a jak zaczęłam ćwiczyć do egzaminów, nie mogłam już patrzeć na ołówki - stwierdziła, rozsiadając się w fotelu. - Teraz znowu rysuję dla przyjemności. Wszystkie plakaty Armii to kserówki moich szkiców - stwierdziła dumnie.

Dziki przypomniał sobie Pierwszy plakat Armii, jaki zobaczył na przystanku w dniu swojego przybycia. - Widziałem nawet jedno z twoich wczesnych dzieł - powiedział.

Dziewczyna, słysząc to wyraźnie spochmurniała. - Przestań.. Te rysowane na początku to była tragedia. Tłukłam je masowo, bo były jeszcze problemy z prądem i nie mogliśmy podłączyć xero, więc jakość rysunku była straszna...

- Jak dla mnie było całkiem nieźle, ale ja nie mam talentu - westchnął Dziki. - No ale chyba rysowanie plakatów nie zapewniło ci miejsce wśród Braci... - ciągnął temat dalej.

Słysząc to, Elza zmrużyła oczy, wpatrując się w niego podejrzliwie. Zastanawiał się przez to, czy może przypadkiem spytał o coś, o co nie powinien, ale dziewczyna wypaliła nagle. - Strasznie rozmowny dziś jesteś!

- Ja? Nie...Ja tak tylko...- próbował tłumaczyć się, ale jego liderka uśmiechnęła się z gotową teorią w głowie.

- To przez nią? Próbujesz zagłuszyć bijące serce? - spytała nagle, wpatrując się w niego przeszklonymi oczami.

- Na mnie już czas... - odparł jej Dziki, podnosząc się z miejsca i czując, że swoim zachowaniem potwierdził domysły dowódczyni.

- Czyli trafiłam! - zawołał triumfalnie Elza. - Ciągle coś do niej czujesz...

- Daj spokój! Jesteśmy wrogami! - odparł natychmiast zirytowany.

- Tylko dlatego, że pomogłeś Pierwszemu? Bo jesteś teraz członkiem Armii? - spytała, chcąc jakoś zaakcentować te dwa fakty jako błahostkę, nim jednak zdążyła skończyć wypowiedź, Dziki wtrącił.

- TAK!

Elza zacięła się przez chwilę, wytrącona z wątku. - No...eee...To znaczy... Cholera nie przemyślałam tego...

Dziki wzniósł oczy zirytowany. - Posłuchaj tamtego dnia w cegielni, Dix powiedziała, że następnym razem, gdy mnie spotka, trafię z Pierwszym do jednego dołka. Tyle! Nie ważne co tam się przelewa w środku, jak ją widzę... Wracam na posterunek! - stwierdził w końcu, kierując się w stronę korytarza.

Elza zawołała jednak za nim. – Dziki! Wiem, że po tym, co przeżyłeś, jest ci ciężko. Może nie sprawdziłam się teraz jako psycholog, ale naprawdę wierzę, że nasz oddział może być jak rodzina… Wierzę, że możemy się zbratać. Tylko musisz dać temu szansę. Może nie wyszło mi teraz najlepiej, ale zależy mi na was...Na was wszystkich.

- Postaram się was nie zawieść… - odparł jej wymijająco, ale dziewczyna wyglądała na nieprzekonaną.

- Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi. Chciałabym, żeby znowu zaczęło ci na czymś zależeć, bo gdy patrzę w oczy bez życia takie jak twoje... Po prostu mnie to przeraża – westchnęła.

Dziki miał już jej odpowiedzieć, że nie warto się nim przejmować, kiedy oślepił go błysk. – Cholera jasna właśnie teraz?! – ryknął zirytowany.

- Kładź się na łóżko!- rozkazała Elza, a sama złapała za radiostację. – Chłopaki! Schowajcie się! Po błysku od razu meldujcie pozycję! Przyjadę po was Dzikiem – 1!

- Kurwa szkoda, że nigdy nie przyrządzałem remedium… teraz by się przydało…- warknął zirytowany Dziki.

- Remedium?- dopytała natychmiast Elza.

- Jak byłem strażnikiem autobusu, Kuba przygotowywał taki środek, który pozwalał zostać przytomnym w czasie błysku - odparł natychmiast.

- Teraz nie będziemy nad tym płakać! Kładź się, zanim łeb rozbijesz...- krzyknęła Elza, gdy tylko pojawił się gwizd.

Dziki runął na łóżko, a liderka zawinęła się jak kot na fotelu. – NIENAWIDZĘ TEGO! – krzyknęła, wciskając twarz w oparcie.

Już po chwili pojawiło się jasne światło! Dziki zacisnął zęby, czekał na kulminacje. Jednostajny gwizd świdrował mu uszy, a głowa zaczynała pulsować bólem. Wciskał twarz w bok kanapy ze wszystkich sił, ale stało się coś dziwnego. Kulminacja nie nadeszła. Światło pozostało na stałym oślepiającym poziomie, a gwizd był mocny, ale nie rozdzierał czaszki jak zazwyczaj.

- CO SIĘ DZIEJE? – krzyknęła Elza, która też musiała zauważyć, że to wszystko trwa zbyt długo.

- Nie mam pojęcia! – odparł jej Dziki.

Leżeli tak co najmniej dziesięć kolejnych minut. Gwizd nie stawał się głośniejszy, a światło czerwieniło zamknięte powieki, ale nie przedzierało się przez nie białą łuną, jak robiło to zazwyczaj. Dziki zaryzykował i po omacku podniósł się powoli. Zrywając poszewkę z ciemnej poduszki, zaciągnął ją na głowę i otworzył oczy. Materiał tłumił nieco blask. Był w stanie dostrzec kontury różnych przedmiotów, przez te prowizoryczną przesłonę.

- Dziki co robisz? – zawołała Elza, słysząc zapewne jego szamotanie.

- Coś jest nie tak! Były tu jakieś okulary? Pamiętasz? – spytał.

- Chyba na lodówce w kuchni…- odparła dziewczyna.

Przechodząc po ścianie do sąsiedniego pomieszczania, wymacał lodówkę, a na jej grzebiecie parę czarnych okularów. Ściągając poszewkę, założył je szybko na nos. Dzięki temu był w stanie widzieć w miarę normalnie. Prawie natychmiast wyjrzał przez okno i dostrzegł niewyobrażalną jasność. Nie był to dla niego pierwszy raz. Jako strażnik autobusu regularnie był przytomny podczas błysku, ale ten obraz zdecydowanie się różnił od tego który zapamiętał. Podczas normalnych epizodów ciemne gogle spawalnicze ledwo tłumiły światło, a tutaj czarne okulary wystarczyły, by dało się funkcjonować.

- Dziki co się dzieje?! – zapytała ponownie Elza.

- Nie mam pojęcia, poczekaj poszukam okularów dla ciebie…- odparł i ruszył w głąb mieszkania.

Przetrzepując wnętrze, znalazł w końcu drugą parę w szafce na korytarzu. – Załóż! Ten błysk nie jest normalny.

Elza wcisnęła okulary na oczy i podobnie do Dzikiego wyjrzała przez okno. - Nigdy nie byłam przytomna w trakcie… To jest…

- Nie takie jak powinno być – wtrącił Dziki. – Intensywność jest za mała…

W tym samym momencie rozpoczęły się pierwsze wołania przez radio. Mieszkańcy Centrum musieli być nie mniej zdziwieni tym wszystkim niż Dziki i Elza. – Hej co jest? Czy tylko ja jestem przytomny? Nie chłopie nie ty jeden… To światło jest upierdliwe…Dlaczego nie śpimy? Co się dzieje…

Elza złapała na radio i natychmiast wyłączyła auto nasłuchiwanie, przełączając się na kanał Pięści Daniela. – ELZA! ELZA! JESTEŚ PRZYTOMNA?! ELZA ODBIERZ!– wykrzyczał natychmiast Banan, który próbował nawiązać łączność w panującym chaosie radiowym.

- Jestem, wygląda na to, że wszyscy są – odparła natychmiast dziewczyna.

- Nie mogę się kurwa ruszyć! Przez to światło ledwo widzę…

- Czekaj! Przyjedziemy po was!- krzyknęła dziewczyna. - Dziki idziemy do auta!- rozkazała, kierując się w stronę wyjścia.

Tymi samymi spiralnymi schodami zeszli na wewnętrzne podwórze, a potem na drogę. Dziki – 1 stał zaparkowany w bocznej uliczce.

– Jak myślisz co się teraz dzieje? – spytała dziewczyna gdy tylko wsiedli do szoferki.

- Nie mam pojęcia – odparł najszczerzej Dziki. – Myślę, że jesteś tu dłużej niż ja… Takie rzeczy się wcześniej nie działy? Nikt nie wspominał o błysku z przytomnymi…

- Nie…- odparła niepewna Elza przekręcając kluczyk.

- Może ja poprowadzę! Prowadziłem autobus w czasie błysku…- zaproponował Dziki, widząc jak dziewczyna, przysuwa się do szyby, by dostrzec drogę.

Po chwili zastanowienia kiwnęła głową. – Jasne! Dawaj.

Dziki usiadł za ogromną kierownicą i przycisnął gaz. Dzik-1 wytoczył się powoli na drogę, trzęsąc się przy tym, jakby jechali po wybojach.

- Musisz dodawać więcej gazu! Mamy pełną przyczepę! – pouczyła go Elza, a Dziki docisnął pedał.

W pierwszej kolejności ruszyli w kierunku Banana i będących z nim ludzi. Do ich posterunku było znacznie łatwiej dojechać ogromnym pojazdem. Błyskawicznie wjechali na główną drogę i zaczęli nabierać prędkości. Od celu dzieliła ich zaledwie minuta. W tym momencie z radia wołanie Takera. - Elza! Zgłoś się proszę! Tu się dzieje…Tu się dzieje coś dziwnego!

- Co się dzieje?! Mów! - wykrzyczała dziewczyna do mikrofonu.

- Rzeka! Ona wrze! – odparł mężczyzna.

Elza spojrzała na Dzikiego. – Skręcaj! Jedziemy najpierw po nich!

Dziki skinął głową i skręcił gwałtownie kierownicą w drugą stronę.

Do bocznej części mostu, z której obserwowali okolicę, prowadziła tylko niewielka dróżka, na której ich pojazd za żadne skarby by się zmieścił. Spróbował jednak podjechać tak blisko, jak tylko dał radę.

Gdy tylko zbliżyli się do rzeki, poczuł w nosie ten charakterystyczny szczypiący zapach starych baterii. Było jednak znacznie gorzej niż zazwyczaj, oczy piekły go niemiłosiernie i łzawiły jak opętane. Elza w tym momencie przeklęła. – Kurwa… zostawiłam maskę w mieszkaniu…

- Ja swoją na posterunku – odparł Dziki czując jak szczypie go gardło.

Gdy dojeżdżali już pod samą dróżkę, stała się kolejna niespodziewana rzecz, Błysk zniknął. Gwałtowny półmrok zaczął pokrywać okolicę. Powietrze naelektryzowało się, jakby za chwilę miała przyjść burza.

- To pewnie też nie jest normalne? – spytała Elza.

- Ani trochę – odpowiedział Dziki wychodząc z samochodu.

Natychmiast dostrzegł, że nie są sami. Grupa weteranów stała w oddali przyglądając się korytu rzeki. Dziki zrobił kilka kroków na bok, by przyjrzeć się tafli i wtedy dostrzegł to, o czym mówił ich kompan przez radio. Wiślinka po prostu się gotowała. Strumienie szarej pary wzbijały się tabunami w górę, a małe bąble rozlewały krople kwasu po brzegu, powodując wypalanie się wszystkiego w okolicy.

- Dziki! Elza! – zawołał Traker, biegnąc w ich stronę razem z Aniołem.

- Ładny cyrk co?! – zapiał chłopak, spoglądając błyszczącymi oczami w stronę rzeki.

- Powinniśmy się stąd zabierać! Nie wiadomo co z tego wyniknie – stwierdziła dziewczyna, ale Anioł zaprotestował natychmiast.

- Oni stoją! – zawołał wskazując na weteranów w oddali.

Wszyscy spojrzeli w stronę co raz większej grupy która gromadziła się tuż przy rzece. Wyglądało na to, że sporo wolnych weteranów musiało przebywać w tej okolicy.

- Za nich nie odpowiadam! Dziki biegnij po maskę, a reszta do wozu! – rozkazała.

Traker i Anioł posłusznie weszli do szoferki, a Dziki ruszył pędem po zostawiony aparat tlenowy. Wtedy do jego uszu doszło coś, co brzmiało jak grzmot. Odruchowo spojrzał w niebo i dostrzegł zjawisko, którego nie widział od niepamiętnych czasów. – Chmury…- wyszeptał sam do siebie.

Na niebie od strony Zarzecza kłębiły się najprawdziwsze burzowe chmury. To był widok, który po prostu go zamurował. Zresztą nie tylko jego, z oddali zaczęli przybywać kolejni ludzie, którzy musieli ukrywać się w tej okolicy. Nawet członkowie Defektu, pojawili się chwilę później na drodze. Wszyscy wpatrywali się w niebo ja zahipnotyzowani.

Dziki poczuł nagle, jak coś spada mu na głowę. Przerażony pomyślał o bąblach z rzeki rozrzucających kwas. Przeczesał się po włosach, ale na jego dłoni nie pojawiło się żadne piekące uczucie. Po chwili, na jego kombinezonie pojawiła się kropla wody. Gdy spojrzał w górę, dostrzegł kolejne spadające z nieba. - Deszcz…- wyszeptał. – CHOLERA JASNA PADA DESZCZ! – zawołał a serce zabiło mu z podniecenia.

Nie pamiętał, kiedy po raz ostatni widział cokolwiek innego niż wieczne przygnębiające szare niebo. Ten widok wywołał w nim jakąś dziwną euforię. Ulewa rozgorzała w ciągu kilku sekund, a na wyschniętej spalonej ziemi błyskawicznie pojawiły się kałuże.

Radość Dzikiego nie była odosobniona. Od stojącej w oddali grupy weteranów zaczęły dochodzić wiwaty i dźwięki wystrzałów w powietrze. Anioł i Traker pościągali hełmy i kurtki, dając się opluskać przyjemnemu chłodnemu deszczowi.

Podchodząc do swojego oddziału, zobaczył, że tylko Elza nie dała się ponieść panującej w okolicy euforii. Z marsową miną obserwowała strumienie wody spływające jej po rękawie. W międzyczasie rzeka zaczęła się uspokajać, spadające z nieba krople zdawały się tłumić bulgot, przecząc jednemu z podstawowych praw chemii o wlewaniu kwasu do wody.

Co raz więcej osób przybywało nad rzekę, by przyjrzeć się temu niezwykłemu zjawisku. Gromada Defektu stanęła w pobliżu, skłaniając Dzikiego do natychmiastowego założenia hełmu. Dix była jednak zbyt zaaferowana tym samym co pozostali zgromadzeni nad rzeką, by zwrócić na niego uwagę.

W całej okolicy tylko Elza pozostała zaniepokojona. Przygryzając nerwowo palce, zaczęła rozglądać się po otaczającym ich terenie. Przy moście pojawili się w tym momencie Banan wraz z kompanami. Mijając Defektowców szerokim łukiem, zbliżyli się do reszty oddziału.

- Zaraz sobie do kości obgryziesz... - zakpił na dzień dobry blondas, stając obok Elzy.

Dziewczyna nie zareagowała na zaczepkę, wciąż obserwując wszystko dookoła. Nie zbity z tropu Banan przyczepił się do niej podobnie. - Chyba miałaś po nas przyjechać?! Taki brak zdecydowania nie przystoi dowódcy.

Elza jednak ponownie go zignorowała wołając w końcu. - Dziki! Powiedz, takie rzeczy nie działy się na Zarzeczu prawda? - spytała, wyraźnie zdenerwowana.

Dziki pokręcił głową, a na twarzy dziewczyny pojawił się grymas. - To nie wróży nic dobrego, mam złe przeczucia...

Anioł, słysząc to, stanął nad Elzą jak nauczyciel gotowy pouczyć niesfornego ucznia.- Przestań, to pierwszy deszcz, jaki wszyscy zobaczyliśmy w Nowym Świecie. Nie musimy od razu dramatyzować! Może to właśnie dobry omen, który przyniesie nam szczęśc...

Słowa chłopaka utonęły w potężnym grzmocie, który zatrząsł okolicą. Chmury na niebie zaczynały ciemnieć, a pojedyncze błyskawice przeskakiwały między nimi.

- ...to na pewno, tylko zwykła burza- dokończył chłopak.

- Widziałeś jakąkolwiek zmianę pogody w Nowym Świecie? - spytał natychmiast Nóż. - Elza ma rację, to nie przyniesie nic dobrego, musimy się stąd zbierać.

W tym samym czasie wiatr zaczął trząść wyschniętymi drzewami, łapiąc po kolei wszystkie słabsze gałęzie.

- Do Dzika! Już! – rozkazała Elza, a cały oddział ruszył w stronę samochodu.

Tuż za ich plecami w rzekę uderzył piorun. Widząc to weterani i Defektowcy zrozumieli, że nie warto dłużej ryzykować i zaczęli oddalać się od koryta. Następnie wyładowanie trafiło w stare drzewo tuż za aulą. Pobliskie latarnie z jakiegoś powodu rozjarzyły się przez chwilę, rzucając na okolicę rdzawe światło.

Gdy tylko Pięść Daniela zapakowała się do samochodu, Elza przekręciła Kluczyk, ale auto nie raczyło nawet zapalić kontrolek. - CO JEST DO DIABŁA! - krzyknęła uderzając pięściami w kierownicę. - DZIKI WYŁĄCZYŁEŚ ŚWIATŁA?!

- A NA JAKĄ CHOLERĘ MIAŁEM JE W OGÓLE WŁĄCZAĆ! - zaprotestował natychmiast.

Elza spróbowała jeszcze raz odpalić auto, a w tym czasie Nóż sięgnął po swoje radio. - Coś się dzieje z elektroniką! Spójrz! - zawołał do dziewczyny, pokazując krótkofalówkę, która zachowywała się jak choinkowe lampki.

Kolejne pioruny przeszyły okolice, zapalając światła w promieniu swojego rażenia i przy okazji powodując przerażenie Pokemona.- Nie możemy tu zostać! Co robimy Elza?! Zostawiamy auto?!

Dziewczyna natychmiast zaprzeczyła. - Nie możemy stracić Dzika! Jest w nim cały wyprodukowany Osowiec!

- To co robimy?! - dopytał Banan zirytowanym głosem.

- Zabezpieczenia Dzika jest najważniejsze, ale nie przeniosę go z wami w środku! Wysiadajcie i biegnijcie do kryjówki w kamienicy! Tam się spotkamy! - zawołała dziewczyna i wyskoczyła na zewnątrz.

Dziki wypadł tymi samymi drzwiami. - Będę cię osłaniał! - krzyknął stając za liderką.

- Przed piorunami?! - spytała ironicznie. - Biegnij z pozostałymi! Dam sobie radę! - krzyknęła i podnosząc ręce, przeniosła ich pojazd kilka metrów dalej.

- WAL GO OD RAZU NA GŁÓWĄ DROGĘ! - ryknął Banan.

- A jak przepołowię go na drzewie! Kontroluje to dobrze tylko na metry! - odparła mu dziewczyna, przenosząc auto ponownie. - Co ja mówiłam do kamienicy!

- Nie zostawimy cię tutaj! - odparł natychmiast Traker.

W tym czasie wiatr nabierał na sile, a niebo zrobiło się całkiem granatowe. Kolejny piorun wyjątkowo pomarańczowego koloru uderzył w aulę koncertową. Dziki zacisnął zęby, czując jak ziemia pod jego stopami, się trzęsie. Po kilku sekundach zrozumiał, że znowu dzieje się coś dziwnego. Nawet najmocniejszy piorun nie był w stanie wzburzyć podłoża na tak długo.

Spoglądając w miejsce uderzenia, dostrzegł jak betonowa aula, zaczyna pękać. W przeciągu chwili jej strop rozpadł się, lądując na dawnej estradzie. To nie był jednak koniec. Ziemia pod sceną zaczęła się wypiętrzać, jakby zaczynał rosnąć tam wulkan. Betonowe kawałki i zbrojenia rozpadały się, a cały budynek zdawał się wyrywany z korzeniami przez niewidzialną rękę. Po chwili wznosząca się na kilkanaście metrów struktura z drutu, prętów i gruzu zamarła w stanie przypominającym olbrzymią rzeźbę pająka.

- Co do kurwy nędzy... - przeklął na ramieniem Dzikiego, Banan.

- Nie podziwiać widoków tylko biec dalej! - wykrzyknęła Elza i tym razem rzuciła ich pojazdem tak niedokładnie, że pojawił się kilka centymetrów nad ziemią. Upadając na koła zatrząsł się na resorach wydając z siebie niewyobrażane jęknięcie.

- Patrzcie tam! - zawołał nagle Pokemon, wskazując palcem na okolice mostu.

Dziki myślał przez chwilę, że wykorzystując sytuację do centrum próbują przedostać się żołnierze z Zarzecza. Zamiast tego zobaczył jednak biegnących w ich stronę Defektowców.- Oni atakują? Czy oni nas atakują? - dopytał przestraszony chłopak.

Dziki złapał natychmiast lornetkę i zobaczył, że Defektowcy odwracają się co rusz do tyłu. - Oni przed czymś uciekają...- powiedział, czując olbrzymi niepokój.

Wszyscy natychmiast dostrzegli kolejny wyrywany z ziemi budynek. Stara zabytkowa kamienica, która stała przy głównym skwerku obok mostu, wykręcała się w dziwnej spirali, wędrując do góry jak wcześniej aula koncertowa. Różnica była taka, że ten budynek rozpadał się od dołu, pozostawiając górne piętra w całości. W którymś momencie rozciągane zbrojenie nie było w stanie utrzymać górnej połowy i cała konstrukcja z impetem runęła na ziemię.

Elza, obserwując sytuację, wskazała dłonią na oddział. W tym momencie Dziki razem z towarzyszami, zostali przerzuceni na drogę praktycznie pod bramę jej kryjówki. Chwilę później pojawił się ich pojazd, a po nim nadbiegła ich dowódczyni.

- Wsiadajcie do samochodu! W budynku jest teraz zbyt niebezpiecznie! – rozkazała.

- A TY GDZIE IDZIESZ?! - zawołał Dziki, widząc jak dziewczyna rusza w stronę wejścia.

- Zostawiłam tam coś! - odparła natychmiast i ruszyła po schodach na górę.

Przez chwilę wszyscy obserwowali budynek, jakby zaraz miał się poderwać do góry. Na szczęście zamiast tego wybiegła z niego Elza, trzymając w rękach maskę i rysunek.

***

Burza trwała od co najmniej godziny. W tym czasie cała Pięść Daniela oczekiwała z sercami w gardle na każdą nową błyskawicę i jej konsekwencje. Centrum zdawało się wręcz rozrywane przez te anomalię pogodową. Kolejne budynki wypiętrzały się, zapadały albo tworzyły architektoniczne koszmary jak z jakiegoś abstrakcyjnego obrazu kiepskiego malarza.

W samochodzie praktycznie nikt się nie odzywał. Każdy oczekiwał w skupieniu czy kolejny piorun nie uderzy gdzieś w pobliżu, wymuszając natychmiastową ucieczkę.

Dziki w całej tej sytuacji odczuwał podwójny niepokój. Garstka ludzi, na których naprawdę mu zależało, mogła w tym momencie znajdować się w środku podobnego piekła. Mike, Oli, Weronika, Papużki, były ostatnimi osobami, z którymi łączyło go w tym świecie coś więcej, a nie mógł nawet sprawdzić co się z nimi teraz dzieje. Obiecał sobie, że jeżeli przeżyję tę noc, pierwsze co zrobi to ruszy do Zwrotnicy. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że nie jest już w pełni ‘’wolnym’’ człowiekiem. Ślubował służbę Danielowi i gdyby bez jego pozwolenia wymknął się teraz, raczej nie mógłby liczyć na kolejną szansę.

Spoglądając na swoją dowódczynię, która pełna nerwów ściskała kierownicę, wyszeptał. – Elza… - Co jest Dziki? – zapytała natychmiast dziewczyna, wystraszona jakby chciał jej powiedzieć, że widzi Delimera. - Jak to się skończy, miałbym małą prośbę… - powiedział, spuszczając głowę. - Mam przyjaciół niedaleko Wspólnoty i chciałbym sprawdzić, czy… - Jak to się skończy, wracamy WSZYSCY do Strefy Głodu sprawdzić co z naszymi! – warknęła dziewczyna, widząc jednak minę Dzikiego, westchnęła po chwili – jak już wrócimy, porozmawiam z Danielem, żeby dał ci chwilę… Pamiętaj tylko, że teraz masz obowiązki…

- Jasne. Dzięki… - powiedział Dziki, a dziewczyna wróciła do obserwowania okolicy.

Przez kolejne kilkanaście minut burza powoli cichła, dając wszystkim nadzieję, że piekło zaczyna się kończyć. Wiatr ustał, a deszcz przeszedł w delikatną mżawkę. Tylko fakt, że drogi zamieniły się właściwie w jedną wielką plątaninę rzek, dowodził temu, co działo się w Centrum jeszcze przed chwilą.

- Chyba już jest bezpiecznie…- stwierdził Traker, a Nóż, który bawił się krótkofalówką, wykrzyczał nagle. – Elza! Radio działa! Zobacz, może z autem też jest ok!

Dziewczyna przekręciła kluczyk w stacyjce, a silnik odpalił z wyraźnym oporem.

Większość grupy za wiwatowała radośnie.

- Dobra! – krzyknęła Elza. – Sprawdzimy co z mostem, rzeka się piętrzyła i kwas mógł go naruszyć. Potem wracamy zdać raport Danielowi…

Dzik – 1 ruszył zalaną drogą, rozlewając dookoła olbrzymie strugi wody. Tylko to, że pojazd był potężną ciężarówką, ocaliło ich przed pieszą podróżą. Żaden normalny samochód nie dałby rady przedostać się przez to rozlewisko, w jakie zamieniło się centrum miasta.

Dojeżdżając do mostu, zobaczyli co najmniej cztery stojące pająkowate potwory i kilka budowli zmienionych gruzy. Sam most wydawał się nienaruszony. Elza zatrzymała pojazd, po czym całą drużyną ruszyli pieszo przyjrzeć się, w jakim stanie są filary. Tam zaś czekała ich prawdziwa niespodzianka. Wiślinka nie była dłużej strumieniem kwasu. Tuż przed nimi płynęła spokojna leniwa rzeka. Tylko poczerniałe wypalone brzegi przypominały o tym, że to co znajdowało się w korycie wcześniej, nie było wodą.

- Ja pierdole… Co tu się dzisiaj wyprawia…- skwitował Banan.

- Daniel powinien się o tym dowiedzieć - stwierdziła natychmiast Elza i machając ręką, skierowała swój oddział z powrotem do samochodu.

Droga do Strefy Głodu była wyjątkowo długa i pokrętna. Większość ulic była nieprzejezdna przez zawalone budynki albo kałużo – jeziora, w których utonąłby nawet Dzik- 1. Zmuszało to Elzę do prawdziwej improwizacji jako kierowcy. Przebijali się więc przez plac zabaw między blokowiskami, szerokim chodnikiem przy dawnym rynku, a nawet kilka razy taranowali ogrodzenia prywatnych podwórek. Po godzinie walki i ciągłego krążenia w poszukiwaniu możliwego przejazdu dotarli w końcu do królestwa Daniela.

Tajemniczy ‘’Rozbłysk’’ jak szybko nazwano w radiu to tajemnicze burzowe zjawisko, nie oszczędził nawet okolic marketu. Cały parking był zalany. Po namiotach weteranów i stołówkowym patio nie został ślad. Obrońcy biegający z workami ziemi i wiadrami starali się uchronić market przez doszczętnym zalaniem. W okolicy kilkuset metrów Dziki dostrzegł co najmniej dwa architektoniczne potwory powstałe z rozerwanych bloków.

Zatrzymując Dzika – 1 na placu, szybko zobaczył również Daniela. Wódz stał otoczony Braćmi, wydając rozkazy, a mężczyźni biegali jak posłańcy w różne miejsca Strefy.

Elza wypadła natychmiast z samochodu, zostawiając przy tym swój oddział i ruszyła w jego stronę. Banan widząc to, pokręcił natychmiast głową. – Wy też macie wrażenie, że on ma u niej laskę na każde pstryknięcie palcami?

- Zazdrość cię bierze, bo to tobie nawet za pieniądze nie robią…- odpysknął mu Nóż, którego najwidoczniej denerwowało obcesowe zachowanie kompana.

- Masz jakiś kurwa problem emoku? – odwarknął natychmiast Banan.

- Mam! Z Tobą! Jak nie chciałeś wykonywać rozkazów i nie szanujesz swojego dowódcy, to po co tu w ogóle jesteś! – odpowiedział natychmiast do niedawna najcichszy z oddziału.

Traker widząc, że mężczyźni zbliżają się do siebie stanął pomiędzy nimi. – Chłopaki dajcie spokój! Naprawdę, w tej sytuacji…

Mężczyźni zupełnie go jednak zignorowali. Banan stanął naprzeciw Noża tak, że zetknęli się czołami. – I co masz zamiar z tym zrobić? He? Myślisz, że zrobisz na mnie wrażenie tym swoim…- były weteran nie zdążył nawet dokończyć zdania. Pięść jego kompana wylądowała mu na twarzy z prędkością błyskawicy.

Traker ruszył do przodu próbując rozdzielić walczących, ale ich mokre mundury wyślizgiwały mu się z rąk. W tym czasie mężczyźni chwycili się za barki i wykonując obrót runęli w wodzie. Nóż który był na górze, wskoczył natychmiast na Banana i zaczął okładać go pięściami.

Dziki nie czekał na koniec tej walki i ruszył w stronę wodza. Daniel przyjrzał mu się już z oddali, gdy tylko zaczął zbliżać się w jego stronę.

- Dziki, Elza mówiła mi, że chciałeś sprawdzić co u twojego kumpla… Pewnie chodzi o Mike’a, tak? W jakich okolicach chcesz go szukać? – spytał wyraźnie zainteresowany.

- Wspólnoty… - odparł wymijająco Dziki.

- Cieszę się, że podszedłeś do tego w ten sposób – zaczął nagle Daniel. - To, że spytałeś swojego dowódcę o pozwolenie, świadczy o tym, że zaakceptowałeś przynależność do Armii i wiesz, że masz też obowiązki. Ja natomiast nie jestem tyranem, który staje na drodze naturalnych ludzkich odruchów. Możesz iść,a przy okazji potwierdzisz dla mnie jedną pogłoskę…

- Jaką pogłoskę? – dopytał natychmiast Dziki.

- Podobno Wspólnota przestała istnieć – stwierdził Daniel, delikatnie uśmiechając się pod nosem.

***

Dziki opuścił Stefę Głodu niemal błyskawicznie. Daniel zaoferował mu co prawda jeden z samochodów, który były na wyposażeniu armii, ale chłopak odmówił. Po trudnościach, jakie mieli z przedostaniem się Dzikiem-1 czuł, że dużo szybciej dotrze w okolice stacji na własnych nogach.

Szczelny kombinezon przeciwchemiczny, który miał na sobie okazał się w czasie podróży prawdziwym błogosławieństwem. Mimo że w niektórych miejscach brodził po kolana w wodzie, ubranie nie przesiąkało. Jedyne co doskwierało mu to potworne zmęczenie i zimno. Kałuże były po prostu lodowate, a poza najwyższymi punktami miasta, woda stała praktycznie wszędzie. Biegnąc w stronę stacji, szybko zauważył, że im dalej od rzeki tym liczba dziwacznych ‘’tworów” po uderzeniu błyskawic maleje. Poczuł przez to prawdziwą ulgę, istniała bowiem szansa, że Nowy Świat obszedł się z Zatorzem łagodniej niż z Centrum.

Serce jednak stanęło mu przy gardle, gdy znalazł się w okolicy stacji. Pierwsze co zwróciło jego uwagę to brak większych kałuż na drodze. Cała woda zdawała się spływać w stronę Wspólnoty. Tylko że sama stacja nigdy nie znajdowała się w żadnej nizinie ani dołku. Dobiegając do muru, dostrzegł, gromadę co najmniej dwudziestu grabarzy którzy stali ściśnięci ciasno przy pół otwartej bramie.

- Dlaczego jest otwarta? I co tu robią ci wszyscy Grabarze? – pomyślał.

Zbliżając się do wejścia, zaczął uderzać ze wszystkich sił nogami w spływającą wodę, by narobić jak najwięcej hałasu. Grabarze byli bardzo tchórzliwi i często sam widok ludzi sprawiał, że uciekali w popłochu, ale lepiej było się do nich nie zbliżać.

Słysząc jego nadejście, niewykształceni obrócili się gwałtownie, wpatrując się w niego spod swoich czerwonych płaszczy. Dziki spodziewał się, że zaraz zaczną się rozchodzić, ale istoty nie poruszyły się nawet o milimetr.

- No co jest?! POSZŁY! – krzyknął, dając pewny krok do przodu.

Kilka mniejszych grabarzy skuliło się, przyciskając mocniej kolce do pleców. Mimo to dalej stali nie poruszając się, widząc to, Dziki złapał za mały kamień i cisnął nim w gromadę – POSZŁY POWIEDZIAŁEM!

W tym momencie stało się coś niespodziewanego, jeden z Grabarzy wysunął się w jego stronę, prostując swoje kolce niczym przestraszony jeż. Pozostali obserwowali go, wydając z siebie jakiś dziwny bełkot.

Dziki był w szoku. Raz co prawda Wspólnotowy Grabarz ‘’Obałek” ruszył w jego stronę, ale był wtedy tak przestraszony, że nie poruszał się i nie płoszył go w żaden sposób. Czując, że nie skończy się to dobrze, wyciągnął pistolet. Widząc skierowaną w swoją stronę lufę, istota skuliła się momentalnie.

- Wiesz co to jest?! Wiesz, że może zabić? – spytał, bo istota wyraźnie zareagowała na broń. – Więc trzymaj się z daleka.

Dziki zrobił kolejny krok do przodu, a istota zaczęła schodzić mu z drogi, nie miała jednak zamiaru uciekać. Zbliżając się do pozostałych Grabarzy, okręcał się co chwila, strasząc przysuwające się potwory pistoletem. Szedł w ten sposób, aż znalazł się tuż przy bramie. Przy samym wejściu poczuł jak serce, łomocze mu z przerażenia. Niewykształceni otaczali go z każdej strony. Ci którzy znajdowali się za jego plecami, zdawali się, szykować do ataku. W końcu któryś z Grabarzy nie wytrzymał. Dziki zobaczył ogromny cień najeżonych kolców w wodzie pod swoimi stopami. Spróbował się obrócić, ale nim zdążył obrać cel, z głębi Wspólnoty padł strzał. Niewykształcony upadł martwy, a jego towarzysze rozbiegli się w popłochu, uciekając pędem spod bramy. Nim zdążył zajrzeć do środka, w wejściu stanął jego wybawca.

Bardzo wysoka szczupła kobieta o delikatnych blond włosach, wpadła na niego i przycisnęła do siebie ze wszystkich sił. Jako że nie sięgał jej nawet do szyi, poczuł się dość niezręcznie w tej sytuacji.

- Szara… Dobrze, cię widzieć – powiedział, spoglądając jej w twarz, by mogła odczytać jego słowa z ruchu warg.

Kobieta uśmiechała się przez chwilę, gdy nagle jej oczy opadły na czerwoną opaskę na ramieniu Dzikiego. Wyciągając długi palec, wbiła go w symbol Armii Daniela, a potem puknęła go w głowę. Dziki poczuł w tym momencie, niemałe zakłopotanie. - Wiesz, ja chciałem walczyć z Zarzeczem… stanąć w obronie centrum…- próbował wyjaśnić.

Szara momentalnie skrzyżowała ręce na piersi i pokręciła w złości głową. - Wiem jak to wygląda, ale tylko oni coś robią. Nie dziw mi się… - przekonywał dalej.

Kobieta wzniosła nerwowo oczy do góry i ruszyła w kierunku Wspólnoty, ignorując zupełnie przybyłego gościa.

Dziki wystrzelił za nią, krzycząc.– Szara poczekaj! Co się stało ze Wspólnotą, dlaczego na radiu mówią, że upa… - urwał jednak w pół zdania, porażony tym co zobaczył.

Pośrodku Wspólnoty była ogromna dziura jak po wybuchu bomby. Jej krater sięgał na wiele metrów w głąb ziemi, a swoją wielkością wciągnęła cały plac handlowy, budynek stacji i wiele pojedynczych domostw. Mur z autobusów od strony dawnej wieży defektu był przewrócony, a przez szpary w nim wpełzali grabarze, zbierając ciała z powstałego gruzowiska. Dziki stał przez chwilę wstrząśnięty tym widokiem.

Kątem oka dostrzegł jak Szara, wchodzi do jakiegoś ocalałego budynku, ruszył więc za nią i po raz drugi stanął sparaliżowany. Gdy tylko znalazł się w wejściu, poczuł na czole lufę, a przed sobą zobaczył Defektowca.

- Danielowe ścierwo…- wyszeptał mężczyzna, kładąc palec na spuście.

- CZEKAJ! – zawołał za nim drugi Defektowiec z korytarza. - To przecież jest Dziki!

- Dziki? – wyszeptał trzymający broń, mrużąc przy tym to, co mu zostało z oczu. – Faktycznie to on…

- Dziki? – spytał kolejny tym razem damski głos z głębi korytarza.

Dix pojawiła się momentalnie w progu, spoglądając na niego, jakby zobaczyła ducha. Dziki poczuł, jak serce uderza mu z dwóch skrajnie przeciwstawnych emocji. Z jednej strony, gdy ostatni raz widział się z liderką Defektu, ta zagroziła, że przy następnym spotkaniu trafi do jednego dołka razem z Pierwszym. Nawet mimo tej groźby nie potrafił jednak wyprzeć się tego, że ciągle coś do niej czuł. Oczy Dix rozszerzyły się na jego widok, ale po chwili ścisnęła brwi i pełnym gniewu głosem powiedziała – masz tupet, żeby tu się pokazywać! Żeby MI się pokazywać! W dodatku nosisz symbol Daniela… Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumny!

- Nie szukam kłopotów – odparł natychmiast. – Chciałem tylko sprawdzić co z Mike’m i przy okazji z miejscem które sam kiedyś budowałem…

- Pff - prychnęła Dix, dając krok w stronę wejścia. – Wpuśćcie go! Niech sobie ogląda i przekaże radosne nowiny nowemu panu, ale jak spróbuje czegoś głupiego, strzelajcie w głowę...

Defektowcy obdarzyli go cierpkim spojrzeniem, ale nie zatrzymali go więcej gdy wchodził do środka.

Budynek wyglądał na dawny dom jakiegoś przedstawiciela Konglomeratu, cały korytarz obstawiony był bowiem pamiątkami ze Starego Świata, dodatkowo dochodził do niego prąd z generatora. Obecnie był to prowizoryczny szpital. Z każdego pokoju spoglądali w stronę Dzikiego ranni, obandażowani ludzie.

Przechodząc w głąb budynku, doszedł do największego z pokoi, gdzie na szpitalnym łóżku leżał Wilk, dawny szeryf Krańcowa. Tuż obok niego siedział Sebastian, chłopak który podróżował kiedyś Autobusem do Wolności i został przez Dzikiego oddany pod opiekę mężczyzny. Oprócz tego na podłodze i materacach leżało kilku poturbowanych mężczyzny.

Sebastian dostrzegając gościa poderwał się natychmiast. – Dziki! Tyle czasu…

- Cześć…- odparł chłopakowi, spoglądając natychmiast na Wilka.

Szeryf Krańcowa przyglądał mu się ze spokojem. – Świat bywa czasem naprawdę przewrotny. Kiedy ostatni raz ‘’chodziłem” po świecie, ratowałem cię z rąk ludzi noszących czerwone opaski… Dziś odwiedzasz mnie, sam nosząc taką samą…

Szara która krążyła z tyłu pokoju, musiała w jakiś sposób ‘’usłyszeć” słowa mężczyzny, bo odwróciła się nagle i spoglądając z wyrzutem na Dzikiego, popukała się w czoło.

- Miałem swoje powody…- westchnął.

Wilk zmierzył go wzrokiem, spoglądając po chwili w sufit. - Na pewno... No i czemu też mam ci się dziwić? Nawet nie wiesz ilu weteranów którzy przeklinali na Daniela, poszło teraz mu służyć… Ech gdybym był dalej sprawny, na pewno nie pozostałbym bierny... Może nawet zorganizowałbym jakąś obronę niezależną od wielkiego egocentryka… - westchnął zrezygnowany.

- No, ale co tu się w ogóle stało? Gdzie reszta mieszkańców? – spytał ciągle zszokowany Dziki.

- Stało się dokładnie to, co stało się nad rzeką…- odpowiedziała Dix, która pojawiła się nagle, niosąc torbę z opatrunkami. Rozłożywszy swój sprzęt, zaczęła oglądać rany jednego z pacjentów i nie obdarzając Dzikiego nawet jednym spojrzeniem, opisywała dalej. – Piorun uderzył w sam środek placu, powodując zapadnięcie się ziemi, chwilę potem runęły mury, a przez powstałe wyrwy wpadli niewykształceni.

Dziki słysząc to pokręcił głową, wyobrażając sobie całą sytuację. – No dobrze, ale przecież nie wszyscy wpadli do wyrwy? Gdzie strażnicy? Kupcy?

- Strażnicy zdezerterowali jako pierwsi – odpowiedział mu Wilk. – Zebrali się grupą i uciekli, ci którzy byli w stanie zaoferować im coś cennego, poszli razem z nimi…

- A reszta? – dopytywał dalej,

- Nie ma reszty! – warknęła Dix, upuszczając bandaż. – We Wspólnocie zostali tylko ranni, którzy nie mogli uciec… No i Szara z Sebastianem, bo nie chcieli zostawić Wilka.

Dziki pochylił się, podnosząc biały rulon i podał go dziewczynie. – A wy co tu robicie. Przecież byliście nad rzeką, sam widziałem...

- Ja ciebie też! Wystarczyło popatrzeć na największego pajaca w strażackim stroju i od razu wiedziałam, że to ty…- odparła Dix, wyrywając mu bandaż z ręki.

Dziki opuścił głowę, a na pytanie odpowiedział Sebastian. – Nie mogliśmy sobie poradzić z tą całą sytuacją. Gdy ranni zobaczyli, że bronimy się w tym budynku, zaczęli przychodzić, prosząc o pomoc, a my nie mogliśmy im odmówić. Jak tylko wróciła łączność radiowa, zaczęliśmy nadawać sygnał który odebrała Dix z Defektowcami i tak trwamy tu do tej pory…

Dix zebrała w tym czasie resztę bandaży i wyszła do kolejnego pomieszczenia. Dziki odetchnął ciężko, spoglądając na Wilka. – Nie będę wam dłużej wadził, idę dalej…

- Jeżeli chcesz sprawdzić co z Mike’m, skorzystaj z naszego radia na piętrze. Tory głupieją od momentu przejścia tej dziwnej burzy, walą piorunami, nawet jak jesteś metr od nich…

- Skąd wiesz, że Mike jest na Zatorzu? – spytał skonsternowany Dziki.

- Bo jak zniknąłeś na Zarzeczu, twój przyjaciel potrzebował kogoś, żeby sobie pogadać. Miałem to szczęście, że wybrał mnie. Dzięki temu nie narzekałem tu na nudę, a przy okazji wiedziałem gdzie jest Zwrotnica jeszcze przed tobą – stwierdził Wilk z zawadiackim uśmiechem.

- No tak, w końcu to Mike…- odparł Dziki, mimowolnie się uśmiechając.

Żegnając się z Wilkiem skinieniem głowy, ruszył na piętro budynku. Tam swoje stanowiska mieli strzelcy wyborowi Defektowców. Grupa uzbrojona w sztucery mierzyła w stronę bramy, obserwując uważnie okolice. Dziki wyjrzał przez jedno z okien, dostrzegając dwóch Grabarzy walczących o połamane ciało jakiejś młodej kobiety.

- Nigdy nie widziałem żeby się tak zachowywali – stwierdził.

- Podobno odbiło im w czasie burzy, ludzie na dole mówili, że wciągali na plecy nawet lekko rannych – odparł jeden ze strzelców.

Dziki skinął głową, dziękując za odpowiedź. – Wilk powiedział, że mogę skorzystać z radia.

- Próbuj, ale tory generują straszne zakłócenia – odparł drugi ze strzelców.

Dziki podszedł do radiostacji ustawionej na starym dziecięcym biurku. Wahając się przez chwilę, wypatrzył manipulator częstotliwości i ustawił na kanał ogólny. – Dziki wzywa Zwrotnicę, Dziki wzywa Zwrotnicę. Odbiór! – zawołał.

Przez chwilę odpowiadały mu tylko trzaski i szum, więc spróbował ponownie. – Dziki wzywa Zwrotnicę! Dziki wzywa Zwrotnicę! Odezwijcie się!

Tym razem komunikat musiał dotrzeć bo wśród zakłóceń pojawił się głos Mike’a – DZI… STARY!!! Jak dobrze, że …. esz.

- Mike! – zawołał uradowany Dziki. – Co się dzieje? Jak sytuacja? Mów!

- Jesteśmy uwięzien… ale nic nam nie jest. Zgro… spore zap…

- Mike strasznie cię rwie! – odparł Dziki. – Nie wszystko rozumiem, ale się cieszę... Cieszę się, że nic wam nie jest!

- Dzi.. poczekaj… Oli… ch…- próbował coś powiedzieć Mike, ale zakłócenia zdawały się narastać. Po chwili z głośnika odezwał się delikatny głos jego przyjaciółki z autobusu. - Dziki…Dziki… proszę cię, musisz….w… p…z…. wra….-

Zakłócenia były tak mocne, że nic już nie rozumiał, a po chwili całkiem utracił kontakt. Kręcił gałką we wszystkie możliwe strony przez kilka kolejnych minut, ale nie udało mu się więcej złapać łączności.

- Mówiłem, że tory szaleją. Póki się nie uspokoją, zapomnij o jakimkolwiek kontakcie – stwierdził strzelec z Defektu.

Dziki musiał się poddać, ruszył schodami na dół, chcąc pożegnać się z Wilkiem i wtedy przyszła mu do głowy myśl. Myśl którą próbował odgonić od siebie ze wszystkich sił, ale od której w jego ciele zbierała euforia. Przechodząc korytarzem, zobaczył Dix, klęczącą przy jakiejś kobiecie z obandażowaną głową. Stając w drzwiach, popatrzył się na swoją byłą ukochaną, a ta czując jego, wzrok westchnęła. - Więc jednak…- stwierdziła, ciskając ze złością rulonikiem po gazie.

- Co? – spytał natychmiast.

- Jednak będziesz chciał porozmawiać... Czułam, że po prostu sobie nie pójdziesz - warknęła.

- Nie musimy jeśli nie chcesz. Mogę stąd odejść nawet teraz… - stwierdził smutno.

- Powinieneś! Ale przyszedłeś i teraz wiem, że tego nie powstrzymam. Chodź! – rozkazała i przechodząc korytarzem wyprowadziła go na zewnątrz.

Widok ogromnej dziury w miejscu które tak dobrze znał, zszokował go po raz kolejny, ale nie tak bardzo, jak denerwowała go perspektywa rozmowy z Dix. Dziewczyna usiadła na stopniu, odprawiając strażnika.

- Mogę? – spytał stając obok niej.

- Spałam z tobą… Raczej nie umrę od tego, że teraz obok mnie usiądziesz – odparła oschle.

Dziki zajął więc miejsce na stopniu, zerkając niepewnie w twarz dziewczyny. Dix nie patrzyła na niego nawet przez chwilę, usilnie przyglądając się Grabarzowi próbującemu wyciągnąć ciało z dna dołu. – Wiesz, to jest jednak śmieszne… - stwierdziła w końcu.

- Co? – spytał Dziki.

- Od tamtego dnia, próbuję zrobić wszystko by cię z nienawidzić, a gdy przychodzisz tutaj i chcesz porozmawiać, siadam jak ta truśka z tobą na jednym stołku – wyjaśniła zirytowana Dix. Dziki nabrał już powietrza, by coś powiedzieć, ale dziewczyna nie dała mu dojść do głosu. – Wiesz, że bez problemu potrafię przywołać w głowie każdą rzecz którą robiliśmy razem? Moment, gdy cię poznałam. Chwilę, gdy cię pocałowałam. Dni które spędziliśmy razem w Wieży… I wiesz co? Za każdym razem, gdy to wspominam, czuje, jak bije mi serce... Chociaż wiem, że na to nie zasługujesz! Nie zasługujesz bym czuła do ciebie cokolwiek! Gdy jednak przypominam sobie, jak stanąłeś między mną a Pierwszym, to wszystko jest jak zamazane, nie ma żadnych odczuć, jakby to się nigdy nie wydarzyło.

- Nie jestem tutaj jedynym winnym. Oboje darzyliśmy się tym rodzajem miłości, w którym żadne z nas nie stawiało tego drugiego na pierwszym miejscu. Ty wybierałaś zemstę, ja powinność – odparł jej Dziki.

- POWINIENEŚ BYĆ ZE MNĄ! POWINIENEŚ WYBRAĆ MNIE! – krzyknęła.

- Tak jak ty, powinnaś wybrać mnie. Tak mi się przynajmniej wydawało… - odparł. – Gdybym stanął na tym placu jeszcze raz, odszedłbym, zanim skończylibyście walczyć. To była sprawa między wami. Coś, na co nie powinienem wywierać wpływu, ale to już przeszłość. Myślisz, że ja nie jestem na siebie zły? Że w mojej głowie jak na złe, nie krążą same miłe chwile? Myślisz, że nie tęskniłem za tobą przed i po? Nawet nie zdajesz sobie sprawy, ile razy wspominałem ostatnią chwilę w której trzymałem cię za rękę… Ostatni raz w którym patrzyliśmy na siebie jako bliskie osoby…

- Przestań mówić takie rzeczy! WYBRAŁEŚ JEGO! - zripostowała Dix

- Tak jak ty kochałaś bardziej Kamila niż mnie…- odgryzł się Dziki.

- Nie masz prawa tak mówić! - warknęła Dziewczyna, zaciskając pięści na swoich kolanach.

- Tylko, że tak to wygląda. O człowieku świadczą słowa nie czyny. Mówiłem, że jesteś dla mnie najważniejsza i stanąłem przeciw tobie. Mówiłaś, że jestem najważniejszy dla ciebie i nigdy nie odpuściłaś chociaż cię o to prosiłem…

- Jeżeli to wszystko co masz mi do powiedzenia…- zaczęła dziewczyna chcąc zakończyć rozmowę, ale Dziki przerwał jej w pół zdania.

- ...Nie wiem co miałbym powiedzieć więcej! Czułem, że chcę cię jeszcze raz zobaczyć! Tylko sam nie wiem po co! Chyba dlatego mówią, że miłość to szaleństwo…

Siedzieli tak przez chwilę w milczeniu, aż w końcu Dix westchnęła pytając.– Czemu akurat Armia Daniela?

- Na początku miałem w tym cel. Teraz chcę po prostu by Zarzecze nie przyszło. Byłem tam i wiem, że przynieśli by ze sobą coś gorszego niż Daniel. Stanąłbym po stronie każdego kto walczyłby z nimi a, że on jest jedyny. Tak musi być… A ty? Co robiłaś przy moście?

- Chcesz za plusować u nowego pana szpiegostwem? – spytała ironicznie Dix.

- Nie, byłem po prostu ciekaw. A to co usłyszę zachowam dla siebie - odparł obrażony.

- Rengo umarł...- powiedziała niespodziewanie dziewczyna.

Dziki poczuł drgnięcie w środku. Rengo był przyjacielem i prawą ręką Dix, a przy okazji bardzo sympatycznym człowiekiem. - Jak to się stało? - spytał natychmiast.

- Zabrał go Defekt... - westchnęła. - Tak jak wielu innych...

- Współczuję. - odparł natychmiast.

- Wiesz, że on był ze mną tak długo... Tak długo zmagał się z ciężkim Defektem nie pokazując po sobie niczego... Zupełnie zapomniałam przez to, że on cały czas umierał. A potem skontaktował się ze mną twój przyjaciel...-

- Mike? - wtrącił Dziki.

- Pierwszy... - odparła dziewczyna. - Włamał się na nasz kanał, tylko po to by powiedzieć, że może istnieć lekarstwo na defekt... że na Zarzeczu był przypadek wyleczenia kogoś z ciężkim rozmyciem - stwierdziła.

- Nie całkowitego wyleczenia...- wtrącił ponownie Dziki, ukazując swój brzuch pełen rozmytych plam.

Widzą je Dix odruchowo przyłożyła dłoń do ust. - Boże, więc chodziło o ciebie... Jak? Dlaczego?

- A dlaczego ludzie chorują na defekt? - odpowiedział pytaniem. - Przedobrzyłem z błędami tak bardzo jak tylko można było. Do tego stopnia, że moja Pierwotna Wola nie nadążała się odnawiać... Tak naprawdę już zarastały mi usta... - opisał, opuszczając koszulkę z powrotem.

- Cały czas chciałam wierzyć w to, że Pierwszy kłamał... a teraz mam dowód obok siebie. - westchnęła Dix, zakrywając twarz dłońmi.

- Czemu wolałaś, żeby to było kłamstwo? - spytał zszokowany. - Lekarstwo może istnieć, możesz pomóc jeszcze tylu chorym...

- Dziki! To, że lekarstwo istnieje, oznacza tylko, że zawiodłam tak bardzo jak bardzo mogłam. - odparła, wciąż nie pokazując twarzy, a jej głos zaczął się łamać. - Przyjęłam po prostu, że defekt jest nieuleczalny i nie szukałam nawet sposobu by to zmienić. Próbowałam nadać chorym cel w ostatnich dniach, zamiast szukać dla nich pomocy... Gdybym te wszystkie siły które włożyłam w szukanie Pierwszego, włożyła w poszukiwanie lekarstwa, tak wiele osób by żyło...Rengo wciąż był żył. - zapłakała.

Dziki chciał już wyciągnąć rękę by ją przytulić, ale powstrzymał się. Nie miał już do tego prawa. - Chyba się teraz nie poddasz? - spytał w końcu.

- Nie! - odparła Dix, wycierając twarz rękawem. - Nawet ze względu na to co usłyszałam od Pierwszego, byłam gotowa udać się na Zarzecze. Dlatego zaczęliśmy zakładać bazę na mieście. Teraz gdy wiem, że defekt można chociaż zahamować, wiem, że muszę starać się bardziej. Gdy tylko będzie okazja idziemy na tamtą stronę. - dodała pewnie, zapominając o łzach.

Dziki popatrzył na nią przez chwilę. - Dix, zanim tam pójdziesz muszę ci coś powiedzieć... coś co być może uratuje ci życie. - mówiąc to zaczął streszczać dziewczynie niebezpieczeństwa Zarzecza. Opowiedział o Ciemni, miastach faktoriach, Ścierwojadach i wszystkim co uznał, za niezbędne by Defekt miał szansę przetrwać po tamtej stronie. Na koniec historii podniósł się zerkając jeszcze raz w twarz którą wciąż tak bardzo kochał. - Mam nadzieję, że ci się uda. Będę trzymał za was kciuki...

- Dziki! - zawołała zanim. - Myślisz... Myślisz, że jakbyśmy spotkali się w Starym Świecie, mielibyśmy szansę?

Dziki odwrócił się po raz ostatni przed odejściem. - Myślę, że w Starym Świecie nie mielibyśmy nawet okazji się poznać...

Rozdział XIII – Zalane miasto

Dziki nie miał już wątpliwości, że nie zdąży wrócić do Strefy Głodu przed zmrokiem. Teraz w jego głowie krążyła myśl, gdzie powinien przetrwać tę noc. Czy po tym, co działo się na mieście zaledwie parę godzin wcześniej, bezpieczniej było zaszyć się w jakimś bloku? Domku? A może lepszym wyjściem było po prostu, zdecydować się na czuwanie pod gołym niebem?

Tego ostatniego wolał za wszelką cenę uniknąć. O ile przeciwchemiczne spodnie trzymały jeszcze jako-taką szczelność, to po tylu godzinach spędzonych w wodzie jego buty miały w środku po prostu błoto. Nie mówiąc już o tym, że zaczynał naprawdę mocno przemarzać. Kolana miał sztywne, jakby były odlane z ołowiu, a zgrabiałe ręce z trudem zaciskały się w pięści. Marzył już po prostu, by ogrzać się choćby nad palnikiem gazowym w jakiejkolwiek kuchni.

Gdy poczuł już, że nie da rady iść dalej, decyzję o miejscu noclegu podjęło za niego zmęczenie. W momencie kryzysu wybrał po prostu najbliższy blok, jaki miał obok siebie. Stając przed jego klatką, szarpnął za klamkę, ale ku jego zaskoczeniu drzwi okazały się zamknięte. – KURWA NAPRAWDĘ! DZIAŁAJĄCY ZAMEK W KRAŃCOWIE! AKURAT, GDY NIE MAM SIŁY IŚĆ DALEJ! - ryknął sfrustrowany, przeskakując natychmiast do sąsiedniej klatki.

Tu również nie dopisało mu szczęście, bo ponownie trafił na zamknięte drzwi. W mieście w którym praktycznie nie sposób było znaleźć działający domofon, te dwa prztyczki od losu, przelały w nim szalę goryczy. Pchnięty wewnętrzną irytacją, momentalnie chwycił za pistolet i strzelił w zamek. Prawdopodobnie, gdyby Dziki był w tym momencie mniej zmęczony i zirytowany, nie postąpiłby tak głupio. Sam po chwili zdał sobie sprawę, że strzelanie z bliskiej odległości do kawałka metalu nigdy nie jest dobrym pomysłem.

Drzwi co prawda puściły, ale duży odprysk odbił się pod kątem, przecinając mu wierzch dłoni. Czując przeszywający ból, upuścił pistolet, który uderzył o stopień, a potem z chlupotem wpadł do wody. – Cholera jasna! – krzyknął, próbując natychmiast go wyłowić.

Gdy tylko ręka przekroczyła tafle brązowo-czarnej brei płynącej po całym mieście, Dziki poczuł jak rana, zaczyna niemiłosiernie piec. W tym momencie dotarło do niego, jak głupią rzecz właśnie zrobił. Wydobywszy pistolet, oparł się przez chwilę o drzwi. – Skup się, bo zaraz zginiesz… - powiedział do siebie.

Teraz nie miał już wyjścia. Musiał wejść do środka i koniecznie poszukać alkoholu do przemycia ręki. Od tego, co mogło pływać w tym momencie po Krańcowie, gangrena była po prostu pewnikiem.

Przechodząc przez przestrzelone drzwi, ruszył zgodnie z panującą wśród weteranów zasadą na pierwsze piętro. Klatka, na którą wszedł, była zadbana i czysta. Do tego różniła znacząco się od typowych PRL-owskich potworków, jakie miał okazję oglądać zazwyczaj. Na górę prowadziły równiutkie schody wyłożone płytkami, rękę opierało się o poręcz imitującą lakierowane drewno, a piwnica miała oddzielną towarową windę. Wysoki standard bloku od razu rozwiał tajemnice działających zamków. Na szczęście mieszkanie które postanowił sprawdzić jako pierwsze, było otwarte.

Stając w progu luksusowej kawalerki, poczuł przez chwilę jakby przyszedł oglądać mieszkanie na sprzedaż. Wszystko ciągle jeszcze pachniało nowością i nie nosiło nawet pojedynczego śladu zużycia. Tylko niedziałający od dawna laptop rzucony na łóżko i kubek ze spleśniałą kawą na szklanym stoliku, zdradzały, że miejsce miało w Starym Świecie właściciela.

Rozglądając się pobieżnie po wnętrzu, Dziki szybko dostrzegł oszkloną witrynę z alkoholem, wiszącą na ścianie udającej ceglany mur. Pomiędzy butelkami wina o zagranicznych nazwach, dostrzegł wysoko procentowy rum.

– Nada się – szepnął do siebie, otwierając przezroczyste drzwiczki.

Po chwili znoszenia katuszy, odkażania alkoholem brudnej rany, zdecydował się poszukać jakiegoś opatrunku. Cały blok wyglądał na nieszabrowany, więc była spora szansa na znalezienia jakiejś apteczki albo chociaż bandaży. Gdy chciał już ruszyć w stronę łazienki, usłyszał jednak coś, od czego włosy zjeżyły mu się na głowie.

- Dawno nie miałam gości... – stwierdził delikatny kobiecy głos gdzieś od strony wejścia.

W tym momencie Dziki uświadomił sobie, że zapomniał o drugiej najważniejszej zasadzie Weterana – ‘’Zawsze zamykaj za sobą drzwi”.

Odwracając się powoli, dostrzegł stojącą w korytarzu Heterochromitkę. Dziewczyna, mimo że przemieniona w niewykształconą, była po prostu piękna. Miała brązowe włosy, które opadały jej na czoło zawadiacką grzywką. Jej twarz była gładka i zakończona delikatnie zarysowanym podbródkiem, a czerwieniejące na tle bladej skóry drobne usta, wykrzywione były w delikatny uśmiech.

Dziki musiał przyznać, że ten widok nieco go zmieszał. Wśród niewykształconych to Heterchromici najmniej różnili się od ludzi. Gdyby nie czarne oczy i obsesyjna rządzą zabijania, praktycznie nie dałoby się ich odróżnić od zwykłego Homo-Sapiens.

Po początkowym szoku lęk prawie natychmiast go opuścił. Wiedział, że to złudne odczucie, ale jakoś nie potrafił sobie wyobrazić zagrożenia ze strony niewykształconego, wyglądającego w ten sposób. Być może przez to, że jego nieświadoma część nie potrafiła zaakceptować prawdziwej natury istoty, zawołał do niej jak do człowieka. - Mam broń! Jeżeli nie chcesz zginąć, po prostu odpuść!

Heterochromitka popatrzyła się na niego swoimi czarnymi oczami, przekręcając przy tym delikatnie głowę. – Wiem, że masz broń... Wszyscy tacy jak ty ją mają...

- A ja wiem, że nie jesteście bezrozumni. Daj mi tylko opatrzyć ranę, a sobie stąd pójdę. Znajdę inne miejsce na noc – próbował przekonać istotę, chociaż nie wiedział czy ma to jakiś sens.

Herochromitka zrobiła w tym czasie krok do przodu. – To byłoby rozsądne…- powiedziała niespodziewanie. – ...ale jest w tobie coś czego nie potrafię zdzierżyć- wyszeptała, przysuwając się bliżej. - Coś co sprawia, że sama twoja obecność jest jak niekończący się świder wiercący moją czaszkę…- dodała zbliżając się do środka pokoju.

Dziki nie czekał dłużej i chwycił za pistolet. Istota zupełnie to zignorowała i podchodząc dalej, wykrzyczała. – Ja chcę po prostu żebyś umarł!

W tym momencie nastąpił atak. Heterochromitka rzuciła się do przodu wyciągając ręce, ale zamarła natychmiast gdy lufa pistoletu wbiła się jej w czoło. Niewykształcona stała przez chwilę zezując na broń, a Dziki spróbował nacisnąć spust. Ten nie drgnął jednak nawet o milimetr. Upadek na stopień albo zalanie wodą, musiały zablokować mechanizm.

- Czemu nie strzelasz? – spytała istota, wyraźnie zdziwiona, że wciąż żyje.

- Bo nie chcę – skłamał Dziki, którego palec poczerwieniał od bezowocnej próby naciśnięcia cyngla. – Podobasz mi się…

Na twarzy Heterochromitki zagościło coś, co przypominało konsternacje. – Podobam…- wyszeptała nie pewnie, podczas gdy Dziki zgniatał rękojeść.

Zacięta broń nie chciała jednak za żadne skarby wystrzelić.

Spodziewał się, że za chwilę poczuje ręce zaciskające mu się na krtani. Zamiast tego usłyszał jednak najbardziej szokujące zwierzenie, jakie kiedykolwiek padło prawdopodobnie z ust niewykształconego. - Mam czasem coś jak sen… Tylko, że ja nigdy nie śpię. Widzę obrazy przed swoimi oczami. Chłopaka...człowieka którego ściskam, a nie chcę zabić…

- To są chyba wspomnienia… - wyszeptał Dziki, zastanawiając się jak sięgnąć niepostrzeżenie po nóż.

Istota wydawała się mocno rozkojarzona. Wykorzystanie tego było jego jedyną szansą. Powoli opuścił pistolet nie odrywając wzroku od Heterochromitki, jednocześnie sięgając drugą ręką do kabury.

- Wspomnienia? – spytała nagle istota. – Nie mam żadnych wspomnień, tylko te obrazy… - stwierdziła i zrobiła coś zupełnie niespodziewanego.

Mijając rękę z bronią wtuliła się Dzikiemu w tors. Ten stanął jak sparaliżowany. Była to chyba ostatnia rzecz która mogła się teraz wydarzyć.

- Znam to uczucie chociaż nie wiem skąd - wyszeptała gładząc go po plecach chłodną dłonią. - Wiem jak to jest, czuć na włosach twój oddech, ale nie pamiętam czemu… Wiem, jak to było gdy w środku nie miałam pustki, ale teraz mam…

Wsłuchując się w to wyznanie, delikatnie opuścił prawą rękę. Miał zamiar wykorzystać moment, szybko wyrzucić broń i złapać za nóż. Nagle uścisk Hetorochromitki stał się mocniejszy. – Ty nie masz w środku pustki…To wciąż się w tobie jarzy… To coś czego nie znoszę…

Dziki poczuł jak jego żebra wyginają się. Zrezygnował z wyciągnięcia noża i zamiast tego uderzył w głowę istoty bokiem pistoletu. Chociaż cios wydawał mu się silni, a dziewczyna drobna, uderzenie nie zrobiło na niej wrażenia.

- KŁAMCA! – krzyknęła nagle, a jej uścisk stał się jeszcze mocniejszy.

Czując, że zaczyna mu brakować tchu uderzył po raz kolejny i kolejny. Rękojeść broni momentalnie pokryła się czarną posoką, ale istota nie odpuszczała. W tym momencie następny niewykształcony wyrósł jak spod ziemi, zapewne zwabiony hałasem jaki tu robili.

Ogromny Gospodarz który za życia musiał być fanatykiem podciągania na drążku, wpadł do mieszkania z wrzaskiem. Jego koszulka na ramiączka była podarta, a na torsie brakowało mu sporego kawałka skóry. W niekrwawiącej już ranie, widać było jego przerośnięty mięsień piersiowy. Przybyła istota chwyciła Heterochromitkę za kark i odrzuciła na bok jak szmacianą lalkę.

Wyzwolony Dziki chciał już uciekać, ale Gospodarz momentalnie skupił się na nim. Potężną dłonią złapał go szyję, pozbawiając dopiero co odzyskanego oddechu. Odruchowo spróbował uderzyć w zgięcie ręki, ale niewykształcony był tak silny, że jego przedramię nawet nie drgnęło. Zdesperowany złapał w końcu za nóż i wyszarpując go z kabury, pociągnął ostrzem po nadgarstku istoty. Gospodarz nie zważając na ból, przyciągnął go do siebie i uderzył czołem, momentalnie przymraczając. Dziki poczuł, że zaraz odpłynie. W tym momencie tylko Pierwotna Wola mogła go uratować, ale zamiast żądzy mordu, czuł tylko strach.

Nagle do dusiciela doskoczyła Heterochromitka. Wgryzając się w jego przedramię wysyczała przez zaciśnięte zęby. – ZOSTAW!

W pewnym momencie musiała chyba przegryźć ścięgna, bo uścisk się rozluźnił, a dłoń potwora zawisła bezwładnie.

Uwolniony Dziki chciał już uciekać w stronę wyjścia, ale w drzwiach dostrzegł kolejnego Gospodarza. Zawrócił więc natychmiast wybiegając na balkon.

W tym czasie jego oprawca chwycił Heterochromitkę za głowę, odrywając ją od swojej ręki razem z ogromnym kawałkiem mięsa. Chwilę po tym z wściekłym rykiem cisnął przemienioną dziewczyną o ścianę. Istota osunęła się jak bez życia, a Gospodarz natychmiast spojrzał w stronę Dzikiego, który stał już przy barierce balkonu.

Spoglądając przerażony w dół, próbował się przekonać, że musi skoczyć. Pierwsze piętro okazało się jednak znacznie wyższe niż wyobrażał sobie na początku. Nie potrafił zrozumieć jak weterani uważają, że można z niego uciekać w ten sposób.

Słysząc za plecami dźwięk tłuczonego szkła, zrozumiał, że nie może dłużej czekać. Biorąc głęboki oddech, przeskoczył na drugą stronę barierki, po czym zsunął się po niej, jak najniżej tylko mógł. Wisząc nogami na wysokości parteru, zbierał w sobie odwagę, by w końcu puścić. Gospodarz wyjrzał w tym czasie od góry, rozglądając się za nim. Dziki wiedział, że nie ma innego wyjścia. Zamykając oczy, odpadł od barierki.

Jego lot w dół nie trwał nawet sekundy. Niemal natychmiast poczuł jak uderza o zalany skwerek przed blokiem. Ból kostek, kolan i kręgosłupa po prostu go zamroczył. Oszołomiony runął na plecy, a brudna breja zaczęła zalewać mu uszy.

Ten nagły chłód na głowie nieco go otrzeźwił. Zaciskając z bólu zęby, usiadł wspierając się rękoma.

Tuż przed sobą zobaczył przestrzelone drzwi i klatkę, do której przed chwilą wchodził. Echo wydobywające się z niej świadczyło, że dwóch Gospodarzy i Heterochromitka, to nie byli jedyni niewykształceni w tym miejscu. Nim zdążył się poruszyć, w wejściu stanęła grupa Gospodarzy. W tym ten, który próbował udusić go na górze.

Dziki popatrzył na nich przestraszony. Szybko uświadomił sobie jednak, że Gospodarze poza nocą latarni nie mieli zwyczaju opuszczać miejsca swojego zamieszkania. Podnosząc się powoli, poczuł wodę, wlewającą się przez niezapiętą kurtkę do wnętrza jego spodni. – Cudownie… - westchnął, spoglądając w niebo, które zdążyło w tym czasie zrobić się granatowe.

Gdy miał już ruszać dalej, usłyszał pluśnięcie, które naprawdę mocno go zaniepokoiło. Spoglądając w stronę klatki, dostrzegł jak jeden z Gospodarzy, zaczyna wystawiać nogę na skwerek.

– Nie... KURWA NIE!!! - przeklął, czując przelewającą mu się w środku rozpacz.

Gospodarze widząc co robi ich kompan, zaczęli przepychać się chwilę przed wejściem. W końcu jeden z nich został w trakcie tej szamotaniny wyrzucony na zewnątrz. Istota stanęła jak zamrożona, ale Dziki nie czekał na dalszy ciąg wydarzeń. Obracając się w stronę miasta, chciał po prostu uciec. Gdy jednak spróbował biec, jego kostki przeszył tak rozdzierający ból, że po raz kolejny wylądował w wodzie.

W tym momencie po prostu się przeraził. Jego broń nie działała, był zbyt słaby, by walczyć, a bojąc się jak teraz, nie miał szans przebudzić swojej Pierwotnej Woli. Po raz kolejny zrozumiał, że śmierć wyciąga po niego ręce. Serce waliło mu jak oszalałe, a do oczu nabiegły łzy bezsilności. Wtedy też stało się coś dziwnego. Mimo że nie wykrzesał z siebie najmniejszej żądzy mordu, zaczął odczuwać błędy. Strach, który go owładnął był dość silny, by otworzyć mu furtkę do korzystania z nich. Było to jednak coś sprzecznego z jego Pierwotną Wolą. Strachu nijak nie dało się wpisać w emocję pokrewną, jego żądzy zabijania. Przed takimi sytuacjami przestrzegał go zresztą Pierwszy, tłumacząc, że prowadzą prosto do rozmycia... ale czy miał teraz inne wyjście?

Gospodarze wybiegali z klatki. Słyszał, że są coraz bliżej. Teraz to był wybór między rozerwaniem przez niewykształconych natychmiast albo rozmyciem od defektu później. Dziki wybrał ''później”.

Podnosząc się na nogi, dał się ponieść tej ''niewłaściwej'' Woli. Ból minął niemal natychmiast, a do przodu wystrzelił z taką szybkością, jakby był sportowym motocyklem.

Przebiegając błyskawicznie przez dwie ulice, poczuł mimo wszystko, że za chwilę nie da rady. Odpalenie się błędów rozbudziło w nim nadzieję, a ta niemal natychmiast zwalczyła strach. Gospodarze jednak nie odpuszczali. Rozglądając się po okolicy, szukał jakiegokolwiek miejsca, by móc się schronić chociaż przez chwilę. Wtedy do jego uszu dobiegł odgłos wystrzałów. Ponieważ uciekał właściwie na oślep, nie zauważył nawet, że zbliżył się do Bajkolandi. To mogła być jego szansa. Wybiegając spomiędzy bloków na główną drogę, ruszył prosto w kierunku Faktorii Siwego.

Im bliżej celu był, tym głośniejsze stawały się wystrzały. Faktoria musiała w tym momencie odpierać naprawdę potężny atak. Z oddali dostrzegał już jej dach i rozbłyski na tle ciemnego nieba. Po kilku kolejnych sekundach wypadł na ulicę pełną niewykształconych. Ze świetlików budynku wystawały lufy karabinów, ostrzeliwując salwami okolicę.

Gdy był zaledwie kilka metrów od Bajkolandii, usłyszał w głowie przeraźliwy gwizd. Wiedział już, że nie ma w sobie dość silnych emocji, by pobudzać wolę, a mimo to ciągle używa błędów. Teraz groziło mu już natychmiastowe rozmycie. Przemykając między niewykształconymi, doskoczył do drzwi, waląc w nie pięściami. – SIWY! TU DZIKI! WPUŚĆ MNIE! SŁYSZYSZ! WPUŚĆ!

Nikt mu nie odpowiedział, nie słyszał też nikogo po drugiej stronie drzwi. Może go nie usłyszeli? Odgłosy broni wypełniały okolice. Gwizd w głowie nasilał się, Dziki czuł się dokładnie tak jak tuż przed błyskiem. Z ledwością utrzymywał przytomność, a ostatkiem sił ledwo już uderzał we wrota. - Siwy... Wpuść...Mnie!

Gospodarze, którzy ścigali go od bloku, nie zgubili się wcale w panującym chaosie. Podążając jego śladami, jak po sznurku ruszyli w stronę wejścia. Opierając plecy o metalowe drzwi, osunął się powoli w wodę. Ostatnim przebłyskiem świadomości, zobaczył przed sobą Zjawę. - Dlaczego przed śmiercią widzę akurat ciebie? - wyszeptał.

- Zamknij się!- krzyknęła dziewczyna, a Dziki zobaczył przed oczami błysk.

***

Gdy do Dzikiego wróciła w końcu świadomość, nie był nawet w stanie otworzyć oczu. Nad swoją głową usłyszał podenerwowane rozmowy.

- Wiedziałeś o tym? - spytał jakiś znajomy męski głos.

Po chwili poczuł, jak ktoś podnosi przykrywającą go kołdrę.

- Nie... nigdy nic mi nie mówił...- odparł przesłodzony ton, bez wątpienia należący do Siwego.

- Ja wiedziałam! - krzyknęła Zjawa. - Ma,to na co zasłużył! Idiota pieprzony! I pomyśleć, że się dla tego palanta tyle razy narażałam...

- Nie bądź dla niego zbyt surowa moja droga - skarcił ją właściciel Faktorii. - Pamiętaj, że trwa zawieszenie broni. Obecnie to nie Daniel i Armia są naszym zmartwieniem.

- Siwy ma rację Zjawo - stwierdził znajomy głos z początku. - Świat nie wygląda już tak, jak w momencie bitwy pod cegielnią. Dzikiemu trudno się akurat dziwić, że chciał walczyć z Zarzeczem...

- Ty nie byłeś z nami na Zarzeczu i nie widziałeś co tam odpierdalał! Za samo to powinnam go była zostawić za tymi drzwiami! - warknęła dziewczyna.

Dziki nie miał dłużej zamiaru udawać, że wciąż jest nieprzytomny. Otworzył powoli oczy i natychmiast zauważył, że leży w swojej dawnej kwaterze, którą zajmował gdy pracował w Faktorii. Tuż nad jego łóżkiem stały trzy postacie. Właścicielem znajomego męskiego głosu, okazał się były lider Wspólnoty, Krzak.

- O zdrajca się przebudził...- stwierdziła ironicznie Zjawa. - Jak się czujesz? Podać herbatkę? Kaczkę? A może piąchę w mordę?

- Uspokój się... - westchnął Krzak, kręcąc głową na swoja towarzyszkę.

Ta czując, chyba że nie zarazi pozostałych swoją niechęcią, podniosła się i wyszła obrażona z pokoju. Gdy tylko Zjawa opuściła pomieszczenie, Siwy położył Dzikiemu rękę na czole, a Krzak spytał. - Dziki, to teraz już poważnie jak się czujesz?

Ten dopiero teraz uświadomił sobie, że jak na to, co przeszedł nie było z nim wcale źle. Po dwukrotnym duszeniu, upadku z pierwszego piętra i nadużywaniu Pierwotnej Woli, powinien w najlepszym przypadku wić się teraz bólach. Z jakiegoś powodu nie czuł jednak nawet delikatnego dyskomfortu. Myśląc o tym chwilę dłużej, z przerażeniem stwierdził, że tak naprawdę nic nie czuje.

Podrywając się na łóżku, zerwał z siebie kołdrę i dostrzegł coś, od czego go zmroziło. Był niemal całkiem pokryty defektem. Jego brzuch był idealnie gładki, nie miał na nim pępka, sutków, ani chociaż jednego włosa. Stopy miał ledwo zarysowane jak u plastykowej lalki i to jednej z tych tańszych. Na palcach rąk nie ostały mu się też żadne paznokcie.

- Co z moją twarzą? - spytał natychmiast.

- Na szczęście jest wyraźna skarbie - westchnął Siwy, podając mu lusterko. - To by była dopiero strata, gdyby ta piękna buźka się rozpłynęła.

Dziki spoglądając w swoje odbicie odetchnął ciężko. - Przynajmniej ubrany wciąż jeszcze mogę uchodzić za ''człowieka”.

- Co się właściwie stało? - spytał Krzak.

Dziki podrapał się nieczułą ręką po głowie. - Wpadłem w sytuację bez wyjścia i użyłem błędów żeby się ratować...

Siwy i Krzak popatrzyli na siebie znacząco. - Myślę, że większość chorujących na defekt uraczyłaby nas podobną historią - stwierdził właściciel Faktorii. - Nie mniej skarbie, dlaczego jesteś jak Dix? Chyba nie powiesz, że złapałeś to od niej? - spytał po chwili z odrazą.

- Nie...- odparł Dziki. - Sam się tak urządziłem...

Teraz gdy już trochę oprzytomniał, doszło do niego co nie pasowało mu w całej tej sytuacji. - Krzaku co tu właściwie robicie? Ty i Zjawa? - spytał, szczerze zdziwiony.

- To przez Rozbłysk. Sojusz Bloków mocno oberwał. Boruta wysłał nas, żebyśmy kupili u Siwego zaopatrzenie by jakoś przetrwać najbliższych kilka dni. Gdy tu dotarliśmy zaatakowali Gospodarze - wyjaśnił pośpiesznie mężczyzna. - A ty? Co tu robisz? Chyba Daniel nie planuje tu czegoś głupiego? - spytał podejrzliwie, wpatrując się w Dzikiego jakby chciał wyczytać czy powie prawdę.

- Nie! Jestem po tej stronie miasta z własnej woli. Byłem sprawdzić co z Mike'm i pozostałymi...- wyjaśnił natychmiast.

Był to chyba pierwszy moment w którym poczuł wstyd, z powodu przyłączenia się do Armii. Krzak był jedną z tych osób, które szanował ponad wszystko. Rozczarowane spojrzenie byłego lidera, byłoby dla niego niewyobrażalną karą. Na szczęście dużo bardziej od wyrzucania nowej przynależności Dzikiego, mężczyzna zainteresował się swoim byłym towarzyszem.

- Kontaktowałeś się Mike'm? Co z nim? Co z chłopakami? - spytał przejęty, całkiem zapominając o podejrzeniach sprzed chwili.

- Skontaktowaliśmy się przez radio. Były straszne zakłócenia, ale chyba wszystko z nimi w porządku... - odparł Dziki.

Krzak słysząc to odetchnął z ulgą, przez jego twarz przebiegł też prawie niezauważalny uśmiech. Dziki pomyślał, że warto byłoby wspomnieć mu o jeszcze jednej rzeczy. - Za to Wspólnota nie ma się już tak dobrze...

- Słyszeliśmy ploteczki przez radio - wtrącił Siwy.- Naprawdę jest tak źle jak mówią?

- Wspólnoty nie ma - westchnął Dziki. - Mury są zniszczone, a większość ludzi uciekła. Szara na spółkę z Defektem zabunkrowali się w jednym z budynków i zajmują się rannymi...

Krzak słysząc to próbował zachować kamienną twarz, ale jego oczy zrobiły się przez chwilę całkiem puste. Mimo, że mężczyzna został skazany na banicje, budował Wspólnotę własnymi rękoma. Wiadomość o jej zniszczeniu musiała nim wewnętrznie wstrząsnąć.

- Siwy, wygląda na to, że będziemy u ciebie gościć do rana - stwierdził Krzak siląc się na chłodny rzeczowy ton, ale żal dało się usłyszeć gdzieś w głębi jego głosu. - Skoro już ze Zjawą dokładamy ci się do trzech, pozwolę sobie wziąć na siebie chociaż nocną wartę. Niech twoi chłopcy trochę odpoczną, dam wam znać jeśli coś będzie nie tak - zaproponował, podnosząc się. - Wracaj do zdrowia Dziki - dodał na koniec i wyszedł z pomieszczenia.

- Ty też odpoczywaj skarbie...- westchnął Siwy. - Gdybyś czegoś potrzebował, kredycik masz u mnie zawsze otwarty.

- Siwy...- zagadnął Dziki. - Jest właściwie jedna sprawa, tylko nie bardzo mam ci teraz czym zapłacić...

- Mów skarbie - zachęcił go właściciel Faktorii.

- Mój pistolet się zaciął. Chyba coś jest nie tak z mechanizmem...

Siwy zerknął na komodę, gdzie poskładane były rzeczy Dzikiego. Biorąc kaburę do ręki wyciągnął z niej broń. - Nie przejmuj się tym skarbie. Zaraz dam go któremuś z chłopców, żeby się przyjrzał co jest nie tak. A ty spróbuj się przespać...

Gdy tylko właściciel faktorii wyszedł z pomieszczenia, Dziki ułożył się na boku. Z jakiegoś powodu w ogóle nie był jednak zmęczony. Poleżał kilka minut z zamkniętymi oczami, a do jego mózgu powoli docierał stan, w jakim się znalazł. Większość jego ciała była jak odrętwiałą. Nie czuł bólu, chłodu, otulającej go kołdry, zupełnie nic. Nie mogąc znieść tej świadomości, poderwał się z łóżka i zaczął chodzić po pokoju. To powodowało jeszcze większy dyskomfort. Ponieważ tylko głowa i szyja nie były pokryte defektem, czuł się jak świadomy balonik przyczepiony do obcego ciała, które wykonywało po prostu jego polecenia.

Podchodząc do swoich rzeczy, dostrzegł kaburę z nożem. Wyciągając ostrze usiadł z powrotem na łóżku, po czym zaczął wiercić sobie dziurę w nodze. - No dalej...- wyszeptał, wpychając czubek noża co raz głębiej. - Przecież tam musi coś być...

Ostrze weszło jednak gładko, nie wywołując przy tym żadnego odczucia. Gdy tylko je wyciągnął, nie krwawiąca rana natychmiast się zarosła. - Świetnie...- warknął.

Czyli od ciężkiego defektu dzieliło go już naprawdę nie wiele. Zastanawiał się mimo wszystko, czy przez wpływ Białego, ma trochę więcej czasu, niż pozostali cierpiący na te chorobę. Czy może tak jak u Dix, jeśli nie będzie używał błędów, defekt się nie posunie? Wiedział, że na to pytanie nie uzyska natychmiastowej odpowiedzi. By trochę uciec myślami, postanowił, że zamiast bezsensownie leżeć na łóżku, przejdzie się po faktorii.

Gdy wyszedł na główną halę, większość pracowników spała. Od strony warsztatu dochodziły co prawda jakieś pojedyncze dźwięki, ale nie był to harmider jaki panował tu zazwyczaj. Mijając część handlową, przeszedł po prowizorycznych rusztowaniach do świetlików nad dachem. Tam dostrzegł Zjawę wpatrującą się przez okno.

- Jeżeli nie chcesz oberwać, to lepiej stąd zjeżdżaj - warknęła dziewczyna, nie zaszczycając go nawet spojrzeniem.

Dziki opuścił ze wstydem głowę. Zjawa może nie zaliczała się nigdy do jego przyjaciół, ale na Zarzeczu wyratowała go z niejednej opresji. Właściwie, gdyby nie ona, sam nie był pewien, czy daliby radę uratować Oli. Słysząc, z jaką pogardą się do niego odnosi, poczuł się naprawdę źle. - Wiem, że zawiodłem...

- To dobrze, że jesteś tego świadomy - wtrąciła dziewczyna, spoglądając na niego z wyrzutem. - Wiesz co? Gdyby ktoś zaryzykował dla mnie tyle, ile Pierwszy zaryzykował dla ciebie... Ja nigdy... NIGDY bym go nie zawiodła!

Dziki podszedł, siadając obok niej. - Wiem... Myślisz, że nie jest mi wstyd?

- Myślę, że nie - odparła dziewczyna. - Myślę, że ty uważasz, że miałeś do tego prawo. Zauważyłam to już, że uwielbiasz się usprawiedliwiać. I pomyśleć, że on miał cię za dobrego człowieka... Zresztą ja też miałam...- prychnęła, rzucając kawałkiem oderwanego ocieplenia o szybę.

- Byłem dobrym człowiekiem, to ten świat...- zaczął tłumaczyć się Dziki.

- Ten świat, ten świat... Wymówki i wymówki. Słuchałeś w ogóle tego, co mówił do ciebie Pierwszy? Jakby przewidywał, że ci odpierdoli... Wiesz co? Ja nie jestem dobrą osobą! A mimo tego, nie zabiłam nikogo, kogo nie musiałam! Nie bawiłam się w niczyjego sędziego i kata! Ba Boruta chciał dla mnie wypruć flaki z Lance'a, ale go powstrzymałam. Mimo tego, że zostawił mnie na śmierć...

Dziki popatrzył przez okno. Lampy faktorii oświetlały drogę, na której leżały ciała niewykształconych. Ten widok przywiódł mu na myśl światła garażu, pokrywające blaskiem trupy ludzi, zabitych przez niego tej feralnej nocy. - Ty jesteś dobrą osobą...- wyszeptał w końcu. - Tak jak Pierwszy jest dobry... Z naszej trójki tam, to ja byłem tym złym - stwierdził rozgoryczony. - Wiesz co? Czasem zastanawiam się, czy ja naprawdę kiedykolwiek byłem dobrą osobą... Czy po prostu byłem taki bo tego mnie nauczono... Nie mniej źle mi z tym, że was zawiodłem. Przykro mi, że nie byłem wtedy w stanie żałować się Elemisa, przykro mi, że was naraziłem... przepraszam... - wyszeptał, Dziki a łzy mimowolnie nabiegły mu do oczu.

Widząc to mina dziewczyny nieco złagodniała.- Ech. Może pod tą warstwą głupoty, kurewstwa i użalania się nad sobą, jest jeszcze kawałek człowieka - westchnęła. - Jak się w ogóle trzyma Oli? - spytała, zmieniając temat.

- Gdy ostatni raz ją widziałem, nie było dobrze. To co stało się na Zarzeczu, po prostu ją zniszczyło - odparł Dziki, czując gorycz w gardle.

- Szkoda mi jej. Z tego co słyszałam to była fajna dziewczyna. Nie zasłużyła sobie na to... nie wyobrażam sobie jaka dziewczyna w ogóle by na to zasłużyła - stwierdziła Zjawa, opuszczając na chwilę głowę. - A tobie co odbiło z tą Armią? - spytała po chwili.

- Chciałem walczyć z Zarzeczem, a nikt inny się nie kwapił.- odparł Dziki.

- Bo każdy liczył, że wykrwawią się razem z Armią. Gdybyś trochę poczekał, znalazło by się więcej miejsc. Boruta już zaczął szykować ludzi do obrony... - zaczęła pewnie, po chwili jednak spuściła z tonu. - Tylko teraz się to trochę pokrzyżowało.

- Przez Rozbłysk? - spytał Dziki.

- Ta... Dostaliśmy przez niego po dupie. Mam przynajmniej nadzieję, że Daniel oberwał równie mocno - dodała z wyraźną nadzieją.

- Zawiodę cie, ale nie. H- Market jest właściwie nietknięty. To już ataki z Zarzecza przyniosły większe straty. Martwić się jednak nie musicie, Daniel jest obecnie tak skoncentrowany na Zarzeczu, że nie dba o nic innego... - stwierdził pewnie Dziki.

W tym momencie dźwięk wystrzału dochodzący z zewnątrz przerwał ich rozmowę. Oboje zeskoczyli z rusztowania na dół i pobiegli w stronę wejścia.

- Krzaku, co się dzieje? Znowu atakują? - spytała natychmiast dziewczyna.

- Nie mam pojęcia.- odparł mężczyzna. - Ktoś strzelił pod drzwiami...

Nagle ów ''ktoś'' zapukał do wrót faktorii. Siwy pojawił się po chwili z postawionymi na nogi Grobelnymi. Uzbrojeni w pistolety maszynowe mężczyźni wymierzyli natychmiast w stronę drzwi.

- Kim jesteś? - zawołał Siwy, nie próbując nawet brzmieć w swój cukierkowy sposób.

- Człowiekiem - odparł głos za drzwiami.

- Mnie to nie uspokoiło - stwierdził Krzak. - Chcesz żebym otworzył? - zapytał właściciela faktorii.

- A jeżeli to ktoś z Zarzecza... - stwierdził niepewnie Siwy. - Odejdź! Wiesz, że obecnie trudno odróżnić przyjaciela od wroga. Nie wpuszczamy nikogo obcego.

- Nie jestem dla ciebie obcy...- zawołała postać za drzwiami. - Bo handlowałem z tobą, zanim ktokolwiek inny handlował...

- O jejciu...- zawołał Siwy.

Po chwili zupełnie niespodziewanie doskoczył do drzwi, żeby je otworzyć.

Tajemniczy przybysz wszedł do środka, wywołując nie małe poruszenie.

Zjawa która stała na przodzie dobiegła do niego, rzucając mu się na szyję. - PIERWSZY! - zawołała, po chwili jednak odskakując jak oparzona. - Przepraszam... Zapomniałam, że jesteś z tych niedotykalskich.

- Ciebie też dobrze widzieć całą - odparł, kładąc dziewczynie rękę na ramieniu.

***

Pierwszy siedział u szczytu stołu. Obok niego zgromadziła się większość personelu faktorii. Dla wielu z nich mężczyzna był postacią wręcz legendarną. Niektórzy szeptali do siebie wskazując palcem na jego uniform. Inni przyglądali się jego broni, a mężczyzna miał na sobie istny arsenał. Dzikiego zastanawiało zaś, co skłoniło jego kompana do pojawienia się w ''publicznym'' jak nie patrzeć miejscu. Podobne pytania musiały krążyć w głowie Krzaka, bo przyglądał się gościowi badawczo nie mówiąc ani słowa.

Siwy wyszedł w tym czasie z magazynu stawiając na stole czarną kawę. - Bez cukru i mocna, tak jak lubiłeś...- zapiał, dosiadając się do stołu.

- Nie przyszedłem na kawę, ale chyba nie odmówię - stwierdził Pierwszy zsuwając maskę.

To był ten moment w którym większość ludzi spotykał największy zawód. Legendy jakie krążyły o jego osobie sprawiały, że wszyscy wyobrażali go sobie jako kwadratoszczękiego supermena. Tym czasem Pierwszy miał w istocie twarz styraną i wiecznie zmęczoną. Nie było więc nic dziwnego w tym, że większość szeptów jakie wyłapał Dziki wśród pracowników Faktorii, brzmiało – To naprawdę jest Pierwszy?

Mężczyzna złapał łyk kawy, a jego oczy otworzyły się szerzej. Siwy który wpatrywał się w niego z mieszaniną lęku i niepewności spytał w końcu. - To co cię właściwie sprowadza?

To był dla Dzikiego drugi szok. Siwy rozmawiał z Pierwszym całkiem normalnie, zwyczajnym głosem, bez zmiękczania wyrazów...

Przybysz złapał kolejny łyk kawy nim odpowiedział w końcu. - Mam coś do przekazania dla całego Centrum i w sumie to nawet dobrze się złożyło, że są tu ludzie Sojuszu Bloków. Oszczędzi mi to drogi. - stwierdził, naciągając maskę na twarz.

- Co takiego chcesz przekazać? - spytał Krzak, spoglądając badawczo na mężczyznę.

- To na co musicie się wszyscy przygotować... - westchnął Pierwszy, prostując się na krześle. - Dawno temu obiecałem sobie, że nie zaingeruję już w żadną sprawę związaną z Krańcowem. Miałem już dość zbierania negatywnych konsekwencji każdego działania, które wsparłem swoimi czynami. Nowy Świat jest dostatecznie mrocznym miejscem bez mojego udziału.

- Słabo ci to nie ingerowanie wychodzi...- wtrąciła Zjawa, uśmiechając się.

- Zauważyłem...- odparł Pierwszy. - Dlatego, też jestem tu dzisiaj, by wyjaśnić wam, dlaczego musicie się wszyscy zjednoczyć.

- Wszyscy? - dopytał Krzak. - Mógłbyś być bardziej precyzyjny?

Pierwszy popatrzył na niego przez szkła w masce. - Dokładnie, wszyscy... Armia Daniela, Sojusz Bloków, Faktoria Siwego i Grobelni, Wolni Weterani, Myśliwi z Lasu Ludzi i każda inna grupa jaka istnieje w Centrum. To dla was kwestia przeżycia...

Siwy podniósł znacząco jedną brew, a Krzak popatrzył na mężczyznę ironicznie.- Żeby do tego doszło, musiałby się zdarzyć cud - stwierdził rzeczowo. - Nawet frakcje które nie walczą ze sobą, nie mają w zwyczaju nawiązywać trwałej współpracy. Natomiast przekonać kogoś do narażenia się i walki to coś niemożliwego.

Pierwszy kiwnął głową na znak, że rozumie. - Wiem, ale wszyscy muszą się dowiedzieć, że to co się stało podczas ostatniego błysku, to nie był przypadek. Zasady panujące w świecie nie zmieniły się od tak. Stoi za tym najpotężniejszy użytkownik błędów po stronie Zarzecza, Smutny.

- Co? - wykrzyknęli jednocześnie Dziki i Zjawa. - To jego sprawka?

- Tak, wygląda na to, że udało mu się przejąć kontrolę nad Błyskiem...- odparł Pierwszy.

- Jak to w ogóle możliwe...- spytał przerażony Siwy.

- Błysk to błąd jak każdy inny, więc można na niego wpłynąć dostatecznie Potężną Pierwotną wolą - odparł mu zamaskowany mężczyzna. - To, co widzieliście ostatnio, to był jedynie przedsmak tego, co czeka nas tutaj w przyszłości. Smutny dopiero się uczył. Poza tym chciał wykorzystać fakt połączenia się Centrum i Zarzecza, by usunąć nieprzyjemne zasady panujące po tamtej stronie. Miał więc ograniczony czas, a mimo to zdołał zniszczyć ogromną część miasta i sprawić, że nasi niewykształceni łamią zasady, na których się tu wychowaliśmy. W czasie następnego Błysku, gdy będzie już mógł skupić się tylko na nas, Centralne Krańcowo zostanie zniszczone...

Słuchacze zamarli. Krzak spuścił głowę pogrążając się w zadumie, Zjawa zasłoniła usta nie kryjąc nawet przerażenia, Siwy pobladł zupełnie wpatrując się bezmyślnie w stolik.

- Mamy w ogóle jakieś szansę? - spytał Krzak.

- Jedną. Wasz wspólny atak na centrum i zabicie Smutnego...- odpowiedział natychmiast Pierwszy.

- Jeżeli jest tak potężny jak mówisz, czy to w ogóle możliwe? - dopytała Zjawa.

- Znam tylko jedną osobę która może tego dokonać, Daniela. On nie ruszy się jednak nawet o krok, jeśli będzie myślał, że mu zagrażacie - odparł Pierwszy.

- Daniel podejmie się współpracy? Ostatnio nie wyglądał jakby interesował go sojusz z nami...- zripostował mu Krzak.

- Przekonam go do niej. Jutro rano wrócę razem z Dzikim do Strefy Głodu. W tym czasie wy musicie roznieść wieść dalej. Każdy z Centrum musi zrozumieć, że albo weźmie w tym udział albo wszyscy zginiecie...

- Chyba zginiemy - wtrącił Siwy.

- Smutny nie podniesie na Pierwszego ręki - wtrąciła Zjawa. - Bo drugą osobą która mogłaby go pokonać jest właśnie Pierwszy.

Wszyscy spojrzeli teraz na mężczyznę. - Czemu więc ty nie pójdziesz z nami? Ludzie chętniej ruszą do boju z legendą Krańcowa przy boku, niż z Danielem którego nienawidzą. Sama wzmianka o tobie może nakłonić rzeszę ludzi do współpracy...Chyba się nie boisz? - spytał podejrzliwie Krzak.

- Przez zależności woli nie jestem w stanie zacząć z kimś walki, a Smutny jest tego świadom i nigdy nie zaatakuje mnie pierwszy... Zresztą, ja mogę zawsze uciec z Centrum. Próbuję pomóc wam, ale nie mam zamiaru za was walczyć...- odparł chłodno mężczyzna.

- Czyli albo przekonamy wszystkich ludzi w Centrum do Współpracy, albo cały nasz świat legnie w gruzach - stwierdził Siwy.

- Mniej więcej... Oczywiście nie mówię, że wszyscy mają podporządkować się Danielowi. To byłoby nawet nierozsądne i doprowadziło do innego rodzaju tyrani. Moglibyście jednak zaatakować Zarzecze w tym samym czasie. Jeden atak na różne miasta, bez szczególnego pomagania sobie. Tak by Armia była w stanie dotrzeć do Magistratu. Na to chyba ludzie w Centrum będą w stanie przystać...

Słysząc słowa Pierwszego wszyscy zgromadzeni opuścili głowy w geście utraconej nadziei.

- Bez względu na wszystko Armia musi wyruszyć. Czas mamy tylko do następnego Błysku...- dodał na koniec.

Rozdział XIV – Jednoczący

Pierwszy planował wyruszyć do Strefy Głodu, gdy tylko zacznie świtać. Jego plany pokrzyżował jednak Siwy, który chciał za wszelką cenę odegrać rolę dobrego gospodarza. Z tego powodu wszyscy goszczący tej nocy w faktorii, zostali delikatnie ''przymuszeni'' do zjedzenia wspólnego śniadania z jej właścicielem.

Mimo że przy stole nie brakowało niczego, trudno było wykrzesać jedzącym, chociaż odrobinę entuzjazmu. Wczorajsze słowa Pierwszego krążyły w głowie zebranych ludzi, odbierając całą przyjemność, jaką można było mieć z posiłku.

Krzak zajmujący miejsce u szczytu stołu pogrążył się w zadumie, za pewne układając w głowie jak przekonać lidera Sojuszu Bloków, do synchronicznego ataku na tamtą stronę.

Zjawa w tym czasie rzucała niepewne spojrzenia w stronę Pierwszego, chcąc prawdopodobnie zacząć z nim jakąś rozmowę. Mężczyzna wpatrywał się jednak w kubek z kawą, nawet na chwile nie nawiązując z nią kontaktu wzrokowego.

Siwy, który zgromadził ich razem, próbował co prawda kilka razy podjąć jakiś temat. Opowiadał przez chwilę o nowych projektach warsztatu, o pierwszej w pełni autorskiej broni, jaką stworzyli. Nikt jednak nie kwapił się, by pociągnąć rozmowę dalej.

Panująca cisza dała Dzikiemu okazję, do spokojnego przetestowania co tak właściwie stało się z jego ciałem. Biorąc do ust kawałek suszonej wołowiny, wciąż był w stanie poczuć jej smak. Gdy jednak pogryzione jedzenie zaczęło spadać w głąb przełyku, miał wrażenie, jakby zginęło w próżni. Mocno solone mięso natychmiast wywołało u niego uczucie suchości w ustach. Gasząc pragnienie, bez problemu wypił całą butelkę wody, nie odczuwając z tego powodu żadnego dyskomfortu.

Pierwszy musiał kątem oka zauważyć, jak po każdej połkniętej rzeczy obserwuje swoje ciało. Skupiając przez chwilę wzrok, na jego pozbawionej paznokci dłoni spytał natychmiast. - Jak bardzo się pogorszyło?

- Jego już prawie nie ma! - odpowiedziała natychmiast Zjawa, która usilnie starała się zwrócić uwagę weterana.

Pierwszy odetchnął ciężko, spoglądając z żalem na swojego dawnego kompana. - Pokaż...

Dziki podwinął koszulkę, ukazując swój gładki brzuch, a oczy obserwującego go mężczyzny rozszerzyły się. - Mam przynajmniej nadzieję, że to była sytuacja, z której nie dałbyś rady uciec w inny sposób... - podsumował.

- Nie - odparł Dziki. - To był wybór między tym, a pewną śmiercią.

- Rozumiem...- westchnął Pierwszy. - Nie jestem specjalistą od defektu. Dix mogłaby ci powiedzieć w tej sprawie znacznie więcej... Wiem tylko tyle, że przy ciężkim defekcie nie ma się już organów, tylko coś określają ''funkcjonalną biomasą''. Nie będziesz więcej odczuwał głodu, ale musisz się odżywiać. Jeżeli przestaniesz jeść, zaczniesz ''przepalać'' swoje ciało i osłabniesz...

Dziki skinął głową. Podobne podejrzenia krążyły mu w głowie od samego rana. Gdy kilka razy przebywał w Wieży, widział jak Defektowcy, jadali regularne sowite posiłki. Choroba nie zmieniała fizjologi do tego stopnia, by mogli żywić się powietrzem.

- Nie pogorszy mu się? - spytał nagle Siwy, podłapując temat - Można coś jeszcze z tym zrobić.

Właściciel Faktorii wciąż nie wrócił do swojego przesłodzonego głosu.

- Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie. - stwierdził Pierwszy, spoglądając z przejęciem na Dzikiego. - Na pewno dalsze używanie błędów, nie będzie obojętne dla jego ciała. Czy jednak abstynencja pomoże? Albo wyhamuję postęp choroby? Tego też nie wiem. W wypadku normalnego defektu nie korzystanie z Pierwotnej Woli przyśpiesza rozmycie... ale to nie jest jego zwykła postać.

Dziki opuścił głowę. Słowa mężczyzny mimowolnie go przytłoczyły. Gdy myślał o tym, jak przebiega jego choroba, wolał raczej wyobrażać sobie scenariusz podobny do Dix. Chciał mieć nadzieję, że tak jak dziewczyna, unikając nadużywania błędów, zatrzyma się na obecnym etapie, nie pogarszając już swojego stanu. Ich defekt pochodził jednak z dwóch różnych źródeł. Dix została nie jako zakażona przez błąd w zakładach chemicznych. Dziki zaś rozmywał się przez nadużywanie Pierwotnej Woli, a do postaci niecałkowitego rozmycia, sprowadził go lekarz z Garażu. Były to więc dwa zupełnie inne przypadki, które ciężko było do siebie porównywać.

Temat defektu zszedł, jednak na drugi tor, bo do rozmowy wtrącił się Krzak. - Pierwszy, mogę ci zadać pytanie?

Mężczyzna skinął głową, skupiając się natychmiast na byłym liderze Wspólnoty.

- Co, jeśli nie uda nam się przekonać ludzi do tego, o czym mówiłeś? Jeżeli znowu większość uzna, że ''jakoś to będzie'' albo '' niech inni się mieszają, ja nie muszę''. Nawet gdy byłem liderem Wspólnoty, mimo wszystkich swoich starań, nie potrafiłem wykorzenić z jej mieszkańców tego podejścia. - powiedział Krzak z wyraźnym żalem. - Gdy Ręka Olbrzyma atakowała weteranów, śmierć groziła wszystkim w równym stopniu, a mimo to do Wilka przyłączyła się garstka osób. Gdyby nie Dix chcąca ratować Dzikiego oraz Grobelni, którzy chcieli się dozbroić zdobyczną bronią, nie wiem, czy pod cegielnią byłoby nas dziesięcioro.

Pierwszy słysząc to, cmoknął ustami. - Ignorancja jest domeną żyjącego obecnie pokolenia. Chyba właśnie dlatego w Starym Świecie ten kraj to była równia pochyła. Potrafiliśmy do krwi rżnąć się z sąsiadem o każdą głupotę... Gdy jednak przychodziło do zrobienia z czymś porządku, każdy patrzył tylko, na każdego licząc, że kto inny weźmie sprawy w swoje ręce. Tym bardziej utwierdza mnie to w przekonaniu, że nie chcę walczyć i ginąć za ogół... Tak właściwie nie chciałem już narażać się dla nikogo... Skoro jednak złośliwy los, postawił na mojej drodze kolejnych ludzi, których los nie jest mi obojętny, zrobię co mogę by im pomóc... Choćbym musiał na własnych barkach wyciągnąć ich z tego miasta za Strefę zamarcia...

- Łapię się do nieobojętnych? - wtrąciła Zjawa. - Czy muszę ci najpierw pokazać cycki.

Pierwszy słysząc tę niemoralną propozycję, wzniósł zażenowany oczy do góry. - Wystarczy, że nie będziesz więcej pod pijać mi zupy... Nie mniej ucieczka z Krańcowa to ostateczność. Nie wiem, co spotkalibyśmy po tamtej stronie. Może świat jeszcze gorszy niż jakiś czas temu Zarzecze... Może miejsce, w którym w ogóle nie dałoby rady żyć...

Siwy słysząc, o czym mówi jego gość, odchrząknął cicho. - Przepraszam, ale czy my naprawdę dyskutujemy teraz o ucieczce z miasta? O przekroczeniu strefy zamarcia? Wybacz mi, że to powiem Pierwszy, ale to brzmi trochę jak samobójstwo.

- Jeszcze jakiś czas temu myślałem ponownie... aż któregoś dnia dostałem wiadomość z tamtej strony. - wyjaśnił mężczyzna.

- Wiadomość od kogo? - spytał natychmiast Krzak.

- Od najbliższego mi człowieka, którego miałem w tym świecie...- odparł Pierwszy, wyciągając z kieszeni na piersi kartkę.

Przyjrzał się jej przez chwilę, po czym położył na stole dając możliwość zgromadzonym do zapoznania się z treścią.

Pierwszy przyjacielu,

wiem, że nie lubisz, jak Cię tak określam, ale musisz mi tym razem darować. Piszę ten list, mając naprawdę nikłe nadzieje, że go dostaniesz. Czemu więc to robię? Bo póki istnieje, chociaż cień szansy, zawsze warto próbować. To jest coś, do czego nigdy nie mogłem Cię przekonać. Znalazłem tu błąd, który działa jak furta. Tylko że sam możesz wybrać miejsce, gdzie przedmiot ma się pojawić. Nie odważyłbym się wejść w nią, bo próba przeniesienia przez strefę zamarcia mnie przeraża, ale mam nadzieję, że dostaniesz ten list...że wciąż odwiedzasz te same miejsca, w których bywaliśmy.

Nie wiem nawet, ile czasu minęło po waszej stronie. Tydzień? Miesiąc? Rok? A, może już dawno jesteś starcem i czytasz to przez grube okulary, wyszabrowane z domku jakiegoś dziadka...

Dla mnie to przejście było tylko chwilą, ale jednocześnie zdawałem sobie sprawę, że dla was trwa wieki. Jestem szczerze ciekawy, jak dalej toczą się wasze losy? Kto przejął dowodzenie, gdy mnie zabrakło... Raczej nie Ty. Nigdy nie rwałeś się do rozkazywania innym. Może Trzeci? Chociaż on nie był zbyt lubiany w naszej grupie...

Daniel pewnie dalej jest z wami. Ciekawe czy zaakceptował swoją ksywę ''Jedenasty'', zawsze się strasznie denerwował, gdy go tak nazywałem. Uważał, chyba że te nasze pseudonimy są dziecinne... Nie wiedział przecież, że Ty to zacząłeś. Śmieszne, że po takim czasie wciąż nie wiem, jak masz naprawdę na imię. Mam nadzieję, że Siódma już się trochę ogarnęła i nie sprawia tyle kłopotu co na początku. Szósty obiecał mi, że się nią zajmie gdyby coś mi się stało...

Strasznie mnie tez ciekawi czy Czwarty i Piąta, są dalej razem. Może dorobili się już dziecka, a Ty jesteś jego ojcem chrzestnym? Wiem, piszę głupoty, ale jak się siedzi ciągle samemu, wymyślanie takich głupot to jedyna rozrywka...

Ta samotność jest chyba najgorsza. W mieście, którym siedzę, nikogo nie ma... Nie potrafię zrozumieć, jakim cudem tak dobrze sobie z tym radziłeś. Czuję się dokładnie jak przed spotkaniem z Tobą w Krańcowie. Nie dziw mi się, że nie chciałem dać Ci potem spokoju... Ja nie lubię być sam.

Czasem nawet żałuje, że wypchnąłem Cię z powrotem.. Może byłbyś teraz tu ze mną... Może wszyscy byście byli... Tylko że wtedy jeszcze nie wiedziałem. Czułem, jakbym umierał... Chciałem cię ocalić, a przekląłem przez to siebie. Jeżeli kiedyś nasze miasto Cię zdradzi, znudzisz się ciągłą walką w Krańcowie. Przyjdź do mnie... Zostawiam znaki jak dawniej! Buduje kryjówki jak Ty... Czekam... Twój przyjaciel na zawsze Drugi...

Czytając treść listu, wszyscy zgromadzeni byli po prostu w szoku. Piszący go mężczyzna był postacią nie mniej legendarną niż Pierwszy, a do tego dawał świadectwo, że można wydostać się z Krańcowa.

Krzak, który wpatrywał się w treść najdłużej, stwierdził w końcu. - Słyszałem o nim od Dix, myślałem, że nie żyje....

Pierwszy złapał kartkę i schował ją z powrotem do swojej bluzy. - Ja też... Wszyscy tak uważali.

- Naprawdę myślisz, że moglibyśmy się do niego dostać? - spytała Zjawa.

- Do miasta, w którym przebywał? - dopytał Pierwszy. - Prawdopodobnie. Czy jeszcze byśmy go spotkali? Nie wiadomo... Nie wiadomo, na jak długo utknęlibyśmy w Strefie Zamarcia. Pamiętasz co działo się, po przekroczeniu rzeki? Wyobraź to sobie tylko niewyobrażalnie mocniejsze. Istnieje ryzyko, że trafilibyśmy do miasta, w którym byłby już tylko ruiny i jeden wyschnięty szkielet. Żadnej wody, żadnego jedzenia. Dlatego podkreślam, że opuszczenie Krańcowa to ostateczność.

- Jak na to nie patrzeć. - westchnęła dziewczyna. - znowu jesteśmy w dupie.

Dzikiego od podkreślania ich tragicznego położenia bardziej interesowała inna rzecz. - Gdzie w ogóle znalazłeś ten list? - spytał zaskoczony.

- W moim domu. Na fotelu, w którym zwykle siadał Drugi, gdy zadręczał mnie swoją obecnością. - wyjaśnił Pierwszy.

Zjawa zamyśliła się przez chwilę i nagle wyskoczyła z pewną myślą. - Może gdybyśmy poszukali podobnej furty po naszej stronie, moglibyśmy uniknąć tej całej dytatacji...

- Dylatacji... - poprawił ją Pierwszy. - … do tego wydaje mi się, że wykorzystanie furty wpłynęłoby na nas gorzej niż normalne przejście. - przestrzegł. - Widzieliście kartkę prawda? Była pożółkła i zniszczona. Wydaje mi się, że w czasie tej podróży, czas działał na nią w destruktywny sposób.

Wszyscy ponownie zamilkli. Nadzieja, która rozpaliła się w nich w trakcie czytania listu, została momentalnie zgaszona. Pierwszy kończąc kawę, spojrzał w stronę Dzikiego. - Czas na nas.

***

Rozstając się pod bramami Bajkolandi, Pierwszy po raz ostatni zwrócił się do Zjawy i Krzaka. - Jeżeli Daniel przegra, zbierzcie wszystkich, których chcecie ze sobą zabrać i udajcie się na Zatorze. Znajdę was i poprowadzę przez Strefę Zamarcia.

- Nie wiem jeszcze, czy zdecydowałbym się na to, ale dziękuje za propozycję. - stwierdził Krzak, wyciągając rękę.

- Lepiej mieć w głowie plan awaryjny. - odparł Pierwszy, odwracając się w kierunku Zjawy. - A ty nie daj się zabić.

- Nie mam zamiaru umierać, póki cię nie rozgryzę.- odparła dziewczyna.

- Porywasz się na coś, co nie udało się psychologowi z dwudziestoletnim stażem. - stwierdził dobitnie Pierwszy.

Zjawa nie dała się jednak zbić z tropu. Kładąc rękę na biodrze, poruszyła wyzywająca brwiami. - Może miał nieodpowiednie podejście...

Pierwszy zgasił jednak jej zapał, mówiąc - przeżyj i tyle mi wystarczy.

Po krótkim pożegnaniu grupy ruszyły w swoje strony. Zjawa i Krzak obładowani zapasami, poszli w kierunku Sojuszu Bloków, a Dziki i Pierwszy główną drogą do centrum.

Krańcowo zdążyło trochę przeschnąć przez noc. Woda nie płynęła już ulicą jak rzeka, ale i tak zmuszeni byli krążyć omijając gigantyczne kałuże, które niczym małe jeziora pokrywały każde wgłębienie i skwerek.

Po kilku minutach milczącego marszu Dziki zagadnął w końcu do Pierwszego. - Wiesz, że nie zostawię tu Mike'a i dziewczyn z autobusu. Jeżeli mielibyśmy wyruszyć do Strefy Zamarcia, oni muszą iść z nami...

- Zastanów się, czy naprawdę tego chcesz...- odparł niespodziewanie Pierwszy.

Dziki słysząc to, zmarszczył czoło. - Nie rozumiem? Dlaczego mielibyśmy ich nie zabrać

Pierwszy zatrzymał się przez chwilę, spoglądając mu w twarz. - Zarzecze nie eksterminuje całej populacji Centrum. Pozabijają przywódców, użytkowników Pierwotnej Woli, doprowadzą do zniszczenia wszystkich frakcji, ktoś z niezaangażowanych oberwie pewnie rykoszetem, ale większość ludzi zostanie asymilowana... Wczoraj powiedziałem, że Centrum zostanie zniszczone, bo wiem już jak myślą jego mieszkańcy . Gdyby okazało się, że istnieje nadzieja przetrwania tego, nie podejmując żadnych działań, do walki stanie jeszcze mniej osób. Ty i Zjawa po tym, co stało się w Przychodni i Garażu, nie macie co liczyć na łaskę, dlatego pomyślałem o zabraniu was stąd... Tylko że to wybór między pewną śmiercią, a nie pewną śmiercią. Pomyśl? Jeżeli trafimy do miasta, w którym nie ma resetu, zginiemy z głodu w ciągu kilku tygodni... Chcesz zaryzykować tak życiem Mike'a i dziewczyn? Wydaje mi się, że tu mieliby większe szanse... - dodał na koniec, chociaż w jego głosie nie było słychać pewności.?

- Tylko większe szanse na co? - spytał natychmiast Dziki. - Na zostanie niewolnikami i dziwkami?

- Może... Dlatego lepiej, żeby Daniel wygrał. - odparł Pierwszy.

Dziki zaczął rozważać, to co usłyszał. Z jednej strony list świadczył o tym, że Drugiemu się udało. Tylko jak długo był po tamtej stronie? Z treści nie wynikało zbyt wiele jedynie to, że przeżył podróż. Nie wspominał nic o błysku, resecie albo czy chociaż miejsce, w którym się znajdował, jest bezpieczne. Prawda była taka, że sam list był pewnie wylewem żalu i tęsknoty za ludźmi, a nie realnym zaproszeniem.

Przez kilka kolejnych minut mężczyznom znowu towarzyszył tylko dźwięk kroków. Ponieważ Dziki nie był w stanie na razie stwierdzić, czy zabranie przyjaciół na tamtą stronę to dobre rozwiązanie, postanowił uciec trochę myślami. - Długo nie byłeś w Strefie Głodu?

- Prawie cztery lata...- odparł natychmiast Pierwszy.

- Myślisz, że po tym czasie Daniel przyjmie cię z otwartymi rękoma? Albo chociaż wysłucha? - dopytał Dziki, którym zaczynały szargać wątpliwości.

- Nie rozstaliśmy się jako wrogowie. Doskonale wiedział, dlaczego odszedłem z Armii, a zawdzięcza mi nie wiele mniej niż ty. - uspokoił go towarzysz, zatrzymując się na chwilę, by ocenić drogę.

Znajdowali się już w pobliżu Pizzerii Papa, miejsca, które wciąż nie kojarzyło się Dzikiemu dobrze.

Pierwszy w tym czasie obserwował drogę przez lornetkę. - Wygląda na to, że niewykształceni opuścili już ulicę. Strefa Głodu raczej sobie poradziła, ataki niewykształconych były dla nich codziennością. - dając głową znak, by ruszyli dalej, poprowadził ich w kierunku marketu.

Po jakimś kwadransie znaleźli się w końcu na obrzeżach parkingu. Miejsce ciągle było zalane, do tego w wodzie zanurzone były dziesiątki ciał niewykształconych. Odór, jaki zaczął unosić się przez to w powietrzu, był nie do zniesienia.

Gromady robotników pilnowane przez Obrońców zbierały truchła na taczki i wywoziły gdzieś za granice Strefy Głodu. Z innej strony grupa ludzi wylewała wiadrami wodę przez drzwi H-Marketu. Wśród kręcących się jak mrówki mieszkańców, Dziki dostrzegł Anioła, który pomagał właśnie załadować olbrzymiego Gospodarza na wózek.

- Anioł! - krzyknął Dziki, podnosząc rękę.

Usłyszawszy go, chłopak podbiegł natychmiast. - Dziki! Cholera jasna! Żałuj, że cię tu nie było! Nawet nie wiesz, jaki rozpierdol w nocy zrobiliśmy! Mówię ci! Sam uwaliłem chyba z dziesięciu gospodarzy, a Poldek... znaczy Pokemon...

- Anioł. STOP! - przerwał mu Dziki, wiedząc, że jak chłopak się rozkręci, spędzą tutaj godzinę. - Muszę się zobaczyć z Danielem, jest w Gorgorze?

Słysząc pytanie, Anioł podrapał się po hełmie. - Nie mam pojęcia, ciągle gdzieś się kręcił... Może Szachraj będzie wiedział. - stwierdził, wskazując na drzwi H-marketu.

Dowódca obrońców stał w nich, obserwując okolicę. Nagle jego wzrok padł na Dzikiego, a potem na stojącego obok niego Pierwszego. Patrzył przez chwilę z niedowierzaniem, po czym zniknął w środku budynku.

Dziki spojrzał z lękiem na kompana. - Szachraj cię zna? Wie jak wyglądasz?

- Tak – odparł Pierwszy.

- Więc Zarzecze zaraz będzie wiedziało, że tu byłeś. - wypalił Dziki i ruszył pędem w stronę marketu, zostawiając za sobą zdziwionych kompanów.

Lawirując, między pracującymi robotnikami wpadł prosto na Elzę. Dziewczyna złapała go za ramie, szarpiąc do tyłu. - Dziki! Gdzie ci tak śpieszno? Może zameldowałbyś się dowódcy...

- Pierwszy przybył do Strefy Głodu, a Szachraj to widział, zaraz doniesie o tym Zarzeczu! - zawołał Dziki.

Dziewczyna spojrzała na niego i w ciągu sekundy, podjęła decyzję. - Idę zaraz za tobą! - krzyknęła, a Dziki poczuł, jak zostaje wciągnięty przez jej błąd.

W krótkim błysku znalazł się w holu marketu. Miejsce było ciemne, bo budynek nie posiadał praktycznie, żadnych świetlików. Na ścianach było co prawda pociągnięte prowizoryczne oświetlenie, ale przez zalane generatory, żadna lampa się nie paliła.

W oddali dostrzegł Szachraja, który maszerując w wodzie po kostki, oświetlał twarz telefonem. Dziki dostrzegł w tym momencie, coś, czego nie widział od końca Starego Świata. Mężczyzna pośpiesznie pisał SMS'a.

- Szachraj! - zawołał, a dowódca Obrońców obrócił się w jego stronę.

- Dziki? Wiesz dobrze, że tylko moi ludzie mają wstęp do marketu. Jeśli chcesz pomóc przy pracy, pogadaj z Tyzakiem. Jest na zewnątrz, przy magazynie - rzucił mężczyzna pewny, że nikt nie rozgryzł jego zdrady.

Dziki widząc, że jego kciuk zamarł nad klawiaturą starej komórki, zbliżył się powoli, mówiąc - Pierwotna Wola!

- Co jest z Pierwotną Wolą? - spytał wyraźnie zbity z tropu Szachraj.

- Każdy użytkownik stara się ukrywać swoją Pierwotną Wolę, żeby inni nie dowiedzieli się, kiedy jest bezbronny, albo jak go podejść. - stwierdził Dziki

- To logiczne. - potwierdził zdrajca, spoglądając na Dzikiego badawczo. - Zapewne sam przekonałeś się, że ludzie niechętnie dzielą się tajemnicami z nią związanymi.

Mężczyzna nie opuszczał komórki, ale skupił się w tym momencie na nim.

- Moja wola jest dość specyficzna...- skłamał Dziki. - Kieruje nią głupia emocja, która sprawia, że potrafi załączać się w zupełnie losowych momentach.

- Współczuję... - stwierdził Szachraj, który zaczął spoglądać na niego podejrzliwie.

Gdy Dziki był już na wyciągnięcie ręki od mężczyzny, wyszeptał - wiedziałeś, że kiedy twoja Wola jest aktywna. Jesteś w stanie wyczuć, gdy ktoś inny używa przy tobie błędów...

Szachraj uśmiechnął się. - Widziałem...- odparł, przygryzając natychmiast usta do krwi.

W tym momencie Dziki padł twarzą w wodę, nie wiedząc nawet czemu. Dopiero po chwili zorientował się, że oberwał ogromnym kawałkiem gruzu. Jego pokryte defektem ciało nie odczuło nawet siły uderzenia. Nie świadomy tego Szachraj, myśląc pewnie, że chłopak jest pół przytomny, pochylił się nad nim. - Nie sądziłem, że w tym tłumie ktoś to wyczuje... zabawne, że to byłeś akurat ty...

- Dlaczego...- wyszeptał Dziki, udając, że po tym uderzeniu ledwo oddycha.

- Bo to przecież podjąłem decyzję, że nie warto trzymać z Danielem. Obiecał nam wszystkim Nowy Świat. Przysięgał, że nie wróci już to spierdolenie, które toczyło nasz kraj od kiedy pamiętam... A potem przyjmuje CIEBIE. I to po co?! Żeby ściągnąć tu więcej tych zadufanych w sobie, zjebanych weteranów i dać im miejsce wśród nas! - wykrzyczał wściekle mężczyzna. - Daniel zdradził własne zasady, więc nie zasłużył, by nami przewodzić...

Dziki widząc, że mężczyzna wpadł w monolog, błyskawicznie poderwał się i wytrącił mu telefon z ręki. Komórka z pluskiem wpadła do wody, a wściekł Szachraj odskoczył do tyłu, uderzając się pięścią w twarz. W tej samej chwili wyrwał z podłogi kawał betonu, który niczym burząca kula trafił w tors Dzikiego. - Za późno, Zarzecze już wie, że Pierwszy tu przybył! A ja nim stąd ucieknę, zrobię porządek przynajmniej z tobą...

- Raczej ja z tobą! - zawołała Elza.

W tym samym momencie nad głową Szachraja pojawił się cały marketowy regał.

- Kurwa...- wyszeptał mężczyzna, a po chwili konstrukcja runęła na niego, przemieniając w czerwoną plamę na podłodze sklepu.

- Wszystko w porządku Dziki? - spytała dziewczyna, doskakując do niego.

- Tak jest ok...- wyszeptał, skupiając wzrok na świecącym punkcie, który pojawił się w wodzie obok tego, co zostało z Szachraja.

Zbliżając się do plamy światła, Dziki sięgnął pod taflę i wyciągnął wciąż działający telefon. Na pulpicie wyświetlała się właśnie wiadomość od jakiegoś niezapisanego numeru.

To już bez znaczenia Smutny próbuje przyśpieszyć błysk. Jak dobrze pójdzie, do końca tygodnia Stefa Głodu przestanie istnieć, postaraj się uciec na naszą stronę jak najszybciej. Mosty są pilnowane, ale Wiślinkę pokonasz teraz bez problemu. Napisz tylko w którym miejscu będziesz się przeprawiał, to przyjadę po Ciebie.

Dziki przełknął nerwowo ślinę, pokazując telefon Elzie. Widząc treść wiadomości, dziewczyna pokręciła nerwowo głową. - Musimy...musimy powiedzieć Danielowi.

***

- I to jest właśnie to dlaczego tak cię lubię Dziki. - zawołał Daniel, rozlewając dookoła piwo z puszki.

Bracia, którzy stłoczyli się przy stole Gorgoru, obserwowali siedzącego przy wodzu Pierwszego, który wpatrywał się w swojego kuzyna z nieprzeniknioną miną. Daniel zaś biorąc Dzikiego pod ramię, stwierdził dobitnie. - Widzisz, gdybym wysłał kogokolwiek innego, żeby sprawdził sobie co z jego znajomymi...To ten ktoś sprawdziłby po prostu co z jego znajomymi. Wrócił tu z radosnymi nowinami o ich ocaleniu albo pełen żalu rozpocząłby w Strefie Głodu, żałobę po ich śmierci. Ty natomiast wracasz ,przyprowadzając mi Pierwszego i rozwiązując sprawę Szachraja za jednym zamachem. Swoją drogą... – tu zwrócił się do Elzy, która ucztowała razem z nimi. - … pięknie go załatwiłaś. Można by powiedzieć symbolicznie, zdechł pod tym, czego w moim imieniu miał strzec - mówiąc to, wódz wstał i podszedł do środka stołu. Tam w ramach ozdoby, na białym talerzu ułożony był telefon, przez którego Szachraj komunikował się z Zarzeczem. Biorąc aparat do ręki, Daniel spytał zgromadzonych. - Wiecie, czego najbardziej żałuję?

Siedzący przy stole pokręcili głowami, a wódz odpowiedział natychmiast. - Że ten stary cegłofon nie wysyła zdjęć. Pstryknąłbym teraz plamę po Szachraju i wysłał do pani prezydent Nadii...

- Skończysz wreszcie pajacować? - wtrącił nagle Pierwszy grobowym głosem.

- Bracie, bracie... - westchnął Daniel, kręcąc głową. - Dopiero gdy z tej piersi wyrwie się ostatni dech, a nawet wtedy mam nadzieję, że umrę z butelką whiskey w dłoni i drugą ręką na kierownicy potężne cruisera.

- DANIEL JEST WIELKI! - zawołał brat Piotr, który po śmierci Damiana/Wiewióra siedział najbliżej wodza.

Pozostali zawtórowali mu natychmiast, co wywołało jeszcze większe zażenowanie na twarzy Pierwszego. - Możesz odesłać tych idiotów, chce w końcu z tobą porozmawiać, bez tego całego cyrku, który zawsze robisz...

- Dobrze panie obsrywaczu zabawy.- westchnął Daniel, zwracając się do braci. - Przykro mi towarzysze, ale obsrywacz zabawy, obesrał zabawę i wszyscy musicie sobie iść.

Bracia popatrzyli na wodza, nie będąc pewien czy mówi poważnie, ale gdy skinął głową w stronę drzwi, niechętnie ruszyli na zewnątrz sali balowej. Elza klepnęła Dzikiego w ramię, ale Daniel pokręcił głową. - Nie, nie. On niech zostanie.

Dziewczyna zerknęła Dzikiego, a na jej twarzy pojawiła się dziwna konsternacja. Po chwili uśmiechając się sztucznie, powiedziała – oczywiście. - delikatnie kłaniając się przy tym wodzowi. Wychodząc, rzuciła jeszcze chłodne spojrzenie na swojego podwładnego, nim zniknęła w korytarzu.

- To nie wpłynie dobrze na naszą współpracę.- stwierdził Dziki, spoglądając w stronę drzwi.

Daniel machnął ręką. - Daj spokój. Ja bardzo ją szanuję, ale potrafi być straszna. Muszę ją trzymać na dystans, bo byłaby gotowa się mi oświadczyć... To dopiero źle wpłynęłoby na współpracę.

- EHM – odchrząknął znacząco Pierwszy, a Daniel spojrzał na niego z zupełnie inną miną niż na początku.

- Nie rozumiesz, że próbuję znaleźć jakiś sposób, by wysłuchać cię bez wewnętrznej urazy? Poprawić sobie humor na tyle, by ta rozmowa nie zaczęła się od połamania ci nosa. - warknął wódz Armii.

Pierwszy wzruszył ramionami, a Daniel nie wytrzymał. Poderwał się ze stołka, strącając ręką jedzenie. - TY PIEPRZONY ZDRAJCO! WRÓCIŁEM SIĘ PO CIEBIE DO ZAKŁADÓW, A TY JAK MI SIĘ ODWDZIĘCZYŁEŚ!

Pierwszy ściągnął maskę, spoglądając się na mężczyznę spojrzeniem tak lodowatym, że Dziki niemal czuł chłód w powietrzu. - Wróciłeś, bo uświadomiłeś sobie, że zostaniesz w tym świecie sam. Pamiętaj, że znam cie lepiej niż ktokolwiek inny, nie próbuj ubierać tego, co zrobiłeś w szlachetne pobudki. Za to zresztą odwdzięczyłem ci się wielokrotnie, cała Armia postawiona jest na moich barkach.

Daniel odetchnął, siadając ciężko na ławce. - Widzę, że twoje zdanie na mój temat się nie zmieniło. Wiec, po co wróciłeś? Chyba nie powiesz, że chcesz walczyć ze swoim kumplem... To nie łamie tej waszej umowy o niewtrącaniu się?

- Smutny złamał ją dawno temu. - odparł Pierwszy. - Dlatego jestem tutaj, by ci powiedzieć, że musisz podjąć się współpracy z weteranami.

- Pocałuj mnie w dupę...- wtrącił Daniel, na co teraz jego rozmówca zareagował gniewem.

- TY ZAPATRZONY W SIEBIE KRETYNIE! TO NIE JEST JAK GIERKA, KTÓRĄ PROWADZIŁEŚ SOBIE W CENTRUM! - wykrzyczał wściekle. - Myślisz, że zabicie paru Zwiadowców i grupy żołnierzy dało ci zwycięstwo w tej wojnie? Smutny przerasta cię pod każdym względem...

- O NIE! - przerwał teraz wódz Armii. - Nie ma nikogo silniejszego w Krańcowie! NIE MA!

- TAK?! WIĘC WALCZ ZE MNĄ! - krzyknął Pierwszy, równając się ze swoim kuzynem.

Daniel wyglądał przez chwilę na wybitego z tropu, po chwili spojrzał jednak z pogardą na swojego rozmówcę. - Twoja Pierwotna Wola jest po pieprzona, z tobą nie można wygrać, jeśli się zaatakuje. - odparł, wyraźnie próbując się wykpić od walki.

- Więc teraz wyobraź sobie, że Smutnego nie ogranicza już nawet Pierwotna Wola. To świadomy wydarty z ciała byt, kontrolujący błędy własnym umysłem, praktycznie bez ograniczeń... - opisał Pierwszy, spuszczając z tonu. - Myślisz, że ostatni Błysk to tylko wynik połączenia się Centrum i Zarzecza? Nie, on go kontrolował. Nauczył się wpływać na podwalinę naszego świata. A jeśli zamiast ulewy ściągnie nam następnym razem na głowę deszcz ognia? Albo sprawi, że budynki przestaną się resetować po naszej stronie? Na jak długo starczy ci piwa w markecie...

Po minie Daniela widać było, że chyba w końcu dotarło do niego, w jakiej sytuacji się znaleźli. - Co według ciebie miałbym więc zrobić? - spytał, tłumiąc w sobie złość.

- Po tej wiadomości, którą przechwycił Dziki, wiem, że nie możemy dłużej czekać. Musisz wyruszyć natychmiast bez względu na straty. Przejąc Przychodnie, bo ona stanie ci na drodze i uderzyć najkrótszą drogą na Magistrat. Tam zaczną się problemy...- dodał na koniec Pierwszy.

- Podejrzewam, że będzie dobrze chroniony. - warknął Daniel.

- Będzie. - odparł mu kuzyn. - A ty nie będziesz mógł wziąć udziału w walce o niego...

- Niby dlaczego? - wtrącił natychmiast Daniel.

Pierwszy popatrzył przez chwilę na swoją maskę. - Bo ciała Smutnego i pani prezydent nie znajdują się w Magistracie...

- Skąd to wiesz? - spytał natychmiast Daniel. - Mój szpieg potwierdził, że żadna karawana nie opuściła Magistratu...

- Twój szpieg nie wierzy w twoje zwycięstwo i wepchnąłby cię w pułapkę. Mój ma osobisty awers do Zarzecza i powiedział mi prawdę. - przekonywał kuzyn wodza.

- Więc mój szpieg kłamie, a twój nie? - prychnął Daniel.

- Posłuchaj, znam Smutnego... Ciało to jego jedyna słabość i na punkcie ukrywania go zawsze miał olbrzymią obsesję. Nie zostawiłby go w tak oczywistym miejscu, jak Magistrat dlatego wiem, że mój szpieg mówi prawdę. - stwierdził pewnie Pierwszy, ucinając dyskusję na ten temat. - Gdy twoja Armia będzie atakować budynek, musisz z niewielką grupą ruszyć, do którego miejsca lokalizację ci wskażę... Ważne jest, by nikt o tym nie wiedział do ostatniej chwili. Jeśli Smutny dowie się, że coś podejrzewamy, ukryje ciała gdzie indziej, a my przegramy...

- Gdy mówisz o tym w ten sposób, zaczynam naprawdę myśleć, że mogę tego nie wygrać. Nawet jeżeli nie będzie strat przy szpitalu, to przecież z pozostałych części Zarzecza przyjdą ze wsparciem. Moja Armia będzie otoczona...- stwierdził poruszony wódz.

Widać było, że cała ta rozmowa naprawdę mocno nim wstrząsnęła. Dziki zauważył nawet, że w oczach mężczyzny zagościło coś, czego nigdy w nich nie wiedział – niepokój.

Pierwszy również się zamyślił, spoglądając na swoją maskę, stwierdził zrezygnowany. - Dlatego tak zależało mi na wsparciu Weteranów. Gdyby w czasie twojego ataku, ruszyli na inne miasta, ich przywódcy nie mogliby wysłać pomocy do magistratu... Tylko że oni znowu będą radzić w nieskończoność, a na koniec stwierdzą, że nie warto się mieszać.

Dziki słysząc to, wpadł na pewną myśl. - Więc przemów do nich...

Daniel, który myślał najwidoczniej, że propozycja tyczy się jego osoby, odparł natychmiast.- Wiesz, że nie mieliśmy najlepszych stosunków. Raczej nie przekonam ich teraz do siebie...

Dziki pokręcił głową, spoglądając na Pierwszego. - Myślałem o tobie. - sprostował. - Ludzie ciągle traktują cię jak legendę. Dla wielu wciąż jesteś wzorem do naśladowania. Jeśli ty przemówisz do nich, może zrozumieją...

Pierwszy spojrzał skonsternowany na Dzikiego. - Nie mam w sobie nawet odrobiny charyzmy. Jak miałbym do kogokolwiek przemawiać.

- I właśnie o to chodzi! - krzyknął Dziki. - Nie ma ich przekonywać wyniosły lider, kolejny guru nadający zasady. Tylko prosty weteran, samotnik żyjący na własnych zasadach...

Daniel, słysząc to, uśmiechnął się pod nosem. - To, co mówi Dziki, nie jest głupie. Mamy potężny nadajnik na dachu marketu. Moglibyśmy wejść na wszystkie wolne kanały, to jest coś, czego warto spróbować...

Pierwszy wyglądał na nieprzekonanego, ale Dziki nie miał zamiaru odpuszczać. - Posłuchaj, jeśli ci się nie uda trudno, ale pomyśl o tym, co napisał do ciebie Drugi. Jeśli jest, chociaż cień szansy, zawsze warto próbować.

***

Większość członków Armii Daniela czekała w kantynie. Informacja o tym, że następnego dnia wyruszają do ataku, rozeszła się lotem błyskawicy. Ludzie domykali ostatnie sprawy albo wykorzystywali moment, by wypocząć.

Pięść Daniela siedziała w kantynie przy radiu, oczekując na przemówienie Pierwszego, który był już w stacji radiowej. Elza wciąż dąsała się na Dzikiego za to, że uzyskał od wodza pozwolenie, by zostać w Gorgorze. Na szczęście Daniel przewidział to i nim Dziki opuścił budynek, dostał coś na złagodzenie humorów dziewczyny.

- Elza...ej Elza. - zagadnął Dziki.

Liderka dopiero po wyraźnie przeciągniętej chwili, spojrzała na niego. - Co chcesz?

- Daniel kazał ci to przekazać. - powiedział, wręczając dziewczynie pudełko wielkości kartki od bloku. - Powiedział, że to za to, co zrobiłaś z Szachrajem.

Dziewczyna chwyciła prezent w dłonie i rozerwała łapczywie papier. W środku znajdowało się największe pudełko ołówków, jakie Dziki widział w swoim życiu oraz liścik, podpisany ręką wodza.

Mam nadzieję, że gdy to wszystko się skończy, naszkicujesz dla mnie w końcu ten obiecany akt.

Dziewczyna czytając karteczkę wyglądała na wniebowziętą.

Banan chciał już coś powiedzieć, ale Nóż wskazał na niego, przeciągając sobie palcem po szyi. Jako, że chłopak miał ostatniej bójce ciągle świeże limo pod okiem, darował sobie uszczypliwe uwagi.

Traker w tym czasie ciągle bawił się radiem, z którego dobiegał niekończący się szum.

- Pójdzie na wszystkich kanałach. - wytknął mu Pokemon. - zostaw po prostu i czekaj.

- To jest jednak coś... - powiedział Anioł. - Pierwszy wrócił do Strefy Głodu. Ludzie nie mogą tego zlekceważyć. Muszą wziąć pod uwagę, w jak poważnej jesteśmy sytuacji.

Banan prychnął natychmiast. - Ty nawet nie wiesz, jakie rzeczy ludzie potrafią lekceważyć.

W tym samym momencie radio zatrzeszczało.

- To już? Czekaj bo... No miałeś dać sygnał. Jak to, to był sygnał?!

Słysząc zestresowany głos Pierwszego, Dziki odetchnął ciężko, a Banan prychnął. - No ładnie się zaczęło.

- Ok to mówię... Mieszkańcy Nowego Świata, nie tylko weterani, członkowie poważanych grup, ale wszyscy, którzy żyją razem ze mną w tym tak zwanym koszmarze. Jestem Pierwszy. Nie wielu z was miało okazję mnie poznać. Nie wielu z was miało w ogóle okazję mnie zobaczyć. Za to chyba większość słyszała o tym, kim jestem. A jestem człowiekiem, który nie miesza się żadne sprawy, zwykle trzyma na uboczu i pozwala rzeczą by biegły swoim torem. Dzięki temu przeżyłem w tym świecie dłużej niż ktokolwiek inny...

Przyszedł jednak moment, w którym nawet ja nie mogę stać dłużej obojętnie. Zagrożenie z Zarzecza to już nie tylko, żołnierze i Zwiadowcy. Najsilniejsi użytkownicy Pierwotnej Woli po tamtej stronie, zaczynają łamać zasady naszego świata. Jeżeli myślicie, że to, co stało się w czasie Rozbłysku, było tylko przypadkiem...to nie...nie było.

Każdy kolejny błysk będzie rozrywał nasz świat na kawałki, dopóki przywódcy Zarzecza będą istnieć. Bo przejęli nad nim kontrolę i wykorzystują go przeciw nam!

Armia Daniela rusza jutro do ataku na tamtą stronę, oni o tym wiedzą i będą przygotowani... Teraz możemy już tylko walczyć lub dać im się zniszczyć. Dlatego mimo tego, że nie chcę...STANĘ JUTRO DO WALKI RAZEM Z DANIELEM!

Wszyscy w kantynie rozejrzeli się zszokowani. Nawet Dziki nie spodziewał się takiej deklaracji, myślał, że Pierwszy nie podejmie się tego.

Będę czekał rano nad rzeką przy Aulii, na każdego chętnego! Jutro los naszego świata będzie w rękach wszystkich, którzy udadzą się na Zarzecze! Jeśli nie możecie przyjść, pomóc i walczyć! To chociaż módlcie się za nas... jeśli wierzycie jeszcze w cokolwiek! Bo to nie jest walka o władze, pieniądze i prestiż! To walka o życie każdego z nas! BIERZCIE WIĘC SWOJE ŻYCIE W SWOJE RĘCE I CHODŹCIE ZE MNĄ!

Rozdział XV – Upadek

Autobus do wolności był niezbyt leciwym Aeroplanem Skylinerem, należącym w Starym Świecie do firmy turystycznej Oriental-Rainbow. Sama firma nie miała nigdy swojej filii w Krańcowie, a jedynym powodem, dla którego pojazd znajdował się w mieście, była krótka przerwa na tankowanie zbiegająca się swoim czasem z nastaniem Błysku. Takie przypuszczenia wysnuwał przynajmniej Janek, gdy przed rozpadem organizacji streszczał Dzikiemu historie piętrusa.

Jakim cudem Kuba i Briss znaleźli go potem na placu magazynowym firmy Speed Expo? To pozostało tajemnicą. Sam Dziki uważał, że jakiś wczesny weteran musiał zobaczyć nietypowy pojazd stojący na stacji i zaciekawiony postanowił zabrać go na przejażdżkę. Gdy jednak okazało się, że piętrus jest hałaśliwy, ciężki w prowadzeniu, a do tego pożera masę paliwa, po prostu go porzucił... Podobnie porzucili go jego późniejsi mieszkańcy, którzy ocaleli z pułapki Modrzewa. Uszkodzony autobus stał więc od pamiętnej nocy na drodze łączącej Wspólnotę i Centrum, jako świadectwo strasznych wydarzeń, które rozegrały się w mieście oraz symboliczny początek wojny z Zarzeczem.

Stając przed zgniecioną maską piętrusa, Dziki poczuł, jak od samego widoku dawnego domu, zaczyna ściskać go w dołku. To będąc jego strażnikiem, czuł ten prawdziwy sens istnienia, którego tak wielu nie może znaleźć przez całe życie. To w tym miejscu, spędził jedne z najlepszych chwil jakie pamiętał i to zarówno w Starym jak i Nowym Świecie. To tutaj po raz pierwszy stał się częścią czegoś ważnego...

Obchodząc pojazd dookoła, niespodziewanie zobaczył, że na schodkach wejściowych stoi kilka wypalonych zniczy. - Ciekawe kto je przyniósł? - wyszeptał, podnosząc pusty już w środku lampion.

Elza, która szła tuż, zanim, położyła mu dłoń na plecach. - Nie tylko dla ciebie autobus był ważny - westchnęła, spuszczając głowę. - Istniał przed tobą, uczył przetrwania wielu ludzi. Nie dziwie się, że niektórzy chcieli uczcić jego pamięć…

Dziki słysząc to oczywiste wyjaśnienie, przytaknął niemo i wszedł do środka piętrusa.

Wyglądało na to, że odwiedzający go ludzie, potraktowali pojazd jako miejsce pamięci. Nic z wnętrza nie zostało bowiem ukradzione, a wszystkie osobiste przedmioty mieszkańców, leżały ułożone małymi kupkami na siedzeniach: Podręczniki medyczne Greena, narzędzia Klucza, laptop na którym Edek oglądał filmy...

Ten widok rozbudził w Dzikim lawinę wspomnień.

Przechodząc obok miejsca zajmowanego przez Bociana, zobaczył rozsypaną talię kart. Chłopak po prostu uwielbiał grać i wykorzystywał każdą okazję, by namówić ich do partyjki Makao. Dwa siedzenia wcześniej leżał złożony w kostkę olbrzymi sweter w paski należący do Smalca. Człowiek, którego Dziki tak często określał jako zakałę autobusu, na pewno nie zasłużył na los, jaki go spotkał. Po przeciwległej stronie było legowisko Kryspina, był on chyba najcichszą osobą z całej menażerii. Dziki musiał ze wstydem przyznać, że nigdy nie przeprowadził z nim żadnej poważnej rozmowy i chociaż przez długi czas był ich strażnikiem, nie zdążył go poznać nawet odrobinę.

Zatrzymując się przez chwilę na środku pojazdu, starał się przygotować wewnętrznie na moment, który miał być dla niego najbardziej bolesny. W końcu z ciężkim westchnieniem ruszył dalej na tył.

Tuż obok schodów znajdowało się gniazdko Korka. Chłopak wybrał sobie to miejsce nie przypadkowo. Stąd mógł bez problemu podsłuchiwać co działo się na górze, gdzie najczęściej przebywał Dziki. Spoglądając na jego fotel dostrzegł lornetkę z wygrawerowanym pseudonimem. Biorąc ją do ręki, przypomniał sobie, że Korek uwielbiał zaczynać warty razem z nim. Zwykle tych nocnych nie przetrzymywał nigdy do końca, ale i tak z zapamiętaniem obserwował okolice wspólnie ze swoim ''szefem''.

Pomiędzy złożonymi ubraniami dostrzegł jeszcze jedną znajomą rzecz. Parę czarnych gogli, które ofiarował młodemu chłopakowi, gdy ten postanowił wykraść Remedium Kuby i złapał się jako pasażer na gapę w Świadomym Błysku. Przypominając sobie ich rozmowę z tamtego dnia, łzy mimowolnie nabiegły mu do oczu.

- Dziki...- wyszeptała Elza, spoglądając na niego z troską.

- Jego zawiodłem najbardziej wiesz? On wierzył we mnie, jak nikt inny... a ja nie potrafiłem mu pomóc... nie potrafiłem go ocalić... - wyłkał, oblewając gogle łzami.

Dziewczyna nie mogła chyba znaleźć, żadnych słów na pocieszenie, bo wtuliła się tylko jego w tors, głaszcząc go jednocześnie po plecach. Stali tak przez chwilę, aż w końcu wyszeptała. - Musimy już iść...

- Wiem... - odparł, zaciągając sobie gogle na szyje. - Dziękuje, że zgodziłaś się tu wstąpić...

- Oczywiście, że się zgodziłam. To było dla ciebie ważne - odparła dowódczyni, odchodząc w stronę drzwi.

Dziki rzucił ostatnie spojrzenie na swój dawny dom i ruszył za nią na zewnątrz.

Dzik-1 i reszta oddziału czekała przed autobusem na ich powrót.

Gdy tylko wyszedł z piętrusa, Nóż podszedł do niego.- Pomyśleliśmy z chłopakami, że może chciałbyś, uczcić ich pamięć – stwierdził, wciskając mu w rękę przezroczysty biały znicz.

- Dzięki...- wyszeptał Dziki, odwracając się po raz ostatni w stronę pojazdu, by zapalić płomień. - Stając przed schodami, wyszeptał tak, by nikt z jego kompanów tego nie słyszał. - Może nie długo się spotkamy chłopaki...

***

Przemówienie Pierwszego odniosło znacznie większy skutek niż zaproszenia i obietnice Daniela. Brzeg Wiślinki od powstania Nowego Świata nigdy nie zgromadził jeszcze tylu ludzi. Wśród zebranych znalazły się praktycznie wszystkie frakcje i mnóstwo wolnych weteranów oraz zwykłych mieszkańców. To oczywiście skutkowało ciągłymi atakami niewykształconych, ale przy takim zagęszczeniu posiadających broń, każdy Gospodarz czy inny potwór, kończył swoje życie jak przed plutonem egzekucyjnym.

Wśród zgromadzonych osób, Dziki dostrzegł mnóstwo znajomych twarzy oraz jeszcze więcej postaci, których nigdy wcześniej nie widział na oczy. Pojawili się Strażnicy z upadłej Wspólnoty w tym Łysy, którego poznał, pracując w faktorii.

Sam Siwy przybył w towarzystwie ciężko uzbrojonych Grobelnych w ich nieodłącznych strojach prewencyjnych. Tym razem mężczyźni zamiast siekier i tarcz, mieli najprawdziwszą broń wprost z warsztatu, który prowadzili.

Sojusz Bloków którego Dziki rozpoznał po idących w gromadzie Krzaku i Zjawie, stał otaczając kręgiem swojego przywódcę. Ten w niespecjalnie dobrym humorze opowiadał o czymś zgromadzonym dookoła siebie ludziom.

Do zebrania nad rzeką dołączy nawet Myśliwi z Krańcowskiego Lasu mimo, że jakiś czas temu nie mieli zamiaru mieszać się w problemy Centrum.

Nie ich widok zdziwił jednak Dzikiego najbardziej. Pośród zgromadzonych zobaczył bowiem, przebijającą się przez tłum wysoką postać Szarej.

Opuszczając na chwilę swój oddział, dobiegł do kobiety, odprowadzany wzrokiem pobliskich weteranów. Ściągając z twarzy maskę tlenową, spojrzał w jej spokojną twarz.

- Szara dlaczego tu jesteś? Czemu zostawiłaś Wilka? – wysylabizował powoli, by mogła łatwiej odczytać jego pytanie z ruchu warg.

Kobieta popatrzyła na niego wyraźnie zdziwiona, po czym położyła mu dłonie na uszach. Już po chwili usłyszał w głowie jej ciepły głos.

- Jestem tutaj dla niego. Jeżeli Zarzecze wygra, dla Wilka nie będzie nadziei...

Rozglądając się czy nikt nie jest dość blisko, by móc to zobaczyć, zaczął bezgłośnie artykułować. - Pierwszy naciągnął fakty, by przekonać więcej osób do walki. Zarzecze nie zabije każdego. Moglibyście się ukryć i nie mieszać...

Dziewczyna odczytując to, popatrzyła na niego wyraźnie urażona. - Wiem co po tamtej stronie przeszła Oli - rozbrzmiało w jego głowie. - Przechodziłam dokładnie to samo... Jeśli myślisz, że oddam nasz los w ręce bydlaków z Zarzecza, to jeszcze mnie nie znasz... Wilkiem opiekuje się teraz Mike. Był przy okazji tak dobry, że wziął pod swoje skrzydła opuszczonych ze Wspólnoty. Na Zatorzu będą bezpieczni puki tego nie skończymy…

Słysząc te informacje Dziki poczuł mieszaninę ulgi i irytacji. Z jednej strony cieszył się bo przyjęcie pod dach Zwrotnicy nowych ludzi, pozwalał przypuszczać, że miejsce dalej było bezpieczne. Nie miał też nic przeciwko obecności Wilka w pobliżu Oli i reszty dziewczyn, ale przyjęcie zdradliwych mieszkańców Wspólnoty, nie do końca mu się podobało. Mike miał jednak miękkie serce i takiego zachowania można było się po nim spodziewać.

- Czyli tory się uspokoiły? Jak udało wam się przenieść Wilka? Ilu ludzi jest teraz na Zatorzu? – spytał nieco zbyt szybko, bo Szara zmrużyła oczy i pokręciła głową na znak, że nie zrozumiała.

Nabrał już powietrza chcąc się poprawić, ale nie nim zdążył wyartykułować chociaż jedną sylabę, od tyłu przysłonił go niespodziewany cień. Olbrzym Maciejewski wyrósł jak z pod ziemi, stając tuż za plecami Dzikiego.

- Sylwia...- wyburczał, spoglądając w twarz stojącej przed nim kobiety.

- Łoblet – odparła z trudem Szara.

Oboje zamarli, wpatrując się w siebie ze skonsternowanymi minami. Ta sytuacja zwróciła natychmiast uwagę zgromadzonych w pobliżu ludzi. Większość mieszkańców Centrum zdążyła już się dowiedzieć, że Olbrzym i Szara są rodziną. Rodzeństwo stało jednak od zawsze po przeciwnych stronach konfliktu, a nawet w trakcie bitwy pod cegielnią, stanęli przeciw sobie do walki. Wielu musiało zaciekawić jak ta dwójka zachowa się w obecnej sytuacji.

Dziki zszedł Olbrzymowi z drogi zastanawiając się, czy powinien zareagować gdyby zaatakował dziewczynę. Oficjalnie trwało przecież zawieszenie broni. Czy Daniel potraktowałby to jako nielojalność?

- To ten...- wyburczał w końcu Maciejewski, spoglądając niepewnie na siostrę. - Nie daj się zabić dziwko!

Szara uśmiechnęła się i wyprostowała dłoń, z wyciągniętym środkowym palcem. Widzący to Olbrzym zaśmiał się natychmiast. – Tempa jesteś jak zawsze, ale przynajmniej raz jesteś tempa po tej właściwej stronie.

Szara pokręciła głową i wskazując na brata wykonała gest jakby chciała zagarnąć go swoją ręką.

- Ta…Będę się trzymał - odparł Olbrzym, gdy nagle z oddali rozbrzmiał głos Pierwszego.

Mężczyzna stał na gruzach dawnej auli, trzymając w ręku policyjny megafon.

- Posłuchajcie wszyscy. Nie jestem i nie byłem żołnierzem, nie mam wojskowego wyszkolenia, ale nasz plan nie wymaga złożonej strategii. Podzielimy się na trzy grupy i zaatakujemy trzy najważniejsze miasta Zarzecza: Przychodnie, Sad Wileński i Hurtownie. Po ich zdobyciu wspólnymi siłami wyruszymy na Magistrat. Mamy to szczęście, że większość mieszkańców Zarzecza nie stoi już murem za swoimi panami. W naszym ataku dostrzegają nadzieje, na wyzwolenie spod jarzma tyranów, którzy przejęli władze po ich stronie. Śmierć strażników i ich przywódców, będzie równoznaczna z końcem zagrożenia...

Zgromadzeni wsłuchiwali się w słowa Pierwszego, z lekkim otępieniem na twarzy. Wielu z nich chyba nie było do końca świadomych, czego właściwie się podejmują. Z ich niepewnych min Dziki wnioskował, że większość podda się przy pierwszych trudnościach. Tego samego świadomy musiał być też Daniel, który obserwował zebranych z wyraźnym politowaniem.

Nagle wśród tłumu pojawiło się wyraźne poruszenie. Duża zbrojna gromada w zielonych strojach zbliżała się od strony miasta, przeciskając między weteranami. Już po chwili podeszli oni pod sam nasyp stając naprzeciw Pierwszego.

Dziki dopiero po chwili rozpoznał Defekt, który zrezygnował ze swoich zwyczajowych czerwonych strojów na rzecz maskowania polskiego wojska. Dix wyszła naprzeciw grupy, spoglądając na przemawiającego mężczyznę. W tym momencie większość weteranów wstrzymała oddech.

Ostatnie spotkanie liderki Defektu z Pierwszym doprowadziło do starcia, które przez długi czas, uważane było za najbardziej absurdalną decyzję całej organizacji. Dix nie zważała bowiem na to, że znajdowali się na terenie wroga, otoczeni przez niewykształconych, chwilę po bitwie z Ręką Olbrzyma. Większość zebranych musiała przypuszczać, że dojdzie do kolejnego starcia, bo ci stojący najbliżej, zaczęli z lękiem oddalać się od gruzów.

Daniel podejrzewał zapewne to samo, bo stanął na schodku Dzika-1 przyglądając się dziewczynie z groźną miną. Nie było wątpliwości, że w wypadku walki stanie po stronie kuzyna.

Pierwszy w tym czasie spojrzał w stronę Dix. Ponieważ jego twarz skryta była pod maską, ciężko było przypuszczać, jak odebrał to nagłe pojawienie się dziewczyny. Ta nie pozostała dłużna i obdarzyła mężczyznę chłodnym surowym spojrzeniem. Po chwili skinęła jednak głową, odwracając się w stronę weteranów. - Defekt uderzy od strony Sadu! - krzyknęła. - Wszyscy niezależni, którzy chcą ruszyć razem z nami, niech zbiorą się przy drugim moście.

Dziki słysząc to, odetchnął z ulgą. Czyli nawet obsesja dziewczyny na punkcie zemsty, nie odebrała jej na tyle rozsądku by szukać zwady w tej sytuacji.

W tym momencie do gruzów zbliżył się Boruta. Stając tuż obok Pierwszego. - W takim układzie Sojusz bloków uderzy na Hurtownie - zawołał. - Chętni do pójścia z nami, niech zbiorą się przy mnie...

Dziki pomyślał, że to rozwiązało przynajmniej jeden problem. Plan Pierwszego od początku zakładał, że Armia Daniela ruszy na Przychodnie, bo z niej można było prostą drogą dostać się do Magistratu. Na początku uznał to za korzystny zbieg okoliczności, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że przecież plotki o tamtej stronie przechodziły do Centrum regularnie. Miasto Przychodnia było największe, najlepiej obwarowane i najtrudniejsze do zdobycia. Nie było więc dziwne, że nikt nie kwapił się, by wybrać je na swój cel.

Daniel odebrał to pewnie w ten sam sposób, bo przyglądając się, jak zgromadzeni rozdzielają się między Defektem a Sojuszem, uśmiechał się ironicznie przez większość czasu.

- No dobrze Bracia! - zawołał, wciąż stojąc na schodach Dzika. - Spoczęło na nas zadanie najtrudniejsze, ale ponieważ jesteśmy najlepsi, najbardziej zgrani i najsilniejsi... Oczekuję, że do Magistratu dotrzemy jeszcze przed wszystkimi! - zawołał, a jego przyboczna gwardia za wiwatowała.

W tym momencie Dziki poczuł klepnięcie na swoim ramieniu. - Zbieramy się Dziki – powiedziała Elza. - Pamiętaj, że mamy w tym wszystkim najważniejsze zadanie do wykonania.

Odwracając się jeszcze na chwilę w stronę Szarej, pożegnał się z nią uniesioną ręką. Kobieta popatrzyła na niego, wykonując jednocześnie gest jakby zrywała z ramienia opaskę.

Dziki mrugnął do niej, tak by Elza tego nie widziała, a Szara uśmiechnęła się.

***

Centrum minęło Wiślinkę, nie napotykając żadnego oporu. Było to dość oczywiste. Obwarowane miasta-placówki Zarzecza, były dużo lepszymi miejscami do obrony, niż koryto rzeki gdzie w każdej chwili można było zostać odciętym przez niewykształconych.

Już po przekroczeniu rzeki członkowie Armii Daniela zostali właściwie sami. Większość wolnych weteranów i przybyłych mieszkańców udała się śladem ogólnie lubianego Defektu i przynajmniej uważanego za neutralny Sojuszu. Wodzowi nie specjalnie to jednak przeszkadzało. W trakcie drogi kilkukrotnie wspomniał, że przynajmniej nikt nie przypisze sobie nawet części z ich ''zwycięstwa''. Dla Dzikiego największym zaskoczeniem było mimo wszystko zniknięcie Pierwszego. Mężczyzna po wymianie kilku zdań z Danielem powiedział, że musi jeszcze z kimś się spotkać i odnajdzie ich bezpośrednio przy Magistracie.

O tym, że nie sama '' stolica Zarzecza'' jest tak naprawdę ich celem, wiedzieli tylko najbliżsi poplecznicy Daniela, w tym Elza, która razem z Pięścią Daniela miała odłączyć się od ataku na Magistrat i podążyć z wodzem do kryjówki Smutnego. Wcześniej musieli jednak zająć Szpital.

Dziki już w kilka minut po przekroczeniu mostu zauważył, że Zarzecze nie zdążyło się zmienić od momentu jego pobytu w tym miejscu. Mapa-bilbord, na której zaznaczone były bezpieczne domy, została uaktualniona o kolejne zniszczone i zbudowane schronienia. Spod niej ruszając najkrótszą drogą do Szpitala, weszli wprost w Dzielnice Krzyków.

Wijce zajmowały większość drogi, ale Armia nie miała zamiaru bawić się w półśrodki. Stalowi, których specjalnością była walka z niewykształconymi, wyruszyli przed kolumną i korzystając z myśliwskich strzelb i grubo śrutowej amunicji rozpoczęli pogrom. Zaatakowane Wijce ruszyły natychmiast, zbierając się w ciągu minuty w ogromną włochatą grupę, ale Stalowi mieli zbyt dużo doświadczenia w walce z potworami by to ich zaskoczyło. Ustawiając oddział w kształt ogromnej litery U, odcięli praktycznie całe osiedle. Bezbłędnie wykorzystywali przy tym bezmyślność niewykształconych, którzy jak reagujący na dźwięk ''rój'' natychmiast zmieniali cel ataku, w zależności od miejsca, z którego padało najwięcej strzałów. Odbijając w ten sposób Wijce od jednej linii żołnierzy do drugiej, bez strat oczyścili całe osiedle.

Po przekroczeniu tej przeszkody droga na szpital była właściwie otwarta. Niestety sama Przychodnia była świadoma ataku i najwidoczniej zdążyła podjąć środki przygotowawcze. Dziki błyskawicznie zauważył, że ogromna część szklarni od strony centrum po prostu zniknęła. Ich miejsce zajęła sieć barykad, zrobionych z mebli, gruzu i zbędnego szpitalnego wyposażenia. Na szczycie każdej barykady stali żołnierze w szarych mundurach z błękitnym wężem na ramionach oraz robotnicy zapewne przymuszeni siłą do obrony swojego ''domu''.

Armia Daniela zajęła miejsce, szykując się do natarcia. Bezpośredni atak na przygotowaną i obwarowaną Przychodnie wiązałby się jednak z ogromnymi stratami. Sam Daniel, gdyby spróbował przebić im ścieżkę swoją mocą, ryzykował tym, czego obawiać się każdy użytkownik Pierwotnej Woli, niezależnie od tego jak był potężny – Oberwaniem nieświadomą kulą.

Zwiadowcy i strażnicy ze szpitala byli zapewne poinstruowani, jak walczyć z używającymi błędów.

Tutaj też zaczynało się główne zadanie Pięści Daniela. Elza, korzystając ze swojej mocy, miała przenieść oddział na dach Szpitala, razem z pojemnikami gazu. W tym czasie reszta Armii miała rozpocząć ostrzał, jakby szykowała się do natarcia by odwrócić uwagę od desantu. Po wyeliminowaniu strażników w środku i odnalezieniu przywódcy placówki mieli oni zmusić go do ogłoszenia kapitulacji przez megafony alarmowe. Ponieważ używano ich do ostrzegania przed nadchodzącą Ciemnią, rozciągały się one na całym terenie placówki.

Nawet gdyby Linart nie chciał poddać szpitala, informacja o przejęciu budynku i żądanie bez warunkowego poddania ze strony Pięści, wprowadziłoby dość zamętu w szeregach wroga, by straty po stronie Armii zostały ograniczone.

Po dogadaniu szczegółów Dziki razem z oddziałem zaczęli przekradać się jak najbliżej szpitala. Było to o tyle ważne, że przy zbyt dużej odległości, Elza mogła przenieść ich w złe miejsce. Perspektywa spadania z trzeciego piętra, albo pojawienia się pośrodku okopów Przychodni nie była zbyt kusząca.

Po kilkunastu minutach czołgania się w suchej ziemi i chowania za pordzewiałymi ogrodzeniami dotarli w końcu do małego budyneczku, z którego okna było już o rzut kamieniem do barykad.

- Sprzęt sprawdzony? Butle pełne? - wyszeptała Elza, spoglądając na swoich podkomendnych, gdy tylko zajęli oczyszczony z mebli salon.

Mężczyźni skinęli głowami, a dziewczyna westchnęła. - Oddałabym wszystko by być tam z wami, ale wiecie, że moc mi na to nie pozwoli. Banan, jako że nie posłuchasz się nikogo innego oprócz siebie, przejmujesz odpowiedzialność za oddział…

Słysząc jaką decyzję podjęła w ostatniej chwili ich liderka, wszyscy łącznie z nagle promowanym popatrzyli po sobie niepewnie.

- Jesteś tego pewna? – dopytał Banan, zerkają na Elzę ze zdziwieniem

- Tak – odparła natychmiast dziewczyna.- Jeśli któremuś z nich coś się stanie... To lepiej, żeby stało się tobie – dodała po chwili. - Nie zawiedźcie mnie...

Banan z poważną miną skinął głową, biorą na siebie tymczasowe przywództwo.

- Gotowi? To jedziemy… - westchnęła Elza, unosząc dłoń.

Już po chwili cały oddział znalazł się jakiś metr na dachem. Lądowanie z tej wysokości nie należało do najprzyjemniejszych, ale próba posadzenia ich niżej, niosła ryzyko wlepienia któregoś w podłogę.

Mężczyźni podnieśli się powoli jęcząc cicho.

- Dobra sprawdźcie, czy nikomu nic się nie odpięło! - rozkazał Banan, a zebrani zaczęli oglądać swoje mundury.

Szczelny, szczelny...- odpowiadali po kolei członkowie oddziału. - Szczelny – zameldował na koniec Dziki, sprawdzając ciśnienie na wskaźniku.

W tym samym momencie z dołu dobiegła istna kanonada. Armia Daniela rozpoczęła ostrzał, a okopani strażnicy przychodni nie pozostali im dłużni. Pociski, śruby i prowizoryczne granaty latały w powietrzu. Dziki stanął na krawędzi dachu obserwując z góry ten panujący na dole chaos. Powietrze momentalnie wypełnił kurz. Wybuchy podrywały w górę tumany ziemi. Co jakiś czas słychać było krzyk rannych.

Banan podszedł w tym czasie do drzwi technicznych i delikatnie nacisnął na klamkę. Te okazały się oczywiście zamknięte. Potem rozglądając się po dachu zaczął rozważać co powinni zrobić. Jego wzrok zatrzymał się na wylotach wentylacji. Gestem ręki dał znać Trakerowi by podszedł do niego, po czym wskazał na sieć rur ciągnącą się dookoła. - Stąd możemy rozpuścić gaz po całym szpitalu...

Traker który dźwigał najwięcej pojemników z Osowcem, skinął głową i ruszył razem z Pokemonem do pierwszego wyciągu. Korzystając z multitooli które mieli na wyposażeniu, zaczęli demontować zabezpieczające kratki.

- Dziki – wyszeptał Banan. - Jak już Osowiec rozejdzie się w środku, zaczniesz wywalać drzwi.

Słysząc rozkaz Dziki skinął głową, ściągając z pleców siekierę, bo to jemu przypadła ona w przydziale dźwigania ekwipunku.

Po kilku minutach nerwowego oczekiwania. Traker i Pokemon pościągali w końcu kratki i zaczęli wrzucać do środka wentylacji pojemniki wielkości puszek po farbie. Żółty gaz momentalnie zaczął wypełniać rury, a jego ilość była wręcz zatrważająca.

Dziki jeszcze z treningów pamiętał, że jeden taki pojemnik bez trudu wypełniał mieszkanie ilością Osowca, która uniemożliwiała widzenie, a przecież nawet niewielka ilość tego środka była śmiertelnie toksyczna.

Po chwili od rozpoczęcia ataku z wnętrza szpitala dobiegł wrzask, którego nie zagłuszała nawet bitwa na dole.

- Na to czekałem! Dziki drzwi! - rozkazał Banan.

Dziki nie czekał nawet sekundy. Natychmiast doskoczył do wejścia i zaczął okładać zamek siekierą, nim jednak przebił się przez warstwę drewna i metalu, usłyszał, że ktoś przekręca klucz po drugiej stronie. Odskakując do tyłu, wyciągnął natychmiast pistolet, ale gdy tylko drzwi się otworzyły, nie było nawet sensu go używać.

Dwóch strażników wypadło ze środka, wymiotując krwią i flegmą. Ich skóra była tak czerwona, jakby zostali polani wrzątkiem, a oczy nie był nawet widoczne spod opuchniętych powiek. Po kilku sekundach agonii padli bez życia na dachu.

- Fuks, nasze szczęście! - krzyknął Banan. – Idziemy!

Schodząc po schodach w dół, dostrzegli ledwie opary Osowca, a mimo to strażnicy nie wytrzymali w nim nawet kilku sekund. Wrzasków właściwie nie było już słychać, czasem tylko jakiś pojedynczy jęk przebijał się echem w korytarzu. Zapaliwszy latarki, ruszyli przejściem technicznym.

- Biuro dowódcy jest przy dawnej pracowni RTG, w dawnym pokoju ordynatora - przypomniał Dziki.

Banan skinął głową i wyprowadził ich na korytarz dawnego oddziału położniczego. Tak jak większość mieszkańców miasta był kiedyś w szpitalu i miał, chociaż ogólne pojęcie o jego rozstawieniu ze Starego Świata.

Po drodze nie spotykali właściwie oporu. Mglista mgiełka Osowca unosiła się praktycznie w każdym miejscu, które przekraczali, co oznaczało, że tunele wentylacyjne rozchodziły się na cały budynek. Dopiero piętro niżej zobaczyli pierwszych zatrutych.

Strażnicy, którzy dostali się w rzadszy gaz, czołgali się na ślepo po podłodze, jęcząc i charcząc. W tym momencie Anioł zatrzymał, się przyglądając jednemu z nich. - Boże jego oczy... widzieliście ich oczy?

- ANIOŁ NIE ZATRZYMUJ SIĘ! - krzyknął Banan, prowadząc ich dalej.

Kolejnymi schodami zeszli jeszcze niżej. Tu stężenie gazu było dużo większe, bo Osowiec jak na gaz był po prostu ciężki. Nie było to jednak to, co musieli znosić na treningach. Stroje idealnie chroniły ciało przed tak niskim stężeniem, a po wspinaczce na piętra bloku, schodzenie w dół wydawało się zaledwie spacerkiem.

Dopiero wychodząc zza winkla do poczekalni, wszyscy zamarli.

Na korytarzu leżały dziesiątki napuchniętych czerwonych ciał. Niektóre powykręcane były na zgliszczach, jakie zostały z rozstawionych tu wcześniej namiotów. Część ludzi starała się zakryć twarze ubraniami, ale krwiste plamy na materiałach tuż przy ustach, świadczyły, że nie wiele to pomagało. Podłoga pływała wręcz we flegmie i wymiocinach.

Ci, których gaz nie zdążył jeszcze zabić, po prostu wyli z bólu. Dziki zamknął przez chwilę oczy, starając się odciąć myślami od tego, co ma teraz przed sobą. Nikogo z tych ludzi nie znał, żadnemu nie był nic winien, nie musiał się przejmować, powtarzał w swojej głowie. Wtedy też jak na złe otwierając oczy, dostrzegł szyld ''Mamuna''. Przez jego głowę przeszłą teraz bardzo miła właścicielka tego lokalu, ale wyparł to błyskawicznie ze swojej głowy. Wolał wierzyć, że kobiety dziś tu nie było... Jak nieprawdopodobnie by to nie brzmiało.

Nie on jednak miał największe problemy ze zniesieniem tego, co widział. Po chwili usłyszał odgłos wymiotów i krzyk. - KUBLWA! NABLRŻYGALBEM SOBLE MASKLE! KUBLWA!

Odwracając się, dostrzegł za sobą Anioła, w którego wizjerach przelewała się zawartość żołądka. Chłopak złapał za boki maski, jakby chciał ją ściągnąć, a Dziki doskoczył do niego przerażony. - ANIOŁ USPOKÓJ SIĘ! TU DALEJ JEST OSOWIEC! ZOSTAW TE CHOLERNĄ MASKĘ!

Banan dostrzegając całą sytuację, dobiegł do niego z drugiej strony, blokując mu rękę. - ZOSTAW TO, BO SKOŃCZYSZ JAK ONI! ZOSTAW TO ROZKAZ!

- DUSLZE SIE!!! - wykrzyczał chłopak, którego aparat tlenowy zaczął wydawać dziwne ''bulgoczące dźwięki''.

- Kurwa! Traker zabierz go na górę! Wybij jakieś okno jeśli nie wytrzyma! JUŻ!!! - rozkazał Banan. - POKEMON LEĆ ZA TYMI KRETYNAMI I ICH OSŁANIAJ!!!

Traker dobiegł błyskawicznie do Anioła i prowadząc go za rękę, wybiegł z nim z powrotem na klatkę schodową. Pokemon ze strzelbą w dłoni ruszył zaraz za nimi.

- Co teraz robimy? - spytał natychmiast Nóż.

- Idziemy dalej! Nie możemy zwlekać! - warknął Banan i ruszył pośpiesznie przez poczekalnie.

Dziki i Nóż pobiegli, zanim. Przebiegając między ciałami, już po chwili znaleźli się na korytarzu, tuż obok Centrum Handlowego Promień. Wnętrze wyglądało na puste, handlarze schronili się pewnie w swoich pokojach i już dawno nie żyli.

Dziki był w szoku, jak skuteczny okazał się gaz. Nawet w najśmielszych oczekiwaniach nie pomyślał, że kilka pojemników zabije całą populację szpitala. Przez jego głowę przeszła teraz dość oczywista myśl. - Nie ma co się oszukiwać, Linart już pewnie nie żyje – stwierdził w stronę kompanów.- Będziemy musieli ogłosić, że podbiliśmy szpital i zobaczyć jak zareaguje straż na zewnątrz...

- Masz racje...- potwierdził ich tymczasowy dowódca - Kurwa, może przedobrzyliśmy z ilością ale budynek wydawał się duży...

Nóż w tym czasie otworzył drzwi Promienia i wtedy padł strzał. Chłopak odskoczył natychmiast do tyłu, chowając się za ścianą. - Ktoś tam jednak przetrwał... Gazujemy? - spytał natychmiast.

- Zobaczymy, może nie jest głupi... - wyszeptał do niego Banan i po chwili krzyknął w głąb korytarza. - JAK NIE CHCESZ ZA CHWILĘ ŻYGAĆ PŁUCAMI, LEPIEJ SIĘ PODDAJ!

Na propozycję odpowiedziała seria z pistoletu maszynowego.

- Czyli jest głupi...- stwierdził Nóż, łapiąc za podręczny pojemnik gazu, wielkości dużego lakieru do włosów.

Gdy cisnął nim w głąb korytarza, już po chwili zobaczyli żółtą mgłę wypełniającą wnętrze.

- Wchodzimy...- wyszeptał Banan.

Dając krok w opary, znowu poruszali się praktycznie na ślepo. Nie trwało to jednak długo, gaz błyskawicznie rozlał się po bocznych pomieszczeniach, przerzedzając do postaci żółtawego dymu. Dziki myślał, że jest już po kłopocie, gdy nagle z jednego ze sklepów wybiegł strażnik w masce gazowej i gumowym kombinezonie. Z włócznią w dłoni ruszył w stronę Banana, chcąc przebić go na wylot. Dziki był jednak szybszy. Błyskawicznie wystrzelił, bez przymierzania trafiając napastnika w brzuch, ten osunął się na podłogę. Kolejny strażnik wychylił się w tym czasie, ciągnąc po korytarzu serią.

Pięść Daniela padła natychmiast na ziemię unikając kul, a Dziki leżąc, starał się wycelować w strzelca. Ten ukrył się jednak za winklem, próbując przeładować broń. Nóż słysząc to, poderwał się i ruszył w jego stronę. Gdy mężczyzna wpinał już pełny magazynek do pistoletu, chłopak wykopał mu broń z ręki.

Rozbrojony strażnik podniósł się natychmiast, chwytając jednocześnie Noża za rękę. Nim jednak zdążył wymierzyć chłopakowi cios, ten szybkim ruchem zerwał mu maskę przeciwgazową z twarzy. Mężczyzna zaczął się dusić, a jego oczy natychmiast nabiegły krwią. Dziki nie chcąc słuchać jego męczarni, podszedł i dobił go strzałem w głowę.

Po tym całą tróją ruszyli do biura ordynatora.

Otwierając drewniane drzwi, weszli do eleganckiego gabinetu, pełnego przeszklonych gablot z oczywistymi pamiątkami ze Starego Świata. Przy wielkim drewnianym biurku siedział, jak podejrzewał Dziki sam Linart. Mężczyzna mimo, że miał na twarzy dużą czarną maskę z wielkimi filtrami, leżał rozłożony na krześle zupełnie bez życia.

- Otruł się? Kurwa jak? – spytał zszokowany Banan, zerkając w puste oczy mężczyzny.

- Może maska to była atrapa? - próbował wyjaśnić Nóż. - Pewnie wybrał ją, bo wyglądała najokazalej, ale zamiast prawdziwych filtrów miała jakąś zwykłą watę...

Dziki rozejrzał się w tym czasie po półkach. Dowódca szpitala musiał być mocno przywiązany do swojego dawnego zawodu, bo w jednej z gablot Dziki zobaczył jego policyjną odznakę, ułożoną na jedwabnej poduszeczce.

Nóż który w tym czasie oglądał biurko, starając się odnaleźć interkom. - A jeżeli nie nadawał z biura?

- To skąd? Przecież nie zamontował sobie mikrofonu w kiblu. – odparł zirytowany Banan, oglądając biurko z drugiej strony.

W tym samym czasie Dziki dostrzegł coś dziwnego. Ciało mężczyzny drgnęło. - Chłopaki, on chyba udaje!

Banan złapał natychmiast za broń. - Jeśli tak, lepiej dla nas! GADAJ SZUJO! GDZIE JEST INTERKOM?! - krzyknął władczym tonem.

Mężczyzna jeszcze przed chwilą uważany za zmarłego zaśmiał się przytłumionym głosem. - Użyję go, dopiero gdy się was pozbędę, żeby Daniel wiedział, jak duży błąd teraz popełnił.

- Może nie zauważyłeś kretynie, ale to ja trzymam ci pistolet skierowany w czoło - zakpił Banan.

- Doprawdy? - spytał Linart, wzbudzając natychmiastowy niepokój Dzikiego.

Maska mężczyzny była zwykłą przeciw gazówką bez aparatu tlenowego. Gdy oddychał, widać było, jak robi się wklęsła przy wciąganiu powietrza. Problem był w tym, że jego oddechy od początku nie zgrywały się z momentami, gdy mówił. Nim Dziki zdążył zareagować, Banan zesztywniał. Po chwili ich tymczasowy dowódca uniósł dłoń, wymierzając pistoletem we własną skroń. - KURWA CO JEST! CO JEST Z MOJĄ RĘKĄ! – zawołał panicznie, a po chwili broń wystrzeliła.

Martwy chłopak osunął się na ziemie.

- SMUTNY! – wykrzyczał natychmiast przestraszony Dziki, na co siedząca przy biurku postać zadrgała.

- Nawet nie wiesz jak mnie w tym momencie obraziłeś. Sama świadomość tego, że mogłem zostać pomylony z tą chodzącą reklamą prozaku, napawa mnie odrazą… - stwierdziła, postać na fotelu. – Mirosław Linart, do usług…

- Jesteś oderwany od ciała… - wyjąkał Dziki z niedowierzaniem.

Sylwetka mężczyzny uniosła się w tym momencie w powietrze, zawisając praktycznie pod sufitem. – Widzę chłopaku, że spotykałeś już podobnych do mnie. Nie osiągnąłem jeszcze co prawda poziomu, który pozwoliłby mi całkiem opuścić jestestwo, ale i tak całkiem nieźle się bawię robiąc takie rzeczy… - stwierdził prostując bezwładną dłoń.

W tym momencie Nóż, zupełnie niespodziewanie rzucił się na Dzikiego.

- CO TY WYPRAWIASZ! - krzyknął zaskoczonych, ledwo unikając ciosu kompana.

- Dziki ja tego nie kontroluje! Nie mam pojęcia co się dzieje! – wykrzykiwał Nóż, biorąc kolejny zamach.

Jego chybione uderzenie wbiło się w jedną z gablot, roztrzaskując jej witrynę na kawałki. – Nie panuje nad tym uciekaj! – krzyknął, łapiąc Dzikiego w pasie.

Po chwili szamotaniny, upadli obaj na jeden z regałów, rozrzucając dookoła sztylety z ozdobnymi okładzinami. Dziki zdołał się wyszarpać, ale jego kompan nie ustępował. Nie czekając na kolejny atak wymierzył mu cios w brzuch. Siłę uderzenie przejęła jednak kamizelka kuloodporna. Podobnie sierpowy wyprowadzony przez Noża, wytłumił aparat tlenowy.

- Możesz to powstrzymać! – krzyknął Dziki. – Wysil emocje! Wścieknij się! Ja wyrwałem się w ten sposób Smutnemu!

- Nie mogę! – odparł Nóż, szykując się do kolejnego ataku.

Tym razem wpadając w Dzikiego bykiem, roztrzaskał nim gablotę z zabytkowymi szablami.

- Dość! – krzyknął Linart. – Zagalopowałem się, z tym niszczeniem własnego biura.

Nóż chwycił jedną z szabel i szerokim cięciem przeciął kamizelkę Dzikiego. Ten złapał za pistolet mierząc do kompana. – NÓŻ OPANUJ SIĘ POWSTRZYMAJ TO! – wykrzyczał Dziki.

- Dziki błagam, ja naprawdę nie mogę! – krzyknął, chłopak szykując się do potężnego pchnięcia.

- Powstrzymaj się albo strzelę! – odparł mu kompan..

- DZIKI BŁAGAM! – zawołał ponownie, pocierając ziemię nogą jak byk przed atakiem.

Kolejne wydarzenia stały się w przeciągu sekundy. Nóż wybiegł do przodu, a Dziki uskoczył na bok strzelając nad ramieniem kompana. Kula przecięła powietrze lądując w brzuchu niespodziewającego się tego Linarta.

Przywódca Szpitala odleciał do tyłu jak balon z którego uchodziło powietrze. Uderzając o ścianę swoje biura zsunął się na ziemię.

W tym momencie Nóż odzyskał kontrolę nad ciałem. Obracając się z szablą próbował, ruszyć teraz w stronę Linarta, ale gdy tylko dał krok w jego stronę zleciała na niego jedna z szafek. Dziki zrobił to samo, mijając po drodze pikującą w jego stronę witrynę. Szybkim ruchem złapał za maskę dowódcy szpitala i ściągnął mu ją z twarzy.

Niewładne ciało wciągnęło oddech, wciąż unoszącego się w powietrzu Osowca i już po chwili zaczęło drgać w konwulsjach. Dziki nie czekając zbliżył się i wystrzelił mężczyźnie w głowę.

- Cholera jasna… Uratowałeś nas…- wysapał Nóż.

- Nie ja... Tylko jego głupota – odparł Dziki. – Gdy chcesz kogoś zabić nie bawisz się z nim, po prostu go zabijasz.

- Prawdziwe – Odparł Nóż zerkając na martwego Banana. – Poważnie mógł to powstrzymać?

- Mi się udało…- odparł Dziki.

- Najwidoczniej nam obu brakowało siły woli – westchnął Nóż, układając równo ciało dawnego kompana.

***

Wywołany przez radiowęzeł komunikat o śmierci Linarta, przyniósł zgodnie z oczekiwaniami kapitulacje linii obronnych. O ile zdobycie samego budynku Szpitala kosztowało życie tylko jednego członka Armii, o tyle sytuacja pod budynkiem nie przedstawiała się już tak dobrze. Wspierani przez Zwiadowców, strażnicy wykorzystali wszystkie możliwe sposoby, by odeprzeć atak żołnierzy Daniela.

Okolice okopów zamieniły się w pogorzeliska, pokryte małymi lejami po wybuchach. Fasady pobliskich budynków przeszyte były dziesiątkami dziur, a domostwa znajdujące się najbliżej linii starcia zawalały się przez uszkodzenia. Nie ten widok wzbudzał jednak największą grozę. Wzdłuż chodników ułożone były w rzędzie ciała zabitych. Ze względu na brak czasu i fakt, że spora część była w naprawdę fatalnym stanie, przynależność określano wyłącznie po czerwonej opasce na ramieniu.

Swoją małą żałobę przeżywała również Pięść Daniela. Banan, którego ciało Dziki i Nóż, wyciągnęli z budyni niedługo po kapitulacji, został pośpiesznie pochowany w jednym z ogrodów. Jego śmierć wstrząsnęła Elzą do tego stopnia, że przez dwie godziny od zakończenia walk nie powiedziała właściwie nawet słowa. Nie tylko ona była jednak w tragicznym nastroju.

Po tym krwawym starciu, w niewielu członkach Armii pozostała jeszcze choćby odrobina zapału. Tylko Stalowi i Bracia zdawali się trzymać jako tako. Obrońcy, którzy praktycznie nigdy nie doświadczali strat w swoich szeregach oraz banderowcy i weterani, którzy przyłączyli się do Daniela jeszcze przed atakiem, wyglądali na całkowicie załamanych.

Dziki wiedział, że nie będą mieli czasu na rozpaczanie po zmarłych, bo atak na Magistrat nie mógł czekać. Tym bardziej zdziwił go fakt, że Daniel nie omieszkał tuż przed wymarszem jeszcze raz zwrócić się do swoich towarzyszy. Stając na przyczepie Dzika-1, zaczął od słów, które wszystkich wprawiły w osłupienie. - W ŚMIERCI NIE MA CHWAŁY!!!

Słysząc to, zgromadzeni spojrzeli po sobie, jakby się przesłyszeli. Wódz mimo ich zdziwionych min kontynuował. - Martwym nic po zwycięstwie, a bohaterom nie leży się lżej pod wieńcami z czerwonych kwiatów. Gdy zaatakowało Zarzecze, wszyscy spodziewali się, że ktoś dysponujący najpotężniejszą Armią w Krańcowie, w ciągu tygodnia odeprze wroga, przekroczy rzekę i sięgnie po zwycięstwo… A ja zwlekałem… zwlekałem tak długo, aż wielu zaczęło wątpić w moją siłę. Niektórzy, nawet ci mi najbliżsi zaczęli zastanawiać czy przypadkiem nie zacząłem się bać. Ja jednak się nie bałem, a myślałem... Myślałem przez cały czas, jak zrobić tak by wszyscy idący ze mną mogli świętować zwycięstwo inaczej niż pośmiertnymi honorami. Nie wierzę bowiem, że jakiekolwiek słowa przynoszą ukojenie w obliczu śmierci. Nie wierzę, że łzy opłakujących bliskich można otrzeć… Dlatego po tym, co się stało, podjąłem decyzję. W obliczu wszystkich poległych daję wam słowo, że nie uznam za tchórza nikogo, kto teraz zrezygnuje. Możecie wracać do Strefy Głodu i tam czekać na wieści o moim zwycięstwie…

W tym momencie okolice ogarnęła wrzawa. Zszokowani członkowie Armii rozmawiali ze sobą, ale nikt nie ośmielił się ruszyć. Dopiero po dłuższej chwili Cichy zbliżył się do Daniela. - Bracie, byłem z tobą od początku i zostanę do końca!… ale jeśli moi ludzie mają dość, nie będę ich zatrzymywał…- powiedział przepełnionym emocjami głosem.

Jeden ze Stalowych zbliżył się natychmiast do wodza. – Stalowi idą tam, gdzie ich dowódca! – wykrzyczał, a jego kompani stanęli za nim szeregiem.

Oddział Braci stanął obok wodza, jakby ich obecność w dalszej walce była oczywista i niekwestionowalna.

Elza spojrzała na to odwracając się po chwili do swoich ludzi. – Wracajcie do domu…

- Co? – zawołał natychmiast Nóż. – Dlaczego?

- Zrobiliście swoje, jeżeli Daniel daje wam możliwość zrezygnowania ze służby, IDŹCIE! Nie mogłam być w szpitalu z wami… Do magistratu pójdę za was! – zawołał dziewczyna, ocierając łzy z podpuchniętych oczu.

- Chyba oszalałaś jeśli myślisz, że cię teraz zostawimy! – zawołał natychmiast Nóż.

- Ja też idę dalej… - westchnął Dziki, który zamierzał doprowadzić te sprawę do końca.

Traker spojrzał nie pewnie na zadeklarowaną trójkę i podszedł szepcząc. – Powinniśmy trzymać się razem…

- Ja chyba nie pójdę…- wyszeptał Anioł, a członkowie oddziału popatrzyli na niego bez cienia wyrzutu. Mimo to chłopak spróbował się wytłumaczyć. – Do niczego się wam nie przydam… W momencie próby potrafiłem tylko się załamać… Obrzygałem maskę, prawie się przy tym zabiłem i naraziłem cały oddział… przepraszam Elza.

Dziewczyna poklepała chłopaka po plecach. – Nie wszyscy są stworzeni do zabijania, nie każdy zniesie widok śmierci – stwierdziła wyrozumiale.

- Więc zostaje nas piątka, jak w prawdziwej pięści – stwierdził Pokemon, deklarując jednocześnie, że idzie z nimi dalej.

Elza uśmiechnęła się niepewnie zerkając na nich. – Jesteście wspaniali chłopaki. Wygramy te wojnę… Dla nas! Dla Strefy Głodu! Dla wszystkich poległych i dla Banana! DANIEL ŻYJE!!! – wykrzyknęła dziewczyna w stronę wodza.

Jej towarzysze zawtórowali okrzykiem. Nawet Dziki który nie przywiązywał do służby w armii szczególnie wiele, dał się ponieść temu uniesieniu krzycząc z pozostałymi. – ŻYJE!!!

Więcej tak pełnych przekonania deklaracji jednak nie było. Część obrońców i weteranów pozostała na miejscu by zająć się rannymi i pilnować przejętego szpitala. Spora gruba wróciła z powrotem do Centrum. W stronę Magistratu zaś, wyruszył zaledwie cień pozostały po Armii jaka kroczyła wcześniej w stronę Przychodni.

Dziki razem z oddziałem zajęli miejsce w Dziku-1, jadąc na czele kolumny. Elza myślała, że Daniel będzie podróżował razem z nimi, ale wódz wolał maszerować z większością swojego wojska.

Gdy zdążyli już ochłonąć, Dzikiemu przeszło przez głowę, że nie mieli żadnego znaku od pozostałych grup z Centrum. Zastanawiał się czy walki jeszcze trwają? A może miasta Zarzecza zdołały się jednak obronić? Jeżeli stawiały chociaż połowę takiego oporu jak Przychodnia, to ani Defekt ani Sojusz bloków nie mieli łatwego zadania.

Zastanawiał się czy Zjawie i Szarej udało się przetrwać? Co działo się teraz z Pierwszym i Krzakiem? Czy Dix poprowadziła swoją grupę do zwycięstwa? I wtedy, w trakcie tych rozważań doszła do niego zaskakująca rzecz. Gdy jakiś czas temu wrócił razem z Oli z Zarzecza, był tak zniszczony i wypalony, że dopiero teraz przypomniał sobie, jak wiele w tym świecie jest jeszcze osób których los nie był mu obojętny… Myśląc teraz o tym jak postąpił wobec Mike’a, jak zostawił za sobą dziewczyny z autobusu, jak nawet nie pomyślał by pomóc Wilkowi, poczuł ogromne rozczarowanie swoją osobą. - Tym właśnie chciałeś się stać? – spytał sam siebie w środku. – Zjawa miała racje, jestem pieprzonym egoistą…

Rozdział XVI – Rozdroże

Droga do Magistratu prowadząca spod przychodni była Dzikiemu właściwie obca. Gdy przybył tutaj jakiś czas temu razem z Pierwszym, by ratować Oli, stolica była co prawda jego pierwszym celem. Finalnie jednak nagły atak Ścierwojadów i rany, jakie odniósł jego towarzysz, pokrzyżowały plany dotarcia do niej.

Same okolice znał co prawda jeszcze ze Starego Świata, ale obecnie nie była to wiedza, do której warto byłoby się odnosić. Pierwszy, czyli jedyna osoba, która mogła powiedzieć coś więcej o tym miejscu, przepadł chwilowo bez wieści. Dziki zastanawiał się nawet czy jego były kompan nie chciał po prostu trzymać się z dala od pogromu, jaki miał miejsce w trakcie walki.

Pozbawiony jakiejkolwiek informacji Daniel, prowadził więc resztki swojej armii na wyczucie bez żadnego sensownego planu. Przemieszczali się po głównej drodze, właściwie na samych obrzeżach miasta, które zdradzały jego wczesną rolniczą historię. Tutaj powoli wyrastające domy jednorodzinne i mikro-markety, mieszały się z typowymi starymi gospodarstwami, a między poszczególnymi osiedlami postawionymi na byłych polach uprawnych, ciągle widać było typowo rolnicze ugory.

Dziki szybko zauważył, że Nowy Świat obszedł się z tą okolicą o wiele gorzej, niż z najbardziej zdewastowanymi częściami Centrum. Większość domów nawet tych stosunkowo młodych rozpadała się w oczach. Podwórka usiane były rdzewiejącymi wrakami samochodów, które wyglądały jakby stały tutaj co najmniej od pięćdziesięciu lat. Ciężko było też znaleźć w tym miejscu chociaż jeden budynek, który nie miał zawalonego dachu, albo kompletu niewybitych szyb.

Ten widok hipnotyzował wszystkich, łącznie z Pięścią Daniela, która wyglądając przez okna Dzika-1, wpatrywała się w okolice.

- Dlaczego to tak wygląda? - spytał w końcu Traker przerywając ciszę. - Nie przypominam sobie, żeby jakakolwiek okolica u nas, wyglądała równie źle.

Słysząc pytanie wszyscy łącznie z kierującą pojazdem Elzą, zerknęli na Dzikiego. Ten jako jedyny posiadał bowiem bardziej szczegółowa wiedzę o Zarzeczu.

- Bo ciemnia przyśpiesza starzenie się przedmiotów, zwłaszcza metalu...- wyjaśnił, zaspokajając ciekawość swoich kompanów.

Raz przerwana cisza nie wróciła jednak do pojazdu, bo zachęcony jej przerwaniem Pokemon wypalił. - Jak myślicie? Co się stanie gdy już wygramy?

- Może najpierw wygrajmy...- westchnął Nóż, jakby chciał uciąć temat, ale Elza pociągnęła go dalej.

- W jakim sensie? Pytasz o to co będzie z Zarzeczem?

Pokemon pokręcił przecząco głową. - Chodziło mi raczej o to zawieszenie broni. Myślicie, że pokój w Centrum przetrwa? - spytał z wyraźną nadzieją w głosie

- Nie - odpowiedział mu pewnie Dziki, czując jakąś wewnętrzną potrzebę pozostania głosem rozsądku. - Ludzie zawsze znajdą powód, żeby się ze sobą pożreć. Centrum ugłaskał wspólny wróg i tylko to. Gdy go zabraknie, ktoś znowu rzuci się komuś do gardła...

- Nie prawda! - fuknęła Elza, ściskając kierownicę mocniej. - Daniel ma zamiar to wszystko zmienić! Chcę usunąć ze świata wszystkich kłótliwych idiotów, prowokatorów, cwaniaczków, te całą bandę tępych goryli, przez którą nie możemy żyć spokojnie...

Dziki westchnął. - Idea jest świetna i po cichu sam jej przyklaskuję, mimo że przez długi czas nie było mi z Armią po drodze. Tylko że idee często sypią się w kontakcie z rzeczywistością. Ludzie są obłudni, fałszywi i zakłamani. Bandzior nie zawsze wygląda jak w kreskówce i nie ma zbrodni wypisanej na twarzy... Najgorsze, że często najgorsi spośród złych potrafią zachowywać się grzecznie albo dobrze zgrywają ofiary...

Dowódczyni, słysząc ten wywód, spojrzała na Dzikiego z grobową miną. - Może więcej wiary w Daniela co? Chcę ci tylko powiedzieć, że on już zrobił dla tego świata więcej niż ktokolwiek inny. Ocalił przed pewną śmiercią dziesiątki dobrych ludzi, którym nikt nie dawał szansy. Łącznie z wami w autobusie...- wytknęła.

Chociaż Dziki doskonale wiedział, że Elza ma rację, poczuł się urażony wspomnieniem Autobusu do Wolności w złym kontekście, dlatego postanowił nie odpuszczać. - A mimo to został zdradzony przez najbliższego kompana. - wtrącił sarkastycznie, widząc jednak minę swojej liderki, postanowił trochę złagodzić ton wypowiedzi. - Ja nie mówię, że Daniel nie da rady otoczyć się z grubsza ''dobrymi ludźmi' i że nie zapewni w Strefie Głodu moralnych zasad i praw... Tylko że jego moralność nie każdemu będzie pasowała to raz, a dwa ludzie się zmieniają. Szachraj nie planował pewnie zdrady od początku swojej podróży z Danielem, tak samo niektórzy ''dobrzy'' ludzie stają się źli z biegiem lat.

- Dziki ma tu trochę racji - poparł go Traker. - Zawsze znajdzie się ktoś komu zasady Armii Daniela nie będą pasowały... A jak już skrzyknie dookoła siebie kilku podobnych, konflikt gotowy.

Elzie zabrakło najwidoczniej argumentów, ale po jej minie widać było, że jej wiara w wodza pozostała niezachwiana. Karnie rzuciła więc w Dzikiego od dawna już zwietrzałym zapachem, który wisiał do tej pory pod lusterkiem.

W tym czasie jeden z braci zapukał do drzwi toczącego się żółwim tempem pojazdu.

- Co jest? - spytała Elza, opuszczając szybę.

- Daniel zarządza postój! Będziemy czekać na Pierwszego! - odparł natychmiast mężczyzna.

Dziewczyna posłusznie zatrzymała ciężarówkę, po czym zwróciła się do swoich kompanów. - Chodźcie chłopaki, rozprostujemy trochę nogi!

Mężczyźni przyjęli to z ulgą, bo jedynym ocalałym fotelem Dzika, był ten kierowcy. Przez całą drogę musieli więc gnieść się na twardej podłodze szoferki.

Miejsce postoju dla Armii było najwidoczniej całkowicie przypadkowe. W okolicy nie znajdował się żaden szczególny dom ani punkt czy drogowskaz. Zatrzymali się po prostu pośrodku asfaltowej drogi otoczonej z obu stron głębokim rowem, oddzielającym chodnik i niedokończoną ścieżkę dla rowerów. Dziki wspiął się na przyczepę, rozglądając po okolicy. W oddali widać już było zabudowę Magistratu, który poza kościołem w Rybnicy był najwyższym budynkiem z tej strony Krańcowa. Elza która wspięła się obok niego, przycisnęła natychmiast lornetkę do oczu.

- Nie wiele jeszcze widać - stwierdziła. - Szpital miał być największy, ale tu też pewnie nie będzie lekko.

Dziki potwierdził jedynie skinieniem głowy, skupiając wzrok na szczycie drogi od strony Centrum. Tam zauważył jakiś ruch. Już po chwili całą okolicę wypełnił warkot kilkunastu silników. - Z tamtej strony! - krzyknął, dając pozostałym znak skąd nadchodzi potencjalne zagrożenie.

Daniel który wysunął się przed swoich ludzi, zmrużył oczy przyglądając się zbliżającym pojazdom.

Niecałą minutę później sześć pancerniaków zatrzymało się z piskiem opon, tuż za kolumną Armii. Z jednego wypadł natychmiast Pierwszy w towarzystwie Sznura, jednookiego opiekuna schronień z Zarzecza.

Ten widok z początku zdziwił Dzikiego, z drugiej strony, gdy pomyślał o tym, kto mógł zostać informatorem Pierwszego, mężczyzna był wręcz nazbyt oczywistym typem. Ciekawiło go tylko, co robią tutaj pozostali opiekunowie? Czyżby Sznurowi udało się przekonań więcej osób do współpracy?

Dziki zsunął się natychmiast z naczepy, zbliżając do wodza, by posłuchać, o czym będą rozmawiali.

- Co to za ludzie? - spytał natychmiast Daniel.

- To mój informator - wyjaśnił Pierwszy, wskazując na jednookiego mężczyznę. - Pozostali to opiekunowie schronień. Po tym, jak Smutny usunął Ciemnie, tutejsze władze kazały im oddać samochody i sprzęt. Na szczęście dla nas zbuntowali się, zanim to zrobili.

Daniel skinął głową, przyglądając się potężnie obudowanemu samochodowi. - Ładny, ale nie mój kolor... No i wolę większe okna.

Sznur oparł się o swojego pancerniaka, a Pierwszy sprowadził momentalnie wodza do rzeczywistości. - Posłuchaj! - zaczął z grobową miną - Defekt zmusił Sad do kapitulacji i rozpoczęli już marsz na Magistrat od drugiej strony...

- Rozmyte – cycki nie zawiodły... - wtrącił Daniel z uśmiechem na twarzy.

Dziki poczuł w tym momencie to charakterystyczne dziwne uczucie, które zawsze towarzyszyło mu na wspomnienie o Dix. Czyli Defektowi się udało... Ciekawe co z Sojuszem Bloków? - pomyślał. Odpowiedź na pytanie przyszła natychmiast z ust Pierwszego. - Na tym jednak koniec dobrych wiadomości. - stwierdził dobitnie mężczyzna. - Hurtownia wybroniła się przed Sojuszem Bloków i ruszyli natychmiast z pomocą do Magistratu...

Daniel, słysząc to, skrzyżował ręce na piersi. - No proszę, a Boruta był taki pewny siebie...

- Boruta tutaj nie zawiódł... Podobno sprawę spieprzyli Wolni Weterani - odparł natychmiast Pierwszy. - Najgorsze jest to, że za nami maszeruje teraz prawie setka uzbrojonych ludzi.

- ILE?! - zawołał zszokowany Daniel. - Nie wiem nawet, czy jest nas tu teraz aż tylu. Jak nas zakleszczą pod Magistratem, to nawet z rozmytymi po naszej stronie nie mamy szans!

- Damy radę ich zatrzymać! - stwierdziła Elza, która tak jak Dziki przysłuchiwała się rozmowie. - Mamy jeszcze całą przyczepę pełną gazu... Moglibyśmy otworzyć wszystkie Zawory, a ja przeniosłabym ciężarówkę w sam środek ich grupy. Nawet jeżeli cześć z nich przeżyje, będą musieli zająć się rannymi.

Słysząc to Daniel zmarszczył czoło. - Nie jest nas dużo... chciałem wykorzystać Osowiec do ataku na Magistrat - stwierdził, wyraźnie zamyślony.

- Mamy jeszcze kilka podręcznym pojemników...- wtrącił Dziki. - Nie jest tego dużo, ale w zamkniętych pomieszczeniach zrobi zamieszanie...

Wódz nie wyglądał na przekonanego. Wybierając pewnie na zasadzie mniejszego zła, stwierdził w końcu. - Dobra Elza, wierzę w ciebie. Zatrzymaj ich kolumnę, a potem wracajcie jak najszybciej do nas. W tej sytuacji każda para rąk do walki będzie cenna.

- Tak jest! - zawołała dziewczyna, ruszając w stronę auta.

Dziki został jeszcze przez chwilę, by spytać o coś swojego dawnego kompana. - Pierwszy...- zaczął, ale mężczyzna przerwał mu.

- Nie wiem co z Dix, z wiadomych względów wolałem się nie zbliżać. Skoro jednak wygrali i idą dalej, to raczej wszystko z nią w porządku. Krzak został ranny, ale się wyliże... Zjawie też nic nie jest.

Dziki odetchnął z ulgą. - Dzięki... A powiedz, co z Garażem? Z Białym?

- Staruszkowi nic nie jest, zabrałem jego i kilku innych na naszą stronę jeszcze przed atakiem.

***

Samochodem, który mógł w końcu rozwinąć normalną prędkość, cofniecie się spod kolumny wojska, do okolic Hurtowni zajęło ledwie piętnaście minut. Niestety tam Pięść Daniela czekała niemiła niespodzianka. Mury miasta nie były nawet mocno naruszone, a uszkodzona brama była właśnie w trakcie naprawy. Oznaczało to, że atak Sojuszu nie przyniósł jakiegoś znaczącego skutku. Maszerujące wsparcie nie było więc wycieńczonymi tarczami strzeleckimi, tylko regularną siłą.

- Do jasnej cholery - przeklęła delikatnie Elza, opuszczając lornetkę. - Ich miasto widać jak na dłoni, ale gdzie ten oddział? Przecież musielibyśmy się z nimi minąć.

Nóż zerkając na dziewczynę, podsunął dość trafną według Dzikiego sugestie. - Może nie maszerowali główną drogą? Może, zamiast zaatakować nas od tyłu, postanowili okrążyć naszą kolumnę i dołączyć do obrońców z Magistratu?

Elza, słysząc to, przygryzła nerwowo wargę. - Jeśli tak, to zmarnowaliśmy kupę czasu... Objedziemy teren! Nie możemy dopuścić, żeby się przedostali - Wykręcając Dzikiem-1, dziewczyna zjechała z głównej drogi wjeżdżając w boczne dużo ciaśniejsze uliczki. - Lornetki przy oczach chłopaki, szukajcie jakiegokolwiek ruchu! - rozkazała, wyciskając z silnika siódme poty.

Błyskawicznie przecięli kilka przecznic i osiedli wypatrując w przerwach między budynkami maszerującej gromady. Nigdzie nie było jednak widać po nich śladu. Z każdą mijającą minutą Elza wydawała się coraz bardziej spanikowana. - Jeżeli ich nie znajdziemy, będziemy musieli dać znak przez radio i wracać na pełnym gazie pod Magistrat - stwierdziła, po raz kolejny zmieniając trasę.

W końcu trafili na jakiś ślad. Gdy tylko Dzik-1 wypadł zza zakrętu, dziewczyna rąbnęła nogami w hamulce tak, że cała oddział poleciał prosto na szybę.

Dziki był pewien, że dostrzegła w oddali strażników z Hurtowni. - Widzisz ich?! - dopytał dla potwierdzenia, zrzucając z siebie nogę Trakera.

- Nie wiem...- odparła dziewczyna, wyraźnie zszokowana.

Dziki wyjrzał przez szybę i zobaczył pośrodku drogi starego Żuka. Pordzewiałe auto miało pełno dziur, jakby znalazło się pod ciężkim ostrzałem. Przednia szyba właściwie nie istniała, a pod wyrwanymi drzwiami kierowcy, rozlana była ogromna plama krwi.

- Myślicie, że należał do Hurtowni? - spytał natychmiast Pokemon.

- A może to jeden z tych opiekunów co się zbuntowali? - dopytała Elza, zerkając na Dzikiego.

- Oni takimi nie jeżdżą...- odparł, otwierając drzwi.

Gdy tylko znalazł się na zewnątrz, szybko zobaczył, że nie tylko Żuk nosił na sobie ślady jak po bitwie. Okna pobliskich budynków były częściowo powybijane, a ich fasady podziurawione. Na drodze pełno było krwistych śladów opon, jakby ktoś urządził sobie konkurs w rozjeżdżaniu ludzi. Jedno z ogrodzeń było wgniecione, a w jego prętach Dziki zobaczył resztki człowieka. Podchodząc do ciała, dostrzegł przepchnięte przez pręty mięso, na którego fragmentach wciąż widoczne było robocze ubranie.

- Pokemon, zostań i pilnuj auta! - rozkazała Elza, po czym razem zresztą oddziału dołączyła do Dzikiego. - Co tu się stało? - spytała z miną jak zahipnotyzowana.

- Mam pewne podejrzenia, muszę tylko coś sprawdzić... - odparł Dziki, podchodząc do Żuka.

Gdy tylko otworzył drzwi poczuł odstręczający zapach szamba, który sprawił, że miał ochotę włączyć aparat tlenowy. - Ścierwojady... - wyszeptał, odchodząc od samochodu.

- Co takiego?! - zawołała Elza.- Ci ichni kanibale?

- Tak...- odparł natychmiast. - Wygląda na to, że natknęli się na grupę z Hurtowni. Musiało dojść do walki.

- Jak myślicie, kto wygrał? - zapytał natychmiast Traker.

Nóż uśmiechając się ironicznie spojrzał na kompana. - Nie ma nawet jednego ciała, więc zgadnij...

- Czyli nasz problem rozwiązał się sam! - zawołała radośnie dziewczyna. - Mamy teraz całą ciężarówkę Osowca, żeby wesprzeć atak na Magistrat! Pojedziemy tą drogą, jakby okazało się, że jakieś niedobitki z Hurtowni idą dalej...

W tym momencie monolog dziewczyny przerwał dźwięk odpalanego silnika. Wszyscy spojrzeli odruchowo w stronę Dzika – 1, ale Pokemon siedział za kółkiem równie zdziwiony co pozostali.

- Nie odeszli daleko! - krzyknął Dziki. - WSZYSCY DO AUTA!

Pięść Daniela ruszyła biegiem w stronę pojazdu, gdy nagle na ulicę wpadł stary Tarpan. Pokryte rdzą auto przyśpieszyło gwałtownie, celując w uciekającą grupę. Elza zatrzymała się natychmiast, wyciągając rękę, a pojazd razem z kierowcą zniknął, pojawiając się po chwili metr od jednego z okolicznych budynków. Przeniesiony samochód nie wytracił nawet odrobiny pędu i z hukiem wbił się w ścianę, miażdżąc cały przód.

- Pięknie! - krzyknął Nóż, ale to nie był wcale koniec ich problemów.

Z pobliskiego pola wyjechał właśnie potężny traktor obity jak panceriniaki i z impetem wbił się w szoferkę Dzika - 1. Z jego przyczepy natychmiast wypadło kilka oszołomionych ścierwojadów.

- Pokemon! - krzyknął Traker, łapiąc za broń.

Serią ze swojego pistoletu maszynowego scorpion, momentalnie ściął skołowanych zderzeniem kanibali. W tym czasie Elza odrzuciła błędem traktor tak nie składnie, że wylądował na dachu jakiś metr dalej.

Doskakując do przygniecionej kabiny, wyciągnęli z niej rannego Pokemona. Chłopak miał rozcięte czoło i ramię, ale ciągle był przytomny. - Cholera, ledwo zeskoczyłem z fotela...- wysapał.

- Już dobrze, już jest dobrze...- wyszeptał Traker, opierając go o bak pojazdu.

Dziki stanął przy nich z pistoletem w dłoni, rozglądając się za kolejnymi napastnikami, gdy nagle usłyszał wściekły wrzask Elzy. - KURWA DZIK JEST UZIEMIONY! Skurwysyn wbił się przeciwwagą prosto wkoło! - ryknęła, wskazując sflaczałą oponę i zgniecioną w połowie felgę.

- Nie możemy tu zostać! - przewał jej Dziki. - Jeżeli zmietli oddział z Hurtowni, to na pewno jest ich tu dużo więcej.

Elza rozejrzała się po okolicy, szukając dla nich jakiejś możliwości. - Kurwa, mogłam nie niszczyć tego Tarpana. Nóż! Sprawdź czy z tego grata coś będzie! - krzyknęła, wskazując palcem na Żuka.

Chłopak posłusznie ruszył w stronę pojazdu, siadając z nie tęgą miną za brudną kierownicą. Po chwili pojazd wydał z siebie głośne jęknięcie, ale silnik nie zapalił. Dziki doskoczył do przodu Żuka, podrywając wiszącą luźno klapę i zobaczył przebity śrubą wiatrak. - Nie wydaje mi się, żeby ruszył.

- Cholera! - zawołała Elza. - Traker, bierz Pokemona na barki! Dziki, Nóż łapcie tyle pojemników ile dacie radę, musimy iść w stronę Magistratu! Jakbyśmy nadali przez radio wiadomość, to może któryś z tych zbuntowanych by po nas przyjechał...

Mężczyźni ruszyli biegiem w stronę Dzika-1, by zebrać swoje rzeczy, ale w tym momencie dźwięki kolejnych pojazdów przeszyły okolicę. Wszyscy zaczęli się rozglądać, chcąc zlokalizować ich źródło. Do Dzikiego momentalnie dotarło, że są otoczeni. Zbliżające się pojazdy słychać było z obu stron drogi, pola, a nawet pomiędzy podwórkami.

Już po chwili z pobliskiej bramy wyjechały trzy Ścierwojady, prowadząc stare motocykle typu ''Ogar''. Porzucając błyskawicznie swoje pojazdy, ruszyli do pieszego ataku z ogromnymi siekierami w dłoniach.

Dziki i stojący obok niego Nóż wyciągnęli pistolety i kilkoma strzałami powalili dwóch napastników. Elza używając błędu przygniotła trzeciego przewróconym wcześniej traktorem.

- Motocykle! - zawołał Nóż, dobiegając do pierwszego z pojazdów.

Nim jednak zdążył go podnieść, na drodze pojawił się pordzewiały PKS. Stary Autosan wypełniony Ścierwojadami mknął w ich stronę, tak szybko jak pozwalał mu na to umierający silnik.

- Schowajcie się w budynku! - rozkazała dziewczyna.

Traker wciągnął Pokemona na swoje barki i ruszył razem z nim w stronę najbliższego domostwa. Nóż puścił motocykl i ruszył biegiem w ich stronę.

W tym czasie Elza wybiegła na środek drogi, stając naprzeciw nadjeżdżającego autobusu. Z zamkniętymi oczami starała się zapewne rozbudzić pierwotną wolę. W końcu podnosząc rękę, przeniosła autobus nad ziemię, do tego ustawiając pionowo w górę. PKS z impetem runął na asfalt, jakby wjechał w ścianę, przemieniając swoich pasażerów w czerwoną galaretkę. Ten widok sprawił, że wszyscy zamarli, spoglądając jak autobus upada z powrotem na koła.

W tym momencie z podwórka wypadł kolejny motocykl z dwoma pasażerami, zupełnie zaskakując Pięść Daniela. Ścierwojady popędziły w stronę Trakera. Siedzący na tyle kanibal zamachnął się maczetą, jak tatar na koniu prawie dekapitując mężczyznę.

Traker runął bez życia na ziemie, upuszczając rannego Pokemona. Wściekły krzyk Elzy rozdarł okolicę. W palącej furii przeniosła oba ścierwojady tak wysoko, że nim zaczęli spadać, wyglądali jak dwa balony na tle chmur.

Dziewczyna sekundę po tym padła na kolana, łapiąc się z krzykiem za głowę. Dziki od razu rozpoznał, że pozwoliła się ponieść gniewowi i użyła błędu niezgodnie z Pierwotną Wolą. - Zabierz Pokemona, ja jej pomogę! - krzyknął w stronę Noża.

W tym samym momencie dwa Ścierwojady z krzykiem runęły na asfalt, zamieniając się w krwiste plamy. Nim Nóż zdążył dobiec do rannego kompana, kolejne pojazdy wyjechały na drogę. Dwa Żuki blaszaki i Nysa, za lawirowały między wrakami, starając się rozjechać stojących tam ludzi.

Dziki w ostatniej chwili zdołał wskoczyć z Elzą do rowu, a Nóż skrył się, odskakując w stronę ostrzelanego wraku. Pokemon w tym czasie spróbował odczołgać się od martwego Trakera, ale nim zdążył przesunąć się chociaż trochę, rozpędzona Nysa przejechała po nim, podskakując jak na drogowym garbie. Jej kierowca nie zdołał opanować rozpędzonego pojazdu i wbił się w jedno z ogrodzeń.

Rozwścieczony Nóż dobiegł natychmiast do rozbitego auta i otwierając drzwi, wyszarpał kierującego nim Ścierwojada. Przyciskając mu pistolet do podbródka, wystrzelił z krzykiem, obryzgując całą twarz jego krwią. - ROZPIERDOLĘ WAS WSZYSTKICH! - wykrzyczał wściekle, strzelając w kolejnych kanibali.

Ścierwojady wybiegające z Nysy padały jeden po drugim od strzałów w głowę. W tym czasie oba Żuki zatrzymały się, a z ich wnętrza wypadli kolejni napastnicy. Nóż wystrzelał cały magazynek i chwycił za bagnet który miał przy pasie.

Dziki poderwał się już by mu pomóc, ale poczuł jak Elza wciąga z powrotem do rowu. Chwilę po tym usłyszał krzyk. Jeden ze Ścierwojadów rzucił prowizoryczną włócznią, przeszywając Noża na wylot.

- Jest ich za dużo... - wyszeptała dziewczyna, patrząc Dzikiemu w twarz.

- Nie poddawaj się, damy radę! - zawołał, ale w jej oczach nie było już woli walki.

- Dziki, przekaż Danielowi...powiedz mu, że jak by mnie nie odrzucał... zawsze należałam do niego... tylko do niego...- wysapała, kładąc mu rękę na policzku.

- Elza! CO TY RO...

***

Dziki spadł z co najmniej kilku metrów. Gdyby nie to, że większość jego ciała pokrywał w tym momencie Defekt, prawdopodobnie to uderzenie pozbawiło by go tchu. Podnosząc powoli głowę, dostrzegł, że znajduje się gdzieś pośrodku pola. Wtedy dopiero doszło do niego, że liderka musiała przenieść go z dala od miejsca w którym walczyli.

- ELZA! - zawołał, uświadamiając sobie co grozi dziewczynie.

Podrywając się na nogi, zamarł zszokowany. Od najbliższych domostw dzieliło go co najmniej pół kilometra. - TY IDIOTKO! - wykrzyczał, ruszając biegiem w stronę budynków.

Dlaczego się poświęcasz?! Dlaczego mnie ratujesz?! To ty powinnaś powiedzieć Danielowi to, co miałem przekazać! - krzyczał w swojej głowie, czując, jak zaczyna przelewać się przez niego gniew. - Co jest kurwa nie tak z tym światem! Dlaczego cholerni ludzie, nie mogą zachowywać się jak ludzie! Dlaczego ciągle ktoś musi ginąć albo cierpieć zupełnie bez powodu... - Przez głowę Dzikiego przeszło wspomnienie dziewczyny z cmentarza, zapłakanej Oli na łóżku w burdelu, a potem pojawiło się wyobrażenie Elzy, która woła Daniela, gdy Ścierwojady dźgają ją nożami w plecy... I wtedy stało się TO.

Ta furia owładnęła jego ciało, żądza, która sprawiała, że chciał wymordować każdego Ścierwojada na świecie. Poczuł jak Pierwotna Wola, przejmuje panowanie nad każdą komórką w jego organizmie. Jego nogi uderzyły w ziemię jak kopyta rozjuszonego byka. Przyśpieszał coraz bardziej. W jego oczach pojawiły się łzy od pędu powietrza. Biegł tak szybko, jakby nie był człowiekiem, tylko maszyną. Wyskakując w powietrze jak pocisk z moździerza, runął pośrodku drogi, gdzie leżały ciała jego towarzyszy.

Ścierwojady zszokowane tym widokiem przyglądały mu się swoimi ukrytymi w szmatach gębami. Dziki obrócił się powoli. - Zabije was wszystkich...- wyszeptał.

Wściekła gromada ruszyła w jego stronę, a on nie pozostał dłużny. Rzucając się na te rozpędzoną falę, trafił w pierwszego Ścierwojada gradem nieludzko szybkich ciosów. Z ust kanibala momentalnie bryznęła krew, a już po chwili jego truchło utrzymywał tylko nieludzki pęd kolejnych uderzeń. Przewracając stojących za nim napastników, na koniec dobiegł już właściwie z czymś, co przypominało zmiażdżony worek pokruszonych kości. Obracając się natychmiast, rąbnął Skrzydłami Motyla po asfalcie, zamieniając leżących na nim w proch.

W tym momencie jeden z kanibali stojący z boku podniósł ciśnieniową strzelbę, ale Dziki błysnął, pojawiając się tuż przed nim. Gdy ścierwojad naciskał spust, błyskawicznie zmiażdżył lufę u wylotu, sprawiając, że całe ciśnienie uderzyło w strzelca. Ten raniony odłamkami odskoczył do tyłu, a Dziki łapiąc broń jak pałkę, uderzył z taką szybkością i siłą, że korpus Ścierwojada przepołowił się. Górna część truchła rąbnęła o ogrodzenie, a nogi upadły na ziemię tam, gdzie wcześniej stały.

Po tej masakrze wrócił na chwilę do zmysłów. Dobiegając do rowu, doskoczył do miejsca, gdzie upadł wcześniej razem z Elzą. Zobaczył wygniecioną suchą trawę i nic więcej. - ELZA! ELZA GDZIE JESTEŚ! - zawołał, czując na policzkach łzy bezsilnej złości.

Kątem oka zobaczył Ścierwojada wychylającego się zza jednego z samochodów. Błysnął, pojawiając się przy nim, a kanibal zaczął uciekać. Chwycił go natychmiast za szmatę na plecach i cisnął w samochód z taką siłą, że słychać było łamanie kości. - Gdzie ona jest...- warknął.

Ścierwojad nie powiedział nawet słowa, a Dziki ściągnął mu chustę z twarzy, ukazując twarz pełną plam od defektu. - GDZIE JEST! - wykrzyczał, łapiąc go za głowę jak imadło.

- MOGUJA CZEM PAMOCZ! – wykrzyczał Ścierwojad, którego czaszka deformowała się pod palcami Dzikiego.

- GDZIE! GDZIE ONA JEST! - krzyczał,Dziki, ale z ust ścierwojada dobiegał już tylko jeden wielki wrzask.

Po chwili jego głowa eksplodowała jak arbuz.

- Dobrze...- wyszeptał Dziki. - Skoro tak, będę męczył was tak długo, aż się nie dowiem.

***

Sznur jechał tak szybko, jak tylko pozwalało mu jego pancerne auto. Główna droga była pusta, a po Pięści Daniela albo wsparciu z Hurtowni nie było nawet śladu. W tym całym pędzie zagalopował się nieco, podjeżdżając praktycznie pod bramy miasta. Jego strażnicy byli jednak świadomi zdrady opiekunów schronień, bo natychmiast otworzyli ogień. Na szczęście była to tylko seria pojedynczych wystrzałów, co świadczyło jednocześnie, że większość strażników musiała opuścić miasto i ruszyć do Magistratu. Tylko którą drogą?

Sznur dobrze wiedział, że z Hurtowni do miasta prowadzi kilka szlaków, ale ten najkrótszy pozwalający ominąć Armię Daniela, wiodła niedaleko nory Ścierwojadów. - Byliby aż takimi głupcami? - spytał sam siebie, wykręcając autem w boczną drogę.

Prawie nigdy nie jeździł tą trasą. Bliskość siedliska Kanibali sprawiała, że nikt tędy nie podróżował, więc budowanie schronień też byłoby bezsensowne. Przejeżdżając wzdłuż pól i rzadkich domostw natrafił w końcu na widok, który nawet człowieka to doświadczonego życiem jak on, praktycznie zwalił z nóg.

Pierwsze co rzuciło mu się w oczy to gromada Ścierwo-pojazdów. Stare Żuki, motocykle, traktory, wywrotki, wszystko ściśnięte było na drodze... Drodze, która wręcz ociekała od ilości krwi. Czerwony strumień płynął między kołami pojazdów, tworząc ogromne czerwone kałuże w każdym wgłębieniu na asfalcie. Zatrzymując pancerniaka, Sznur chwycił za swoją strzelbę, rozkręcając zawór do granic możliwości. Broń zadrgała na skraju rozsadzenia, ale mając przed sobą taki widok, mężczyzna nie był w stanie się tym przejąć.

Przechodząc między wrakami, dostrzegł stosy ciał. Zarżnięte Ścierwojady leżały bezwładnie rozrzucone po całym terenie. W tym momencie dostrzegł również Dzikiego. Chłopak krążył dookoła ogromnej cysterny z wielkim napisem Dzik-1 na boku. Gdy chciał już go zawołać, kolejna rzecz, jaką zobaczył sprawiła, że o mało nie wypuścił strzelby z ręki.

Tuż przy kołach cysterny leżała grupa związanych Ścierwojadów. Cały pobliski rów wypełniony był jakimś żółtym gazem, a w jego oparach leżało jeszcze więcej ciał. Dziki podszedł do jednego z leżących na ziemi kanibali i podniósł go bez wysiłku.

- To samo pytanie. Gdzie ona jest? - spytał przeciągając Ścierwojada w pobliże rowu.

- Ne prowa ja ce ne znaju lubecebet! - zawołał kanibal.

- Nic z tego nie rozumiem...- westchnął Dziki bez namiętnie i wepchnął go do rowu z gazem.

Ścierwojad wydał z siebie niewyobrażalny wręcz wrzask, rzucając się jak ryba na lądzie. Po chwili jego ciało zaczęło puchnąć, a z ust wystrzeliły wymiociny.

- Znałem na Zarzeczu ludzi, którzy mieli więcej serca dla swoich nieprzyjaciół...- zawołał w końcu Sznur, spoglądając z lękiem na Dzikiego.

- O Sznur! Cześć... Co cię tu sprowadza? - spytał chłopak w całkowitym amoku, podnosząc kolejnego Ścierwojada.

- Pierwszy chciał, żebym sprawdził co z wami. Długo nie wracaliście - odparł jednooki. - Co tu robisz? - spytał natychmiast.

- Hmm - zamyślił się Dziki. - Chyba depopulacje... - stwierdził w końcu, przytrzymując kanibala nad rowem. - Znasz pytanie!

- Nie Ma! - krzyknął Ścierwojad.

- A to i ja wiem, że nie ma... JA SIĘ PYTAM GDZIE JEST! - warknął Dziki.

- NIE MA! - wrzasnął Ścierwojad i po chwili wylądował w rowie z gazem.

Sznur zbliżył się nie pewnie do Dzikiego, wciąż trzymając broń w rękach. - Mam wrażenie chłopcze, że twój umysł pozostał za drzwiami...

- To ma być metafora tego, że oszalałem? I o ironio mówisz mi to właśnie ty...- zaśmiał się Dziki, kładąc rękę na czole – Nie! Bo widzisz, mój umysł dopiero teraz jest na swoim miejscu. Teraz dopiero zrozumiałem tak wiele ważnych rzeczy. Wszyscy dobrzy ludzie wzbraniają się przed zabijaniem, bo to złe niemoralne i sraty-pierdaty... Przez tę cholerną powściągliwość doprowadziliśmy do stanu, w którym na świecie została zaledwie garstka dobrych ludzi i całe może skurwysynów. Dość tego! Tych bydlaków trzeba ciąć jak kłosy kombajnem, do momentu aż nie oczyścimy świata, z ludzi których nie powinno tu być... - nagle Dziki przerwał, a jego oczy zatańczyły szaleńczo po okolicy. - Kombajn... Dlaczego ja wcześniej na to nie wpadłem! Mogłem was rozjechać kombajnem! Na pewno jakiś gdzieś jest...

Sznur odłożył broń, zbliżając się powoli do owładniętego szaleństwem chłopaka. - Dziki uspokój się... Gdzie jest twój oddział? Twój dowódca? - spytał.

- Nie ma...- zapłakał Dziki. - Wszyscy nie żyją... a ją zabrali i nie chcą mi powiedzieć gdzie.

- Dziki, Ścierwojady nie mówią... Im się poprzestawiało w głowach, bo jedli niewykształconych.

Chłopak zrobił nagle minę, jakby dopiero teraz dotarło do niego, co robi. - Nie mówią... masz rację, oni nic mi nie powiedzą - w tym momencie dobiegł do cysterny i gwałtownym ruchem odkręcił zawór. Żółty gaz błyskawicznie zaczął rozlewać się na ulicę.

Przestraszony Sznur doskoczył do Dzikiego i w ostatniej chwili odciągnął go od oparów. W tym czasie ulicę wypełnił dźwięk konających kanibali.

- Dziki, nie pozwól by twój umysł pozostał za drzwiami...- wyszeptał Sznur.

- Nic tu po nas, ona już pewnie nie żyje...- westchnął chłopak.

***

Dziki czuł w głowie absolutną pustkę, jakby jego przepełniony udrękami umysł w końcu się opróżnił. Jedyne co do niego docierało, to rytmiczne podskakiwanie pancerniaka, za każdym razem, gdy wjechali w jakiś dół. Przypomniało mu się, że jeszcze przed chwilą szukał Elzy. - Ciekawe czy zabiłem już wszystkie Ścierwojady...- pomyślał, a jego ciało momentalnie wypełniło się Wolą. - Jak już zrobimy porządek z Magistratem, na pewno to sprawdzę...

Sznur co jakiś czas zerkał na niego. Z jego pojedynczego oka, dało się bez trudu wyczytać lęk. Dziki wiedział jednak, że nic mu nie zrobi. Sznur był dobrym człowiekiem, jednym z tych, dla których należało oczyścić ten świat. Chcąc dodać mu otuchy, uśmiechnął się do niego szeroko, ale mężczyzna natychmiast odwrócił się zaniepokojony. - Jeszcze nie jest w stanie zrozumieć...- pomyślał Dziki. Czemu się tu było dziwić? Sam dopiero nie dawno zrozumiał.

Z oddali słyszeli już odgłosy wystrzałów. Jednooki chwycił za radio. - Pierwszy! Słyszysz mnie? Wracam z Dzikim, po reszcie oddziału nie było śladu...

Nagle przez radio odpowiedział trzeszczący głos. - Przebijamy się do kryjówki Smutnego! Jest pilnowana mocniej, niż myśleliśmy! Zabierz Dzikiego w bezpieczne miejsce!

- Nie zgadzam się! - zaprotestował natychmiast. - Wieź mnie do kryjówki, pomogę Pierwszemu - zażądał.

- Nie jesteś chyba w stanie...- przekonywał Sznur. - Pierwszy ma rację, zabiorę cię do bezpiecznego domu i poczekasz...

On nie rozumie, że mnie nie powstrzyma...- westchnął w myślach Dziki, prostując jednocześnie rękę.

Pancerniak zgasł momentalnie, a Dziki popatrzył w stronę kierowcy. - Albo wieziesz mnie do kryjówki, albo zepsuje ci samochód na stałe - stwierdził z delikatnym uśmiechem.

Sznur z lękiem na twarzy skinął głową. - Dobrze, tylko pozwól mi jechać dalej...

Dziki pstryknął palcami, wołając - Valoar! - a auto znowu zapaliło.

Było trochę przykro, że musiał zaszantażować dobrego człowieka, ale nierozumni tacy byli. - Nie rozumieli...

Mijając budynek szkoły, w której znajdował się Magistrat, ruszyli drogą, którą opuszczało się powiat Krańcowa.

- To gdzie jest kryjówka Smutnego? - spytał Dziki.

- W ''Kościele Matki Boskiej Pomocy Wiecznej'' – odpowiedział Sznur.

- Małe okna, potężne wrota... Dobre miejsce do obrony – stwierdził, ale ponieważ jego jednooki towarzysz nie chciał pociągnąć tematu, zamilkł.

Po kilku minutach dojechali w końcu do zabytkowej świątyni. Wyglądało na to, że oblężenie trwało w najlepsze. Schody świątyni wypełnione były ciałami niewykształconych, a gromada braci na czele z Danielem próbowała wyważyć wrota, używając ogromnego drzewa jak tarana.

Gdy tylko Sznur zatrzymał samochód Dziki doskoczył do atakujących. - Potrzebujecie ręki znaczy Pięści?

- Dziki! - zawołał natychmiast Daniel – Gdzie jest Elza? Twój oddział...

- Elza...- wyszeptał, czując jak łzy nabiegają mu do oczu. - Ona... ona kazała ci powiedzieć... że nie ważne jakbyś ją odpychał, zawsze była twoja...zawsze należała do ciebie.

W tym momencie Daniel wypuścił prowizoryczny taran. Dziki poczuł jak jego wola zaczyna wypełniać okolicę. - Dość tego! - powiedział gniewnie. - To była ostatnia osoba, która przez ciebie zginęła...- mówiąc to jednym potężnym uderzeniem, oderwał z zawiasów stalowe wrota, które jeszcze przed chwilą nie dały się ruszyć taranem. - Bracia, tu już nie chodzi o Krańcowo, ta jedna osoba sprawiła, że to stało się osobiste...

Rozdział XVII – Świat który umarł

Szturmujący weszli do wnętrza kościoła. Oprócz Daniela, który szedł na ich czele, w grupie znalazło się zaledwie dziesięciu braci: Adrian, Adrian drugi, Bartek, Błażej, trzech Łukaszów, Tomek, Michał i Wiktor. Dziki zdziwił się, że wódz nie zdecydował się zabrać ze sobą więcej ludzi albo chociaż Maciejewskiego. Pomyślał jednak, że sytuacja w Magistracie mogła nie pozwolić na zbyt dużą korektę planu po tym, jak Pięść Daniela została zniszczona i nie mogła dołączyć do walki.

Mimo to Dziki nie wyobrażał sobie, by mogli to przegrać. Daniel buzował Pierwotną Wolą do tego stopnia, że nawet nieprzebudzeni na błędy kompani zerkali na niego z lękiem. Był niemal pewien, że w starciu z tą mocą Smutnego spodka szybki i bolesny koniec.

- Jak dobrze pójdzie, będę mógł błyskawicznie wrócić i dopilnować by każdy Ścierwojad zdechł, klęcząc kolanami we własnych flakach... Potem chyba sprawdzę, czy Ostry żyje i dopilnuje, by już nie żył... - pomyślał Dziki, którego ta ''optymistyczna'' wizja podniosła na duchu tak mocno, że nie był w stanie ukryć uśmiechu.

Odrywając się po chwili od dziwnych wyobrażeń, dostrzegł Pierwszego skradającego się za nim. To właśnie jego brakowało mu w całej szturmującej kościół grupie. Na początku myślał nawet, że jego dawny towarzysz nie będzie chciał walczyć ze Smutnym, z którym łączyła go przecież wspólna przeszłość.

Zadowolona twarz Dzikiego wzbudziła natychmiast uwagę zamaskowanego weterana. Mężczyzna błyskawicznie podszedł do niego, łapiąc jednocześnie za ramię. - Dziki co z tobą? Co tu w ogóle robisz? Sznur miał cie zabrać w bezpieczne miejsce...

- Pomyślałem, że ci pomogę...- odparł pewnie Dziki. - No tak i szczerze? Liczyłem chyba na to, że zabije Smutnego przed Danielem... No ale po tym, co stało się z Elzą... Czujesz? - spytał, rozglądając się po kościele jakby moc wodza dało się dostrzec. - Wątpię, żebym zdążył, chociaż dobiec do jego ciała. Chodźmy, zaraz przegapimy rozstrzygnięcie... - stwierdził, omijając kompana.

Pierwszy słysząc Dzikiego zamarł. Otrząsając się po chwili, złapał go ponownie praktycznie obracając do tyłu. - DZIKI! - krzyknął mężczyzna. - Co się z tobą dzieje? Nie zachowujesz się normalnie!

Dziki poczuł w tym momencie, jak przechodzi go zimny dreszcz. Stara świadomość przebiła się przez chwilę, ponad ścianę którą w sobie wytworzył. Ta cała śmierć, która go otaczała, gorycz, którą gromadził od przybycia do tego świata, poczucie winy i żalu wypełniające jego wnętrze... To już po prostu było za dużo. Rzucając się mężczyźnie na ramię, zaczął zalewać je łzami. - Nie daje już rady Pierwszy, nie daje rady... Nie chcę być w tym cholernym świecie ani chwili dłużej, mam już dość... KURWA DOŚĆ! DOŚĆ!!!- ryknął.

Pierwszego zamurowało, jego głowa opadła w geście rezygnacji. - Nie trzeba było tu przychodzić...- wyszeptał, nie mogąc zapewne znaleźć żadnego słowa podnoszącego w tym momencie na duchu.

- Właśnie, że trzeba było! - pomyślał Dziki. - Za dużo złych rzeczy w tym świecie stało się, bo pozostałem bierny. Kręcąc w stronę Pierwszego głową, poczuł jak Pierwotna Wola i żądza śmierci znowu go wypełniają. - Nie rozumiesz Pierwszy... Muszę zobaczyć, jak to się kończy. Muszę zobaczyć, jak on umiera. Dopiero wtedy będę wiedział, że ci wszyscy ludzie, którzy zginęli po tej stronie, nie zrobili tego na marne...

Przestraszony weteran spoglądał na niego przez chwilę, starając się chyba ocenić czy Dziki nie zagraża w tym momencie sobie i całej misji. Gdy jednak z korytarza prowadzącego do głównej części świątyni dobiegł dźwięk wywarzanych drzwi, mężczyzna wyszeptał pośpiesznie. - Idziemy, trzymaj się blisko mnie...

Z bocznego korytarza prowadzącego obok kancelarii parafialnej, weszli zniszczonymi drzwiami do głównej sali kościoła. Jego wnętrze ciągle pachniało dymem i kadzidłami, ale była to jedyna sakralna pozostałość tego miejsca. Wszystkie obrazy i dewocjonalia zostały ściągnięte, pozostawiając po sobie jasne plamy na ścianach. Ławy i krzesła zniknęły, zastąpione przez skrzynie z zapasami, a na miejscu ołtarza stały dwa fotele, żywcem wyciągnięte z gabinetu dentystycznego. Gdy Dziki przyjrzał się temu, na myśl przyszedł mu natychmiast prowizoryczny szpital. Ciała Smutnego i prezydent Nadii ułożone były na rozłożonych siedziskach, oboje mieli też podłączone dziesiątki kroplówek. Opiekę nad nimi sprawował personel medyczny w zielonych fartuchach.

Prawdziwym szokiem dla Dzikiego, było to, że nie zauważył nawet jednego strażnika. Czyżby Smutny był tak pewien swojej kryjówki, że zupełnie zignorował potencjalna ochronę? To co Dziki stwierdził na pierwszy rzut oka, okazało się wyjątkowo nietrafione.

Lekarze zesztywnieli co prawda przerażeni, widząc wkraczających do kościoła członków Armii, ale Daniel i Bracia zamarli gdy pod ołtarzem zobaczyli niewykształconych.

Krańcowski Dziad, stał niczym ogromny posąg w bocznej nawie i gdyby nie jego poruszająca się od oddechu klatka piersiowa, można by go naprawdę pomylić z wyjątkowo paskudną rzeźbą. Nie to jednak wprowadziło członków Armii w największe osłupienie. U stóp ołtarza przechadzał się największy i najstarszy Delimer, jakiego Dziki widział w swoim życiu. Bestia nie przypominała już z postury goryla tylko samochód dostawczy. Jego maska była nieproporcjonalnie przerośnięta, mocno pordzewiała i przeszyta dziesiątkami nitów. Najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że niewykształceni w ogóle nie zwracali uwagi na krążących dookoła nich lekarzy.

Przez wyjątkowo długą jak na te sytuacje, chwile, nikt nie ośmielił się nawet poruszyć. Daniel przebiegał oczami po kościele, starając się zapewne ułożyć na szybko jakiś plan. Dziki razem z Pierwszym zatrzymali się pod antresolą z organami, a lekarze wpatrywali się jak zaczarowani w stojących członków Armii.

Ten impas przełamał dopiero dźwięk przypominający grom, który pojawił się nie wiadomo skąd, wstrząsając fasadami kościoła. Chwilę po tym ciało Smutnego zadrgało. Wykonując dziwaczny rozłożysty ruch, uniosło się do góry, jak ogromna pacynka podnoszona na sznurkach przez lalkarza. - Oglądam sobie spokojnie walki nad Magistratem, aż tu nagle goście w moim domu. CO ZA NIESPODZIANKA!!! - ryknął oderwany od ciała, a jego tubalny głos rozbrzmiał echem po całym wnętrzu.

Bracia spojrzeli z wyraźnym lękiem na ten dziwaczny pokaz, ale Daniel stał nie wzruszony. Krzyżując ręce na piersi, odparł niemal natychmiast. - Wysoko aspirujesz jeżeli za swój dom uważasz kościół...

Wyraźna kpina bijąca z jego głosu miała chyba dodać towarzyszącym członkom Armii odrobinę otuchy, ale Bracia byli tak zszokowani tym widokiem, że ścisnęli się za wodzem jak za tarczą.

Nim ktokolwiek zdążył się odezwać ponownie, kościołem wstrząsnęło po raz drugi. Tym razem to ciało Nadi zadrgało. Podobnie jak Smutny uniosła się ona po chwili w powietrze, zawisając obok.

Dziki mógł dzięki temu w końcu przyjrzeć się kobiecie, która była prowodyrem całej tej wojny. Prezydent Nadia miała wygląd typowej urzędniczki, ostre rysy twarzy, wąskie ściśnięte usta i włosy spięte w kok. Gdyby nie martwa pustka bijąca z jej oczu, mogłaby jednak uchodzić za dość atrakcyjną osobę w średnim wieku. - Chętnie podziękowałbym ci, za wszystkich których przez ciebie straciłem. - pomyślał Dziki, wyobrażając sobie jak zaciska kobiecie dłonie na szyi.

Pani prezydent nie mogła jednak odczytać jego myśli i całą swoją uwagę poświeciła dowódcy Armii - Więc to jest ten cały legendarny Daniel? - spytała ironicznie. - Typowy odpad który w Starym Świecie był nikim i dla którego Nowy Świat był awansem społecznym...

Słysząc to wódz uśmiechnął się. - Problem z opiniami jest taki, że dotykają nas tylko te, wygłaszane przez ludzi na których opinii nam zależy. - stwierdził pewnie. - Opinia kogoś kto za trzy minuty będzie martwy, nie wiele mnie interesuje...

- A co z opinią twoich ludzi, których zostawiłeś w Magistracie? - spytała retorycznie kobieta. - Myślę, że ci którzy przeżyli starcie z moimi Zwiadowcami, mają cię teraz za tchórza i przeklinają dzień w którym przysięgli ci wierność...

Daniel wsłuchując się w słowa kobiety, wciąż wyglądał na niewzruszonego. - Moi żołnierze nie będą walczyć. - zakpił. - Mieli tylko pozorować atak, żebym mógł razem z niewielką grupą przedostać się tutaj bez komplikacji. W tym momencie wracają już pewnie do H-Marketu... Kapitulacje magistratu, mam zamiar wymusić, wywarzając jego wrota twoja odciętą głową. - dodał na koniec, zaciskając pięści.

W tym momencie Dziki nie mógł się powstrzymać i przyklasnął Danielowi, za co Pierwszy spojrzał na niego karcąco. - Nie zwracaj na nas uwagi...- wyszeptał.

Na szczęście Smutny i Nadia wciąż byli skupieni na wodzu. Słysząc jego groźbę oboje roześmiali się, a ich bezwładne ciała załopotały jak latawce na wietrze. Oderwany jaźnią mężczyzna odparł natychmiast. - Gdyby nie Pierwszy, zginąłbyś całkiem nieświadomy, dalej rozważając w swoim pseudo-królestwie czy powinieneś z nami walczyć. Jedyne co tobą kieruje to pycha, podparta fałszywymi wyobrażeniami własne ''potęgi''. Nie zbliżyłeś się nawet do poziomu prawdziwej mocy, jaką mogą uzyskać użytkownicy Woli...

- Mam do ciebie tylko jedno pytanie Smutny - przerwał Daniel.

- Pytaj! - zagrzmiał mężczyzna z wyraźną wyższością.

- Chcecie na koniec żebym was pochował razem? Czy to tylko twoja szmata do huja i jest ci obojętnie? - zakpił wódz

- DOŚĆ! - ryknęła Nadia. - Za długo ciągniemy te beznadziejną sprawę z Centrum, dzisiaj zabijemy jego przywódców, jutro jego mieszkańców, a potem zrównamy to miejsce z ziemią! BIERZ GO - rozkazała, a Krańcowski dziad ruszył natychmiast w stronę Daniela.

Wódz uśmiechnął się jakby dokładnie takiej reakcji się spodziewał. - Trzymajcie się z tyłu Bracia i podziwiajcie co potrafi najpotężniejszy w Krańcowie! - stwierdził, a jego kompani uciekli natychmiast pod ściany świątyni.

Nacierający Dziad zamachnął się w tym czasie ręką, próbując ściąć Daniela niczym ogromna kosa. Dźwięk uderzenia rozbił się echem po kościele, a kurz pokrył miejsce w którym jeszcze przed chwilą stał wódz. Dziki myślał, że Daniel po prostu odfrunie odrzucony siłą tego ciosu. Gdy chmura pyłu opadła, okazało się, że ręka Dziada zatrzymała się na nim, jakby był ogromnym betonowym słupem. - Miałeś swoją szansę ...- wyszeptał gniewnie wódz, rzucając się natychmiast do kolana niewykształconego. Łapiąc je w zgięciu, obalił bez trudu potwora na plecy.

W międzyczasie Pierwszy spojrzał znacząco na Dzikiego i przykładając palec do maski, zaczął przekradać się przy ścianie. Dziki zawahał się przez chwilę, zastanawiając czy nie powinien przypadkiem pomóc wodzowi. Widząc jednak jak Daniel niczym pocisk trafił w twarz leżącego potwora, uznał to za zbędne. - Może jednak będę miał okazję, sprowadzić sprawiedliwość na głowę tej wyniosłej kobiety... A może nawet ukarzę Smutnego, za próbę zniszczenia Centrum...- pomyślał, ruszając za Pierwszym.

Chociaż lewitująca para zdawała się być pochłonięta trwającą walką. Gdy tylko zbliżyli się do ołtarza, Smutny zagrzmiał, obracając bezwładną głowę w kierunku Pierwszego. - Moja percepcja wykracza obecnie poza ludzkie rozumowanie i postrzeganie świata. Myślisz, że jesteś w stanie przekraść się obok mnie?

Pierwszy podniósł w tym momencie głowę, odpowiadając - mówisz o sobie jak o istocie wyższej, a zachowujesz się jak człowiek bez kręgosłupa i charakteru - zawołał. - Ciągle powtarzałeś, że nie obchodzą cię przyziemne sprawy, a jednak szkoliłeś Zwiadowców. Mówiłeś, że nie dbasz o to kto wygra wojnę, a zacząłeś walczyć w imieniu Zarzecza...

- Sam jesteś temu winien! - przerwał Smutny. - Gdybyś stanął po mojej stronie od początku, nie doszłoby do tego! Z twoja mocą u boku, byłbym nie pokonany i nie musiałbym się mieszać w żaden konflikt... Na twoje nieszczęście, zrozumiałem w końcu, że wcale cię nie potrzebowałem! Zmarnowałem tyle czasu na te nasze pakty, zamiast po prostu poszukać wcześniej kogoś, kto jak Nadia rozumie, że warto poświęcić wszystko w drodze do boskości...

- Boskości? - zawołał zszokowany Pierwszy. - Od momentu naszego poznania miałem cię za niezrównoważonego, ale teraz widzę, że przez błędy całkiem już straciłeś kontakt z rzeczywistością...

- Zmieniam Krańcowo, jak tylko chcę siłą własnej Woli! - odparł Smutny, a jego głos zagrzmiał echem po sali. - Jak sądzisz, kim mnie to czyni?

- Użytkownikiem Woli...- odparł beznamiętnie zamaskowany weteran. - No, ale skoro widzisz już siebie jako boga, zrób najważniejszą rzecz.

- Jaką? – spytał natychmiast Smutny.

- Zmuś mnie, żebym ci się pokłonił - rzucił wyzywająco Pierwszy.

Oderwany od ciała mężczyzna zamilkł, ale słowa weterana przekroczyły granice cierpliwości pani prezydent. - Ty bezczelny pajacu! Żyjesz tylko dlatego, że Paweł poręczył za ciebie! Chociaż tłumaczyłam mu, że jesteś zagrożeniem, on ciągle powtarzał, że w Starym Świecie przetrwał dzięki waszym rozmową! Doceń dar życia który dostałeś i wynoś się! - wrzasnęła wściekła kobieta, a jej ciało wygięło się, jakby chciała wystrzelić w dół.

- Dar życia? - spytał Pierwszy. - Żyje bo mi pozwoliliście? - dopytał ironicznie. - W Krańcowie istniała tylko jedna osoba zdolna mnie zabić i to dlatego, że jej Wola była stworzona przeciwko mnie... Smutny dobrze wiedział, że w razie czego stanę po stronie Centrum, po prostu bał ci się powiedzieć, że nie ma mocy by mnie powstrzymać...

Nadia w tym momencie nie wytrzymała, gotowa do ataku zaczęła pikować, ale na jej drodze stanął Smutny. - NIE! ON CIĘ SPECJALNIE PROWOKUJE! NIE WOLNO CI GO TKNĄĆ! - zawołał.

Kobieta nie miała jednak zamiaru go słuchać.- Za długo zmuszona byłam tolerować jego wybryki i to jak przeszkadzał nam w zdobyciu Centrum. Pokaże ci teraz, że od początku nie należało się go bać! - stwierdziła, opadając co raz niżej.

Gdy tylko stopy pani prezydent dotknęły ziemi, coś w jej ciele natychmiast się zmieniło. Głowa przestała zwisać luźno i wyprostowała się, a w brązowych oczach ponownie pojawiły się iskry życia. Nadia stanęła tak pewnie, jakby oderwana jaźń wróciła całkowicie na swoje miejsce.

W międzyczasie czasie wódz kończył walkę z Dziadem. Oszołomiony Niewykształcony zachowywał się jak bokser, który przez całą rundę przyjmował uderzenia na głowę. Słaniał się na ogromnych nogach ledwo trzymając równowagę, a jego ciosy był właściwie bezsilnymi wymachami. Daniel widząc to spojrzał na stwora z politowaniem. - Nie jesteś nawet największym Dziadem jakiego zabiłem...- prychnął. Po chwili błyśnięcie przeniosło mężczyznę na wysokość głowy potwora. Nim grawitacja zaczęła ściągać go w dół, uderzył potężnym sierpem który wbił głowę Dziada w boczny witraż.

Opadając twardo na nogi, Daniel otrzepał swoją bluzę podwijając mocniej rękawy. - Idę po ciebie! - krzyknął w stronę Smutnego.

Oderwany od ciała mężczyzna był jednak tak skupiony na swojej towarzyszce, że nawet nie odwrócił się w stronę wodza. Machnął jedynie luźną ręką, a drzwi od prezbiterium otworzyły się jak pociągnięte niewidzialnym sznurkiem. Ze środka natychmiast wypadła grupa obrzydliwych niewykształconych.

Dziki widział taki typ po raz pierwszy w swoim życiu. Wszyscy byli wielcy i tłuści jak zawodnicy sumo. Ich twarze były wyschnięte i białe jakby posklejano je z popiołu, reszta ciała zaś czarna i przepasana fioletowymi pasami, jak szaty liturgiczne. Istoty wydawały z siebie dziwny pomruk przypominający cichą modlitwę.

Spoglądając jak potwory wynurzają się z głębi kościoła, myślał, że rozbiegną się po całej świątyni atakując losowych ludzi. Stado minęło jednak lekarzy i zupełnie zignorowało jego oraz Pierwszego, pędząc prosto w stronę Daniela.

Dziki był już w tym momencie pewien, że Smutny był w stanie kontrolować niewykształconych siłą swojej Pierwotnej Woli. Skoro skierował ich przeciw wodzowi, nie miał zamiaru mu przeszkadzać. Zaciskając pięści, poczuł niewyobrażalną chęć, zakończenia żywota stojącej przed nim kobiety. - Nie martw się, ja nie będę się z tobą bawił - pomyślał.

Pierwszy czując chyba jego wzrastającą wolę, wyszeptał natychmiast. - Pomóż Danielowi, ja się nią zajmę...

Dziki znowu się zawahał, uznał jednak, że jego towarzysz musi mieć jakiś plan. Zamiast w stronę Nadi ruszył więc w kierunku najbliższego niewykształconego. Istota skupiona na ślepym atakowaniu Daniela, nie zauważyła nawet, jak wbił się w jej bok. Razem z nowym typem niewykształconego, potoczyli się po ziemi, a po chwili błyskawicznie wskoczył na jej opasły brzuch. Gdy miał już zadać przepełniony błędem cios w jej wyschniętą gębę, potwór otworzył usta i dmuchnął strugą dziwnego drażniącego dymu.

Dziki odskoczył do tyłu, bo twarz zapiekła go jak od gazu pieprzowego, a w głowie zaczął nagle słyszeć przeraźliwie głośne dzwony. Ten dźwięk wypełniał go w środku i sprawiał, że jego płuca zaczynały rezonować.

Przez załzawione oczy dostrzegł jak potwór, podnosi się obok niego. Próbował zamachnąć się na oślep, ale w tym momencie poczuł, jak ktoś wchodzi mu pod rękę. W ogłuszającym dźwięku dzwonów usłyszał, jak Brat Wiktor mówi do niego. - Zabiorę cię stąd.

Tuż nad ich głowami padły właśnie strzały. Bracia nie mieli najwidoczniej zamiaru pozostawiać walki wyłącznie w rękach wodza i zaczęli ostrzeliwać niewykształconych. Wiktor doprowadził go pod główne drzwi, gdzie natychmiast pochylił się nad nim jeden z Łukaszów.

- Co z nim? - spytał natychmiast.

- Nic mi nie jest...- odparł Dziki przecierając oczy.

Gdy oderwał w końcu ręce od twarzy, dostrzegł jak przez mgłę, że coś przelatuję wzdłuż kościoła. Z początku myślał, że to tylko czarna plamka na podrażnionym oku, ale gdy ta ''plamka'' uderzyła w główne wrota i wyrwała je na zewnątrz, zrozumiał, że zobaczył właśnie Pierwszego który jako jedyny nosił tu czarny strój.

Prezydent Nadia wybiegła na zewnątrz tuż za wyrzuconym mężczyzną, zupełnie ignorując zebranych pod wejściem Braci. Dziki poderwał się natychmiast i przebiegając przez wyważone drzwi, wypadł na plac przed kościołem. Gdy rozglądał się za swoim kompanem, zupełnie niespodziewanie usłyszał w głowie głos Smutnego. - Zastanawiam się tak właściwie, co ty tutaj robisz? Spłacasz dług wobec Pierwszego, za twoja przyjaciółkę? Możesz już iść, martwi nie ściągają należności...

- Gdy próbowałeś ją powstrzymać, chyba nie do końca wierzyłeś, że wygra - odparł Dziki.

- Rola narzeczonego martwić się o przyszłą żonę... - wyjaśnił Smutny.

Dziki zauważył, że mimo tego co powiedział w jego głosie nie było słychać przesadnego zaangażowania. - Pierwszy powiedział mi, że miałeś już rodzinę, którą kochałeś...- stwierdził ironicznie. - Czyżby udało ci się w końcu pocieszyć po ich stracie? Trochę z ciebie hipokryta...

W tym momencie ziemia pod stopami Dzikiego zadrgała. - Co ty możesz wiedzieć, o tym co przeżywam! PIĘĆ LAT DZIKI! Od pięciu lat rozrywam ten świat kawałek po kawałku, próbując go zmusić, by oddał mi je z powrotem! Najgorsze, że zrozumiałem w końcu jedną rzecz. Kto umarł, nigdy już nie wróci jako człowiek!

- To ogranicza twoje CV, jako przyszłego boga Krańcowa. Przyznaj po prostu, że nie chciało ci się dłużej próbować – odpowiedział mu Dziki, na co głos w głowie zripostował natychmiast.

- Gdybyś miał szansę przeżyć dzisiejszy dzień, życzyłbym ci z całego serca, byś tak jak ja zobaczył kogoś kogo kochasz, zmienionego w potwora. Na twoje szczęście, wasza śmierć w pełni mnie usatysfakcjonuje, więc nigdy nie poznasz co to znaczy prawdziwy ból! - warknął zawistnie oderwany od ciała.

- Nawet nie wiesz jak się mylisz...- westchnął Dziki, którego oczy ponownie przeszkliły łzy, tym razem nie związane z dymem.

Smutny nie odezwał się więcej, a Dziki zaczął rozglądać się za swoim towarzyszem. Mężczyzna podnosił się właśnie spod stojącego wokół kościoła płotu, odsłaniając przy okazji dziurę, którą zrobił w nim plecami. Nadia nie miała jednak zamiaru dać mu nawet chwili wytchnienia. Doskakując do Pierwszego, uderzyła z ogromną siłą, ale mężczyzna krzyżując ręce, zablokował cios. Fala uderzeniowa powstała po tym bloku, rozdarła stojące zanim ogrodzenie na strzępy, a jego odłamki wbiły się w pobliski dom.

Nadia nie dała za wygraną, wyprowadzając kolejne uderzenia. Każde z nich zdawało się coraz silniejsze. Chociaż Pierwszy stał niewzruszony, wszystko dookoła niego po prostu się rozpadało. Ogrodzenie przestało istnieć, budynki zawalały się w gruzy, nawet ziemia za jego stopami zaczynała się zapadać, tworząc olbrzymi lej.

- Potrafisz się tylko bronić?!- ryknęła prezydent, na co Pierwszy odpowiedział po prostu. - Nie.

W tym samym momencie spoliczkował kobietę z taką siłą, że wykonała w powietrzu gwiazdę, upadając metr dalej.

Nadia rozwścieczona nieskutecznym atakiem, zupełnie zmieniła strategie. Zamiast wzmacniać swoje ciało, zaczęła je przeobrażać. Jej ręce urosły do tak olbrzymich rozmiarów, że bez trudu chwyciła w nie Pierwszego jak muchę.

Dziki wystrzelił do przodu chcąc ratować kompana, ale w tym momencie dostrzegł jak z dłoni kobiety bryznęła krew. Olbrzymie palce odpadły odcięte jak połamane parówki, a Pierwszy czerwony od posoki wytoczył się z pozostałości ręki.

Kobieta z krzykiem przeobraziła swoje dłonie do normalnych rozmiarów, przyglądając się teraz krótszym o połowę palcom. - Ty sukinsynu...Chciałam zrobić to szybko, ale teraz... - słowa kobiety zostały przerwane, przez wachlarz noży który wypadł jak z rękawa Pierwszego.

Ostrza wbiły się w tors i szyję Nadi, ale ta strąciła je z siebie ręką jakby to były przyssawki. Rany które po nich zostały, zasklepiły się błyskawicznie, jakby kobieta chorowała na ciężki defekt. - Noże? Kpisz sobie ze mnie!? - warknęła, obserwując podnoszącego się z ziemi Pierwszego.

Mężczyzna, otrzepując się, spojrzał na nią, poprawiając maskę. - Możecie sobie wmawiać ze Smutnym bajki o byciu bóstwami. Prawda jest jednak taka, że wszyscy jesteśmy ludźmi. Twoja regeneracja, siła, szybkość, to tylko błędy które kontrolujesz. Jeżeli zadam śmiertelny cios zanim zdążysz ich użyć, po prostu umrzesz.

Nadia uśmiechnęła się, a jej palce zaczęły błyskawicznie odrastać. - Może jesteśmy w takim układzie jak pół bogowie, co nie zmienia tego, że nie zaskoczyłeś mnie niczym. Smutny mówił o tobie jak o pogromcy, którego należy się wystrzegać. Ciągle straszył, że z tobą nie da się wygrać, ale ty nie potrafisz nic szczególnego... - zaczęła kpić.

- Nie jestem pogromcą... - przerwał jej Pierwszy. - Ani mordercą. Ja tylko się bronie, nigdy nie atakuję. Jedyne czego chce moja wola to tego, żebym przetrwał, a od momentu, gdy zaczęliśmy walczyć, boję się o swoje życie jak jeszcze nigdy wcześniej – stwierdził dobitnie.

- I co w związku z tym? - spytała sarkastycznie kobieta.

- To - odparł Pierwszy, ciskając w nią kolejnym nożem.

Nadia zaśmiała się, ale w tym momencie Pierwszy rzucił kolejne ostrze.

- Dość tego! - zaczęła kobieta, gdy kolejny nóż trafił ją w tors.- To już nawet nie jest żałosne...- próbowała skończyć, gdy kolejnym uderzeniem rozciął jej nogę. - PRZESTAŃ W TEJ CHWILI!

- Nie - odparł Pierwszy i zaczął ciskać nożami jeszcze szybciej.

Wściekła kobieta próbowała zrykoszetować lecące ostrza, ale w pewnym momencie pojawiało się ich tyle, że jej wola przestała nadążać. W ostatniej desperackiej próbie, zaczęła powiększać swoje ciało, ale wtedy istna fala noży przeważyła ją do tyłu.

Ostrza cięły powietrze jak oszalałe, a kobieta zaczynała powoli przypominać poduszkę na szpilki. Pierwszy nie zatrzymywał się nawet na sekundę, rozpędzając w tym miotaniu coraz bardziej. W końcu pani prezydent nie było już nawet widać spod wystających rękojeści. Jedna wielka stalowa masa upadła na ziemie z łoskotem. Zatrzymując się nad truchłem, w którym ciężko było zobaczyć, chociaż kawałek osoby, Pierwszy westchnął.- Gwiazdy nie spadły w momencie twojej śmierci, a czas się nie zatrzymał. To chyba jednak znaczy, że dla świata byłaś tylko człowiekiem...

Dziki doskoczył błyskawicznie do kompana. - Zabiłeś ją? Jak?! Jakim cudem byłeś w stanie przyzwać tego aż tyle...

- Moja wola rośnie nieproporcjonalnie w stosunku do siły wroga - wyjaśnił Pierwszy. - Gdy przeciwnik jest słaby, przewyższam go tylko nieznacznie i tak naprawdę wciąż mogę przegrać, ale przy istotach tak silnych jak oderwani od ciała, zaczynam się robić wręcz absurdalnie potężny.

- Smutny o tym wiedział? Nie wiele zrobił by ją powstrzymać... - stwierdził zdziwiony Dziki.

- Też myślałem, że bardziej mu na niej zależy... Tylko w takim układzie, co skłoniło go do wsparcia Zarzecza? - westchnął Pierwszy.

Gdy mężczyźni stali nad ciałem, z wnętrza kościoła dobiegła nagle niespodziewana wrzawa. Wiwaty i stłumione oklaski rozeszły się echem z wnętrza świątyni, a lekarze opiekujący się ciałami oderwanych wybiegli ze środka.

- Daniel wygrał? - spytał z niedowierzaniem Dziki.

- Biegiem! - zarządził Pierwszy i co sił w nogach ruszyli w stronę wejścia.

W środku świątyni bracia oklaskiwali wodza, który pośród trucheł niewykształconych walczył z Delimerem wyraźnie go dominując. Maska potwora była powgniatana, jakby spadł na nią grad, a Daniel nie wyglądał nawet na zmęczonego.

Obserwujący to członkowie Armii, nie ustawali w zachętach. - DANIEL!!! NASZ WÓDZ NIEPOKONANY!!! ZA WSZYSTKICH, KTÓRZY ZGINĘLI!!! ZETRZYJ GO NA PROCH!!! MĘCZ GO!!! MĘCZ SKURWIELA JAK NAJDŁUŻEJ!!!

Delimer uniósł obie ręce i niczym wściekły goryl próbował rąbnąć stojącego wodza. Daniel odbłysnął się w ostatniej chwili, a bestia uderzyła w ziemię z siłą która zatrzęsła fasadami kościoła. Olbrzymia dziura powstała po uderzeniu, świadczyła, że trafiony cios zrobiłby ze zwykłego człowieka miazgę.

Daniel który pojawił się tuż obok potwora trafił w sam środek maski, a przyciemnione szkło eksplodowało, odsłaniając parę wyjątkowo dużych oczu.

To natychmiast wywołało kolejną serię wiwatów, a wódz wyglądał już na naprawdę pewnego zwycięstwa.

W tym momencie jednak Smutny zrobił coś naprawdę niespodziewanego. Zleciał powoli w dół, lądując na miejscu ołtarza. Po chwili w jego oczach błysnęło życie, a głowa przestała zwisać bezwładnie. - Obrzydliwe uczucie...- westchnął, spoglądając na swoje ręce. - Nie pamiętam już, kiedy po raz ostatni siedziałem w swoim worku.

Delimer, który walczył z Danielem, obrócił się na chwilę w stronę mężczyzny, ale Smutny szepnął do niego. - To wciąż ja.

Bestia skinęła głową, zwracając pogniecioną maskę z powrotem w stronę Daniela, a wódz spytał natychmiast. - Czyżbyś zrozumiał już swoje położenie i nie chcesz tego dłużej przeciągać?

Smutny zupełnie go zignorował spoglądając na wchodzących właśnie do kościoła. - Pierwszy! - zawołał nagle. - Zabiłeś Nadię... Mimo, że ta kobieta była tylko trybem w moim planie i nie dorastała pod żadnym względem do mojej ukochanej Wiktorii, to jednak coś nas przez jakiś czas łączyło. Nie mogę zrobić ci za to krzywdy w fizycznym sensie, ale chce, żebyś wiedział, że jak tylko rozprawię się z twoim pyszałkowatym kuzynem, zabije Dzikiego... a potem Zjawę... a potem każdego człowieka, do którego chociaż raz odezwałeś się w tym świecie...Będziesz żył ze świadomością, że sama twoja obecność przyniesie ludziom śmierć. Może, w końcu sam odbierzesz sobie życie tak jak planowałeś...

- Butny do samego końca! - wtrącił Daniel. - Myślisz, że ten Delimer mnie powstrzyma? Mogłem go minąć i zabić cię wieki temu. JA SIĘ Z TOBĄ BAWIĘ...

- Jeszcze kilka minut temu miałbyś na to szansę, ale jest już dla ciebie za późno - odparł niewzruszony Smutny.- Wiem już na czym polega twoja Pierwotna Wola i za chwilę pozbawię cię jej źródła.

- Kiepski blef - odrzekł Daniel, ale głos delikatnie mu zadrgał.

Smutny uśmiechnął się pod nosem, zerkając na wodza ironicznie. - To nie blef i muszę przyznać, że zadałem sobie sporo trudu, by to odkryć. Obserwowała cię masa moich popleczników, składając mi dziesiątki raportów, ale nikt nawet nie zbliżył się do rozwiązania. Nawet teraz musiałem grać na czas, by upewnić się, że nie ma mowy o pomyłce, która mogłaby mimo wszystko kosztować mnie życie...

- Więc czym niby jest moja Pierwotna Wola? - spytał w końcu Daniel, będąc chyba pewnym, że jego tajemnica pozostała nieodkryta.

- To ''podziw” - odparł Smutny, a ręka wodza zadrżała. - I muszę przyznać, że genialnie zagrałeś tą dziwaczną wolą. Cała twoja Armia, propaganda, granie dobrego wujka, gromadzenie ludzi słabych psychicznie, dla których będziesz obiektem westchnień. Każdy element Strefy Głodu zbudowany był tak, żeby wzmacniać to z pozoru bezużyteczne źródło. Bo ciężko sprawić, by ludzie cię podziwiali, ale tobie się to udało! Zgromadziłeś pod sobą dziesiątki wiernych, którzy byli w ciebie wpatrzeni jak w obrazek, dla których byłeś wszystkim. Nawet teraz przyszedłeś ze swoją świtą, by swoimi oklaskami, westchnieniami i dopingiem ciągle wzmacniali twoją wolę ... Tylko że wiesz co? W oczach ludzi znacznie łatwiej stracić niż zyskać.

Daniel zaklaskał. - Brawo, rozgryzłeś mnie... Co nie zmienia faktu, że wciąż mam za sobą dość ludzi i mocy, by powiesić twoje flaki na mojej wystawce!

- I tu się mylisz! - stwierdził pewnie Smutny. - Ludzie, których odprawiłeś po szpitalu, nie mieli już dość wiary, by z tobą iść. Ci, którzy jeszcze przed chwilą byli pod Magistratem, zaczynają właśnie szeptać ''Nasi towarzysze ginęli, a gdzie jest nasz wódz? Zostawił nas i uciekł...'' Twoją ostatnią bateryjką, jest ta banda pajaców bez Pierwotnej Woli na tyłach kościoła. A wiesz, jaki jest największy problem ludzi bez Pierwotnej Woli? Bardzo łatwo kontrolować ich ciała.

Ciało Smutnego upadło bezwładnie, a po sekundzie Brat Adrian przyłożył sobie pistolet do skroni i wystrzelił. - Nie! - ryknął Daniel, wyciągając rękę w stronę upadającego kompana. - Ty skurwysynu!!! ROZERWĘ CIE ZA TO!!!

Wódz wystrzelił do przodu, jak kula wystrzelona z armaty, ale w tym momencie Delimer chwycił go za bluzę i z niewyobrażalną siłą pociągnął do tyłu, wbijając w jedną ze skrzyń.

W tym momencie Pierwszy złapał za broń i wybiegł przed niewykształconego, mierząc mu prosto w maskę. Delimer wychylił się szykując do uderzenia, ale Smutny powstrzymał go krzycząc z nieokreślonego miejsca. - NIE! On jest dla ciebie jak mucha.

Potwór natychmiast zignorował Pierwszego i to mimo że ten zasypał mu twarz gradem pocisków. Krocząc powoli wyciągnął swoją wielką dłoń w stronę Daniela.

Wódz podniósł się z drżącymi ze wściekłości dłońmi. - Dobrze, więc najpierw ty...

Zaciskając pięści zaczął uderzać w maskę Delimera z taką szybkością i siłą, że w pewnym momencie wystrzeliły z niej iskry. Przygnieciony gradem pocisków potwór zaczął się cofać, a Dziki dostrzegł swoją szansę. Zarzucając ręce na plecy wybiegł przed Smutnego chcąc uderzyć skrzydłami motyla, ale nim zdążył zebrać w sobie dość siły, usłyszał krzyk. - UWAŻAJ!!! NIE PANUJE NAD SOBĄ!!!

Spoglądając w bok zobaczył Brata Wiktora, celującego do niego z broni. Całą zgromadzoną energię wykorzystał na zrykoszetowanie kul. Opętany chłopak sięgnął po nóż, a Dziki myślał, że rzuci się z nim w jego stronę. Brat przycisnął jednak ostrze do swojej szyi i wepchnął je, aż po rękojeść.

- Daniel, żadnego z was nie ocali...- zakpił Smutny, a mężczyźni stanęli jak wryci.

W tym momencie stało się coś od czego Dziki zwątpił. Daniel wyprowadzał właśnie kolejne uderzenie w Delimera, gdy ten błyskawicznie przechwycił jego cios. Wódz popatrzył na swoją rękę próbując ją wyszarpać, ale bestia ścisnęła ją z taką siłą, że padł na kolana z krzykiem.

Obserwujący to Bracia mieli lęk wypisany na twarzy, a to jeszcze mocniej osłabiło ich wodza. Smutny przestał się już patyczkować. Przejmując ciało Brata Michała, zaczął strzelać do zgromadzonych ludzi. Dwóch Łukaszów odpowiedziało natychmiast ogniem, ale w tym momencie Smutny opętał Adriana który, ze łzami w oczach strzelił im w plecy. W przeciągu kilku kolejnych sekund Bracia wymordowali się właściwie sami.

Pozbawiony sił wódz złapał się za serce, mimo bólu zerkając w stronę poległych towarzyszy. - Nie...Bracia, nie...

Smutny w tym czasie wrócił do swojego ciała. Zbliżając się do trzymanego przez Delimera wodza, popatrzył na niego z wyższością. - Walka z tobą była zaledwie interesująca. Jesteś zbyt przywiązany do materialnej postaci i jej uciech, by osiągnąć prawdziwą moc. Potworze - zwrócił się nagle do Delimera. - Wyrwij mu ręce i nogi, głowę zostaw na koniec.

Dziki wiedział w tym momencie, że jeżeli czegoś nie zrobi to przegrają. Ponieważ żądza mordu nie odstępowała go nawet na chwilę, rozpędził się i uderzył pięścią w potwora. Ból rozlał mu się po kostkach, ale to tylko jeszcze mocniej go nakręciło. Bombardując Delimera dziesiątkami ciosów, myślał, że uda mu się przebić przez twardą skórę. Niewykształcony stał jednak niewzruszony i po chwili odtrącił go na bok, uderzeniem, które było nie wiele słabsze od burzącej kuli.

Dziki odfrunął w stronę nawy i gdyby nie defekt oraz rozbudzona Pierwotna Wola, już dawno leżałby martwy. W tym momencie był już jednak pewien, że to koniec. Daniel miał właśnie przegrać, a Pierwszy niesprowokowany nie był w stanie walczyć.

- Widzisz Danielu? - spytał nagle Smutny, obserwując jak Delimer chwyta wodza za bark, szykując się do wyrwania mu ręki. - Tak właśnie kończy się twoja era w Krańcowie. To nie ty zbudujesz Nowy Świat, stworzę go ja wedle własnego uznania. Wynosząc tych, których będę chciał wynieść i potępię wszystkich których będę chciał potępić. Zasiądę na tronie władcy nie jako wódz, lecz jako bóg, a ci którzy mi się sprzeciwią zostaną zniszczeni...

- Nie wziąłeś pod uwagę jednego - wydyszał wódz, zaciskając zęby z taką siłą, że krew bryznęła mu z dziąseł.

- Doprawdy? - spytał Smutny. - Niby czego?

- Tego jak wiele jestem w stanie poświecić, żeby z tobą wygrać! - warknął wódz. - A POŚWIĘCE WSZYSTKO!!! BO JA JESTEM DANIEL! I JESTEM WŁADCĄ KRAŃCOWA! - stojący na zgiętych kolanach wódz, wymierzył Delimerowi potężny podbródkowy.

Jego knykcie tarły o maskę z taką siłą, że niektóre nity zrobił się czerwone. Delimer ścisnął w tym czasie drugą rękę wodza, ale ten nie zwrócił na to uwagi. Z wrzaskiem wymierzył kolejny cios, trafiając w podstawę maski. Ta wygięła się jak puszka, po chwili odrywając z hukiem od potwora. W tym momencie to Delimer krzyknął, łapiąc się za swoją gołą czaszkę. Po chwili wyraźnej agonii runął martwy na ziemię.

Daniel zapłacił jednak ogromną cenę, za używanie błędów bez woli. Defekt zaczął błyskawicznie pokrywać jego ciało. Włosy wypadały mu garściami obsypując mundur jak popiół, a rysy twarzy zaczęły zanikać niczym wymazywane gumką. - Teraz ty! - krzyknął, ruszając w stronę Smutnego.

Wyrwany z ciała uniósł rękę, starając się zablokować wodza jakąś niewidzialną siłą. Daniel kroczył powoli i z oporem, jakby zmagał się z niewyobrażalnie silnym wiatrem. - To bezsensowne! - zawołał Smutny. - Nawet jeśli mnie zabijesz, natychmiast umrzesz!

- Jeśli zdechniesz...- warknął Daniel. - Nic nie będzie bezsensowne.

Rozmywający się wódz zbliżał się do co raz bardziej do Smutnego, a ten wyskoczył z ciała wzmacniając tym swoją moc. W tym momencie Daniel nie był już w stanie iść do przodu i z ledwością utrzymywał się w miejscu. - Za chwilę poczujesz, co to znaczy umrzeć od defektu! - wykrzykiwał Smutny.

W tym samym momencie do ciała Smutnego doskoczył Pierwszy. Mężczyzna obrócił nóż w dłoni, wbijając go w szyję leżącej postaci. - Rozszerzona percepcja nic nie pomoże, gdy skupiasz się tylko na jednej rzeczy...To jest właśnie piętno człowieka Nowego Świata, dostęp do mocy niemal boskiej, ale ciągle ograniczonej typowo ludzkim podejściem...

Po tych słowach w kościele zapanowała cisza, przez którą Dziki nie mógł uwierzyć, że to koniec. Po śmierci kogoś tak potężnego jak Smutny można było się spodziewać co najmniej rozstąpienia ziemi, ale jak sam powiedział Pierwszy przed chwilą. - To był tylko człowiek.

Daniel zdołał w międzyczasie usiąść na schodku przy dawnym ołtarzu. - Jak bardzo jest źle? - spytał spoglądając na Dzikiego i Pierwszego.

Kuzyn przykląkł nad nim przyglądając się jego całkiem gładkiej twarzy. - Ciężki defekt, ostatnie stadium przed śmiercią...

Wódz słysząc to prychnął. - Cholera, drogo zapłaciłem za tytuł najsilniejszego w Krańcowie...

- To ja go zabiłem, ale niech ci będzie - odparł Pierwszy.

- Gdybyś tego nie zrobił, to zaraz bym mu się wyrwał! - zaprotestował Daniel.

- Albo rozmyłbyś się do końca - stwierdził kuzyn, ściągając maskę. - Nie sądziłem, że jesteś kimś gotowym do poświeceń...

- Jeżeli nie możesz wygrać, przynajmniej spraw by inni przegrali razem z tobą - odparł natychmiast wódz, a Pierwszy uśmiechnął się mimowolnie.

- Teraz zabrzmiałeś dokładnie jak Daniel którego znam...

Nagle całym kościołem wstrząsnęło. Świetlista kula spłynęła znad górnych witraży lądując pomiędzy nimi. Daniel poderwał się z ziemi, a Pierwszy chwycił za broń. - TO SMUTNY!

- NIE MOŻLIWE! - krzyknął wódz. - Mówiłeś, że nie przetrwa bez ciała!

- Może osiągnął poziom, który na to pozwala...- stwierdził niepewnie weteran.

Świetlista kula nie poruszyła się. Lewitowała pośrodku kościoła, promieniując delikatnym ciepłem. Nagle z jej wnętrza dobiegł głos Smutnego. - Jaźń nie może istnieć bez żywego ciała.

- Wiec czemu ciągle tu jesteś? - spytał Pierwszy.

- Bo jestem dość potężnym użytkownikiem Woli by spowolnić nieco nieubłaganą śmierć i wiążące się z nią odejście... - wyjaśnił. - Zastanawiałem się wisząc poza czasem, czy wykorzystać ostatni moment egzystencji na zemstę. Tylko, że dla umierającego nie przynosi to ukojenia.

- Więc jeśli nie chcesz nas zabić, to czego chcesz? - spytał natychmiast Daniel.

- To proste... Istnieć, ale muszę się pogodzić z pewnymi kompromisami - wyjaśnił Smutny. - Posiadam tak rozległą wiedzę o tym Świecie, jego początkach i błędach, że nawet nie jesteście w stanie sobie tego wyobrazić. Wymienię ją za możliwość dalszego istnienia w którymś z was...

- Pierdol się! - warknął Daniel, a Pierwszy pokręcił głową mówiąc. - Zapomnij.

- Zastanówcie się! - zawołał Smutny. - Mógłbym wyleczyć cię z defektu wodzu Armii, pomóc ci stworzyć świat jakiego zawsze chciałeś!

- Z największą przyjemnością umrę na Defekt, wiedząc, że dzięki temu nie przetrwałeś - odparł Daniel.

- GŁUPCY! Nie rozumiecie co odrzucacie! - zawołał zrozpaczony Smutny. - Ta wiedza może zmienić wszystko, byłem o krok od stania się prawdziwym bogiem!

- Spasuje - stwierdził pewnie Pierwszy.

- Nawet jeśli dałbym ci możliwość odnalezienia Drugiego? Zastanów się! Z moją wiedzą mógłbyś ominąć dylatację czasu...- przekonywał Smutny.

Pierwszy popatrzył nie pewnie w stronę światła, ale po chwili pokręcił głową. - Zrobiłeś już dość złego, Drugi nigdy by mi nie wybaczył, gdybym pozwolił ci zachować życie...

W tym momencie przy kuli stanął Dziki, opierając się o nią dłonią. - Pomóż mi oczyścić świat ze zła, a możemy dzielić się moim ciałem...

Daniel i Pierwszy spojrzeli na siebie przerażeni, ale nim którykolwiek z nich zdążył zareagować, cały kościół spowiła łuna jak po błysku.

***

W pierwszej kolejności do Dzikiego wróciła świadomość. Wiedział, że istnieje. Nie pamiętał tylko kim był i co właściwie teraz robił. Niekończąca się biel otaczała go z każdej strony, a przez jego jaźń przebiegała co jakiś czas pojedyncza myśl. Nagle wszystko zaczęło nabierać kształtu. Biel uwypuklała się, wspomnienia wracały jedno po drugim, nadając jego nieokreślonemu ''Ja'' osobowość i jestestwo.

W pewnym momencie pamiętał już, że ''on'' to Dziki i wtedy rzeczywistość przybrała kształt. Nad głową zobaczył źle pomalowany sufit z łuszczącą się farbą i paskudnym zielonym żyrandolem. Pod plecami czuł niewygodny wyleżany materac. Podnosząc się powoli, dostrzegł swoje stopy i brzuch. Po defekcie nie było śladu, tak jak po jego ubraniach i broni.

Teraz dopiero rozpoznał to miejsce, był w swojej kawalerce. Nie odwiedził tego miejsca, od momentu kiedy pojawił się w Nowym Świecie... Więc co robił tu teraz?

Otwierając szufladę, wyciągnął swoje wytarte jeansy i koszulkę. Ubrał się pośpiesznie i wychodząc z malutkiej sypialni do nie wiele większego salonu, dostrzegł, że ma gościa.

Smutny stał zwrócony do niego plecami, obserwując ułożone na półkach pamiątki ze szkolnych wycieczek w góry. - Patrząc na twoje mieszkanie, doszło do mnie, że dla ciebie Błysk to był jednak spory awans społeczny... - westchnął, siadając na wytartym czerwonym fotelu.

- Co tu robisz? - spytał Dziki, który ciągle miał w głowie sporo dziur.

- Wpuściłeś mnie - odparł mężczyzna. - Trochę to niespodziewane, szczerze powiedziawszy, gdy rzuciłem propozycję, liczyłem na złamanie się porażonego przez Defekt Daniela... No, ale gdy się umiera, nie można wybrzydzać.

W tym momencie do Dzikiego, dotarło, to co działo się przed chwilą. Przypomniał sobie tajemniczą kulę i to co zrobił, pchany wewnętrznym szaleństwem. - Gdzie my w ogóle jesteśmy? Co z Danielem i Pierwszym? - spytał mocno zdziwiony.

- W miejscu poza czasem, acz ciągle jeszcze w przestrzeni - odparł wymijająco Smutny. - Jeśli zaś chodzi o twoich kompanów, to dla nas utknęli oni w niekończącym się biegu, chcąc powstrzymać cię od wpuszczenia mnie do swojej głowy.

Mówiąc to, włączył telewizor, na którego ekranie Dziki dostrzegł wnętrze kościoła. Daniel i Pierwszy zamarli jak posągi biegnąć w jego stronę.

Smutny przyglądał się temu przez chwilę, aż w końcu zapytał. - Zanim zacznę wyjawiać ci moje sekrety, muszę najpierw spytać o jedną rzecz... Dlaczego? Dlaczego właśnie ty się zdecydowałeś?

- Bo mam już dość bycia bezsilnym...- odparł Dziki, do którego wróciła właśnie cała pamięć, łącznie z jej traumatycznymi częściami. - Nie chcę nigdy więcej doprowadzić do sytuacji, w której nie jestem w stanie nic zrobić. Nie mam zamiaru więcej znosić tego uczucia, gdy bliscy mi ludzie umierają, a ja nie mogę im pomóc... Mam zamiar naprawić Krańcowo, uczynić je takim, jakie powinno być!

Smutny popatrzył na niego wyraźnie skonsternowany. - Ciekawa idea, chociaż trochę niezgodna z moją. Nie mniej to twoje ciało, więc pójdziemy za twoją myślą - westchnął, wyłączając telewizor. - Zacznijmy więc... Pytaj, o co chcesz, a jeśli będę znał odpowiedź, odpowiem szczerze - zaoferował.

Dziki usiadł naprzeciwko niego, spoglądając mu w oczy. - Mówiłeś, że wiesz, jak powstało Krańcowo...

- Aaa tak - syknął Smutny. - Kwestia, która nie daje spokoju każdej myślącej istocie w naszym mieście... Czym tak naprawdę był Błysk? Skąd się wzięliśmy? Dlaczego nasze miasto, jest takim chodzącym koszmarem?

- Mylę się, czy przeciągasz? - wtrącił Dziki.

Smutny uśmiechnął się pod nosem, opierając głową o fotel. - Raczej dramatyzuję, bo to, co za chwilę usłyszysz, jest w istocie dramatyczne i trudne do wyjaśnienia. Mimo wszystko spróbuję to zrobić łopatologicznie, tak by nawet ktoś na twoim poziomie to zrozumiał...

Dziki udał, że nie usłyszał wyraźnej kpiny bijącej od ostatniego zdania i wsłuchał się w słowa mężczyzny. - Wyobraź sobie nasz świat Dziki, ale nie tylko Nowe Krańcowo... Cały nasz świat, ziemię, wszystkie planety układu słonecznego, galaktykę, skupiska galaktyk, całą możliwą przestrzeń... I wyobraź je sobie jako jeden pojedynczy punkt. Pojedynczy bąbel na dnie garnka z wrzącą wodą. Ten garnek to cała możliwa rzeczywistość, a te bąble to podobne do naszego rodzące się i umierające światy. Każdy ze swoimi prawami fizyki i zasadami, których nie można łamać. W jednych prędkość światła w próżni można przekroczyć, w innych nasza sekunda trwa tamtejsze stulecia, niektóre z nich umarły nim zdążyły się dobrze rozwinąć, a inne ciągle istnieją...

- No i co z tym naszym bąblem? - spytał Dziki, czując, że zaraz się pogubi.

- Umarł...- odpowiedział Smutny dramatycznym głosem. - I na dodatek nie istniał zbyt długo...

- Jak to umarł? - spytał z niedowierzaniem Dziki. - Przecież, my ciągle żyjemy, nasz świat ludzie, miasto...

Smutny pokręcił głową, spoglądając na niego jak na dziecko. - Bo patrzysz na wszystko ze skali tak mikroskopijnej, że nawet nie zdajesz sobie sprawy. Czy gdy człowiek umiera, całe jego ciało nagle się wyłącza?

- No, chyba nie...- odparł Dziki, a Smutny kontynuował.

- No właśnie! Gdy człowiek jest już uznany za zmarłego, wiele z jego z komórek wciąż żyje i próbuje przetrwać. Nasze Krańcowo jest właśnie jedną z takich komórek, ocalałych po śmierci wielkiego wszechświata. Walczącą o utrzymanie zasad, starającą się grać wedle zapisanych reguł, ale skazaną w tym boju na porażkę...

Dziki poczuł w tym momencie prawdziwe przerażenie. - Zaraz? To znaczy, że to już koniec? Nie ma nadziei na nic? Będziemy po prostu czekać, aż ziemia się rozpadnie? - w tym momencie przez jego gardło przeszło chyba najtrudniejsze pytanie. - Ile nam zostało? Rok? Dwa?

Smutny zaśmiał się. - Znowu ta twoja mikro skala. Zastanów się Dziki, człowiek żyje siedemdziesiąt, osiemdziesiąt lat... W momencie śmierci jego komórki potrafią egzystować jeszcze tygodniami. Jeżeli przeciętny wszechświat potrafi istnieć eonami, to myślę, że nie dożyjesz rozpadu naszej rzeczywistości...

Dziki oparł w tym momencie głowę na stole, czując, że zaraz eksploduje. - To znaczy, że Krańcowo będzie istniało dalej?

Smutny skinął głową. - Myślę, że z naszej perspektywy jeszcze miliony lat... Zresztą istnieje nie tylko Krańcowo, jest wiele miast które przetrwały rozpad. Do niektórych uzyskamy kiedyś dostęp, inne będą zanikać sobie samotnie...

- Dużo tego...- westchnął Dziki, odrywając w końcu czoło od ławy.

- Nie mówiłem, że to będzie łatwe... Jedynie to, że udzielę szczerych odpowiedzi - odparł Smutny.

- No dobrze, ale skoro świat umarł. To skąd się wziął Reset? Albo inne błędy? Kim są niewykształceni? Dlaczego pojawia się błysk?

Smutny podrapał się po brodzie. - Sporo pytań naraz... No dobrze po kolei. Musisz zrozumieć, że czas nie płynie już w normalny sposób. Tak naprawdę od momentu śmierci naszego świata, egzystujemy w jego wycinku, sięgającym jakiś osiemnastu godzin. Z drugiej strony, nasz świat ciągle próbuję zachować przynajmniej część zasad, z którymi się narodził. Zmiany przychodzą z czasem, a ponieważ czasu płynącego już nie ma... Zmiany nie mogą następować. Gdy Krańcowo zbyt bardzo zaczyna różnić się od swojej formy z tego osiemnastogodzinnego wycinka, walcząca o spójność ''rzeczywistość'' przywraca go częściowo do tamtej postaci. Oczywiście czyni to na zasadzie cofającego się czasu, w naszym fragmencie. Jako że nasze umysły tolerują ruch czasu tylko w jedną stronę, masz te wszystkie nieprzyjemne efekty związane z błyskiem...

- No dobra...- westchnął Dziki, któremu po części zaczynało się to już układać. - W takim razie, dlaczego ludzie nie wracają? A raczej zmieniają się w potwory...

Smutny popatrzył na niego z nieprzeniknioną miną. - Bo w pojedynku ateiści, wierzący, to ci drudzy zdobyli punkt. Dowodów na istnienie jakiegoś myślącego bóstwa do tej pory nie znalazłem, ale wygląda na to, że istnieje w człowieku jakiś ''fragment'' który czyni go wyjątkowym. Ten fragment otrzymuje się w momencie narodzin i odchodzi on nie wiadomo gdzie w momencie śmierci. Najśmieszniejsze jest to, że cały świat ze swoją mocą, nie jest w stanie przywrócić takiego fragmentu, dlatego zmarli po błysku nie wracają jako prawdziwi ludzie. Brakująca część wypełniana jest natomiast przez błędy i inne abstrakcyjne rzeczy, byleby tylko dojść do jakiejś równowagi.

- Chcesz powiedzieć, że mamy duszę? - spytał Dziki.

- Wolałem unikać takich porównań, bo jednak jestem ateistą... - odparł Smutny, kiwając głową. -...ale dla wygody, możesz to sobie tak nazywać. Z tego też powodu w Krańcowie nie rodzą się dzieci, od momentu śmierci naszego świata, nowe ''fragmenty'' przestały się pojawiać.

- Wow... - odparł Dziki, który czuł się po prostu, jakby zaczął odkrywać rzeczywistość na nowo. - To w takim razie, skąd u nas możliwość kontrolowania błędów?

- To jest dopiero ciekawe zagadnienie - stwierdził Smutny. - Wszystko dlatego, że w naszym świecie to istoty świadome, kreują rzeczywistość. Była kiedyś nawet taka fizyczna teoria, która głosiła, że świat przybiera swoją formę, dopiero gdy narodzi się istota zdolna to zaobserwować... Słyszałeś kiedyś o kocie Schrodinegera?

- Nie...- odparł Dziki.

- Nie dziwie się, to akurat z fizyki kwantowej...- dodał Smutny. - Jeszcze za czasów istnienia naszego świata, fizycy postulowali coś, co nazywało się ''efektem obserwatora''. To znaczy, że całkiem nieświadome zjawiska, zmieniały swoje rezultaty, gdy działy się pod okiem człowieka. Po śmierci świata ta zasada się nieco rozluźniła i sprawiła, że dosłownie mamy wpływ na rzeczywistość, chociaż nie przez samą obserwację, a emocje. Czemu jednak Pierwotną Wolę trzeba najpierw przebudzić? Tego nie wiem... Mogę tutaj odnieść się do jedynej niewiadomej, jaką mam w tym układzie, czyli do ''fragmentu'' czy tam tej twojej duszy... Może, trzeba najpierw sprawić, żeby ona do tego dopuściła... ale to tylko moje domysły.

- Skąd ty w ogóle wiesz to wszystko? - wtrącił Dziki, czując, że ta wiedza wykracza już poza zwyczajne domysły.

- Bo gdy wyrwiesz się z ciała, zmienia ci się percepcja. Zaczynasz dostrzegać rzeczy ponad czasem i przestrzenią, a reszty po prostu się domyśliłem.

Dziki poczuł, że kręci mu się w głowie. Położył się na podłodze i opierając potylice o chłodne linoleum, ciągnął rozmowę dalej. - Mam jeszcze jedno pytanie, tylko tym razem nic fizycznego... Dlaczego zmieniłeś zdanie? Dlaczego przyłączyłeś się do Zarzecza? Śmierć Nadi cię nie obeszła, więc nie chodziło o nią... Czemu?

Smutny spojrzał na Dzikiego, wyraźnie zastanawiając się, czy może się tym podzielić. W końcu odetchnął ciężko i odpowiedział bez przekonania. - Dopóki myślałem, że istnieje tylko Krańcowo i okolice, naprawdę nie obchodziło mnie, kto wygra ten konflikt... Wraz z rozwojem Pierwotnej Woli, moja percepcja sięgała coraz dalej, aż dostrzegłem inne żywe miasta, a w niektórych byli podobni do mnie... To mnie przestraszyło. Przyjdzie taki moment, w którym spotkamy się z inną większą aglomeracją, a skłóceni możemy paść łatwo jej ofiarą... Próbowałem zjednoczyć Krańcowo, choćby siłą.

- Czemu zależy ci na tym, żeby Krańcowo przetrwało? - wtrącił ponownie Dziki. - Nic cię tu nie trzyma... Mogłeś po prostu odejść. To udało się nawet Drugiemu, a przecież nie był nawet użytkownikiem woli...

- Bo do końca nigdy nie straciłem nadziei Dziki. Ciągle myślę, że mógłbym jakoś odzyskać fragmenty mojej żony i córki, a potem przywrócić je do życia, takie, jakie powinny być... - odparł Smutny, wyraźnie pochmurniejąc.

- Teraz rozumiem, skąd wzięła się twoja propozycja - odparł Dziki. - Co dalej z nami? Przejmę twoją moc? Będę słyszał twój głos w głowie?

- Podzielę się z tobą, tym co wiem i postaram się nie przeszkadzać - odparł mężczyzna.- Będę raczej podróżował poza przestrzenią, traktując twoje ciało jako punkt zaczepienia. Oczywiście, dopóki sam nie oddzielisz jaźni, nie przejmiesz pełni moich umiejętności.

- Nie jestem głupi - przerwał nagle Dziki. - Doskonale wiem, że przez cały czas będziesz kombinował jak przejąć moje ciało, dlatego nie mam zamiaru się oddzielać. Chcę tylko wiedzieć jedno. Będę mógł kontrolować niewykształconych zostając w środku?

- Raczej nie...- westchnął Smutny, a Dziki uśmiechnął się na podłodze.

- I teraz już wiem, że się nie pomyliłem. Gdy rozkazywałeś Delimerowi, byłeś zamknięty w ciele. Jeżeli nie chcesz, żebym cię stąd wykopał, masz mnie nauczyć kontroli nad potworami... - zażądał, podnosząc się.

- Wpuściłeś mnie, więc mnie stąd nie usuniesz - stwierdził Smutny.

- Chcesz się przekonać? - spytał Dziki, a w całym pomieszczeniu zrobiło się ciemno.

Po chwili fotel, na którym siedział Smutny, zaczął się zapadać. - JAK?! JAKIM CUDEM!

- Bo drzemią we mnie pokłady woli, których nawet nie jesteś w stanie objąć...- zawołał Dziki, z psychopatycznym uśmiechem na twarzy. - Za długo starałem się żyć wedle zasad które mnie ograniczały. Teraz wiem, że ludzie nie mogą żyć bez kija nad głową. A ich kijem, mam zamiar zostać sam. Stworzę w tym świecie nowe prawa i będę je egzekwował z najwyższą surowością, uśmiercając każdego buntownika... Łącznie z tobą jeśli nie będziesz mi posłuszny.

Smutny wyprostował się w fotelu, a na jego twarzy pojawił się lęk.

- Czas wracać do rzeczywistości - rozkazał Dziki.

Epilog

EPILOG

Opowieści z martwego świata.

Historia I

Stancja.

Szara i Zjawa biegły ze wszystkich sił wypatrując świateł pobliskiej Stancji. Od co najmniej kilku minut miały wrażenie, że coś depcze im po piętach. W końcu na skraju asfaltowej drogi zobaczyły dawny bar ''Rozdroże''. Miejsce już od dłuższego czasu służyło za nocny przystanek dla podróżujących z Centrum weteranów i tak jak podobne placówki rozsiane w różnych miejscach miasta, o wiele bardziej przypominało bunkier niż normalny dom.

Dobiegając do pancernych drzwi, dziewczyny zaczęły walić w nie ze wszystkich sił. Gwar który wydobywał się ze środka, ucichł na chwilę, a męski głos spytał. - Kto?

- Misiek otwieraj te drzwi, bo jak ci się przestrzelę na drugą stronę, to będziesz przez tydzień czuł mojego buta w dupie! - ryknęła, wściekle Zjawa.

Po chwili pytajacy przesunął rygiel i wpuścił weteranki do środka. Wnętrze było wręcz przepełnione ludźmi. Wolni weterani, handlarze, najemnicy i inni dziwacy siedzieli przy stołach albo próbowali zdrzemnąć się na karimatach pod oknem.

Stojący przy drzwiach wysoki brodacz, spojrzał na zziajane dziewczyny z uśmiechem. - Zjawa skarbie, od razu rozpoznałem twój uroczy głosik...

- Pierdol się Misiek.- westchnęła, weteranka ledwo stając na nogach, a jej towarzyszka wskazała palcem na wolny stolik.

- Przynieść wam coś? Mam teraz dobrą cenę na piwo...- zaproponował mężczyzna.

- O tak marzę po prostu, żeby odwodnić się jeszcze bardziej... Dawaj wodę! - zażądała Zjawa, a jej towarzyszka pokiwała głową.

- Wodę? WODĘ?! - zawołał Misiek. - Wolne żarty! Nawet gdybym jakąś miał to po pierwsze nie byłoby cie stać, a po drugie sam bym ją wypił... Mam piwo bez alkoholu, bierz albo schnij...

- Przynieś dwie butelki...- odparła zrezygnowana weteranka i wspólnie z towarzyszką ruszyły do stolika.

Szara natychmiast odsunęła z obrzydzeniem przepełnioną popielniczkę.

- Oddychamy w tym miejscu dymem i męskim potem... Na to się krzyw. - wypaliła Zjawa, a Szara, opierając głowę o ramię zamarła na chwilę przy stoliku.

W tym czasie Misiek przyniósł zamówiony napój. - Wasze piwo, czym płacicie?

- Mamy weksle faktorii, talenty z Armii, bilety ze Zwrotnicy...- wymieniła Zjawa, zaglądając do portfela.

- Biorę Siwego, on przynajmniej trzyma stałe ceny. Przez to rozrzucenie walut cholery już można dostać... - stwierdził Misiek, zacierając ręce.

- Jeśli wolisz chłopców, to musisz nam dorzucić kolacje, bo mam same wysokie nominały...- stwierdziła dziewczyna kładąc portfel na stole.

Misiek podrapał się po głowie. - Cholera, ta szarańcza już prawie wszystko zeżarła...- stwierdził teatralnie smutnym głosem, ale gdy zobaczył wysunięty plik weksli, szybko zmienił zdanie. - Wiecie co? Mam w prywatnych zapasach trochę lepszych rzeczy, niż pasza, którą karmie te świnie... Poczekajcie chwilę.

Szara popatrzyła na Zjawę z wyrzutem, a dziewczyna westchnęła. - Wiem, że przepłacam, nie gap się tak na mnie... Chcesz iść spać bez kolacji?

Wysoka blondynka popatrzyła na swój wklęsły brzuch i krzywiąc się pokręciła głową.

- No właśnie... - westchnęła Zjawa, otwierając zapalniczką butelki z piwem.

Szara szybko złapała za swoją, krzywiąc się strasznie po pierwszym łyku i pokręciła głową w stronę towarzyszki.

- Jak siki? Poważnie? - spytała Zjawa, biorąc piwo z ust. - I to z niemytego pędzla...- podsumowała.

Nagle do siedzących dziewczyn, zbliżyła się grupa mężczyzn. Prawie wszyscy mieli na sobie szare stroje, świadczące o dawnej przynależności do wojska Przychodni. - Cześć dziewczynki, szukacie towarzystwa na te noc? - spytał szef grupy, głosem którego ciężko byłoby nie uznać za groźbę.

Widzący to przerażony Misiek wybiegł natychmiast zza kontuaru. - Nie, nie, nie, nie... Nie robimy tu dzisiaj, żadnej rozróby! - zawołał dobiegając do stolika.

- Spokojnie...- odparł mężczyzna. - Przyszliśmy się tylko za poznać z koleżankami, a może nawet dać im okazję do zarobienia, za miłe towarzystwo. - stwierdził, gapiąc się bezczelnie na biust Szarej.

Kobieta ścisnęła w rękach butelkę, ledwo powstrzymując wybuch złości, a jej towarzyszka obróciła się ze wściekłą miną. Weteranki było już gotowe do ataku, ale Misiek zareagował pierwszy. - Nie mówię do ciebie kretynie! - krzyknął w stronę szefa bandy, uderzając go ścierką w kamizelkę. Odwracając się po chwili w stronę Zjawy, zaczął błagać opuszczając głowę. - Proszę cię, kurwa odpuść. Przecież widzisz, że to debile z Zarzecza...Oni nawet nie mają pojęcia kim jesteście.

- Jak przestanie mi teraz śmierdzieć nad stolikiem, to może zapomnę, że go widziałam. - odparła weteranka, biorąc łyk piwa.

- Coś ty powiedziała! - zawołał natarczywy mężczyzna, najeżając się przy tym jakby miał zaraz pęknąć.

- Zamknij się kretynie! - warknął na niego Misiek, ponownie uderzając szmatą po kamizelce. - Nie rozumiesz, że próbuję ratować ci życie!

W tym momencie upierdliwiec nie wytrzymał i chwycił Miśka za szyje. Widząca to Zjawa, zamachnęła się i rąbnęła go pięścią w nos z taką siłą, że mężczyzna padł na podłogę. Jego kompani złapali za noże, ale wtedy z głębi Stancji podeszła grupa uzbrojonych weteranów. - Jeśli nie potraficie zachować się w schronieniu, to wypierdalać na zewnątrz!

Mężczyźni rozejrzeli się i widząc, że nie mają przewagi, opuścili noże. Podnosząc swojego szefa, spojrzeli nie pewnie w stronę weteranów. - Sorry, mieliśmy małe nieporozumienie...- westchnął przywódca, zapluwając się krwią z połamanego nosa.

Po chwili grupy rozeszły się.

- Nic ci nie zrobił? - spytała Zjawa.

- Nie, tylko trochę przydusił...- odparł Misiek, a Szara poklepała go po plecach gdy odchodził do kuchni.

- Kurwa, ci Zarzeczanie są jacyś dzicy... - warknęła Zjawa, a Szara spojrzała na nią podnosząc jedną brew.

- Tak wiem, że teraz większość ludzi tam mieszka, ale ja mówię o rodowitych Zarzeczanach... Z nimi się nie powinno asymilować...- wyszeptała weteranka.

Szara popatrzyła z wyrzutem, na co Zjawa zaczęła się tłumaczyć. - Tak Sznur jest z Zarzecza i jest w porządku... Dobrze Bronek, też jest ok... o JEZU DAJ MI SPOKÓJ.

Szara uśmiechnęła się czochrając towarzyszkę po głowie.

- Jutro ruszymy do Przychodni. - stwierdziła Zjawa, zmieniając temat. - Podobno szukają ochotników, do oczyszczenia tej hurtowni gazu przy wylocie na Poznań.

Szara kiwnęła głową z nieco nietęgą miną.

- Spokojnie, po tej akcji robimy sobie urlop... obiecuje. - przyrzekła Zjawa, z uśmiechem obserwując Miśka zmierzającego do ich stolika z jedzeniem.

Na dwóch talerzach ułożone było po kotlecie schabowym, trochę karbowanych frytek i napchana konserwantami surówka z puszki.

W tym samym czasie do drzwi Stancji zapukała kolejna osoba. Misiek podchodząc do wejścia spytał – Kto?

- Krzak! - odpowiedział głos po drugiej stronie, a dziewczyny spojrzały na siebie.

Już po chwili starszy nieogolony mężczyzna wszedł do środka, a Zjawa i Szara doskoczyły do niego rzucając mu się na szyję, wzbudzając przy tym ewidentną zazdrość kilku przebywających tam weteranów.

- Cholera jasna, nie przypominam sobie kiedy ostatnio miałem tak miłe powitanie. - powiedział mężczyzna, klepiąc dawne kompanki po plecach.

- Siadaj z nami! - zawołał Zjawa, prowadząc Krzaka do stolika.

Mężczyzna widząc gorący posiłek, przełknął odruchowo ślinę. - Nie żałujecie sobie...- stwierdził, zerkając łapczywie na talerze.

- Ciągle nadstawiamy karku, więc się nam należy. - stwierdziła Zjawa, a Szara pokiwała entuzjastycznie głową.

- Słyszałem trochę o waszych ''robótkach'' - odparł Krzak, sięgając do plecaka po swój prowiant. - Od rozpadu Sojuszu, też nie zaczepiłem się nigdzie na dłużej... Chyba powoli zaczynam doceniać życie samotnika...

Szara słysząc to spojrzała smutnym wzrokiem na mężczyznę, ale ten uśmiechnął się. - To nie tak, że nie mam się gdzie podziać. Mike, zawsze chętnie przywitałby mnie u siebie, ale mam już chyba dość przyzwyczajania się do wygodnego życia, by za chwilę je stracić.

- Myślisz, że Zwrotnica nie przetrwa? - spytała Zjawa, gryząc łapczywie kotleta. - Przecież tam w ogóle nie ma niewykształconych, jakby omijali z jakiegoś powodu to miejsce...

- Oddałbym wszystko żeby przetrwała, ale właśnie przez to co powiedziałaś, wiem czy będzie to możliwe w obecnej formie. To jedno z najbezpieczniejszych miejsc w Krańcowie, więc wszyscy walą tam drzwiami i oknami. Zaczyna się tam teraz prawdziwa wojna o miejsce... Współczuję Mike'owi, że musi to ogarnąć. - wyjaśnił Krzak.

Szara spojrzała na mężczyznę, wymieniając po chwili znaczące spojrzenie ze Zjawą. Ta nachylając się nad stolikiem, wyszeptała. - Wiesz co się dzieje z Wilkiem?

Krzak zbliżył się, obserwując przez chwilę czy nikt ich nie podsłuchuje. - Od połączenia stron i upadku Wspólnoty nie miałem z nim kontaktu. Słyszałem jedynie plotki, że przyłączył się do Zbawiciela...

Szara zrobiła ponurą minę opuszczając głowę.

- To nie plotki...- wyszeptała Zjawa. - Pokarz mu... - dodała po chwili zerkając na Szarą.

Oczy kobiety przeszkliły się, gdy sięgała do swojej kurtki po zwitek papieru, który podała Krzakowi.

Ukochana,

Nie mogę zrozumieć, dlaczego mnie unikasz... Tęsknie za tobą tak bardzo i wiem, że Ty też tęsknisz. Czemu więc ciągniemy dalej te grę? Nie przeszkadzało Ci gdy razem wymierzaliśmy sprawiedliwość w Krańcowie, co się więc teraz zmieniło? Mnie, Ciebie i Zbawiciela łączą przecież te same idee, dlaczego więc nie chcesz być tu ze mną? Naprawdę wolałabyś patrzeć na mnie, marniejącego na łóżku? Tu już nie chodzi nawet o to, że on mnie uleczył... Nie chodzi o wdzięczność, czy długi i zobowiązania... Po prostu on ma rację! Za długo patyczkowaliśmy się ze złymi ludźmi, za dużo było proszenia i gróźb, a za mało wymierzanej kary. Krańcowo prędzej czy później uklęknie przed nim, a ja będę w tym czasie u jego boku. I ponad wszystko chciałbym tam być z Tobą...

- Dziki...- wyszeptał Krzak, oddając dziewczynie list. - Nigdy bym nie przypuszczał, że kiedyś się tak zmieni. Był taki moment w którym stawiałem na tego chłopaka wszystko. Wydawało mi się, że jest taki dobroduszny...

- Dobroduszny...- prychnęła Zjawa. - Może kiedy się pojawił, rzeczywiście taki był, ale gdy ja z nim podróżowałam, już był na skraju psychozy...

Szara westchnęła spoglądając na Krzaka, który odpłynął gdzieś myślami. Nagle mężczyzna stwierdził coś jakby do siebie. - Ten świat zmienił każdego z nas...

Historia II

O zbawicielu.

Samotny weteran w zielonym wojskowym mundurze usiadł w otwartych drzwiach starego kina ''Świetlik”. Zrzucając na schody trochę drewna, które znalazł w śmietniku przy blokach, zaczął rozpalać ogień. Dookoła niego były tylko zrujnowane budynki, pustka i ciemność. Chłodny wiatr poruszył liśćmi na pobliskim drzewie, a ich szelest pogłębił nieprzyjemną atmosferę panującą w okolicy. - Kto by pomyślał, że będę kiedyś tęsknił za szarym niebem. - mruknął mężczyzna, zapinając mocniej kurtkę.

Gdy ognisko zaczęło w końcu płonąć, położył na nim garnek z wodą, która już po chwili zaczęła się gotować. Mężczyzna, widząc to, pogrzebał chwilę w swoim plecaku, wyciągając ze środka metalową puszkę z resztkami kawy. Wysypując zawartość do wrzątku, przymknął na chwilę oczy, rozkoszując się rozchodzącym się po okolicy zapachem.

W pewnym momencie do jego uszu dobiegł odgłos kroków, a w oknach pobliskiego sklepu odbiło się światło latarki. Mężczyzna wyciągnął pistolet i odszedł od ogniska, chowając się za uchylonymi drzwiami kina.

- Spokojnie przyjacielu! Nie mam złych zamiarów! - zawołał głos z ciemności.

Weteran nie odpowiedział, przyglądając się postaci, która weszła w łunę światła bijącą od płomieni. Dość wysoki młody mężczyzna miał na sobie czarne bojówki i niebieską kamizelkę kuloodporną. Podnosząc ręce do góry, przywitał się skinieniem głowy. - Jesteś tu?

- Jestem...- odparł weteran, zbliżając się z bronią w pogotowiu.

- Nie chciałem cię przestraszyć, koczowałem sobie w parku po przeciwnej stronie i zobaczyłem ognisko... Pomyślałem, że raźniej będzie czuwać w grupie...- wytłumaczył się przybysz.

Weteran przyglądał mu się przez chwilę, po czym schował broń do kabury przy pasie. - Wybacz grobowe powitanie, myślałem, że to ktoś z Armii... Jestem Bolek. - przedstawił się w końcu, wyciągając rękę.

- Wilk. - odpowiedział nieznajomy, wymieniając uścisk dłoni.

Weteran ponownie przyjrzał się przybyłemu mężczyźnie, wskazując w końcu na ognisko. - Siednij sobie...Kawy?

- Chętnie. - odparł przybysz. - Mam trochę cukru, jeśli masz ochotę. - zaproponował sięgając do plecaka.

- Nie odmówię. - stwierdził Bolek, zestawiając garnek z paleniska.

Po chwili milczenia przerywanej jedynie siorbaniem, weteran zagadnął do przybyłego gościa. - Znałem już kogoś o twojej ksywie.

- Doprawdy? - spytał Wilk.

- Taa... - odparł mężczyzna. - Facet był za czasów istnienia Wspólnoty, takim jakby stróżem prawa, ale strasznie się panoszył. W końcu wpadł w konflikt z armią i ktoś tam od nich przetrącił mu w kręgosłup... Tak się skończyło jego kozaczenie.

- Lepiej więc nie kozaczyć – westchnął Wilk, popijając kawę. - Nie wiele nas tu zostało. - stwierdził w końcu.

- Ja tam się nie dziwie. Kto ma trochę oleju w głowie siedzi na Zatorzu albo po tamtej stronie rzeki... - westchnął Bolek, mieszając zawartością kubka. - Niewykształconych pełno, armia przeczesuje teren wzdłuż i wszerz, a budynki po resecie znaleźć coraz trudniej.

- To co tu w ogóle porabiasz? - spytał z zainteresowaniem goszczący przy ognisku.

- To co każdy weteran, któremu nie widzi się robić za robotnika w szklarni. Zbieram co znajdę i handluje, czasem zajrzę na Zatorze, czasem do Bajkolandi i tak się jakoś ciągnie. - odpowiedział beznamiętnie mężczyzna.

Wilk popatrzył w ciemność. - Od pierwszej zmiany pogody Centrum jest właściwie nie dożycia...- stwierdził z wyraźnym żalem w głosie.

- Daj spokój... Wszystko zrobiło się tu pokręcone... W środku miasta las, co burze wszystko się rozpada. Śpisz sobie spokojnie i nigdy nie wiesz, czy ci się za chwilę blok nie zacznie walić na głowę... Jakby ktoś przeklął to miejsce...- warknął Bolek.

- Może Zbawiciel?... - dodał na koniec Wilk, na co jego towarzysz zrobił szerokie oczy.

- No nie gadaj, że wierzysz w te bzdury... - odparł zszokowany mężczyzna.

- Tak tylko napomknąłem... Po prostu ten temat często się przewija, jak się zatrzymasz gdzieś na Stancji. - usprawiedliwiał się Wilk.

- Pierdolenie dla niegrzecznych weteranów. - westchnął Bolek. - Jakoś nigdy nie widziałem człowieka który podróżuje z niewykształconymi, chyba, że u grabarza na plecach. - stwierdził dobitnie zamykając temat.

Przez chwilę obaj mężczyźni milczeli, popijając kawę. W końcu Bolek zrewanżował się pytaniem. - A ty? Czym się zajmujesz? Handel?

- Będziesz się śmiał...- stwierdził Wilk, odkładając swój kubek na schodek.

- A co? Podajesz herbatkę Siwemu? Nie no teraz to już nie pierdol, tylko gadaj, bo mnie zaciekawiłeś! - zawołał mężczyzna.

Wilk uśmiechnął się patrząc w ogień. - Jestem takim trochę jakby ''prywatnym detektywem''.

Bolek słysząc to, nie mógł się powstrzymać i parsknął. - Bez jaj i co robisz panie ''Poirot''? Badasz sprawę zaginionych zapasów? - spytał ironicznie.

- Nie...- westchnął Wilk. - Cztery dni temu z Magistratu wyruszyła karawana. Grubszy temat bo wiedziała o niej raptem garstka osób, a jej trasę znało jeszcze mniej... No i nagle karawana znika...

Słysząc to Bolek spojrzał na Wilka badawczo. Ten gapiąc się w ogień, kontynuował swoje przemyślenia. - Ciekawe jest, że z całej grupy strażników przeżył tylko jeden, do tego zamiast zgłosić się do któregoś z miasta i opowiedzieć o tym co się stało, ukrywa się pijąc kawę pod starym kinem...

Słysząc to Bolek poderwał się natychmiast z bronią w pogotowiu. - KPISZ SOBIE ZE MNIE!!!

Głos Wilka przebił się przez ciemność. - Mówisz, że nie wierzysz w Zbawiciela? Twoi koledzy bandycie też nie wierzyli...

Bolek nie czekał nawet chwili dłużej i wystrzelił. Kula śmignęła obok głowy Wilka, a mężczyzna będąc pewnym, że spudłował z nerwów, nacisnął spust po raz kolejny. Tym razem nabój wbił się w ścianę ponownie chybiając celu.

- Używasz błędów! - zawołał przestraszony bolek.

- Nigdy nie miałem do tego talentu...- odparł Wilk. - Za to gram w drużynie bardzo potężnego użytkownika woli...

W tym momencie wiatr zaczął się wzmagać. Drzewa zaszumiały złowieszczo, a ognisko przygasło bezlitośnie smagane kolejnymi podmuchami. Nagle okolice wypełnił odgłos kroków. Przestraszony Bolek wskoczył natychmiast do środka kina, blokując drzwi prowizorycznym ryglem.

Przez ogromną szybę zobaczył plecy Wilka, który przegarniał dogasające ognisko. Za chwilę tuż obok niego pojawiła się cała banda pokracznych postaci.

- To są chyba jakieś jaja! - zawołał, wbiegając w głąb budynku.

W tym samym momencie drzwi wygięły się jak kartka papieru, a do środka zajrzał Delimer. Istota powoli weszła do środka, prowadząc za sobą bandę Gospodarzy.

Wilk podnosząc się powoli wsadził ręce do kieszeni. - Już nie długo kara, stanie się rzeczą nie uniknioną.

Historia III

Wierny do końca

Okolice H-Marketu były doszczętnie zniszczone, ale sam budynek wciąż pozostawał nietknięty. Otoczony potężnym ogrodzeniem którego nie powstydziłaby się jednostka wojskowa, patrolowany był niezmiennie przez żołnierzy z czerwonymi opaskami na ramionach.

Cichy przeszedł przez wzmocnione, maszerując w stronę biura wodza które od zniszczenia Gorgroru mieściło się w samym markecie. Wychodzący właśnie z wizyty u Daniela medyk, miał dość nietęgą minę. - Jaki ma dzisiaj humor? - spytał Cichy, zerkając z niepokojem na mężczyznę.

- Do południa było w miarę, potem przynieśli mu obiad. Przyprawiony tak mocno, że stać się w środku nie dało... - westchnął lekarz. - Jak się okazało, że nawet tego już nie czuje, zaczął szaleć...

Cichy opuścił głowę. - Szybko mu się pogarsza?

- Od ostatniego pomiaru wielkość ust zmniejszyła się o prawie centymetr, a wzrok pogorszył tak bardzo, że mógłby już nosić okulary... Specjalistą od Defektu nie jestem, ale to już raczej tygodnie, nie miesiące... - westchnął lekarz.

Dowódca stalowych skinął i pukając do drzwi, wszedł do biura nie czekając na zaproszenie.

Daniel leżał na łóżku, z kominiarką zaciągniętą na twarzy. By chociaż odróżniać się od Defektowców, kazał wymalować sobie na niej białą czaszkę. - Cichy...- mruknął, siadając na swoim tapczanie. - Jakie nowiny?

- Wszystkimi wolnymi siłami sprawdzamy każdą piędź ziemi. Dix i jej ludzie nie dadzą rady ukrywać się wiecznie... - stwierdził pewnie dowódca Stalowych.

- Nie muszą wiecznie... Ta rozmyta dziura będzie go ukrywała, aż umrę...- westchnął, wyraźnie zirytowany wódz.

Cichy podrapał się po głowie. - Bracie Danielu, może podchodzimy do problemu od niewłaściwej strony. Biały na pewno nie jesteś jedynym człowiekiem w Krańcowie, zdolnym wykorzystywać wolę do leczenia ludzi. Może trzeba poszukać kogoś innego? Może trzeba kogoś nauczyć jak używać tego błędu...

- Nie mamy odpowiedniego inhibitora. - zawołał damski głos za plecami Cichego.

Elza weszła do środka i stając obok Cichego popatrzyła na niego surowo. - Błędy tak skomplikowane, przekraczają poziom zwykłego wzmacnianie ciała. Nie nauczysz się ich po prostu nad tym myśląc... Pamiętasz w jakich okolicznościach po raz pierwszy się podzieliłeś? Musielibyśmy znaleźć odpowiedni relikt... Problem w tym, że po naszej stronie była tylko garstka placówek medycznych i żadna z nich nie nosiła cech wchłonięcia błędów.

- W takim układzie dam tylko ludziom złapać oddech i ruszam dalej... - stwierdził pewnie Cichy.